ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 1093 ทิ้งพวกเขาเสีย / ตอนที่ 1094 บริสุทธิ์ใจ

ตอนที่ 1093 ทิ้งพวกเขาเสีย / ตอนที่ 1094 บริสุทธิ์ใจ

ตอนที่ 1093 ทิ้งพวกเขาเสีย

เดิมทีเซี่ยหนิวซานก็ไม่รู้จักความเกรงอกเกรงใจใดๆ อยู่แล้ว เวลานี้เขาจึงยิ่งรู้สึกมีความสุขจริงๆ

เวินหลันเฉิงที่ต้องขอลางานเพราะถูกบังคับเรียกตัวมาก็ยิ้มอย่างทำตัวไม่ถูกและรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง

เขาได้แต่หวังว่ารัชทายาทจะไม่ถือสาหาความที่คนนอกอย่างเขาดั้นด้นมาร่วมสนุกครึกครื้นด้วยถึงที่นี่ ไม่รู้ว่าเขาจะเกะกะขวางหูขวางตาแค่ไหน…

“ฮูหยินเจ้าก็มาด้วยใช่ไหม ดีเลย” จ้าวเสวียนจิ่งเหลือบมองเฝิงหยิงหยิงก่อนจะเอ่ยกับเซี่ยเฉียว “ข้าจะคุยเล่นกับพ่อตาเสียหน่อย พวกเจ้าเองก็ไม่ได้พบกันนานแล้วนี่ ไปคุยกันเถอะ ไม่ต้องห่วง”

เซี่ยเฉียวมองเขาอย่างเห็นอกเห็นใจ “ท่านพ่อข้าคอแข็งมาก”

“ไม่เป็นไร ข้าก็ยังมีพี่ชายทั้งสองอยู่ด้วยนี่” จ้าวเสวียนจิ่งท่าทางกล้าหาญไม่เบา

วันนี้ที่บ้านตระกูลเซี่ยก็ไม่ต่างอะไรกับค่ายโจรบนภูเขาเลยสักนิด

จ้าวเสวียนจิ่งผู้ซึ่งขาวนวลผุดผ่องอย่างนั้นต้องมาขึ้นเขาไปคนเดียวแบบนี้ นางเป็นห่วงจริงๆ ว่าเขาจะได้กลับลงมาอย่างครบถ้วนสมบูรณ์ไหม

แต่นางเองก็ไม่คิดที่จะอยู่ร่วมการพบปะสังสรรค์กันระหว่างพวกผู้ชายหรอก บิดาของนางโง่เขลาก็จริง แต่พี่ชายใหญ่และเวินหลันเฉิงไม่ได้โง่ พวกเขาคงไม่ปล่อยให้จ้าวเสวียนจิ่งดื่มจนจำบิดาตัวเองไม่ได้หรอก

หลังจากที่เซี่ยเฉียวแสร้งทำเป็นเป็นห่วงเป็นใยสักเล็กน้อยแล้ว นางก็คว้าตัวน้องสาวและเฝิงหยิงหยิงเข้าไปที่เรือนหลังอย่างรวดเร็ว

อวี้เซียนเองก็บังเอิญกลับบ้านตระกูลเซี่ยในวันนี้พอดี

“ตระกูลโจวปล่อยตัวเจ้ามาง่ายๆ ได้อย่างไรนี่” เซี่ยเฉียวให้คนเตรียมขนมของว่างมาให้ พวกนางก็คุยไปพลางกินไปพลาง

พอพูดถึงตระกูลโจวขึ้นมาอวี๋เซียนก็หัวเราะทันที “จะไม่ปล่อยได้อย่างไร พอลูกพี่ลูกน้องของข้ารู้เรื่องที่ข้ารู้จักกับ…รู้จักกับปรมาจารย์โม่แล้ว นางก็รีบเคารพนบนอบกับข้าแทบไม่ทัน แล้วนางจะกล้าล่วงเกินข้าได้อย่างไร ตระกูลโจวยังส่งจดหมายหย่าไปที่ตงอันให้ข้าด้วย ข้าเดาว่า จดหมายนั้นต้องเขียนอธิบายข้อดีข้อเสียไปอย่างชัดเจนแล้ว ต่อไปข้าก็ไม่ต้องกังวลจะถูกส่งตัวกลับไปอีก”

ตอนที่ปรมาจารย์โม่เป็นลม นางเห็นว่าใบหน้าของปรมาจารย์โม่มีบางอย่างผิดปกติ

พอนางเดาไปเดามาก็คิดว่าปรมาจารย์กับเซี่ยเฉียวคงเป็นคนคนเดียวกัน

แต่มันก็เป็นเพียงการคาดเดาเท่านั้น

ในช่วงก่อนและหลังวันแต่งงานของเซี่ยเฉียว อวี๋เซียนได้ไปที่หอส่งชะตามาสองสามครั้ง และผู้ดูแลที่นั่นก็บอกว่าปรมาจารย์ออกไปข้างนอกจะไม่กลับมาอีกหลายวัน

นางจึงยิ่งมั่นใจขึ้นไปอีก

ตอนนี้พอนางมองดูเซี่ยเฉียวแล้วนึกไปถึงปรมาจารย์โม่ ในใจนางก็ยิ่งรู้สึกเลื่อมใสยิ่งนัก

พวกนางเป็นหญิงสาวที่อายุยังน้อยเหมือนกันแท้ๆ แต่ทำไมถึงได้แตกต่างกันมากขนาดนี้

เซี่ยเฉียวเกิดมาหน้าตาดีนั่นก็ช่างเถอะ แต่ความสามารถในการทำนายดวงชะตาของนางก็ยังยอดเยี่ยมขนาดนี้ แล้วนางยังเป็นศิษย์ของอาจารย์หลีเข้าไปอีก ในใต้หล้านี้ นอกจากสตรีสูงศักดิ์ในวังแล้ว ใครจะเทียบนางได้อีก!

บัดนี้เซี่ยเฉียวก็แต่งเข้าวังไปแล้ว คนที่เทียบนางได้ก็ยิ่งไม่มี!

“แค่รู้จักกับปรมาจารย์โม่แค่นี้ก็ทำให้ตระกูลโจวให้ความสำคัญกับเจ้าขนาดนี้ได้แล้วหรือ” เซี่ยเฉียวงุนงงเล็กน้อย

“พวกเขามีแผนการไม่ดี และยังคิดจะใช้วิชาสายมารด้วย” อวี๋เซียนเองก็ไม่ได้ปิดบังนางและเอ่ยออกมาตรงๆ “ข้าเป็นคนเปิดเผยไม่ชอบปิดบังอะไรทั้งนั้น ทั้งยังไม่มีความคิดที่จะเกาะอาศัยคนมีอำนาจด้วย เพราะฉะนั้นข้าจะพูดกับแม่นางเซี่ยให้เข้าใจไว้ตรงนี้เลยเพื่อที่ว่าคราวหลังจะได้ไม่เกิดความเข้าใจผิดกัน”

ท่าทางนางเคร่งขรึมจริงจังขนาดนี้ทำเอาเซี่ยเฉียวตกใจไม่น้อย

“เจ้าพูดมาเถอะ” เซี่ยเฉียวรีบเอ่ย

“พี่ชายของข้าทำงานข้างกายรัชทายาท ข้าเองก็รู้จักปรมาจารย์โม่ ปรมาจารย์โม่ก็ยังเป็นศิษย์พี่ของรัชทายาท รัชทายาทให้ความเคารพแก่ปรมาจารย์โม่มากแค่ไหนใครๆ ต่างก็รู้กันทั่ว นอกจากนี้ ข้าเองก็อยู่บ้านตระกูลเซี่ยมานานขนาดนี้ ความสัมพันธ์กับแม่นางเซี่ยเองก็ถือได้ว่าใกล้ชิดสนิทสนมมาก ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลโจวจึงคิดว่านี่เป็นโอกาสอันดีที่สวรรค์ประทานมาให้ นางคิดที่จะให้พี่ชายของข้าหาโอกาสถวายข้าให้กับรัชทายาท นางคิดว่าข้าเป็นเด็กกำพร้าตัวคนเดียว ถ้าหากต่อไปร่ำรวยมั่งมีขึ้นมาก็จะต้องรู้จักตอบแทนบุญคุณแน่ๆ และพอข้าเข้าไปอยู่ที่จวนรัชทายาทแล้ว เด็กกำพร้าหัวเดียวกระเทียมลีบอย่างข้าก็จะต้องพึ่งพาอาศัยครอบครัวฝั่งมารดาเป็นแรงสนับสนุน ซึ่งข้าก็จะต้องเข้าหาใกล้ชิดกับตระกูลโจวยิ่งขึ้นไปอีก สนิทชิดเชื้อเหมือนญาติพี่น้องจริงๆ” อวี๋เซียนเอ่ยออกมาอย่างชัดเจนในคราวเดียว

“พวกเขาไม่ใช่คนดีอะไร พี่ชายข้าเองก็โกรธมาก คนทั้งจวนรุมกันกดดันท่านป้าของข้า จนท่านป้าของข้ารำคาญใจมากแล้วตอนนี้ นางบอกว่านางเองก็ต้องการที่จะหย่ามานานแล้ว ถ้าหากพวกเขายังบีบคั้นกดดันนางอีก นางก็จะทำให้เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ วุ่นวายจนตระกูลโจวอยู่อย่างสงบไม่ได้ จากนั้นนางก็จะทิ้งพวกเขาเสีย แล้วไปใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรี!”

ตอนที่ 1094 บริสุทธิ์ใจ

อวี๋เซียนคิดว่าพวกฮูหยินปากร้ายตระกูลโจวพวกนั้นเป็นบ้ากันไปหมดแล้ว

แค่รู้ว่านางรู้จักปรมาจารย์โม่เท่านั้นก็ยังคิดเรื่องเพ้อฝันแบบนั้นออกมาได้!

เซี่ยเฉียวและเฝิงหยิงหยิงต่างก็ตกตะลึงอึ้งงันไป

เฝิงหยิงหยิงยิ่งงุนงง “รัชทายาทเป็นสามีของแม่นางเซี่ย…”

“ใช่ ข้ารู้ เพราะอย่างนั้นข้าถึงได้ด่าพวกเขาเสียไม่มีชิ้นดี ข้ายังบอกเรื่องนี้แก่พี่ใหญ่เซี่ยแล้วด้วย เมื่อวานพี่ใหญ่เซี่ยดื่มเหล้ากับข้าก็ด่าพวกเขาอยู่ทั้งคืน เขาแทบจะเอามีดไปฟันคอพวกนั้นแล้ว ดีนะที่ข้ายังพอมีสติก็เลยห้ามไว้ก่อน”

“ดีที่ห้ามไว้ก่อน” เฝิงหยิงหยิงพ่นลมหายใจออกมา

“ก็ต้องห้ามไว้ก่อนนั่นแหละ ถึงอย่างไรตระกูลโจวเป็นญาติของข้า ถ้าหากจะบั่นคอพวกเขาข้าทำเองดีกว่า ไม่ต้องลำบากคนอื่นหรอก” อวี๋เซียนท่าทางห้าวหาญ

“แล้วถ้าท่านป้าของเจ้าจะหย่าจริงๆ ล่ะจะทำอย่างไร” เฝิงหยิงหยิงถามอย่างระมัดระวัง

“หย่าก็ดีสิ?” อวี๋เซียนไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

“……” เซี่ยเฉียวและเฝิงหยิงหยิงไม่กล้าพูดอะไรต่อหน้าอวี๋เซียนที่ท่าทางดุดันน่ากลัวอย่างนี้

เซี่ยซีที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็ฟังนิ่งๆ โดยตาไม่กระพริบ

“พวกเจ้าไม่รู้อะไร ตอนนั้นที่ท่านป้าของข้าถูกท่านปู่ท่านย่าส่งมาแต่งงานกับตระกูลโจวแทนภรรยาเดิมที่เสียไปก็กึ่งๆ ขายให้ตระกูลโจวนั่นแหละ ไม่อย่างนั้นหญิงสาวที่ยังบริสุทธิ์ผุดผ่องคนไหนจะอยากแต่งงานกับคนที่เคยมีภรรยามาก่อนแล้วล่ะ แถมก่อนหน้านี้เขาก็ยังมีลูกชายจากภรรยาเดิมที่ซุกซนมากอยู่แล้วถึงสองคน…ต้องมารับบทแม่เลี้ยงให้พวกเขาโดยไม่ได้อะไรเลยนี่นะ”

“เมื่อก่อนพี่ชายของข้าอายุยังน้อย นางก็ไม่มีทางอื่นนอกจากต้องทน แต่ตอนนี้พี่ชายของข้าปีกกล้าขาแข็งแล้ว ท่านป้าของข้าก็ไม่ต้องกลัวอะไรอีก ถ้าหากจะหย่าจริงๆ ก็คงถูกคนภายนอกวิจารณ์ต่างๆ นานา ดูไม่ค่อยดีเท่าไรก็จริง แต่ท่านป้าของข้ารักสันโดษ นางจะอยู่แต่บ้านอย่างอิสระก็ได้ ขอแค่พี่ชายของข้ากตัญญูต่อนางก็พอ เรื่องพวกนี้ก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรอยู่แล้ว” อวี๋เซียนเอ่ย

คนอื่นพูดว่ายอมรื้อวัดดีกว่าการหย่าร้าง

แต่คำพูดนั้นใช้กับท่านป้าของนางไม่ได้

ท่านลุงเขยของนางเย็นชา และกลัวท่านป้าไปหมดทุกอย่าง ทั้งตระกูลโจวต่างก็กลัวว่าท่านป้าของนางจะทำร้ายเด็กๆ ลูกติดพวกนั้น

นับตั้งแต่ที่ท่านป้าของนางแต่งเข้าไป พวกเขาก็ไม่เคยมอบความจริงใจให้กับท่านป้าเลยแม้สักนิด

หลายปีมานี้ท่านป้าอยู่มาอย่างทุกข์ทน ในเมื่อทุกข์ทนมานานขนาดนี้แล้วจะต้องทนทรมานตัวเองต่อไปอีกทำไม หากรู้ว่าเป็นหลุมไฟก็ควรจากไปเสียตั้งนานแล้ว

“ฟังจากที่เจ้าพูด การออกมาจากที่นั่นก็เป็นเป็นเรื่องที่ดีจริงๆ” เซี่ยเฉียวเองก็เออออตามไปด้วย

“ถูกต้อง” อวี๋เซียนพยักหน้า “เรื่องอื่นไม่ต้องพูด คนตระกูลโจวพวกนั้นยังสายตาไม่ดีด้วย”

“หรือว่ามีใครตาบอด” เฝิงหยิงหยิงสงสัย

อวี๋เซียนขำพรืดออกมาเล็กน้อย “ข้าหมายถึงว่า พวกเขาคิดจะส่งผู้หญิงอย่างข้าไปหว่านเสน่ห์ใส่รัชทายาท ให้ข้าไปแย่งผู้ชายกับแม่นางเซี่ย เจ้าว่าสายตาของพวกเขาดีอยู่หรือ”

ให้นางไปทะเลาะวิวาทต่อสู้ยังพอทน นี่จะให้นางไปแย่งผู้ชายกับคนอื่น?

ฆ่านางให้ตายไปเสียเลยดีกว่า นางจะได้สบายหน่อย!

“ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น” เซี่ยเฉียวเองก็อารมณ์ดีแล้ว

อันที่จริงแล้วอวี๋เซียนยังไม่ได้พูดคำที่ทำให้นางโมโหมากกว่านั้นออกมา

เจตนาของตระกูลโจวก็คือ สุขภาพร่างกายของเซี่ยเฉียวไม่ดี คนภายนอกต่างก็พูดกันว่านางจะอยู่ได้ไม่นาน อีกปีครึ่งปีก็คงจะตายแล้ว แล้วนางก็สนิทสนมกับแม่นางเซี่ย พวกเขาก็จะฉวยโอกาสจากความสัมพันธ์นี้ บางที่นางอาจจะได้เป็นชายารองก็ได้…

นางด่าว่าบรรพบุรุษตระกูลโจวไปแล้วในตอนนั้น

เหลวไหลอะไรกัน

“ตระกูลโจวมีความคิดเช่นนี้ ข้าเองก็รู้สึกอับอายและรู้สึกผิดที่แม่นางเซี่ยดีต่อข้า แต่พอข้ามาคิดดูอีกที ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้วก็ต้องคิดหาทางแก้ไข ข้าสนิทสนมกับแม่นางเซี่ยก็ไม่ควรที่จะทำให้เจ้าเสียความไว้วางใจในตัวข้า หากมีอะไร ข้าก็ได้อธิบายกับเจ้าไปหมดแล้ว ให้เจ้ารู้ว่าข้าบริสุทธิ์ใจ อย่าได้คิดว่าข้าเป็นคนจิตใจสกปรกก็พอ” อวี๋เซียนเอ่ย

เซี่ยเฉียวกลับยื่นมือไปกุมมือนางไว้ “เจ้าทำถูกแล้ว ข้าเลื่อมใสนัก”

อวี๋เซียนเองก็ต้องใจกว้างมากพอด้วยจึงจะสามารถพูดเรื่องนี้ออกมาได้อย่างเปิดเผยตรงไปตรงมาได้ขนาดนี้