ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 238 หวง

อวิ๋นเถียนเถียนยิ้มน้อย ๆ แล้วยื่นมือไปคว้าตัวกระต่ายน้อยที่กำลังตกใจสุดขีดอย่างไม่ยอมปล่อย

“ไม่สนใจหรอก ใครมาจ้องมองคู่หมั้นของเจ้า เจ้าก็ต้องแก้แค้นให้ข้าอยู่ดี”

อวิ๋นเถียนเถียนกลอกตาไปมา ไม่กล้าสบตากับชายหนุ่มที่ร้อนแรงตรงหน้า

“นี่…นี่มันก็อยู่ในบ้านของคนอื่นนะ อีกอย่างข้า…ข้าก็ไม่สามารถตัดสินใจแทนฮูหยินหลี่ได้ ท่านจะให้ข้า…ไปแก้แค้นยังไงล่ะ”

อวิ๋นเคอหลุดขำพรืดออกมาในที่สุด “เด็กสาวคนนี้ ปกติก็ฉลาด ทำไมตอนนี้ถึงได้โง่เช่นนี้เล่า”

“วันนี้ฮูหยินหลี่กล้าทำเช่นนี้ต่อหน้าข้า แสดงว่าเรื่องแบบนี้คงไม่ใช่ครั้งแรกสำหรับนาง อีกอย่าง ไม่ใช่ว่าบุรุษทุกคนจะสุภาพเหมือนข้า ต้องมีสักคนสองคนที่นางทำสำเร็จแน่ เจ้าว่าหากท่านหลี่รู้ว่าตนเองถูกนอกใจมานานแล้ว เจ้าคิดว่าเขาจะปล่อยฮูหยินหลี่ไว้หรือ”

ดวงตาของอวิ๋นเถียนเถียนสว่างวาบขึ้นมาทันที แค่คิดถึงเรื่องน่ารังเกียจที่ฮูหยินหลี่เคยทำมาก่อน นางก็ไม่สามารถเผชิญหน้าได้อย่างสบายใจ

โดยเฉพาะเรื่องที่อวิ๋นเคอเล่าให้ฟังวันนี้ ทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก หากมีโอกาสได้แก้แค้น อวิ๋นเถียนเถียนคิดว่าตนเองคงจะยินดีมาก

อวิ๋นเคอยิ้มบาง ๆ “ดูเหมือนเจ้าจะไม่ได้เคร่งครัดอย่างที่คิดนะ อีกอย่าง ข้าคิดว่าเรื่องนี้พวกเราสองคนคงทำไม่สำเร็จหรอก ลองไปหาหลี่ซื่อหัวดู ข้าคิดว่าเขาคงจะยินดีมาก”

อวิ๋นเถียนเถียนมองอวิ๋นเคออย่างสงสัย เขาไม่ใช่คนที่ไม่ชอบหลี่ซื่อหัวที่สุดหรอกหรือ ทำไมวันนี้ถึงได้บอกให้นางไปหาหลี่ซื่อหัวเอง?

อวิ๋นเคอยิ้มแต่ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม ก่อนหน้านี้เขายังไม่ได้เผยโฉมออกมา และในมือก็ยังไม่มีทุนมากพอ

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว ในเรื่องรูปโฉม เขาเชื่อว่าตัวเองไม่แพ้หลี่ซื่อหัว และเด็กสาวคนนี้ก็ไม่ใช่คนที่โลภในทรัพย์สินเงินทอง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เขาพบว่าเด็กสาวคนนี้มีปัญหาอย่างหนึ่ง

ดูเหมือนว่าสำหรับบุรุษที่มีความรู้สึกไม่บริสุทธิ์ โดยเฉพาะพวกที่มีสตรีหลายคนในเรือนหลัง อวิ๋นเถียนเถียนไม่เคยปิดบังความรังเกียจของนางเลย ดังนั้น เขาจึงไม่จำเป็นต้องกังวลว่าเด็กสาวคนนี้จะถูกคนอย่างหลี่ซื่อหัวล่อลวงไป ด้วยเหตุนี้ อวิ๋นเคอจึงลดความเป็นศัตรูกับหลี่ซื่อหัวลงไป

อวิ๋นเถียนเถียนสามารถทำตัวตามสบายต่อหน้าอวิ๋นเคอได้ แต่สาวใช้ที่ฮูหยินหลี่ส่งมาไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าห้องที่พวกเขาพักอยู่

อวิ๋นเถียนเถียนเก็บรอยยิ้มบนใบหน้าก่อนที่จะเดินออกจากห้อง สาวใช้ด้านนอกต่างระมัดระวังตัว พวกนางติดอยู่ระหว่างฮูหยินหลี่กับอวิ๋นเถียนเถียน ทำให้พวกนางไม่รู้จะวางตัวอย่างไรดี

“พวกเจ้าส่งคนไปเรียกคุณชายหลี่มาที ข้ามีธุระจะปรึกษากับเขา ส่วนพวกเจ้าที่เหลือ ให้ออกห่างจากห้องของข้าไปให้ไกล ๆ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะ พวกเจ้าอยากจะเกาะท่านอวิ๋นใช่ไหม ฮึ!”

อวิ๋นเคอดูหล่อเหลาในสายตาของพวกนาง และบุคลิกของเขาก็ไม่เหมือนนายพรานเลยจริง ๆ สาวใช้หลายคนก็มีความคิดนี้ แต่น่าเสียดายที่แม่นางอวิ๋นคนนี้ก็ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาแหย่ได้ง่าย ๆ สาวใช้หลายคนที่มีความคิดนี้จึงต้องถอยกลับไป

อวิ๋นเถียนเถียนแสดงอำนาจอย่างโอหังอยู่นอกห้องนี้ ประการแรกเพื่อปกปิดการสนทนาระหว่างนางกับหลี่ซื่อหัว ไม่ให้ผู้อื่นได้ยิน ประการที่สองก็เพราะนางรู้สึกไม่สบายใจเมื่อเห็นสายตาของพวกสาวใช้ที่มองอวิ๋นเคอ

หลังจากตะโกนออกไปนอกห้อง นางก็หันกลับเข้ามาในห้องทันที แต่กลับเจอสายตาของอวิ๋นเคอที่ดูเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ใช่ อวิ๋นเถียนเถียนนึกถึงท่าทางหึงหวงของตัวเองเมื่อครู่ แม้ส่วนใหญ่จะเป็นการแสร้งทำ แต่นางก็รู้สึกหน้าแดง

อวิ๋นเคอยิ้ม รู้ว่าถ้าเขายังจ้องนางแบบนี้ต่อไป เด็กสาวนี่คงจะโกรธเพราะความอาย ซึ่งเขาก็จะเสียมากกว่า

อวิ๋นเคอแสดงรอยยิ้มสดใสเป็นครั้งแรก แล้วก้าวเข้าไปหาเด็กสาวที่ก้มหน้าเขินอายอยู่

อวิ๋นเถียนเถียนตัวเตี้ยกว่าอวิ๋นเคอมาก อย่างน้อยก็ดูเตี้ยกว่ามากเมื่ออยู่ต่อหน้าอวิ๋นเคอ อวิ๋นเคอต้องก้มตัวลงเล็กน้อยจึงจะสามารถมองหน้ากันได้

“เจ้าทำได้ดีมาก ควรแสดงพลังของเจ้าออกมา ให้พวกหญิงน่ารังเกียจพวกนั้นเลิกจ้องมองข้าเสียที”

อวิ๋นเคอพูดจบ แม้จะรู้สึกคันมืออยากจะบีบแก้มน่ารักของเด็กสาว แต่ก็อดทนไว้ ไม่อยากทำให้เด็กสาวตกใจหนีไป

เมื่ออวิ๋นเคอเดินจากไปแล้ว อวิ๋นเถียนเถียนจึงได้สติ ใช้มือเย็น ๆ ประคองใบหน้าที่ร้อนผ่าว ‘อวิ๋นเคอคนบ้านี่ตั้งใจหรือไม่ตั้งใจกันแน่ ทำไมข้าถึงรู้สึกว่าเขากำลังเกี้ยวข้าอยู่’

หลี่ซื่อหัวจมอยู่กับบัญชีในห้องหนังสือ ไม่ใช่เพราะชอบ แต่เพราะบิดาสั่งให้ดู และเขาก็ต้องดู เพราะในอนาคตเขาต้องรับผิดชอบเรื่องเหล่านี้ทั้งหมด

เมื่อได้ทราบว่าอวิ๋นเถียนเถียนเรียก หลี่ซื่อหัวก็รีบมาทันที

พวกสาวใช้ในลานเห็นคุณชายของตนเองนอบน้อมต่อแม่นางอวิ๋นเช่นนี้ ก็รู้แล้วว่าต่อไปควรปฏิบัติต่อคนทั้งสองอย่างไร ในเมื่อเป็นสาวใช้จากตระกูลใหญ่ สิ่งที่ควรรู้ก็ต้องรู้

“อวิ๋นเถียนเถียน มีอะไรหรือ”

อวิ๋นเถียนเถียนนั่งอย่างเบื่อหน่ายอยู่ในห้อง บนโต๊ะมีน้ำวางอยู่ถ้วยหนึ่ง

เมื่อได้ยินเสียงของหลี่ซื่อหัว อวิ๋นเถียนเถียนก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก

“แม่เลี้ยงของท่านเป็นอะไรไป แต่ก่อนไม่ใช่เกลียดข้าเข้ากระดูกหรอกหรือ ทำไมผ่านไปสองวันแล้วยังไม่เห็นนางทำอะไรเลย ดูสิ ข้าเตรียมพร้อมไว้แล้ว แต่นางกลับไม่ลงมือ”

หลี่ซื่อหัวกระตุกยิ้มมุมปาก นี่นางเบื่อมากเลยหรือ

“ข้าว่าตอนนี้นางคงไม่ลงมือหรอก นางเป็นคนรู้กาลเทศะอยู่บ้าง ก่อนหน้านี้ทำให้ท่านพ่อไม่พอใจ ก็ต้องสงบเสงี่ยมสักพัก ถ้าหาเรื่องอีก ท่านพ่อคงไม่ปล่อยนางไปง่าย ๆ แต่การที่ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลยแบบนี้ ก็แปลกจริง ๆ”

อวิ๋นเถียนเถียนนึกถึงเรื่องที่อวิ๋นเคอเคยบอกนาง สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

“จริง ๆ แล้วก็ไม่ใช่ว่าไม่มีความเคลื่อนไหวเลย เพียงแต่นางเปลี่ยนเป้าหมาย ไม่ได้ลงมือกับข้า แต่กลับมาที่อวิ๋นเคอ เพียงแต่เราคงคาดไม่ถึงว่านางจะลงมือยังไง”

หลี่ซื่อหัวมองอวิ๋นเถียนเถียนที่ดูโมโหอยู่ตรงหน้า จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ คงไม่ใช่อย่างที่เขาคิดหรอกนะ

“หญิงผู้นี้คงเสียสติไปแล้วกระมัง หากท่านพ่อรู้เรื่องนี้เข้า เขาจะต้องไม่ปล่อยนางไปแน่ นางคงต้องไปอยู่ในศาลบรรพชนเป็นเพื่อนท่านแม่ของข้าเสียแล้ว”

อวิ๋นเถียนเถียนกลอกตาอย่างหงุดหงิด “ข้าเกรงว่าบิดาของท่านจะคิดว่าอวิ๋นเคอไม่สุภาพ ร่วมมือกับภรรยาสุดที่รักของเขาเสียอีก ท่านคงยังไม่เข้าใจว่าบิดาของท่านเป็นคนเช่นไรกระมัง อายุขนาดนี้แล้วยังไปยุ่งกับสาวน้อยคนอื่น ทำได้ลงคอจริง ๆ!”

หลี่ซื่อหัวกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เขารู้ดีว่าบิดาของตนเป็นคนเช่นไร เพียงแต่ไม่เคยคิดว่ามันจะขนาดนี้