ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนพิเศษ ตอนที่ 39 ผู้อาวุโส

ตอนพิเศษ ตอนที่ 39 ผู้อาวุโส

……………

ถวนจื่อเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความตกใจ หัวใจดวงน้อยๆ ของนางเต้นไม่เป็นจังหวะ

จื่อเฉิน?

กำลังจะฟื้นแล้วหรือ?

ชายหญิงหลายสิบคนที่อยู่โดยรอบเห็นดังนั้นก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดัน พวกเขาทยอยกันเดินถอยหลัง พร้อมมองไปทางลูกบอลแสงด้วยความตกใจระคนหวาดกลัว

จากนั้นลำแสงสีม่วงทองภายในลูกบอลก็แผ่กระจายออกมา!

พลังสวรรค์และโลกที่อยู่รอบข้างก็มารวมตัวกันอยู่ที่นี่อย่างบ้าคลั่ง!

ระลอกคลื่นรวมตัว กลุ่มเมฆจางหาย

วินาทีถัดมาลูกบอลแสงนั้นก็แตกกระจาย ก่อนมีลำแสงสายหนึ่งพุ่งตัวออกมา!

หลังจากนั้นไม่นานก็มีเงาร่างสูงใหญ่ปรากฏต่อหน้าทุกคน!

ในตอนแรกก็เป็นเพียงแค่ภาพมายา แต่คาดไม่ถึงว่าลำแสงจากลูกบอลจะแตกกระจายเป็นประกายแสงเล็กๆ แล้วรวมเข้ากับภาพมายานั้น

แรงกดดันอันแข็งแกร่งและน่าสะพรึงกลัวคืบคลานเข้ามา!

ลายเส้นแปลกประหลาดปรากฏขึ้นที่ระหว่างคิ้วของคนผู้นั้น จากนั้นมันก็ค่อยๆ รวมตัวกัน

เหมือนสัญลักษณ์บางอย่าง แต่ก็เหมือนรูม่านตาที่เป็นแนวตั้ง จากนั้นมันก็ประกายแสงสีม่วงเข้ม มันทั้งสวยงาม หรูหรา ตระการตา

ร่างกายของเขาค่อยๆ เสมือนจริงขึ้นมา

ดวงตากลมเหมือนลูกองุ่นของถวนจื่อจ้องที่ภาพนั้นตาไม่กะพริบ

บนลูกบอลแสงนั้นมีพลังของอาเยว่แฝงอยู่

หากวิญญาณของจื่อเฉินฟื้นขึ้นมาแล้ว พลังเหล่านั้นก็สามารถช่วยให้เขาหลอมกายเนื้อได้ใหม่อีกครั้ง

นางคิดว่าจะต้องรอนานกว่านี้เสียอีก คิดไม่ถึงเลยว่ามันจะสำเร็จแล้ว!

คนผู้นั้นดูเหมือนชายหนุ่มอายุยี่สิบแปดยี่สิบเก้า ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชา มีความงดงามตามธรรมชาติ

เขาสวมเสื้อผ้าสีดำ รูปร่างสูงเพรียว สายตาเย็นชา ท่าทางล้ำเลิศ

สาวน้อยหลายสิบคนที่ยืนอยู่รอบข้างต่างมองจนตาค้าง

พวกเขารู้อยู่แล้วว่า สิ่งที่อยู่ภายในลูกบอลแสงนั้นคือวิญญาณของอินทรีสามตา อีกทั้งนายน้อยยังคอยปกป้องทะนุถนอมอย่างอดทนทุกเมื่อเชื่อวัน

ซึ่งอินทรีสามตานั้นก็เป็นสัตว์อสูรในพันธสัญญาอีกตัวของเทพเยว่

คนที่สามารถทำให้เทพเยว่สนใจได้นั้นจะต้องไม่ธรรมดาแน่นอน โดยเฉพาะพวกเขาได้ยินมาว่า อินทรีสามตาตัวนั้นมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับโหมวเจินประมุขเผ่าไท่ซวีเฟิ่งหลง

ฐานะระดับนี้ ต่อให้เป็นไท่ซวีเฟิ่งหลงที่เคยรังเกียจมาโดยตลอดก็ยังไม่กล้าส่งสายตาดูถูกมา

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงที่นายน้อยของเผ่าเราให้ความสำคัญกับเขามากที่สุด ต่อให้นางจะต้องรอเป็นเวลาหลายร้อยหลายพันปีก็คงจะปกป้องวิญญาณนี้เอาไว้แน่นอน

แต่ไม่ได้นานขนาดนั้น

คาดไม่ถึงว่าวันนี้เขาจะฟื้นขึ้นมาแล้ว!

แต่ที่คิดไม่ถึงเลยก็คือ ไม่ว่าจะ…ความแข็งแกร่งหรือรูปร่างหน้าตาของคนผู้นี้ก็โดดเด่นถึงขนาดนี้เชียว

เมื่อสัมผัสได้ถึงลมปราณอันน่าตกใจ ทุกคนก็ให้ความเคารพและความเกรงใจขึ้นมาทันที

สาวน้อยหลายคนต่างหน้าแดงซ่าน

“จื่อเฉิน!”

ถวนจื่อที่จดจ้องและรอคอยมาโดยตลอด เมื่อเห็นว่ากายเนื้อของจื่อเฉินถูกสร้างขึ้นมาใหม่แล้ว ความสุขภายในใจของนางก็ยากที่จะควบคุม

นางดีใจจนตะโกนขึ้นมาเสียงดัง

จื่อเฉินมองไปทางผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่อยู่ตรงหน้า

เขาโน้มตัวลง จากนั้นก็ยื่นมือเข้าไปหาแม่นางน้อยคนนั้น

“ถวนจื่อ มานี่หน่อย”

ถวนจื่อกรีดร้องเสียงแหลม แล้ววิ่งเข้าไปหาด้วยความรวดเร็ว ก่อนกระโจนเข้าไปในอ้อมกอดของเขา

นางซบใบหน้าลงที่ไหล่ของเขา ท่าทางดีใจมากจนไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวอย่างใด ใบหน้าขาวน่ารักเต็มไปด้วยสีแดงจางๆ เหมือนกับลูกท้อที่อ่อนนุ่ม

“จื่อเฉินๆ ! ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นแล้ว! เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้ารอเจ้านานขนาดไหน!”

ถวนจื่อพูดไปพลาง พร้อมยื่นมือออกมาบีบไหล่ สัมผัสกระดูกไหปลาร้า และตบแขนของเขา

ฝ่ามือของนางสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่เป็นของจริง อีกทั้งยังสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อน

แตกต่างจากลูกบอลแสงเย็นยะเยือกที่นางสัมผัสอยู่ทุกวัน

นี่คือจื่อเฉิน!

นี่คือจื่อเฉินตัวเป็นๆ !

จื่อเฉินเองก็จนปัญญากับการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของนาง

เมื่อมือเล็กๆ ที่อ่อนนุ่มสัมผัสกับร่างกาย ทำให้เขารู้สึกคันยุบยิบ

เขาจับมือที่ปัดป่ายไปทั่วของนางเอาไว้ ในตอนที่เขากำลังจะพูดอันใดสักอย่าง เขาก็เห็นว่าแม่นางน้อยในอ้อมกอดของตัวเองนั้นมีดวงตาแดงก่ำขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ

จื่อเฉินหยุดชะงักไป คำพูดของเขาติดค้างอยู่ที่ลำคอ ทันใดนั้นก็พูดอันใดไม่ออก

ดวงตาที่แดงก่ำของถวนจื่อ ปากเล็กๆ เบะขึ้น เหมือนนางพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้

จื่อเฉินปล่อยมือ แล้วตบแผ่นหลังของนาง

“วางใจเถอะ ข้าไม่เป็นไร”

แม้ก่อนหน้านี้เขาจะได้รับบาดเจ็บสาหัสจริงๆ และวิญญาณเกือบจะแหลกสลาย แต่ท้ายที่สุดแล้ว…เขาก็อยู่รอดปลอดภัย

“ฮือออ…แง!”

จื่อเฉินขมวดคิ้วขึ้น และทำได้เพียงกอดนางให้แน่นขึ้น แล้วลูบหลังนางเบาๆ เพื่อช่วยทำให้นางสงบ

สองมือของถวนจื่อจับเสื้อของเขาเอาไว้จนแน่น แล้วร้องไห้เสียงดังลั่น

แม้ภายนอกจะเห็นว่า นางยังคงร่าเริงสดใสเหมือนแต่ก่อน ไม่มีอันใดแตกต่างไป

แต่มีนางคนเดียวเท่านั้นที่รู้ว่า ช่วงเวลาที่ผ่านมานั้นนางใช้ชีวิตอย่างลำบากมากแค่ไหน

เพื่อช่วยเหลือนาง จื่อเฉินเกือบจะต้องสละชีวิตของตัวเองแล้ว

ก่อนหน้านี้ จื่อเฉินช่วยเหลือนางจากอันตรายมาหลายครั้งจนนับไม่ถ้วน นางยังคงโคตรคิดถึงเรื่องนี้มาโดยตลอด

หลังจากนางเปิดเส้นชีพจรสายที่เก้าอย่างยากลำบาก แต่นางก็ยังไม่สามารถปกป้องเขาได้อยู่ดี

ถ้าจื่อเฉินต้องตายไปจริงๆ นางก็คงรู้สึกเสียใจไปตลอดชีวิต

ดังนั้นนางจึงรอวันแล้ววันเล่า เฝ้ารอขอให้จื่อเฉินฟื้นขึ้นมาโดยเร็ว

ยังดี…ยังดีที่ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง!

ในที่สุดก้อนหินที่คอยถ่วงอยู่ในใจของนางก็ถูกปลดปล่อย

นางเอนตัวพิงอยู่ในอ้อมกอดของจื่อเฉิน เมื่อสัมผัสได้ถึงลมปราณของเขา เมื่อได้ยินเสียงของเขา ในที่สุดนางก็มั่นใจว่า…เขากลับมาแล้ว!

ความรู้สึกเหล่านี้ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้เลย

สำหรับถวนจื่อแล้ว นอกจากอาเยว่ คนที่ใกล้ชิดสนิทสนมกับนางมากที่สุดก็คือจื่อเฉิน

แม้ก่อนหน้านี้นางจะไม่ยอมรับเขา อีกทั้งยังท้าประลองกับเขาหลายต่อหลายครั้ง แต่ความเป็นจริงแล้ว พวกเขาคอยช่วยเหลือซึ่งกันและกัน และเป็นตายร่วมกัน

ความจริงแล้วภายในใจของนางล้วนพึ่งพาจื่อเฉินมาโดยตลอด

ในที่สุดตอนนี้ทุกอย่างก็ดีขึ้น!

อี้หมิงและคนอื่นๆ ที่อยู่รอบข้างก็มองภาพเหตุการณ์นี้จนชะงักค้างไป

ใครจะคิดเล่าว่า นายน้อยที่เกิดใหม่จากเถ้าถ่าน เปิดเส้นชีพจรสายที่เก้าได้ ช่วยเหลือเทพเยว่แย่งชิงตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์กลับคืนมา เป็นความภาคภูมิใจของเผ่าหงส์ทองคำ แต่คาดไม่ถึงว่า…เขาจะร้องไห้เป็นเด็กแบบนี้?

ก่อนหน้านี้ยังเห็นว่านางสดใสร่าเริง เป็นคนน่ารัก ดึงดูดผู้คนรอบข้าง แต่ไม่มีใครเคยเห็นตอนที่นางร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของผู้อื่นอย่างน่าสงสารแบบนี้

ไม่ต้องคิดก็รู้ว่า คนผู้นี้จะต้องเป็นคนที่นางเชื่อใจและใส่ใจมากแน่นอน

จื่อเฉินถอนหายใจออกมาเสียงเบา แต่ก็ไม่ได้พูดอันใดมาก เขากอดนางเอาไว้ แล้วปล่อยให้นางร้องไห้ออกมา

หลังจากผ่านไปสักพัก เสียงสะอื้นของนางก็ค่อยๆ เบาลง

ความรู้สึกขัดข้องใจและปวดใจได้ระบายออกมาแล้ว ถวนจื่อจึงค่อยๆ ได้สติขึ้นมา

นางสัมผัสได้ว่า ตอนนี้นางอยู่ในสภาพที่น่าอายมาก ใบหน้าแดงก่ำขึ้น

“ร้องไห้เสร็จแล้วหรือ?”

จื่อเฉินมองนางแล้วถามขึ้น

ถวนจื่อสัมผัสเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่เพราะการร้องไห้ของนาง ก่อนพูดเสียงเบาว่า “…เสร็จแล้ว”

ในตอนนั้นเองก็มีเสียงเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“ผู้อาวุโสจื่อเฉิน ท่านฟื้นขึ้นมาแล้ว ยอดเยี่ยมจริงๆ ช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้ถวนจื่อเอาแต่เฝ้าท่านตลอดเวลาเลย”

เมื่อได้ยินดังนั้นจื่อเฉินก็เลิกคิ้วขึ้น

……………