ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 1025 ของปลอมหรือ / ตอนที่ 1026 กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ตอนที่ 1025 ของปลอมหรือ / ตอนที่ 1026 กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ตอนที่ 1025 ของปลอมหรือ

เซี่ยเฉียวนอนอยู่บนเตียงในโรงหมออย่างสงบเงียบ อวี๋เซียนพึมพำกับตัวเองโดยไม่ลืมที่จะมองนางให้นานหน่อย

พอนางมองนานๆ เข้าก็รู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกๆ

หูเล็กๆ ของปรมาจารย์ช่างกลม ขาวสะอาด งดงามยิ่งนัก…

แต่ใบหน้าของปรมาจารย์ก็ดูดีไม่เลว แค่ดูมีอายุเล็กน้อย แต่หากนางสามารถดูดีเหมือนปรมาจารย์ได้ที่อายุเท่าๆ นั้น นางก็พอใจมากแล้ว!

อวี๋เซียนมองไปมองมาก็เห็นว่าบนใบหน้าของปรมาจารย์ดูเหมือนจะมีอะไรสกปรก

นางเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่รู้สึกว่าตรงคางนั้นมีสีเข้มกว่าคอเล็กน้อย ซึ่งมันดูเหมือนสีผิวและดูเหมือนจะเปื้อนด้วยอะไรสกปรกบางอย่างได้ด้วย นางจะล่วงเกินก็ไม่ได้ จึงได้ลังเลเล็กน้อย แต่มองไปมองมาก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี

จากนั้นนางก็หยิบผ้าเช็ดหน้าออกจากอกเสื้อของนาง แล้วเช็ดที่คางของปรมาจารย์อยู่ครู่หนึ่ง

หลังจากที่เช็ดไปเช็ดมาสีที่หมองๆ คล้ำๆ ก็หายไป

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

กลายเป็นผิวเนื้อที่ขาวและเรียบเนียนกว่ายิ่งกว่าที่ลำคอเสียอีก?

อวี๋เซียนเก็บผ้าเช็ดหน้ากลับมา นางตกตะลึงเล็กน้อย ใบหน้าของปรมาจารย์…มันอะไรกันนี่

นางเช็ดคางจนสะอาดแล้ว แต่มองอย่างไร…ทั้งใบหน้าก็ยังดู…สกปรก?!

อวี๋เซียนเองก็ไม่ได้โง่ เมื่อนึกถึงตอนที่นางเดินทางจากตงอันอันห่างไกลมาเมืองหลวงด้วยตัวเองคนเดียว แม้ว่านางจะมีวิชาหมัดมวยไว้ป้องกันตัว แต่ถึงอย่างไรนางก็เป็นผู้หญิง สองหมัดหรือจะสู้สี่มือได้ ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยแล้ว นางจึงได้ทาหน้าดำมอมแมมสกปรกมาตลอดทาง แถมยังแต่งตัวเป็นผู้ชายอีกด้วย…

เป็นไปได้ไหมว่าใบหน้าของปรมาจารย์ก็เป็นของปลอมเอาไว้ตบตาคน?

อวี๋เซียนรู้สึกตื่นเต้นและอยากเห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของปรมาจารย์โดยสัญชาตญาณ แต่มือของนางก็ตกลงอีกครั้ง

มันเป็นความลับของปรมาจารย์

หากนางเปิดโปง นางจะไม่ใช่คนต่ำช้าหรอกหรือ

อวี๋เซียนเก็บความอยากรู้อยากเห็นของตนเองกลับมา แล้วปล่อยให้ปรมาจารย์ได้พักผ่อนอย่างสงบ

ท่านหมอบอกแล้วว่าคนผู้นี้เป็นลมเพราะทำงานหนักเกินไป ดังนั้นตอนนี้นางจึงไม่ควรรบกวนการพักผ่อนของปรมาจารย์

ส่วนเรื่องใบหน้าของปรมาจารย์…อวี๋เซียนเองก็กังวลว่าคนอื่นเห็นแล้วจะคิดอะไรไปมากมาย หลังจากที่นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางก็ไปที่ด้านหลังโรงหมอเอาเขม่าก้นหม้อมาลูบๆ ให้นางตรงนั้นเล็กน้อย

ทักษะของนางมีจำกัด ใบหน้าที่มีรอยเปื้อนนั้นดูน่าเกลียดเล็กน้อยราวกับว่าเซี่ยเฉียวมีหนวดเคราขึ้น โชคดีที่ใบหน้าของปรมาจารย์ไม่ได้ขี้เหร่อยู่แล้ว แม้จะมีเขม่าอยู่บนใบหน้านางก็ยังดูเป็นผู้เป็นคนอยู่ดี

หลังจากนั้นไม่นานโจวซือจินและคนอื่นๆ ก็มาถึง

พวกนางบุกเข้าไปในโถงชั้นในทันทีก่อนจะเอ่ยด้วยความโกรธเกรี้ยว “พี่หญิงอวี๋ ข้าว่านักพรตผู้นี้เป็นลมได้แปลกๆ อยู่นะคงไม่ใช่ว่านางอยากจะมาพึ่งพาอาศัยครอบครัวเราหรอกนะ?”

เมื่อครู่นี้นางก็ไม่ได้พูดจาอะไรร้ายกาจขนาดนั้น แต่คนผู้นี้กลับเป็นลมไปเลย พอเห็นชุดโทรมๆ จนๆ ที่นางสวมใส่อยู่นั้น นางก็ยิ่งมั่นใจว่าคนผู้นี้ต้องการเงิน

อวี๋เซียนนึกไม่ถึงว่าลูกพี่ลูกน้องตระกูลโจวจะตามนางมา นางรู้สึกรำคาญอย่างยิ่ง

“ปรมาจารย์เป็นเพื่อนของข้า น้องหญิงพูดอะไรก็ให้มีความเคารพหน่อย เมื่อครู่ที่เจ้าพูดจาน่ารังเกียจออกมา ข้าจะขอโทษปรมาจารย์แทนเจ้าเอง และจะไม่ถือสาหาความ แต่หากเจ้ายังทำตัวไม่รู้ความอีก ข้าจะกลับไปถามท่านย่าสักหน่อยว่า พวกเจ้าเอามารยาทตระกูลโจวไปไว้ไหนหมดแล้ว” อวี๋เซียนเอ่ยอย่างไม่พอใจ

“ท่านยังหาว่าข้าไม่มีมารยาท?” โจวซือจินหัวเราะด้วยโทสะ

คนที่ไม่รู้จักมารยาทที่สุดบนโลกใบนี้น่าจะเป็นอวี๋เซียนมากกว่ากระมัง!

ทั้งๆ ที่นางมีญาติอยู่ในเมืองหลวงนี้ แต่ก็ยังไม่มาหา กลับวิ่งไปทำงานให้กับบ้านตระกูลเซี่ย แถมยังให้คนตระกูลเซี่ยส่งของขวัญมาให้ตระกูลโจวอีก นั่นไม่ได้เป็นการบอกคนอื่นหรือว่าตระกูลเซี่ยยังปฏิบัติกับนางดีกว่าตระกูลโจวเสียอีก?!

แม้ว่าตระกูลเซี่ยจะไม่ได้มีภูมิหลังสูงส่ง แต่กลับมีพระชายารัชทายาท พวกนางจึงได้แต่ต้องกล้ำกลืนความไม่พอใจนี้เอาไว้

หลังจากที่อวี๋เซียนกลับไปบ้านตระกูลโจว เดิมทีท่านย่าของนางก็ต้องการพูดคุยเรื่องการแต่งงานกับทางตงอัน

แต่ท่านย่ายังไม่ทันได้เอ่ยปาก อวี๋เซียนก็ทุบโต๊ะพังไปเสียก่อนแล้ว

ตอนที่ 1026 กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ตอนนั้นอวี๋เซียนโกรธมาก นางด่าว่าที่บ้านสามีกับท่านย่ายกใหญ่ทันที!

นางบอกว่าพวกเขาน่ารังเกียจและไร้ยางอาย ใช้เงินมาหลอกล่อท่านปู่ท่านย่าท่านลุงท่านอาของนาง และยังบอกว่าครอบครัวนั้นโหดเหี้ยมไร้คุณธรรม อยู่ในตงอันก็เป็นพวกที่ชอบกดขี่ข่มเหง นางยอมที่จะบวชชีดีกว่าจะต้องแต่งงานกับคนผู้นั้น

ปากของนางร้ายกาจจริงๆ

คำพูดของนางดูเหมือนจะด่าว่าครอบครัวว่าที่สามี แต่หากฟังให้ดีแล้ว ทุกคนก็จะรู้สึกว่าปู่ย่าและลุงตระกูลอวี๋เป็นพวกโลภมากไร้คุณธรรม ไม่ใช่คนดีอะไร

นางด่าคนตระกูลอวี๋ก็ช่างเถอะ แต่แล้วสักพักนางก็เปลี่ยนเรื่องมาพูดว่าตระกูลโจวของพวกนางเป็นคนใจดีมีเมตตา ที่เชิญนางกลับมาคราวนี้ก็คงเพราะต้องการที่จะออกหน้าทวงความยุติธรรมแทนนางเป็นแน่ แต่น่าเสียดายที่ท่านย่ายังไม่ทันจะได้พูดอะไรเลย อวี๋เซียนก็พูดจายกย่องท่านย่าเป็นพระโพธิสัตว์เปี่ยมเมตตาไปเสียแล้ว ช่างน่าโมโหจริงๆ!

และที่สำคัญที่สุดยังไม่ใช่เรื่องนี้นะ

แต่เป็นเรื่องที่ท่านย่าเองก็ยังนึกไม่ถึงว่า อวี๋เซียนจะไปลงนามเซ็นสัญญากับตระกูลเซี่ยไว้ก่อนแล้วฃ

ตอนนี้จึงต้องอยู่ในสถานะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ในเมื่อพวกเขารับนางเข้าจวนมาแล้ว หากไม่ส่งตัวนางไปที่ตงอัน ต่อไปทางฝั่งตงอันก็คงจะไม่เจรจาอะไรกับพวกนางแล้ว หากเกิดเรื่องขึ้นมา ไม่แน่พวกเขาก็อาจจะให้ทางฝั่งตระกูลโจวรับผิดชอบก็ได้

แต่หากส่งตัวนางไป…

พวกนางก็ต้องชดใช้เงินให้ตระกูลเซี่ยถึงห้าหมื่นตำลึง!

เดิมทีอวี๋เซียนผู้นี้ก็เป็นเพียงแค่หลานสาวของฮูหยินบ้านใหญ่เท่านั้น หากจะต้องใช้เงินเพื่อคนคนนี้มากขนาดนั้นก็คงไม่คุ้ม…

โดยสรุปก็คือการรับตัวคนผู้นี้เข้าตระกูลโจวเป็นเรื่องที่ผิดพลาด ตอนนี้ท่านย่าก็ยังมาโทษนาง หาว่าก่อนหน้านี้นางพูดมากเกินไป เอาเรื่องที่พบเจออวี๋เซียนมาบอก หากที่บ้านไม่รู้เรื่องนี้ตลอดไป พวกเขาก็ไม่ต้องปวดหัวกับเรื่องที่ทำให้คนอื่นเดือนร้อนและไม่มีประโยชน์กับตัวเองอย่างนี้หรอก

โจวซือจินรู้สึกหดหู่

นางจะรู้ได้อย่างไรว่าอวี๋เซียนผู้นี้น่ารำคาญขนาดนี้

ดังนั้นสายตาที่นางมองอวี๋เซียนตอนนี้จึงรู้สึกขัดหูขัดตาไปหมด นางแทบทนไม่ไหวและอยากจะให้คนอื่นรู้ว่าอวี๋เซียนนั้นหน้าหนาและไร้ยางอายเพียงไร

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

“พี่หญิงอวี๋ หมอดูพวกนี้หลอกคนเก่งนัก ข้าพูดก็เพื่อตัวท่านเองนะ หากท่านไม่เชื่อ ท่านลองไปถามคนอื่นดูก็ได้ ว่าเป็นเรื่องเหมาะสมแล้วหรือที่หญิงสาวที่ยังไม่ได้แต่งงานอย่างท่านอยู่ด้วยกันกับนักพรตเร่ร่อนพวกนี้!” โจวซือจินเอ่ยคำพูดอย่างชอบธรรม “ผู้อาวุโสให้ข้าคอยดูแลท่าน แล้วข้าจะทนดูท่านทำลายชื่อเสียงของตนเองได้อย่างไรเล่า”

อวี๋เซียนได้ยินเช่นนั้นแล้วก็ต้องเกาศีรษะด้วยความกลัดกลุ้มทันที

น้องหญิงผู้นี้ทำไมพูดไม่รู้เรื่อง

แต่เห็นแก่ที่ลูกพี่ลูกน้องหญิงผู้นี้ยังอายุน้อย นางจึงไม่ได้ลงไม้ลงมือ อวี๋เซียนได้แต่ต้องอดทนและเอ่ย “ปรมาจารย์ไม่ได้เป็นพวกนักพรตต้มตุ๋นหลอกลวงพวกนั้น น้องหญิงวางใจได้เลย แม้ว่าข้าจะเป็นแขกของตระกูลโจว แต่ก็เป็นเพียงแค่ปากเท่านั้น น้องหญิงไม่จำเป็นต้องเอากฎกติกาของที่บ้านเจ้ามาใช้กับข้า ไม่เช่นนั้นข้าว่าวันนี้ข้าออกจากบ้านไปเสียเลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องอยู่ใช้เงินบ้านเจ้าต่อไปอีก”

โจวซือจินได้ยินเช่นนั้นก็โกรธจนตาแข็งค้างไปหมด

ตอนนี้นางเองก็อยากให้อวี๋เซียนไสหัวออกไปเหมือนกัน!

แต่ในความเป็นจริงนางกลับทำอย่างนั้นไม่ได้

อวี๋เซียนมาเป็นแขกบ้านตระกูลโจวในเวลาแค่ไม่กี่วัน พวกเขาต้อนรับทางเข้าบ้านอย่างจริงจัง แต่กลับปล่อยให้นางกลับไปในเวลาสั้นๆ แค่นี้ หากเรื่องนี้แพร่ออกไป คนตระกูลโจวจะดูเป็นคนอย่างไรเล่า!

เพียงแต่นางพูดไม่ชนะอวี๋เซียนเท่านั้น

ถึงอย่างไรอวี๋เซียนก็เป็นแขก นางจึงไม่ควรพูดอะไรมาก

แต่จะให้นางไม่ทำอะไรเลย นั่นก็เป็นไปไม่ได้

นางมองไปยังนักพรตที่หลับใหลอยู่ผู้นั้น แล้วจู่ๆ ก็นั่งลงด้วยเช่นกัน “ในเมื่อพี่หญิงยืนยันที่จะช่วยนักพรตผู้นี้ ข้าก็จะนั่งอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนท่านด้วย ถึงอย่างไรข้าก็ต้องรู้ให้ได้ว่านักพรตผู้นี้มาจากวัดไหน เป็นผู้วิเศษหรือว่าเป็นหมอดูเร่ร่อนข้างถนนกันแน่”

นางทำเหมือนมีเจตนาดี และไม่ยอมจากไป

อวี๋เซียนสามารถประจบประแจงตระกูลเซี่ยได้ นั่นก็เพราะนางโชคดี!

แต่โชคของคนๆ หนึ่งจะไม่มีวันสิ้นสุดเลยหรือ นางอยู่เมืองหลวงมานานแค่ไหนกัน ปรมาจารย์ที่อยู่ตรงหน้านี้ก็ไม่รู้ว่าตกต่ำยากจนแค่ไหนกันแน่

โจวซือจินเห็นเซี่ยเฉียวยืนอยู่ที่หน้าร้านหนังสือก็จริง แต่นางไม่เชื่อว่านางจะใช้เงินของตัวเองซื้อของพวกนั้นทั้งหมดได้