ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 1021 รักลึกซึ้ง / ตอนที่ 1022 ไม่มีอะไรติดค้าง

ตอนที่ 1021 รักลึกซึ้ง / ตอนที่ 1022 ไม่มีอะไรติดค้าง

ตอนที่ 1021 รักลึกซึ้ง

ความคิดมากมายแล่นเข้ามาในหัวของนาง และในที่สุดนางก็ส่ายศีรษะอย่างหนักแน่น

“ศิษย์…พี่ของข้าไม่รับศิษย์แล้ว ข้าเองก็ไม่อยากได้ศิษย์ที่โตแล้วอย่างเจ้า สถานะของฝ่าบาทสูงส่ง ไม่ต้องเรียนเรื่องพวกนี้หรอก มิฉะนั้นหากต่อไปเจ้าละทิ้งตำแหน่งสูงสุดและไปบำเพ็ญตนที่วัดเต๋า จะเกิดอะไรขึ้น อีกอย่าง เจ้าเป็นถึงรัชทายาทของประเทศ จะมาถือเข็มทิศทั้งวัน ชี้ไปทางโน้นทีทางนี้ที พูดอะไรพึมพำ มันจะดูไม่ดี…” เซี่ยเฉียวอธิบายทันที

หลังจากเซี่ยเฉียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางก็เอ่ยเสริมอย่างช้าๆ ว่า “ข้อห้ามที่สำคัญที่สุดสำหรับฮ่องเต้คือการเรียนจากนักพรต ตอนนี้เจ้ายังเด็ก เจ้าไม่รู้ว่าวันเวลานั้นโหดร้ายเพียงใด เมื่อเจ้าแก่ก็จะเริ่มกลัวตาย และจะเอาแต่เรียนทางเต๋า หากเจ้าเอาแต่คิดจะหลอมยาขึ้นมาจะทำอย่างไรเล่า”

เซี่ยเฉียวไม่กล้านำรัชทายาททั้งคนเดินไปบนถนนที่ไม่มีทางกลับ

จ้าวเสวียนจิ่งนั่งหลังตรงอย่างสง่างาม เมื่อเขาได้ยินเช่นนั้นก็เอ่ยอย่างจนใจ “ลำบากให้ท่านคิดไปไกลขนาดนั้น”

“ที่ข้าเชิญฝ่าบาทมาทำลายค่ายอาคมด้วยกันเช่นนี้เป็นแค่แผนการชั่วคราวเท่านั้น สถานการณ์ของฝ่าบาทข้าจะต้องรู้แน่ชัดได้ในไม่ช้าก็เร็ว พอถึงตอนนั้นหากข้าแก้ไขมันได้อย่างสิ้นเชิงแล้ว เจ้าก็ไม่จำเป็นที่จะต้องลดตัวเองลงมาทำอะไรเช่นนี้อีก” เซี่ยเฉียวเอ่ย

นั่นเป็นคำพูดจากใจของนาง

“อีกอย่างฝ่าบาทก็ควรไปทำเรื่องสำคัญๆ ให้มากหน่อย ข้าเห็นว่าสีหน้าของเจ้าก็ไม่ค่อยดีเท่าไรนัก คงจะยุ่งกับงานทุกวันเป็นแน่ แล้วยังต้องหาเวลามาช่วยข้าอีก ข้าเองก็รู้สึกไม่สบายใจ” เซี่ยเฉียวเอ่ย

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

รัชทายาทย่อมไม่มีเวลาว่างอย่างแน่นอน

เซี่ยเฉียวไม่ได้โง่ ฮ่องเต้พระองค์นี้ไม่กลัวรัชทายาท พระองค์จึงปล่อยให้เขามีส่วนร่วมในงานราชกิจอยู่เป็นประจำ

จ้าวเสวียนจิ่งเองก็ไม่ใช่คนขี้เกียจ ตอนที่นางมองไม่เห็นก็ไม่รู้ว่าเขาทำงานหนักแค่ไหน!

จ้าวเสวียนจิ่งอารมณ์ดีทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น

เซี่ยเฉียวกำลังเป็นห่วงเขาอยู่ใช่ไหม

เดิมทีเขาคิดว่าตนเองอาจจะเป็นรักข้างเดียวก็ด้วย แต่เมื่อเห็นท่าทีอ่อนโยนของนางเช่นนี้แล้ว นางจะต้องมี ‘รักลึกซึ้ง’ ให้เขาด้วยแน่ๆ แต่น่าเสียดายที่เขาต้องคำนึงถึงตัวตนทั้งสองของนาง เวลานี้เขาจึงไม่อาจจะพูดจาหยอกล้อนางได้ มันทำให้เขารู้สึกอึดอัดราวกับมีแมวกำลังข่วนในใจเขาอยู่กระนั้น…

เซี่ยเฉียวเห็นเขายกมุมปากยิ้ม ทั้งยังมีชีวิตชีวาและแสดงความพึงพอใจออกมา

เซี่ยเฉียวไม่เข้าใจ

“เรื่องเล็กน้อยธรรมดาๆ ไม่ได้เปลืองพลังมากอะไรขนาดนั้น ร่างกายของข้านี้ไม่หลับไม่นอนเจ็ดวันเจ็ดคืนก็ยังได้ พอได้เห็นหน้าศิษย์พี่ใหญ่แล้ว ข้าก็รู้สึกกระชุ่มกระชวยมีพลังขึ้นมาทันที ท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้า” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยยิ้มๆ

“…” เซี่ยเฉียวกุมหน้าอกตนเองเบาๆ

นางหายใจเข้าลึกๆ “ใช่ สุขภาพร่างกายของเจ้าดี”

อย่างกับวัวตัวหนึ่ง

ซึ่งแตกต่างจากนาง วันนี้หลังจากวันที่นางวุ่นวายมาทั้งวัน นางก็เหนื่อยล้าจนตาลายและสมองไม่แจ่มใสแล้ว!

คำพูดของนางเจือความอิจฉา จ้าวเสวียนจิ่งจึงรู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ แล้วเขาก็ทำตัวไม่ถูกไปพักหนึ่ง “ทายาทของวัดสุ่ยเย่ว์เป็นผู้แบกรับบัญชาสวรรค์ จะต้องจับและสวดส่งวิญญาณแตกต่างจากคน จึงเปราะบางสักหน่อย ต่อไป…”

เขาจะต้องเลี้ยงดูนางให้อ้วนท้วนสมบูรณ์แน่

ตอนนี้เขาจะทำตัวสนิทสนมใกล้ชิดกับโม่ชูเซิงมากเกินไปไม่ได้ ส่วนกับเซี่ยเฉียวเขาก็ต้องแบ่งแยกชายหญิง ไม่สามารถพูดคุยอะไรกันได้มากเช่นกัน

พอเซี่ยเฉียวแต่งเข้ามาแล้ว เขาจะต้องเพิ่มค่าอาหารในบ้านขึ้นเล็กน้อย

ไม่ว่าอย่างไร เขาก็จะไม่ยอมให้นางอ่อนแอขนาดนี้อีกแล้ว

พอคิดเช่นนั้นจ้าวเสวียนจิ่งก็หน้านิ่วขึ้นมาอีก

เซี่ยหนิวซานพ่อตาที่ไร้ประโยชน์ผู้นั้นก็ไม่รู้จักหาเงินให้มากๆ หน่อย เซี่ยเฉียวเข้าเมืองหลวงมาตั้งนานขนาดนี้แล้วก็ไม่เห็นจะอ้วนท้วนขึ้นเลย บิดาของนางช่างไร้ประโยชน์เสียจริง แม้แต่ลูกสาวของตนเองก็เลี้ยงดูไม่ไหว

“ช่วงนี้เซี่ยผิงกั่งลำบากมากจิ่งๆ กลับไปข้าจะตกรางวัลเขาสักพันตำลึง” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยอะไรแปลกๆ ออกมา

“…” เซี่ยเฉียวเอียงคอ

เมื่อครู่นี้เขาพูดถึงต่อไปไม่ใช่หรือ ครึ่งหลังของประโยคหายไปไหนแล้วเล่า ทำไมจู่ๆ เขาก็ถึงพูดถึงพี่ใหญ่ขึ้นมาอีก

“จู่ๆ ก็ข้านึกขึ้นได้ว่า ตอนที่ข้าไปป้อมเหมิงจยานั้นเซี่ยผิงกั่งจัดการคดีสำคัญหลายคดีด้วยตัวเอง ยอดเยี่ยมมาก คนที่มีพรสวรรค์แบบนี้จะต้องให้รางวัล ข้าก็เลยคิดขึ้นมาได้ว่ากลับไปแล้วจะให้เงินเขา ส่งโสม เขากวาง และรังนกเลือดไปให้เขาบำรุงร่างกายหน่อย”

ตอนที่ 1022 ไม่มีอะไรติดค้าง

จ้าวเสวียนจิ่งไม่เสียดายของ เขาแค่หวังว่าตอนนั้นเจ้าวัวบื้อเซี่ยผิงกั่งนั่นจะเข้าใจเจตนาของเขา อย่าได้เก็บของดีไว้คนเดียว อย่างน้อยๆ ก็ต้องเหลือไว้ให้น้องสาวที่อ่อนแอน่าสงสารบ้าง

เซี่ยเฉียวไม่รู้ว่าที่ศาลตัดสินคดีมีคดีอะไร ดังนั้นเวลานี้นางจึงได้แต่ฟังจ้าวเสวียนจิ่งโดยไม่ได้ตอบอะไรไป

รถม้าโยกเยกไปมา เซี่ยเฉียวที่รู้สึกไม่ค่อยสบายอยู่แล้ว ไม่นานนักก็ผล็อยหลับไป

สายตาของจ้าวเสวียนจิ่งหยุดอยู่ที่ใบหน้าของนาง

เขายังปลดป้ายหยกมังกรเหลืองที่ตนเองออกและใส่มันไว้ในตะกร้าไม้ไผ่ข้างเท้าของเซี่ยเฉียว จากนั้นก็เอาเสื้อคลุมตัวใหญ่ของเขาห่มให้นางพลางบอกให้คนขับขับช้าลงหน่อย

จ้าวเสวียนจิ่งจากไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ กลิ่นปราณมังกรที่แผ่ซ่านออกมาจากเสื้อผ้าของเขาทำให้เซี่ยเฉียวรู้สึกสบาย

พอเซี่ยเฉียวเปิดม่านออกดูก็พบว่าตนเองอยู่หน้าประตูทางเข้าหอส่องชะตาแล้ว

วันนี้นางใช้พลังเยอะไปหน่อย แม้ว่าเมื่อครู่นางจะได้หลับค่อนข้างดี แต่ร่างกายของนางก็ยังอ่อนแอ พอนางลงจากรถม้า และมีลมเย็นพัดมา นางก็ไอออกมาอย่างช่วยไม่ได้

ภายในหอส่องชะตาอบอุ่นมาก

เซี่ยเฉียวเองก็กลัวว่าไป๋หลี่จี้จะเป็นกังวล ดังนั้นนางจึงไม่กล้ารอช้า หลังจากที่นางขึ้นไปชั้นบนแล้วก็รีบปล่อยวิญญาณที่นางจับได้ในวันนี้ออกมาทันที

เซี่ยเฉียวลงอาคมไว้ที่ขวดเก็บวิญญาณทั้งหมดแล้ว ดังนั้นนางจึงไม่จำเป็นต้องกังวลว่าวิญญาณเหล่านี้จะหนีหายไป

นางยังไม่ทันได้ถามถึงสถานะตัวตนของพวกเขา และก็ไม่รู้ว่าในบรรดาวิญญาณพวกนั้นมีคนตระกูลไป๋หลี่ด้วยหรือไม่

สายตาของนางจริงจังและกังวล

“บรรพชน!” วิญญาณหลายตนที่ถูกปล่อยออกมารีบคุกเข่าลงทันทีเมื่อได้เห็นไป๋หลี่จี้

เซี่ยเฉียวถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

ไป่หลี่จี้เองก็รู้สึกโล่งใจอย่างมาก เขายังไม่ได้พูดอะไรกับลูกหลานสักคำ แต่กลับมองไปที่เซี่ยเฉียว “นังหนูน้อย ลำบากเจ้าแล้วจริงๆ ข้าเองก็มองออกว่าหลายวันมานี้เจ้าลำบากลำบนเหน็ดเหนื่อยเพราะเรื่องนี้ไม่น้อยเลย”

นางกินไม่ดีนอนไม่พอเป็นเวลาหลายวันติดต่อกัน ไม่ต้องพูดถึงที่นางออกไปค้นหาวิญญาณทั้งวัน แม้แต่ยามอยู่ในหอส่องชะตาแห่งนี้ นางก็มัวแต่วุ่นวายอยู่กับการปรุงธูปวิญญาณเครื่องหอมพวกนั้น

นอกจากนี้สุขภาพร่างกายของเด็กคนนี้ก็ไม่ค่อยดีนัก

ต่อให้นางจะออกไปค้นหาวิญญาณเป็นเวลาแค่สองสามชั่วยามในแต่ละวัน เขาเองก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่นางกลับใส่ใจพวกเขายิ่งกว่าบรรพบุรษอย่างเขาเสียอีกด้วย กลัวว่าหากนางช้าไปเพียงก้าวเดียวลูกหลานตระกูลเขาจะสลายหายไปหมด

“ข้ารับปากผู้อาวุโสไว้แล้วก็จะต้องทุ่มเทความพยายามทำให้เต็มที่” เซี่ยเฉียวเอ่ยจริงจัง “ผู้อาวุโส ท่านดูสิว่ายังขาดใครไปอีกหรือไม่”

มันจะเป็นอะไรไป

ทั้งหมดที่นางทำก็เพื่อเอาชีวิตรอดเท่านั้น

“อยู่ที่นี่ทั้งหมดแล้ว” ไป๋หลี่จี้พอใจมาก สายตาที่เขามองเซี่ยเฉียวแสดงความเอ็นดูเล็กน้อย “หลายวันก่อนข้าได้บอกที่ตั้งของหีบสมบัติแก่เจ้าไปแล้วไม่ใช่หรือ เจ้าน่าจะยังไม่ได้ไปค้นหามันสินะ? พอเจ้าพักผ่อนดีแล้วก็ค่อยไปเอาหีบสมบัติมาก็ได้ อย่าได้เกรงใจข้า”

“ผู้อาวุโสไม่ต้องกังวล ข้ายังไม่ลืมหรอก” เซี่ยเฉียวค่อนข้างคาดหวังกับมันพอสมควร นางไม่รู้ว่าหีบสมบัติจะใหญ่แค่ไหน

ครั้งนี้เป็นงานใหญ่ นางรับผลประโยชน์มากหน่อยก็ไม่เป็นไร

แน่นอนว่าส่วนหนึ่งในนั้นจะต้องถูกใช้ไปเพื่อสะสมบุญกุศลให้กับพวกเขาด้วย นางไม่สามารถจะยึดเอาทั้งหมดมาเป็นของตนเองคนเดียว

“ทายาทของข้ามีจำนวนมาก อีกไม่นานประตูสู่ปรโลกก็จะเปิดแล้วใช่หรือไม่ พอถึงเวลานั้น นอกจากข้าและก็อีกหกคนแล้ว เจ้าสามารถส่งคนที่เหลือทั้งหมดลงไปได้เลย” ไป๋หลี่จี้เอ่ยอีก

เซี่ยเฉียวพยักหน้า

ผู้ที่อยู่ย่อมเป็นผู้ที่มีความรู้ความสามารถดีที่สุด

เขาตัดสินใจแล้วว่าเขาต้องการรบกวนเซี่ยเฉียวอีกครั้ง

ประการแรกคือชี้แนะนาง ประการที่สองคือขอให้นางช่วยจดบันทึกตามคำบอกเล่า เขาต้องทิ้งเนื้อหาในหนังสือบางเล่มไว้จะได้ไม่เสียทีที่เกิดมา

“เทศกาลส่งเสื้อผ้ากันหนาวใกล้จะมาถึงแล้ว หากท่านมีความปรารถนาอะไร ข้าจะพยายามทำให้อย่างสุดความสามารถ หากทำไม่ได้จริงๆ จะรอจนถึงเทศกาลเชงเม้งปีหน้าค่อยไปก็ได้ ไม่จำเป็นจะต้องรีบร้อนเช่นนี้” เซี่ยเฉียวยังคงมีมนุษยธรรม

แม้ว่าการส่งวิญญาณลงไปสามารถสะสมบุญได้ แต่นางก็ยังหวังว่าจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้พวกเขาลงไปโดยไม่มีอะไรติดค้างในใจอีก