ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 1027 ญาติห่างๆ / ตอนที่ 1028 โกรธแล้ว

ตอนที่ 1027 ญาติห่างๆ / ตอนที่ 1028 โกรธแล้ว

ตอนที่ 1027 ญาติห่างๆ

สภาพจิตใจและพลังของเซี่ยเฉียววันนี้ไม่ดีจริงๆ

เสื้อผ้าของนักพรตไม่ได้มีลวดลายอะไรมากมาย บนศีรษะของนางก็ไม่ได้ปักปิ่นสวยๆ นางจึงดูยากจนข้นแค้นนัก

เมื่อวานนี้เซี่ยเฉียวไปขุดกระดูกที่ชานเมือง รองเท้าคู่นั้นของนางก็เต็มไปด้วยโคลน หลังจากวุ่นวายมาทั้งคืนนางก็ยังไม่ได้เปลี่ยนรองเท้า

ไม่เหมือนกับคุณหนูตระกูลโจวพวกนี้ที่เท้าสะอาดสะอ้านไร้รอยฝุ่น

อวี๋เซียนไม่คิดที่จะสนใจนาง

เซี่ยเฉียวเป็นลมไป ครั้งนี้นางไม่ได้หลับนานมาก ไม่ถึงครึ่งชั่วยามถัดมานางก็เกาศีรษะฟื้นขึ้นมาแล้ว

เมื่อนางเห็นอวี๋เซียนก็ยังมึนงงเล็กน้อย “เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”

“ปรมาจารย์ท่านลืมแล้วหรือ ท่านพบข้าก่อนที่ท่านจะเป็นลมไป” อวี๋เซียนจ้องมองนางด้วยความเคร่งเครียด “ตอนนี้ท่านรู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง ปรมาจารย์ท่านนี่ก็จริงๆ เลย ทั้งๆ ที่ร่างกายไม่ค่อยจะดีนัก ท่านก็ยังจะออกมาข้างนอกคนเดียวอีก? ข้างกายท่านควรจะมีนักพรตน้อยติดตามมาสักคนด้วยสิ ไม่เช่นนั้นหากต่อไปท่านเป็นลมระหว่างทางอีกจะทำอย่างไร”

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

“สุขภาพร่างกายของข้าดีขึ้นมากแล้ว อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้เหน็ดเหนื่อยเกินไปหน่อย ไม่เป็นไรหรอก ขอบใจที่เป็นห่วง” เซี่ยเฉียวรู้สถานะของตนเองในเวลานี้ นางจึงได้พูดจาสุภาพมาก

“เฮอะ…” โจวซือจินยิ้มเยาะออกมาอย่างประชดประชัน “แสร้งทำได้เหมือนอยู่นะ”

“คนนี้คือ” เซี่ยเฉียวมองนาง และพอจะมีภาพจำอยู่บ้าง

แต่ไม่ได้มีภาพจำตอนก่อนที่นางจะเป็นลม ทว่าเป็นภาพตอนที่แม่นางผู้นี้อยู่ด้วยกันกับท่านหญิงจวนหย่งหลินอ๋องก่อนหน้านี้ ตอนนั้นแม่นางน้อยผู้ท่าทางเหมือนกับสุนัขที่ตามติดเจ้านาย

นางเองก็ไม่ได้รู้จักคุ้นเคยกับแม่นางผู้นี้ ก็ไม่รู้ว่านางไปกินพลุมาหรืออย่างไรถึงได้ระเบิดตูมตามขนาดนี้

“นางเป็นน้องสาวของลูกพี่ลูกน้องของข้า ญาติห่างๆ น่ะ” อวี๋เซียนเอ่ยอย่างไม่เกรงใจสักนิด

โจวซือจินขึงตาใส่อวี๋เซียน ไม่รู้จักชั่วดีเอาเสียเลย

ตระกูลโจวของพวกเขามีบรรดาศักดิ์นะ! บิดามารดาของอวี๋เซียนตายไปแล้วแท้ๆ แต่นางพูดราวกับว่าตระกูลโจวของพวกนางเกาะตระกูลอวี๋ของนางไม่ยอมปล่อยอย่างไรอย่างนั้น!

เซี่ยเฉียวได้ยินแล้วก็เพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยเท่านั้น “รบกวนเจ้าแล้ววันนี้ แต่ตอนนี้ข้าดีขึ้นมากแล้ว ร่างกายข้าก็ไม่เป็นไร คงจะไม่รบกวนเวลาพวกเจ้าแล้ว”

“ก็ยังพอจะมีศักดิ์ศรีอยู่บ้าง” โจวซือจินเสียดสีเล็กน้อย

เซี่ยเฉียวชะงักไปครู่หนึ่ง ขณะที่นางกำลังจะเอ่ยปาก อวี๋เซียนก็ด่าไปก่อนแล้ว “เจ้าต่างหากที่หน้าไม่อาย ข้าไล่เจ้าไปตั้งหลายครั้งแล้ว แต่เจ้าก็ยังหน้าด้านอยู่ที่นี่ต่ออีก ใครไม่รู้เขาจะคิดว่าพ่อแม่ของเจ้านอนติดเตียงอยู่น่ะสิ!”

“…” เซี่ยเฉียวหันกลับไปมองนาง จากนั้นก็พยักหน้าอย่างจริงจัง “ไม่ถูก ข้าไม่มีลูกหน้าด้านแบบนี้หรอก อย่ามาดูถูกข้า”

“ถูกต้อง ปรมาจารย์ ข้านี่โมโหมากเลย พูดอะไรเหลวไหล” อวี๋เซียนเอ่ยตอบด้วยความกระดากอาย

อันที่จริงนางก็ไม่คิดที่จะเล่นงานลูกพี่ลูกน้องตระกูลโจวผู้นี้

เพราะถึงอย่างไรนางก็อายุน้อยกว่าตนเองและยังเป็นญาติกัน จึงต้องรักษาหน้ากันบ้าง ไม่ควรที่จะทำอะไรให้เกินเลยไป แต่ลูกพี่ลูกน้องหญิงผู้นี้ช่างน่ารำคาญจริงๆ

นางเป็นคนปากเสีย ชอบเอาเรื่องของนางไปบอกนายหญิงผู้เฒ่าบ้านตระกูลโจวก็แล้วไปเถอะ แต่ในบ้านตระกูลโจวนางก็ยังเป็นพวกชอบหาเรื่องชอบสร้างปัญหาด้วย

เรื่องธรรมดาทั่วไปเรื่องหนึ่งพอไปถึงนางก็จะต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ได้ มันน่าอึดอัดจริงๆ!

วันนี้นางก็ยังล่วงเกินตั้งหลายครั้ง

โจวซือจินไม่เคยถูกใครด่ามาก่อน นางหน้าแดงขึ้นมาทันที

นางร้องไห้น้ำตาไหลออกมาทันที “พี่หญิงอวี๋ ข้าทำเพื่อท่านทั้งนั้น ทำไมท่านจะต้องรังแกข้าด้วยเล่า เพื่อนักพรตที่ไม่มีอะไรเช่นนี้ ท่านกลับพูดจาสบประมาทข้าอย่างนี้ ท่านไม่มีมารยาทเช่นนี้ แล้วจะเอาหน้าที่ไหนไปพบบิดามารดาที่ตายไปแล้วได้!”

ภายในโรงหมอแห่งนี้มีคนป่วยอยู่มากพอควร

แม้ว่าอวี๋เซียนจะต้องการ ‘เตียงผู้ป่วยเดี่ยว’ แต่ในความเป็นจริงแล้ว มันก็ห่างจากคนอื่นแค่ฉากกันลมกั้นเท่านั้น หากมีเสียงอะไรเกิดขึ้นฝั่งนี้ คนข้างๆ ก็จะได้ยินอย่างชัดเจนอยู่ดี

ตอนที่ 1028 โกรธแล้ว

ข้างนอกก็มีคนพึมพำวิพากษ์วิจารณ์กันราวกับสนใจใคร่รู้ว่าด้านในเกิดเรื่องอะไรขึ้น

อวี๋เซียนรู้สึกผิดกับปรมาจารย์มาก

เดิมทีนางก็มีสุขภาพร่างกายไม่ดีอยู่แล้ว ยังจะต้องมาถูกคนด่าเสียเปล่าๆ อีก!

“อย่างกับพวกขี้อิจฉา ข้าล่ะเกลียดจริงๆ ข้ารู้อยู่แล้วว่าตระกูลโจวพวกเจ้าน่ารำคาญ จึงไม่ได้อยากจะกลับไปแต่แรก” อวี๋เซียนเอ่ยอย่างหงุดหงิด “เจ้าออกไปให้เร็วๆ เลยนะ อย่าให้ข้าเห็นหน้าเจ้าจะได้ไหม!”

นางกลัวตนเองจะทนไม่ไหวแล้วลงไม้ลงมือกับนางจริงๆ!

“พี่หญิง ท่านรังแกข้ามากเกินไปแล้วนะ!” จู่ๆ โจวซือจินก็ลุกขึ้นร้องไห้กระซิกๆ ก่อนจะยกกระโปรงแล้ววิ่งออกไป หลังจากที่นางวิ่งไปได้สองก้าว นางก็หันกลับมาอีกครั้ง “พี่หญิงมาเมืองหลวงด้วยตัวคนเดียว บ้านข้าก็รับเอาไว้ด้วยความหวังดี ท่านไม่รู้คุณก็แล้วไปเถอะ แต่นี่ท่านยังมาดูถูกข้าตั้งหลายครั้ง ข้าจะกลับไปฟ้องท่านย่าแน่ๆ ท่านไม่เชื่อฟังคำสั่งสอนชี้แนะก็ช่าง แต่ท่านยังไปมาหาสู่กับคนที่ไม่น่าเชื่อถือด้วย!”

นางพูดจบก็วิ่งจากไปทันที

“นางคิดว่าข้าไม่รู้ว่านางมีเจตนาอย่างไรหรือ” อวี๋เซียนชี้ออกไปข้างนอกก่อนจะถอนหายใจและส่ายหน้า

ถึงกับต้องออกไปพูดจาเอะอะโวยวายข้างนอก

ร้องไห้ก็ปลอมเสียอย่างนั้น

นางหรือจะกลัวเรื่องข่มขู่แบบนี้

ต่อให้โจวซือจินจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ แต่อวี๋เซียนก็แค่ลูกกำพร้าคนหนึ่ง บิดามารดาก็ไม่อยู่แล้วทั้งคู่ แล้วนางยังจะต้องกลัวอะไรอีก ที่นางไว้หน้าตระกูลโจวก็เพราะท่านป้าของนางเป็นฮูหยินใหญ่ของตระกูลโจวเท่านั้น หากไม่เช่นนั้นแล้วนางก็คงไม่สนใจพวกเขาหรอก!”

เซี่ยเฉียวมองอวี๋เซียนด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ

แล้วนางก็จัดระเบียบเสื้อผ้าตนเองเตรียมตัวจะจากไป

แต่ก่อนที่นางจะได้ลุกขึ้นก็มีคนบุกเข้ามาอีกแล้ว

เซี่ยเฉียวเห็นจ้าวเสวียนจิ่งก่อน สีหน้าของเขาเย็นชา ดูจริงจังและน่ากลัวเล็กน้อย ตามมาด้วยเซี่ยผิงกั่งที่ดูดุดันน่ากลัวมากเช่นกัน ลูกพี่ลูกน้องของอวี๋เซียนโจวเว่ยจงก็มาด้วย ท่าทางของเขาดูไม่รู้อิโหน่อิเหน่มาก

“ทำไมพวกเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่กันหมดเลย” เซี่ยเฉียวตกใจเล็กน้อย “ใครมันช่างรายงานเร็วจริงๆ…”

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

“ข้าส่งคนไปหาพี่ใหญ่เซี่ยเอง” อวี๋เซียนรีบทวงผลงาน “อาการของปรมาจารย์เมื่อครู่นี้น่ากลัวจริงๆ ข้าเองก็ไม่รู้จักคนอื่น ก็เลยให้พี่ใหญ่เซี่ยมาจัดการ…”

หากจะพูดให้ตรงกว่านั้น…

นั่นคือในกรณีที่ปรมาจารย์เสียชีวิตระหว่างทาง นางเชิญเซี่ยผิงกั่งมาก็จะได้ช่วยกันจัดการศพ

นางจะไม่ยอมพูดอย่างที่นางคิดออกมาอย่างแน่นอน

“ปรมาจารย์ ท่านไม่เป็นอะไรนะ คนที่มารายงานบอกว่า ท่านนอนหลับไม่ได้สติอยู่ที่ถนนอย่างกับกำลังจะตายแล้วกระนั้น…” เซี่ยผิงกั่งโล่งอก

ตอนที่เขาได้ยินเช่นนั้นก็คิดที่จะรีบมาทันที แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าปรมาจารย์เป็นศิษย์พี่ของรัชทายาท จึงได้รีบไปตามตัวเขามาด้วย ดังนั้นพวกเขาจึงล่าช้าไปมาก

สีหน้าของจ้าวเสวียนจิ่งมืดครึ้มไม่พูดไม่จา

เซี่ยเฉียวรู้สึกลนลานอย่างไม่รู้สาเหตุ

นี่เขาโกรธแล้วใช่ไหม

เขาโกรธบ้าอะไรกันนี่…

“เรื่องเล็กน้อยน่ะ พักอีกหน่อยก็ดีขึ้นแล้ว…” น้ำเสียงของเซี่ยเฉียวนุ่มนวล นางพยายามที่จะไม่ยั่วโมโหอย่างเต็มที่

แต่สำหรับจ้าวเสวียนจิ่งแล้ว คำพูดนั้นคือกำลังหาเรื่อง

เขาทำหน้าเย็นชาและพยายามระงับอารมณ์ เขาอยากที่จะอุ้มเซี่ยเฉียวจากไปเสียเดี๋ยวนั้นทันที แต่เมื่อเห็นสีดำของเขม่าก้นหม้อที่คางของเซี่ยเฉียวแล้ว เท้าของก็หยุดลงทันที “เมื่อคืนศิษย์พี่ไม่ได้นอนพักผ่อนให้ดีหรือ”

“…” เซี่ยเฉียวย่นคอเล็กน้อยและมองไปที่เซี่ยผิงกั่งราวกับขอความช่วยเหลือ

“ปรมาจารย์ ท่านมองข้าทำไม เมื่อวานข้าไม่ได้อยู่กับท่านเสียหน่อย!” เซี่ยผิงกั่งตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา “อยากจะให้ข้าช่วยท่านหลอกตบตาก็คงไม่ได้หรอก ข้าไม่ใช่พวกผู้หญิงเสียหน่อย!”

“…” เซี่ยเฉียวกลอกตาใส่เขา

“อาจารย์อายุมากแล้ว และท่านก็เป็นห่วงศิษย์พี่มากที่สุด หากศิษย์พี่เป็นอะไรไป อาจารย์จะทำอย่างไร” ข้างบนท่านมีอาจารย์ที่ต้องคอยกตัญญู ข้างล่างท่านมีแม่นางเซี่ยศิษย์หลานที่ต้องดูแล แต่ท่านยังคงทำตัวตามอำเภอใจแบบนี้ ข้าคิดว่าท่านไม่ได้ต้องการเอาชีวิตรอดหรอก แต่กำลังหาที่ตายมากกว่า!” จ้าวเสวียนจิ่งขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เขาโกรธเล็กน้อยและก็ยังรู้สึกสงสารนางด้วย แต่ก็ทำใจด่าว่านางแรงๆ ไม่ได้ ได้แต่ต้องกดเสียงระงับโทสะไว้