ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 1105 ชายโสดหญิงสาว / ตอนที่ 1106 ปัดกวาดสำนัก

ตอนที่ 1105 ชายโสดหญิงสาว / ตอนที่ 1106 ปัดกวาดสำนัก

ตอนที่ 1105 ชายโสดหญิงสาว

ร่างกายเมิ่งจี๋ฟังรู้สึกต่อต้านไปหมดทุกส่วน ดูสีหน้าของเขาก็ไม่ค่อยจะดีนัก

“ข้าให้เงินท่านไปแล้ว ท่านหาวิธีอื่นไม่ได้หรือ” เมิ่งจี๋ฟังเอ่ยขึ้นอีก

“ไม่ได้” เซี่ยเฉียวเอ่ยรวบรัด “พรุ่งนี้ออกเดินทางแต่เช้าตรู่ เมื่อที่แห่งนั้นอยู่ไกล ข้าคิดว่าจะต้องค้างคืนด้วย รบกวนเจ้าจัดเตรียมของสำหรับค้างคืนไว้ให้เรียบร้อย ข้ารับเงินเจ้ามาแล้ว ถ้าหากเจ้าขี้ขลาด ล้มเลิกไปกลางคัน ข้าก็จะไม่คืนเงินใดๆ ให้ทั้งนั้น”

“……” เมิ่งจี๋ฟังขึงตาใส่นางทันที

นักพรตผู้นี้น่ารำคาญจริงๆ

มีสิทธิ์อะไรไม่คืนเงิน อย่าเห็นว่าสถานะของเขาไม่ธรรมดา แต่การเงินของเขาก็ยังตึงมือ ที่บ้านเขาเข้มงวดกับเขามาก เขาให้เงินนักพรตปีศาจไปทีเดียวตั้งมากขนาดนี้ กว่าเขาจะใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายได้อีกก็คงอีกนาน

อีกอย่างเขาก็ไม่กล้าที่จะปล่อยปัญหานี้ไว้นานจริงๆ

“มีแค่เจ้ากับข้าไปด้วยกันสองคนเท่านั้นหรือ” เมิ่งจี๋ฟังนิ่วหน้า “ชายโสดหญิงสาวไปกันตามลำพังอย่างนี้ไม่ค่อยดีกระมัง”

แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นนักพรตก็ตาม

“……” ยามที่เป็นโม่ชูเซิง เซี่ยเฉียวไม่เคยคิดเรื่องชายหญิงเลย

แต่ในเมื่อเขาพูดอย่างนั้นแล้ว…

“เรื่องนั้นเจ้าวางใจได้ ข้าจะพาคนไปช่วยด้วยสักสองสามคน” เซี่ยเฉียวเอ่ยหลังจากที่ครุ่นคิดเล็กน้อย

นี่เป็นการค้างคืนข้างนอก ถึงอย่างไรนางก็ต้องบอกรัชทายาท แต่ไหนๆ ก็จะบอกแล้ว ไม่สู้นางลากเขาไปด้วยเลยดีกว่า จะได้ถือโอกาสท่องเที่ยวดูบรรยากาศในช่วงฤดูใบไม้ผลิกับรัชทายาทแก้เบื่อไปด้วยเลย

แต่นางเป็นโม่ชูเซิงก็คงไม่สามารถที่จะใกล้ชิดรัชทายาทได้ หากาอย่างนั้น…

นางเชิญศิษย์น้องคนอื่นๆ ไปด้วยกันเสียเลยจะดีกว่า จะได้มีคนคอยดูแลและไม่ต้องกลัวคนนินทาด้วย

พอเมิ่งจี๋ฟังได้ยินว่านางจะพาคนไปด้วย เขายิ่งรู้สึกไม่วางใจยิ่งขึ้นไปอีก

นักพรตผู้นี้คงไม่ได้คิดที่จะลอบสังหารเขาใช่ไหม หากเขาตายไปแล้ว บิดาของเขาก็จะต้องสะเทือนใจอย่างหนัก ไม่สามารถขัดขวางรัชทายาทได้ไปสักระยะหนึ่ง!

“อย่างนั้นข้าก็จะพาคนไปด้วย!” ถึงเวลาที่สหายพวกนั้นจะต้องช่วยเหลือเขาแล้ว!

“ได้” เซี่ยเฉียวเองก็ไม่ได้ปฏิเสธเขา

หลังจากที่เซี่ยเฉียวพูดจบ นางก็หยิบกระดาษยันต์แผ่นหนึ่งออกมามอบให้เขา “พกติดตัวไว้ วันนี้เจ้าจะได้หลับพักผ่อนดีๆ สักวันเพื่อปรับสภาพจิตใจเสียหน่อย”

เมิ่งจี๋ฟังเห็นกระดาษยันต์แล้วก็ลอบหายใจข้างใน

ตอนที่เขาเห็นเงาไร้ศีรษะเมื่อครู่นี้ เขารู้สึกกลัวมากจริงๆ เขายังนึกว่าคืนนี้ตนเองจะต้องอกสั่นขวัญแขวนอีกแล้ว แต่ตอนนี้เขามียันต์เหลืองนี้แล้วก็พอจะสงบจิตสงบใจได้บ้าง

โดยไม่รู้ตัวเขาก็ไม่ได้สงสัยในคำพูดของโม่ชูเซิงมากเท่าไรแล้ว

หลังจากที่เซี่ยเฉียวส่งคนผู้นี้กลับ นางก็เดินทางไปยังสำนักศึกษาหลวงเพื่อไปหาเหล่าศิษย์น้องของนาง

บังเอิญตอนที่นางถึงได้ไม่นานนัก เจียงจิ้นลู่ก็นั่งรถม้ากลับมาด้วยสภาพคลุกฝุ่นพอดี

สภาพของเขาดูน่าอนาถเล็กน้อย หนวดเคราบนใบหน้ารกรุงรัง พอเห็นเซี่ยเฉียวเขาก็เอาน้ำตาวัวที่เก็บสะสมมาได้ออกมาให้นางด้วยความรู้สึกผิด

“หลังจากค้นหามานาน ข้าได้ไปตามหมู่บ้านนอกเมืองเกือบทั้งหมดแล้ว แต่ก็พบวัวที่แก่ตายและมีน้ำตาไหลออกมาน้อยมากจริงๆ…” เจียงจิ้นลู่ดูท่าทางเปลี่ยนแปลงไปมาก

เขาจากไปเพียงสามหรือสี่เดือน

แต่ช่วงเวลานี้กลับลำบากยากเข็ญกว่าตอนที่เขาออกไปพเนจรกับอาจารย์เสียอีก!

ตอนที่เขาพบวัวแก่ตัวหนึ่งที่กำลังจะตายเป็นครั้งแรก เขาอดที่จะรู้สึกเศร้าไม่ได้

วัวแก่ตัวนั้นไม่มีเรี่ยวแรงจะทำงานแล้ว มันอายุมากและดูผอมแห้งเป็นพิเศษ ในที่สุดมันก็นอนลงกับพื้น ดวงตาคู่นั้นเหมือนกับจะมองไปที่ไหนไกลๆ เขานั่งลงอย่างระมัดระวังในคอกวัว ตอนที่เขาเข้าไปรับน้ำตาวัว โดยไม่คาดคิดเขาก็เดาออกว่าตลอดชีวิตของวัวตัวมันต้องลำบากยากเข็ญเพียงใด และเขาคิดว่าตนเองโชคดีที่ได้เกิดมาเป็นคน

ต่อมาเขาก็เดินไปรอบๆ หมู่บ้าน และพบว่าวัวพวกนั้นทำงานหนักมากจริงๆ

ตอนที่มีงานเพาะปลูกพวกมันก็ต้องไถนา เวลาที่ไม่มีงานเพาะปลูกพวกมันก็ต้องลากเกวียน

ที่เหน็ดเหนื่อยเหมือนวัวแก่เหล่านั้นก็ยังมีชาวนาพวกนั้นอีก

ตอนที่ 1106 ปัดกวาดสำนัก

เมื่อเจียงจิ้นลู่นึกถึงสิ่งที่เข้ามาในช่วงเวลาเหล่านั้นก็รู้สึกว่า ความคึกคักในเมืองหลวงนี้ดูเหมือนไม่ได้มีอยู่จริง

ตอนที่เขายังเป็นเด็กอายุน้อยกว่านี้ เขาก็ได้เป็นศิษย์ของอาจารย์ ได้รับการดูแลเรื่องอาหารและที่อยู่อาศัย ได้รับความช่วยเหลือจากคนอื่นๆ แม้เขาจะไม่ได้ร่ำรวยเหมือนศิษย์พี่คนอื่นๆ แต่เมื่อเทียบกับคนทั่วไปแล้ว เขาก็ยังเหนือกว่าอยู่มาก

ไม่สามารถนับได้ว่าเป็นนักเรียนที่ยากจนจริงๆ

และตอนที่เขาไปหาน้ำตาวัวในชนบทห่างไกล เขาได้เห็นชาวนาที่เหน็ดเหนื่อยเหมือนวัวแก่พวกนั้น ได้เห็นบัณฑิตที่ขยันขันแข็งจนไม่ได้กินไม่ได้นอน และที่เขาได้พบเห็นมากที่สุดก็คือ เด็กๆ ที่ไม่รู้อะไรเลยนอกจากเดินตามรอยบรรพบุรุษของพวกเขา

มันเตือนให้เขานึกถึงความลำบากที่ตนเองประสบพบเจอเมื่อครั้งยังเด็ก

เจียงจิ้นลู่มีท่าทางนิ่งกว่าเดิมมากและพูดน้อยลงด้วย หลังจากที่เขามอบของให้เซี่ยเฉียวแล้ว เขาก็ไม่รีบร้อนที่จะถามนางว่าจะปรุงน้ำตาวัวได้เมื่อไร

“ดูเหมือนว่าเจ้าจะได้เรียนรู้อะไรจากข้างนอกมาไม่น้อยเลย” เซี่ยเฉียวค่อนข้างประหลาดใจ

“ก็แค่เห็นชีวิตของชาวบ้านธรรมดาเท่านั้น…” เจียงจิ้นลู่รีบก้มศีรษะลงและเอ่ยด้วยความเคารพนบนอบ

แน่นอนว่าเขาได้รับความลำบากมามากเช่นกัน เพราะเขาอยากได้น้ำตาวัวจึงต้องถูกคนทุบตีเหมือนกับคนบ้าคนหนึ่ง

“ตอนที่ออกไปข้างนอกกับอาจารย์ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารการกิน ต่อให้อาจารย์จะไม่เปิดเผยตัวตน แต่ด้วยสง่าราศรีของอาจารย์ก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตย่ำแย่ไปได้เท่าใดนักหรอก ดูท่าแล้ว ต่อไปหากจำเป็นจะต้องออกเดินทางอีกก็ให้เจ้าไปเองจะดีกว่า” เซี่ยเฉียวเห็นว่าเขาเก็บอาการสงวนท่าทีก็คิดว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

เจียงจิ้นลู่ยิ้มขื่นอย่างจนใจ

พอเขาได้ออกไปเองตามลำพังจึงได้รู้ว่าการเดินทางไปกับอาจารย์นั้นมีความสุขมากเพียงใด

แถมนี่ยังเป็นการเดินทางไปไม่ไกลอีกต่างหาก!

“ในเมื่อเจ้าได้ของมาแล้ว พรุ่งนี้เจ้าก็ออกไปกับข้าสักหน่อย แล้วข้าจะแสดงให้เจ้าได้เห็นในสิ่งที่เจ้าอยากเห็นมาตลอด” เซี่ยเฉียวเอ่ย

เจียงจิ้นลู่พยักหน้าอย่างว่าง่ายด้วยความคาดหวังเล็กน้อย

จ้าวเสวียนจิ่งนั่งถัดจากอาจารย์ ตลอดเวลาเขาไม่ได้พูดอะไรเลย เซี่ยเฉียวชำเลืองมองเขาเป็นครั้งคราว ก็เห็นว่าเขาทำหน้าเคร่งขรึมจริงจัง แทบจะทำเป็นไม่รู้สึกคุ้นเคยเลยด้วยซ้ำ

จ้าวเสวียนจิ่งผู้ชายคนนี้เสแสร้งแกล้งทำได้ดีกว่านางเสียอีก

จิบชา วางมาดเต็มที่

หากเป็นในจวนรัชทายาท คนผู้นี้จะต้องเข้ามาพูดคุยกับนางตั้งนานแล้ว

“ศิษย์น้องรัชทายาท พรุ่งนี้ข้าจะไปสะเดาะเคราะห์ให้คุณชายตระกูลเมิ่ง เจ้าจะไปด้วยกันไหม” เซี่ยเฉียวโยนหินถามทาง

“ตระกูลเมิ่ง?” จ้าวเสวียนจิ่งหัวเราะออกมาทันที “เขาโดนของ? ช่างเป็นเรื่องหาดูได้ยาก ข้าก็จะหาเวลาว่างไปดูเขาเสียหน่อย”

“รัชทายาทเพิ่งจะแต่งงานได้ไม่นาน ไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนพระชายาให้มากหน่อยหรือ” ซังโหยวถามด้วยความหวังดี

วันที่รัชทายาทแต่งงานเขาก็ไปด้วย

เขาแอบมองท่ามกลางฝูงชนขณะที่รัชทายาทเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว

รูปลักษณ์หน้าตาของพระชายา…

งามสะเทือนถึงสวรรค์

เมื่อก่อนเขาคิดว่ารัชทายาทนั้นหล่อเหลาอย่างที่ไม่มีใครเทียบได้ และการที่เขากำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่งเป็นที่น่าเสียดายอยู่บ้าง แต่หลังจากวันนั้นเขาก็รู้สึกว่า ทั้งสองเป็นคู่กิ่งทองใบหยกจริง ช่างไร้ที่ติ!

เขาแค่หวังว่าจะได้เห็นคนที่งดงามทั้งคู่นี้อยู่ด้วยกันทุกวัน และจะเป็นการดีที่สุดหากเขาสามารถวาดมันลงในภาพวาดและเก็บมันไว้ตลอดไปได้

น่าเสียดายที่หลังจากรัชทายาทแต่งงานแล้ว เขากลับไม่รู้จักเชิญพวกเขาไปนั่งเล่นในจวนรัชทายาทบ้างเลย

เขายังอยากจะมองพระชายารัชทายาทให้นานอีกหน่อย แต่ไม่มีโอกาส…

ที่ซังโหยวไม่รู้อย่างแน่นอนก็คือ เดิมทีรัชทายาทคิดที่จะเชิญพวกเขาอยู่หรอก แต่เมื่อเขาคิดถึงความชอบที่น่ากังวลใจของซังโหยวแล้ว เขาก็ได้แต่ต้องล้มเลิกความคิดนั้นไป

เขามีศิษย์พี่คอยแต่คิดถึงโม่ชูเซิงคนหนึ่งก็พอแล้ว ถ้าหากซังโหยวเห็นว่าเซี่ยเฉียวหน้าตาดีแล้วแอบหน้าด้านชื่นชอบนางขึ้นมาอีกคน เขาคงอยากปัดกวาดทำความสะอาดสำนักแทนอาจารย์เสียแล้ว

จ้าวเสวียนจิ่งได้ยินที่ซังโหยวพูดดังนั้นแล้ว เขาก็หันไปมองเซี่ยเฉียวพลางเอ่ยอย่างจงใจ “เฉียวเฉียวอ่อนโยนและมีน้ำใจ มีคุณธรรมน่ารัก นางเคารพและเทิดทูนศิษย์พี่ใหญ่ยิ่งนัก หากรู้ว่าข้าจะออกไปข้างนอกกับศิษย์พี่ใหญ่ก็จะต้องวางใจ ไม่มีข้อกังขาใดๆ อยู่แล้ว”