ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 1095 รู้ได้อย่างไรน่ะ! / ตอนที่ 1096 พิฆาตญาติพี่น้องแต่ไม่ใช่สามี

ตอนที่ 1095 รู้ได้อย่างไรน่ะ! / ตอนที่ 1096 พิฆาตญาติพี่น้องแต่ไม่ใช่สามี

ตอนที่ 1095 รู้ได้อย่างไรน่ะ!

เมื่ออวี๋เซียนเห็นว่าเซี่ยเฉียวไม่ได้ใส่ใจ นางจึงโล่งใจได้ในที่สุด

และคอยถามไถ่เซี่ยเฉียวกับเฝิงหยิงหยิงว่าชีวิตในวังหลังจากที่นางแต่งงานกับรัชทายาทแล้วเป็นอย่างไรบ้าง

เซี่ยเฉียวทำหน้าหนาอีกครั้ง แต่จะให้นางพูดความจริงออกไปก็ใช่ที นางจึงได้บอกว่ารัชทายาทไม่เลวก็พอแล้ว

เฝิงหยิงหยิงเองก็เป็นคนที่แต่งงานแล้ว พอเห็นท่าทางเซี่ยเฉียวเขินอายอย่างนั้นมีหรือที่นางจะไม่เข้าใจ ถ้าหากไม่ใช่เพราะน้องสาวคนเล็กของตระกูลเซี่ยอยู่ที่นั่นด้วย นางก็กะจะพูดจาโน้มให้เซี่ยเฉียวทนุถนอมร่างกายให้มากหน่อย อย่าได้ยัดเยียดร่างกายตนเองเพื่อความสบายใจของรัชทายาทมากนัก…

แต่จะพูดคำนั้นออกมาก็ไม่ได้…

หลังจากที่พวกนางพูดคุยกันสักพัก อวี๋เซียนก็อึกอักเล็กน้อย “แม่นางเซี่ย ขอข้าคุยอะไรกับเจ้าเป็นการส่วนตัวสักหน่อยจะได้ไหม”

“ได้สิ” เซี่ยเฉียวพยักหน้า

แม้ว่าเฝิงหยิงหยิงจะสงสัย แต่นางก็ไม่ได้ถามอะไรมาก แล้วนางก็ลากแขนเซี่ยซีออกไปรอข้างนอกด้วยกัน

หลังจากที่พวกนางออกไปแล้ว อวี๋เซียนก็เอ่ยอย่างลำบากใจขึ้นมา “ปรมาจารย์ ข้ารู้ความลับของท่านแล้ว…”

“……” สีหน้าเซี่ยเฉียวแข็งค้างไปทันที “ความลับอะไร ทำไมข้าฟังไม่เข้าใจ”

“ข้าถึงกับเรียกเจ้าว่าปรมาจารย์แล้ว…เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ…” อวี๋เซียนเกาศีรษะเล็กน้อย “ในเมื่อข้ารู้แล้ว หากไม่บอกเจ้าสักคำก็คงจะไม่ดี แต่เรื่องนี้ข้าไม่ได้พูดกับใครเลยนะ ต่อไปข้าก็จะรักษาความลับให้อย่างดีด้วย”

“……” เซี่ยเฉียวอยากจะร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก

มีคนรู้เรื่องนี้อีกคนแล้ว?

รู้ได้อย่างไรเนี่ย! นางแปลงโฉมได้ไม่สมบูรณ์แบบอย่างนั้นหรือ

สีหน้าของนางดูสับสน และรู้สึกราวกับว่าตนเองได้รับบาดเจ็บหนัก พออวี๋เซียนเห็นท่าทางน่าสงสารของนางก็รีบเอ่ยขึ้นทันที “ปรมาจารย์ยอดเยี่ยมมากแล้ว ข้าจะไม่สงสัยในความสามารถของท่านเพราะอายุของท่านอย่างเด็ดขาด! ในใจของข้าปรมาจารย์เป็นทั้งสหายที่ดีของข้าและเป็นทั้งผู้มีพระคุณของข้า ไม่มีตรงไหนขัดแย้งกันเลยสักนิด!”

“……” แววตาของเซี่ยเฉียวยังคงสับสนเล็กน้อย

ความจริงเรื่องที่รัชทายาทรู้เรื่องแล้ว นางก็ได้เตรียมใจไว้ก่อนนานแล้ว ซึ่งนางก็ยังรับได้

แต่อวี๋เซียนเพิ่งจะรู้จักนางแต่ไม่นานเท่าไรเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนางใช้ใบหน้าของโม่ชูเซิงยามที่พบเจอกับนางแค่ไม่กี่หนเท่านั้น แต่นางกลับเผยพิรุธเสียแล้ว?!

มันเป็นการดูถูกอาชีพของนาง ทำให้นางสงสัยในฝีมือการแปลงโฉมของตนเอง และสะเทือนถึงอนาคตในสายอาชีพของนางไปตลอดชีวิต!

“เจ้า…” เซี่ยเฉียวร้องไห้ไม่ออก “รู้ได้อย่างไร…”

“มันก็เป็นเรื่องบังเอิญน่ะ ตอนที่ปรมาจารย์เป็นลม ข้าเห็นว่าที่คางของปรมาจารย์สกปรกนิดหน่อยก็เลยเช็ดออกให้ แต่กลายเป็นว่ายิ่งเช็ดก็ยิ่งแปลกๆ แล้วข้าก็พบว่าผิวหนังของปรมาจารย์อ่อนเยาว์ราวกับหญิงสาวอายุสิบหกสิบเจ็ดปี พอคิดว่าท่านและแม่นางเซี่ยไม่เคยปรากฏตัวในเวลาเดียวกันเลย ข้าก็ยิ่งสงสัย…จากนั้นก็ค่อยมั่นใจขึ้นมา” อวี๋เซียนอธิบายให้เซี่ยเฉียวฟัง

เซี่ยเฉียวยิ้มไม่ออก

นาง…ช่างน่าอนาถเกินไปแล้ว!

ถูกเปิกโปงอย่างต่อเนื่องเลยทีเดียว!

อันที่จริงอวี๋เซียนยังมีเรื่องสงสัยอีกมาก

อย่างเช่นทำไมทั้งสองตัวตนของนางจึงสามารถกราบอาจารย์ฝากตัวเป็นศิษย์ได้อย่างราบรื่นทั้งที่มีความแตกต่างกันมากขนาดนั้น รัชทายาทล่ะรู้เรื่องนี้หรือไม่ อาจารย์หลีผู้เฒ่ารู้เรื่องนี้ด้วยหรือไม่

แต่สงสัยก็ส่วนสงสัย นางพยายามคิดหาคำตอบเองโดยไม่ถามอะไรมากมายก็ได้

ตอนนี้นางแค่บอกเรื่องที่ตนเองรู้ความจริงแล้วให้เซี่ยเฉียวรับรู้ไว้ และทำตัวเป็นคนดีที่ซื่อสัตย์ก็พอ

ทันใดนั้นเซี่ยเฉียวก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ นางรีบถามทันที “พี่ชายใหญ่ของข้า…”

“ข้าไม่ได้บอก” อวี๋เซียนรีบตอบทันที “แต่ว่า…พี่ใหญ่เซี่ยให้ความเคารพและนับถือปรมาจารย์มากจริงๆ หากเขารู้ขึ้นมา เจ้าคงต้องหนีไปให้ไกลหน่อยแล้วล่ะ ข้ากลัวว่าเขาจะรับความสะเทือนใจกะทันหันไม่ได้และลงไม้ลงมือ”

“ก็นั่นน่ะสิ…” เซี่ยเฉียวถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ไม่ต้องประหม่า ไม่ต้องตื่นเต้นไป

แค่อวี๋เซียนรู้เท่านั้น ไม่ใช่เรื่องใหญ่…

ก็แค่ความผิดพลาดครั้งหนึ่งโดยไม่ระวังเท่านั้น ต่อไป ต่อไปมันจะไม่เกิดขึ้นอีกอย่างแน่นอน

ไม่เป็นไร…นางจะไม่เป็นไรจริงๆ!

เซี่ยเฉียวพยายามสงบสติอารมณ์ของตนเองอย่างเต็มที่ “พวกเรามาเก็บความลับด้วยกัน ถ้าหากวันใดวันหนึ่งข้าเผยพิรุธต่อหน้าพี่ชายใหญ่โดยไม่ระวัง อาจารย์อวี๋ต้องช่วยข้านะ!”

ตอนที่ 1096 พิฆาตญาติพี่น้องแต่ไม่ใช่สามี

เซี่ยเฉียวทำหน้าตาเกินจริงจนอวี๋เซียนหัวเราะด้วยความขบขัน “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว!”

เฝิงหยิงหยิงไม่รู้ว่าพวกนางสองคนกระซิบกระซาบอะไรกัน นางรู้เพียงว่าจากสีหน้าของเซี่ยเฉียวดูระแวดระวังมากราวกับว่านางได้รับความสะเทือนใจอย่างหนัก ช่างน่าสงสารมากจริงๆ

ส่วนในขณะนั้นที่เรือนหลักของบ้านตระกูลเซี่ยกลับครึกครื้นยิ่งกว่า

กับข้าวเต็มโต๊ะกับชายชาตรีห้าคน

เป็นเซี่ยหนิวซานที่ไม่กลัวตายคอยรินเหล้าให้รัชทายาทชามแล้วชามเล่า

นอกจากเวินหลันเฉิงแล้วตรงหน้าคนอื่นๆ แม้แต่เซี่ยผิงไหวต่างก็มีเหล้าอยู่ตรงหน้ากันทั้งนั้น แต่นั่นเป็นเพราะเวินหลันเฉิงดื่มเมื่อไรก็ล้มเมื่อนั้น เขาดื่มไม่ได้จริงๆ และก็ไม่กล้าดื่มด้วย

ตอนแรกพวกเขาก็ไม่ได้พูดอะไรกันมากนัก แต่หลังจากที่เหล้าลงท้องไปได้สองสามชาม เซี่ยหนิวซานก็ล่องลอยแล้ว

“ลูกเขยคนดี ลูกสาวสุดที่รักของข้าไม่เลวเลยใช่ไหม! ข้ากล้าพูดได้เลยว่าทั่วใต้หล้านี้ไม่มีใครดีไปกว่าลูกสาวสุดที่รักของข้าแล้ว!”

“……” จ้าวเสวียนจิ่งไม่เคยเห็นคนมีนิสัยตอนเมาแบบนี้มาก่อน

ไม่มีใครกล้าทำแบบนี้ต่อหน้าเขาทั้งนั้น

มีแต่พ่อตาของเขานี่แหละที่กล้าดื่มจนตัวเองเมาไปก่อน

พ่อตาที่โง่เขลาเช่นนี้คงจะทำให้ภรรยาของเขาลำบากไม่น้อย โชคดีที่นางได้มาพบกับรัชทายาทที่ใจกล้าและเที่ยงธรรมตรงไปตรงมาอย่างเขา ถ้าหากนางไปพบกับคนที่จิตใจคับแคบไร้ความคิด พ่อตาที่ปล่อยตัวตามอำเภอใจเช่นนี้คงไม่มีจุดจบที่ดีแน่

จ้าวเสวียนจิ่งจิบเหล้าเล็กน้อย “ใช่แล้ว เฉียวเฉียวเป็นผู้หญิงที่ดีที่สุด”

“แน่นอนสิ! บ้านข้าลูกชายใช้ไม่ได้ มีแต่ลูกสาวที่ดี ลูกสาวคนโตของข้ายังหน้าตางดงามกว่าใคร ก็เหมือนแม่ของนางนั่นแหละ มันเป็นสิ่งของที่ดีที่สุดที่ข้ามี และยกก็ให้ท่านไปหมดแล้ว…” เซี่ยหนิวซานถอนหายใจ

จ้าวเสวียนจิ่งอยากจะรู้ว่าเซี่ยหนิวซานพูดออกมาได้อย่างไร

สิ่งของ?

เซี่ยเฉียวไม่ใช่สิ่งของเสียหน่อย

เฮ้อ เห็นแก่ที่เขาเมาและยังเป็นบิดาของเซี่ยเฉียว เขาจะไม่สนใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้แล้ว!

“รัชทายาท! ดื่ม! ดื่มอึกใหญ่ๆ ไปเลย อย่าได้ทำตัวเหมือนหลันเฉิง แม้แต่อึกเดียวก็ยังดื่มไม่ได้อย่างกับพวกผู้หญิง!” เซี่ยหนิวซานโวยวายออกมา

“……” เวินหลันเฉิงไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรด้วยเลย

เมื่อก่อนพ่อบุญธรรมยังชมว่าเขาสุภาพอ่อนโยนและมีความกตัญญู แต่พริบตาเดียวเขาก็ไม่เป็นที่โปรดปรานเสียแล้ว?

“รัชทายาท! ท่านจะต้องดีกับลูกสาวของข้านะ! ชีวิตของนางไม่ง่ายเลย ข้าผู้เป็นบิดาก็ยังไม่เคยได้ดูแลนาง ตั้งแต่เล็กนางต้องไปอยู่กับนักพรตงี่เง่านั่น ไม่รู้ว่าต้องอดอยากอย่างไร ดื่มน้ำในส้วมไปมากแค่ไหน…”

จ้าวเสวียนจิ่งแทบจะกลืนเหล้าไม่ลงเลยจริงๆ

“ท่านพ่อ ท่านพูดผิดแล้ว พี่หญิงของข้าสุขภาพร่างกายไม่ดีถึงได้ต้องมีคนดูแล หากนางอยู่กับพวกเรา พี่หญิงของข้าก็จะต้อง…ยิ่งดีกว่านี้แน่”

ถ้าหากพี่หญิงใหญ่อยู่กับเขาตั้งแต่เด็ก เขาจะต้องว่านอนสอนง่ายแน่!

เซี่ยผิงไหวเองก็ดื่ม ใบหน้าของเขาแดงก่ำ

“เจ้าจะไปรู้อะไร ไม่ใช่เพื่อพวกไม่เอาไหนอย่างพวกเจ้าทั้งหมดนี่หรือ!” จู่ๆ เซี่ยหนิวซานก็ตบโต๊ะด้วยความโมโห “ที่ข้าต้องส่งนางไปก็เพื่อรักษาชีวิตน้อยๆ ของพวกเจ้าเอาไว้นั่นแหละ ไม่อย่างนั้นลูกสาวของข้า ข้าก็ต้องเลี้ยงเองอยู่แล้ว!”

“แค่ก” เซี่ยผิงกั่งกระแอมออกมาหนึ่งทีเพื่อเป็นการเตือน

เวินหลันเฉิงรู้สึกว่าเขาได้ยินเรื่องอะไรที่ไม่ควรได้ยินเสียแล้ว

เขาอยากจะอุดหู

แต่ก็ไม่ทันแล้ว

“มีอะไรที่พูดไม่ได้ ข้างนอกก็มีคนทำนายดวงชะตาให้ลูกสาวที่รักของข้าไม่ใช่หรือ เห็นบอกว่านางมีดวงพิฆาตคนในครอบครัว? ก็ไม่ใช่ความลับอะไรนี่” เซี่ยหนิวซานดื่มจนเรอออกมาได้แล้ว “แต่รัชทายาทท่านวางใจได้ ลูกสาวของข้าพิฆาตแต่ญาติพี่น้องไม่พิฆาตสามี!”

จ้าวเสวียนจิ่งจิบเหล้าอีกหนึ่งที

ดื่มเข้าไปเถอะ ถือโอกาสนี้ดื่มให้มากๆ หน่อย

พ้นจากวันนี้ไปแล้ว……

อากาศอุ่นขึ้นแล้ว เขาคิดว่าเซี่ยหนิวซานควรจะเลิกดื่มเหล้าได้แล้ว

ที่ใต้โต๊ะเซี่ยผิงกั่งยื่นขาออกไปเตะบิดาอย่างแรงทีหนึ่ง เจ้าพ่อบ้านี่ใช้การไม่ได้เลย ทำให้น้องสาวของเขาสูญเสียความน่าเชื่อถือต่อหน้ารัชทายาทได้อย่างไร!

ตาแก่ตัวถ่วง วันนี้เขาน่าจะเอาน่องไก่อุดปากเขาไว้เสียจริง!

ตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า เขาดื่มเหล้าเข้าไปแค่นี้ก็ลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นใคร!