ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 1015 ก้อนทองคำ / ตอนที่ 1016 ผู้บริสุทธิ์หรือสมควรแล้ว

ตอนที่ 1015 ก้อนทองคำ / ตอนที่ 1016 ผู้บริสุทธิ์หรือสมควรแล้ว

ตอนที่ 1015 ก้อนทองคำ

เซี่ยเฉียวรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ภาพลวงตาที่ไขปริศนาได้ แต่เป็นเพียงหนทางให้วิญญาณแค้นได้ระบายความแค้นออกเท่านั้น

หากพวกนางอยากจะออกไปก็ควรที่จะตามหาวิญญาณแค้นให้พบและดูว่านางต้องการอะไร

นอกจากนี้นางยังรู้สึกว่าตนเองเหนื่อยเล็กน้อย

นางอยู่ในภาพลวงตานี้นานๆ เข้าก็จะสูญเสียพลังหยาง และหากฉากนี้เปลี่ยนกลับมาซ้ำๆ เกรงว่านางจะต้องยกชีวิตน้อยๆ นี้ให้แล้ว

เซี่ยเฉียวล้วงเอากระดาษยันต์สีเหลืองแผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อและพับมันอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็พับเป็นก้อนทองคำออกมาหนึ่งก้อน จากนั้นก็วางลงในมือของพ่อบ้าน “น้ำใจเล็กน้อย ขอให้พ่อบ้านนำทางไปหน่อยได้หรือไม่”

“…” มุมปากจ้าวเสวียนจิ่งกระตุกเล็กน้อย

แน่ใจหรือว่าของเล่นแบบนี้จะใช้การได้

นักพรตคนอื่นๆ ก็งุนงงไปเหมือนกัน นางพับก้อนทองคำต่อหน้าวิญญาณอย่างนี้ นี่นางกำลังดูถูกว่าวิญญาณพวกนี้โง่เขลาอย่างนั้นหรือ!

พ่อบ้านมองก้อนทองคำนั้นด้วยแววตาซับซ้อนก่อนจะรับมันไว้ และนำพวกเขาไปยังที่อื่นอย่างเงียบๆ

“ทำไมของแบบนี้จึงใช้การได้” จ้าวเสวียนจิ่งสงสัยจริงๆ

“พ่อบ้านตระกูลร่ำรวยและสูงส่งมากมายมักมีนิสัยชอบดูถูกคน การใช้เงินเพื่อขอให้อำนวยความสะดวกแบบนี้เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ต่อให้เขากลายเป็นวิญญาณ แต่นิสัยเดิมก็ยังคงอยู่ เพียงแต่เงินของมนุษย์ไม่มีประโยชน์ ที่นี่เป็นภาพลวงตา ข้าบอกว่านี่เป็นเงิน บางทีจิตใต้สำนึกของเขาก็อาจจะยอมรับมันไปอย่างนั้นโดยไม่รู้ตัวก็ได้?” เซี่ยเฉียวยิ้มอย่างลึกลับ “ข้าเองก็แค่ลองเดาๆ ดู นึกไม่ถึงว่าจะใช้การได้จริง”

จ้าวเสวียนจิ่งหมดคำพูดแล้ว

เซี่ยเฉียวโชคดีจริงๆ

อาจเป็นเพราะ ‘เงิน’ ที่เซี่ยเฉียวให้ค่อนข้างมาก พ่อบ้านจึงนำพวกเขาเข้าไปเรือนชั้นในทันที

พอพวกเขาเข้าไปถึงเรือนชั้นใน เซี่ยเฉียวก็ได้เห็นฮูหยินคนหนึ่งทันที

เมื่อฮูหยินผู้นั้นเห็นว่ามีคนมา สายตาของนางก็ดำมืดลงไปมากทันที นางกวาดตามองพวกเขาเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเซี่ยเฉียวเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียว สีหน้าของนางก็ดูเหมือนจะดีขึ้นเล็กน้อย

ฮูหยินผู้นี้ก็คือนายหญิงของบ้านหลังนี้ในตอนนั้นนั่นเอง

เซี่ยเฉียวเห็นว่านางวางมือไว้บนหน้าท้อง สีหน้าของนางมีความสุข

“พวกเจ้ามาที่นี่เพื่อฉลองวันเกิดให้นายท่านใช่หรือไม่ นี่ยังไม่ได้ร้องงิ้วหรือ แล้วมาหาข้าทำไม ข้าไม่มีรางวัลจะให้พวกเจ้าหรอกนะ” ฮูหยินกวาดตามองพวกเขาเล็กน้อย น้ำเสียงของนางแสดงความรังเกียจและเหนื่อยหน่าย

เซี่ยเฉียวเองก็คร้านที่จะพูดคุยเรื่องไม่สำคัญกับนางจึงได้เอ่ยตรงๆ “ฮูหยินเป็นนายหญิงของบ้านหลังนี้ ตอนนี้นายท่านกำลังทำเรื่องกำเริบเสิบสานอยู่ที่เรือนหลัง ฮูหยินไม่คิดจะห้ามหน่อยหรือ”

เซี่ยเฉียวเองก็รู้ว่าฮูหยินผู้นี้น่าสงสารมาก

แต่บางคำพูดนางจะไม่พูดก็ไม่ได้ ในบ้านหลังนี้มีคนตายไปแล้ว ตอนที่เรื่องเกิดขึ้นนางทำอะไรไม่ได้แล้วก็จริง แต่จะให้มีอีกหลายชีวิตต้องจบลงที่นี่อีกไม่ได้

นอกจากนี้ นักพรตสายมารผู้นั้นก็อยู่ในเรือนนี้ด้วย

คนผู้นั้นจะต้องไม่ได้อยู่ในภาพลวงตานี้แน่ เพราะอย่างไรเสียการที่มนุษย์เข้ามาอยู่ในภาพลวงตาเช่นนี้นานๆ ก็จะไม่ดีต่อร่างกายของคนผู้นั้น แต่หากอยู่ข้างนอก แล้วเขาจะหลีกเลี่ยงภาพลวงตานี้ได้อย่างไร ไม่ต้องคิดก็รู้แล้วว่าวิญญาณแค้นที่อยู่ตรงหน้านี้จะต้องร่วมมือกับคนผู้นั้นอย่างแน่นอน

เพียงแต่นางไม่รู้ว่านักพรตสายมารผู้นั้นเสนออะไรที่ทำให้วิญญาณแค้นปล่อยให้เขาอยู่ในจวนหลังนี้ได้

ฮูหยินผู้นั้นได้ยินที่เซี่ยเฉียวพูดแล้วก็หัวเราะเยาะขึ้นมาทันที “เจ้ากำลังสอนว่าข้าควรทำอย่างไรอย่างนั้นหรือ!”

“ถูกต้อง ข้าเห็นว่าเจ้าโง่จึงอดชี้แนะสักเล็กน้อยไม่ได้” เซี่ยเฉียวกลับพยักหน้าอย่างจริงจัง “เจ้าเป็นนายหญิง แต่กลับไม่มีความกล้าสักนิดเลยหรือ เจ้ามองดูสามีของเจ้าสร้างเรื่องวุ่นวายภายในบ้านโดยไม่ทำอะไร ช่างไร้ประโยชน์จริงๆ”

น้ำเสียงของเซี่ยเฉียวเย็นชา ฟังดูใจร้าย

ไอแค้นปกคลุมไปทั่วร่างฮูหยินผู้นั้นทันที “เจ้าจะรู้อะไร! เขาเป็นผู้ชาย เขาอยากจะได้นางผู้หญิงชั้นต่ำพวกนั้น แล้วข้าจะทำอะไรได้! บ้านบิดามารดาของข้าก็ตกต่ำยากจน น้องชายของข้าก็ต้องการเรียนหนังสือ บิดาของข้าก็ต้องกินยา หากข้าไม่เชื่อฟังไม่ปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจ แล้วหากข้าถูกปลดล่ะจะทำอย่างไร!”

ตอนที่ 1016 ผู้บริสุทธิ์หรือสมควรแล้ว

น้ำเสียงของฮูหยินผู้นั้นแหลมเล็กน้อยและฟังดูน่าขนลุก

เซี่ยเฉียวนิ่งคิดเล็กน้อย

“หากพรสวรรค์น้องชายของเจ้าต้องทำให้เจ้าได้รับความอัปยศอดสูอย่างนี้ อนาคตของเขาไม่ต้องมีก็ได้ หากบิดาของเจ้ารู้ว่าเจ้าต้องใช้ชีวิตของแลกเงินค่ารักษาและค่ายาของเขา ข้าว่าเขาคงยอมตายเสียดีกว่าจะต้องให้เจ้าทำแบบนี้ ข้ารู้ว่าชีวิตของเจ้าน่าสงสาร แต่ในเมื่อพวกเขาอาศัยอยู่ในโคลนตมอยู่แล้ว ไม่อยู่ก็ตาย แต่พวกเขากลับไม่รู้ว่าตอนนี้เจ้าอยู่ในสภาพแบบไหน บิดาและน้องชายของเจ้าจะคิดอย่างไรเมื่อได้รู้ได้เห็นว่าเจ้าเป็นเช่นนี้”

“ไม่เคยร้องขอชีวิต แต่พอตายไปแล้วก็เกิดไอแค้น ไอแค้นพัวพันทำร้ายชีวิตคน จากคนบริสุทธิ์คนหนึ่งต้องกลายเป็นเช่นนี้มันสมควรแล้วหรือ”

ฮูหยินได้ยินเช่นนั้นแล้วดวงตาของนางเปลี่ยนเป็นสีแดงราวกับว่านางต้องการกลืนกินเซี่ยเฉียวทั้งเป็น

“สามีเจ้าเป็นคนน่ารังเกียจ มักมากในกามและกดขี่ข่มเหง สมควรตายแล้ว ผู้หญิงที่ถูกสามีเจ้าทำร้ายจนตายก็คงตั้งใจยั่วยวนเขาอยู่แล้ว ตายไปแล้วก็เป็นเวรกรรมของนางเอง แต่เจ้าไม่เด็ดขาดพอ ไม่สามารถละทิ้งทรัพย์สินเงินทองได้ และไม่สามารถรวบรวมความกล้าขึ้นมาได้ เกิดมาขี้ขลาด ความขี้ขลาดก็ผิดเช่นกัน ท้ายที่สุดแล้วมันก็เป็นทางที่เจ้าเลือกเอง คนที่ทำร้ายเจ้าพวกนั้นก็ตายไปหมดแล้ว เจ้ายังจะโทษใครอีก”

ตอนที่ดูงิ้วเมื่อครู่นี้มีอะไรผิดปกติเล็กน้อย

จ้าวเสวียนจิ่งบอกว่า ในบรรดาเจ้าสาวทั้งสิบคนนั้นมีอยู่คนหนึ่งที่ยิ้มตอนที่ดูงิ้ว และท่าทางตื่นตระหนกตอนที่ต้องทำร้ายนายท่านผู้นั้น นางก็เลยรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง

นางกำลังคิดว่า…

ตอนนั้นนายท่านผู้นี้น่าจะมีงานอดเริกที่พิเศษ และเพราะเขาเป็นคนมีเงินมาก การติดต่อกับพวกผู้หญิงที่ขี้เล่นพวกนั้นจึงไม่ได้ยากอะไร

เชิญผู้หญิงคนนั้นมาดูงิ้วที่บ้าน กระทั่ง…

พวกเขายังเล่น ‘สวมบทบาท’ ให้ผู้หญิงแต่งตัวเป็นเจ้าสาวและแกล้งทำเป็นจัดงานแต่ง…

นายท่านผู้นี้อยากเป็นจ้าวบ่าวทุกวัน

แต่กลับนึกไม่ถึงว่า ‘คืนส่งตัว’ ชายผู้นั้นจะเล่นใหญ่เกินไป

จนทำให้คนตายโดยไม่ตั้งใจ

เมื่อนึกย้อนไปถึงคนที่มาจับผิดพวกนั้น…

ในเมื่อพวกเขาสามารถลงไม้ลงมือกับนายหญิงของบ้านและทำให้นางแท้งลูกได้ นั่นก็แสดงให้เห็นว่าคนเหล่านั้นก็เป็นพวกไร้เหตุผลเช่นกัน พวกเขาบอกว่าต้องการทวงความยุติธรรมให้กับญาติที่ตายไปแล้ว แต่จริงๆ แล้ว พวกเขาฉวยโอกาสจะเอาอย่างอื่นด้วย…

คำพูดพวกนั้นของเซี่ยเฉียวกระทบใจฮูหยินที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่ต้องสงสัย

“เด็กๆ! นำตัวพวกมันไปโบยจนตายให้หมด!” จู่ๆ ฮูหยินก็ร้องตะโกนเสียงดังออกมา แล้วพ่อบ้านก็รีบนำคนเข้ามาทันที

ในภาพลวงตานี้พวกเขาไม่มีทางหลบหนีไปได้ แม้ว่าวิญญาณในภาพลวงตาจะตาย แต่ก็เป็นการตายปลอมๆ เมื่อฉากเปลี่ยนไป พวกเขาก็สามารถกลับมาใหม่ได้ตลอดเวลา ดังนั้นการหลบหนีจึงไม่ได้ผลอะไรมาก และยังเป็นความพยายามที่เสียแรงเปล่าด้วยซ้ำ

วิธีเดียวคือหาทางทำลายภาพลวงตานี้

“อับอายจนโกรธหรือ” เซี่ยเฉียวกลับยิ้มอย่างประชดประชัน “หากเจ้ามีความกล้าที่จะโบยคนจนตายแบบนี้ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ เจ้าก็คงจะไม่ได้มีจุดจบแบบนี้หรอก ที่น่าขันก็คือ เจ้าตายไปแล้วแต่ก็ยังสร้างภาพลวงตาแบบนี้ขึ้นมาอีก”

“เจ้าทำร้ายคนอื่นเพื่อระบายความแค้นในภาพลวงตาแบบนี้จะมีประโยชน์อะไร วิญญาณพวกนี้ก็แค่กำลังจัดฉากแสดงละคร เกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าเช่นนี้อย่างมากที่สุดก็แค่เหนื่อยเล็กน้อยเท่านั้น”

“แล้วการที่เจ้าพยายามนึกย้อนไปตอนที่เกิดเรื่องซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่หยุดเช่นนี้ มันมีความหมายอะไรหรือ”

“ข้าเห็นว่าเจ้าตั้งครรภ์แล้วใช่หรือไม่ ตอนที่ลูกของเจ้าตายยังอายุครรภ์ไม่กี่เดือนเท่านั้น วิญญาณยังไม่เป็นรูปเป็นร่าง เกรงว่าแม้แต่เจ้าก็ยังหาเขาไม่พบ แต่ข้าสามารถช่วยเจ้าตามหาเขาได้”

“เชื่อว่าความสามารถเช่นนี้นอกจากข้าแล้วคงไม่มีใครทำได้อีก” เซี่ยเฉียวเอ่ย

นางพูดพล่ามไม่หยุด แรกเริ่มเดิมทีฮูหยินผู้นี้ก็ยังไม่พอใจมาก แต่พอฟังมาถึงตอนหลังๆ โทสะของนางก็คลายลงไปมาก

“เจ้าอย่ามาหลอกข้าเลย!” นักพรตที่มาหานางก่อนหน้านี้ก็ยังทำไม่ได้!

“ข้าจะหลอกเจ้าไปทำไม การตามหาวิญญาณเป็นความสามารถที่ข้ามีความถนัดเป็นพิเศษ ถึงเวลานั้นขอเพียงแต่ต้องมีเลือดและกระดูกของเจ้าประกอบกับของดีบางอย่าง ข้าจะต้องดึงดูดวิญญาณของเขามาได้แน่นอน เพียงแต่ลูกเจ้าอายุแค่ไม่กี่เดือน มีความเป็นไปได้ที่วิญญาณของเขาจะสลายไปนานแล้ว เรื่องนี้ข้าต้องพูดกับเจ้าให้ชัดเจนก่อน”

“นอกจากนี้ หากเจ้าโชคดี เด็กคนนั้นยังอยู่ แม้ว่าจะพบวิญญาณของเขาแล้ว แต่วิญญาณก็จะไม่มีชีวิตชีวาและมีพลังเท่ากับวิญญาณที่สมบูรณ์ แม้ว่าจะส่งเขาลงไปเกิดใหม่ก็คงจะกลับมาเกิดเป็นมนุษย์ไม่ได้” เซี่ยเฉียวเอ่ยอีก

บางทีเขาอาจจะเกิดเป็นผีเสื้อ นกน้อย ตั๊กแตนอะไรอย่างนั้นก็ได้ในชาติหน้า…ใครจะรู้