ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 1107 นางเซียนน้อย / ตอนที่ 1108 ไม่ต้องเอิกเกริก

ตอนที่ 1107 นางเซียนน้อย / ตอนที่ 1108 ไม่ต้องเอิกเกริก

ตอนที่ 1107 นางเซียนน้อย

จ้าวเสวียนจิ่งมองเซี่ยเฉียวไม่วางตา

เซี่ยเฉียวพยักหน้าเล็กน้อย “ถูกต้อง แม่นางเซี่ยชอบความสงบ ศิษย์น้องรัชทายาทไม่อยู่บ้านสิถึงจะดี”

“……” จ้าวเสวียนจิ่งถึงกับหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

หลีซื่อเหยี่ยนเห็นศิษย์ทั้งสองหยอกเอินกัน ใบหน้าชรากระตุกเล็กน้อย และกระแอมไอออกมาสองครั้ง “เซิงเอ๋อร์ เซี่ยเฉียวผู้นี้เป็นทายาทผู้สืบทอดเต๋าของเจ้าสินะ เด็กคนนี้เป็นพี่สาวของเซี่ยผิงไหว หากเจ้ามีเวลาว่างๆ เมื่อไรก็พานางมาพบข้าหน่อยสิ”

“……” เซี่ยเฉียวจนคำพูด

อาจารย์เองก็แสดงเก่งเหมือนกันนะเนี่ย

“จริงสิ หากจะพูดถึงแม่นางเซี่ยผู้นี้แล้วล่ะก็ นางเป็นคนที่มีความสามารถจริงๆ นะขอรับอาจารย์ ไม่รู้ว่านางไปเรียนมาจากใคร จึงได้เปี่ยมไปด้วยความรู้ทั้งๆ ที่อายุยังน้อยแค่นั้น ก่อนหน้านี้ศิษย์ก็ยังคิดที่จะรับนางเป็นศิษย์ แต่ก็ไม่มีวาสนา…” เซียวอวี้หรงถอนหายใจ

หลีซื่อเหยี่ยนได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกภาคภูมิใจขึ้นมาทันที

ศิษย์ของใครอย่างนั้นหรือ

ก็ศิษย์ของเขาน่ะสิ!

หลีซื่อเหยี่ยนอารมณ์ดีมากขึ้นมาทันที โดยเฉพาะเมื่อได้ยินว่าเด็กนี่ยังคิดจะรับนางเป็นศิษย์แต่ก็ถูกปฏิเสธไป เขาอดที่จะรู้สึกชอบใจไม่ได้ สายตาที่มองเซียวอวี้หรงก็มีความเห็นอกเห็นใจมากขึ้น มันทำให้เซียวอวี้หรงรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ

ส่วนซังโหยวก็รู้สึกสนใจในตัวเซี่ยเฉียวคนนี้มาก

“ข้าได้ยินพ่อบ้านในเรือนพูดว่า พระชายารัชทายาทเคยทำดอกไม้ในสวนข้าเสียหายโดยไม่ได้ตั้งใจ แล้วก็สามารถเลี้ยงให้พวกมันกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อย่างง่ายๆ…ฝ่าบาท ไม่ทราบว่าพระชายามีเคล็ดลับอะไรในการดูแลดอกไม้…ถ้าหากฝ่าบาทถามให้ข้าได้ ศิษย์น้องจะขอบคุณมาก!” ซังโหยวพูดจบก็ถอนใจอยู่ข้างใน

ทำไมเขาจึงไม่ได้รู้จักหญิงสาวที่งดงามขนาดนั้นเสียก่อนนะ

ตอนนี้นางแต่งงานและยังกลายเป็นพระชายารัชทายาทไปเสียแล้ว ต่อไปแม้แต่โอกาสที่จะพูดคุยกันก็คงไม่มีแล้ว

“ไว้วันหลังข้าจะเชิญคนสวนมาให้เจ้าสักสองคน เรื่องเล็กน้อยอย่างนี้อย่าได้ไปรบกวนถึงชายาข้าเลย” ศิษย์พี่ศิษย์น้องแต่ละคนล้วนแต่ทำให้จ้าวเสวียนจิ่งรู้สึกไม่ไว้วางใจด้วยกันทั้งนั้น

ซังโหยวมองออกว่ารัชทายาทดูเหมือนจะหึงเล็กน้อยจึงไม่ได้อ้อนวอนอีกต่อไป

“รัชทายาทโชคดีจริงๆ” ซังโหยวทอดถอนใจ

เหตุผลที่เขาประทับใจในตัวพระชายารัชทายาทมากอีกเหตุผลหนึ่งก็คือ เขาคิดว่าคนผู้นี้เป็นเหมือนศิษย์พี่ใหญ่ที่อาจารย์ได้เคยบรรยายไว้

ก่อนที่เขาจะได้เห็นศิษย์พี่ใหญ่กับตาตัวเอง เขาเคยวาดภาพศิษย์พี่ใหญ่ไว้ในหัวมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ทุกรอยยิ้มและคิ้วที่ขมวดมุ่นนั้นราวกับนางเซียน ตอนที่เขาได้เห็นพระชายารัชทายาท ภาพนั้นกลับเข้ากับนางได้ดีจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นบุคลิกลักษณะหรือหน้าตาก็ล้วนแต่เข้ากันอย่างลงตัว

น่าเสียดายที่ศิษย์พี่ใหญ่ตัวจริงขี้เหร่มาก

เทียบกับพระชายารัชทายาทแล้วห่างไกลมากจริงๆ

เขาเป็นคนชอบมองหน้าคน ศิษย์พี่ใหญ่หน้าตาไม่ดี ไม่ว่านางจะวาดภาพเก่งแค่ไหนก็ไม่สามารถสร้างแรงบันดาลใจให้เขาได้!

เมื่อก่อนตอนที่เขาเขียนกลอน หากลองได้ลงพู่กันแล้วก็ไม่มีหยุด แต่หลังจากที่เขาได้มาเจอศิษย์พี่ใหญ่แล้ว เขาก็รู้สึกว่าตนเองถูกหลอกให้หลงกลตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผ่านไปหลายเดือนขนาดนี้เขายังเขียนกลอนออกมาไม่ได้เลยสักบทเดียว…

พอเขาคิดมาถึงตรงนี้ สายตาที่เขามองศิษย์พี่ใหญ่ก็เปลี่ยนเป็นไม่พอใจขึ้นมา

ศิษย์น้องของนางล้วนแต่มีนิสัยแปลกๆ ต่างกันไป เซี่ยเฉียวเองก็ทำอะไรไม่ได้

นางสงบนิ่งมากและพยายามอย่างเต็มที่ที่จะวางตัวให้น่าเกรงขามเพื่อศิษย์น้องเหล่านี้เคารพนาง

และมันก็ได้ผล หลังจากดูที่ซังโหยวมองนางสักพัก เขาก็ถอนหายใจและเบนสายตาไปทางอื่น ศิษย์พี่ใหญ่คนนี้ยิ่งดูก็ยิ่งขี้เหร่เหลือเกิน…

อาจารย์อายุมากแล้วจริงๆ รูปร่างหน้าตาธรรมดาๆ แบบนี้ก็ยังสามารถบรรยายได้ว่าเป็นนางเซียนน้อย!?

อา…

ศิษย์พี่ศิษย์น้องรวมตัวพูดคุยกัน หลังจากผ่านไปสักพักเซี่ยเฉียวก็ไปที่หอส่องชะตาเพื่อทำน้ำตาวัว

เมื่อมีการจัดเตรียมสิ่งของต่างๆ เอาไว้แล้ว การปรุงน้ำตาวัวก็เป็นไปอย่างรวดเร็ว

ตกเย็นนางก็กลับไปที่จวนรัชทายาทเพื่อใช้ชีวิตฉันท์สามีภรรยา

พอถึงเวลาที่นัดหมายเมิ่งจี๋ฟังก็มาพร้อมกันสหายของเขาจำนวนหนึ่ง ท่าทางวางมาดราวกับกลัวว่าพวกเขาจะไม่ทรงพลังมากพอ

แล้วเมิ่งจี๋ฟังก็ต้องอึ้งงันไปเมื่อได้เห็นคนอื่นๆ ที่อยู่ในหอส่องชะตา

ตอนที่ 1108 ไม่ต้องเอิกเกริก

มีคนอยู่ในห้องกั้นส่วนตัวหลังฉากกั้นบังลมถึงเจ็ดแปดคน!

มีรัชทายาทนั่งในตำแหน่งประธาน เขากำลังพินิจพิจารณาบ้านไม้แกะสลักที่ถืออยู่ในมือ ส่วนข้างหลังเขาก็เป็นโจวเว่ยจงที่ยืนกอดกระบี่อยู่ด้วยใบหน้าที่เย็นชา พอเห็นเขาก็ทำท่าทางเหมือนเห็นนักฆ่า สีหน้าไม่ได้ดูใจดีเลย

ส่วนสองคนที่ยืนถัดออกไปก็คืออาจารย์เซียวและอาจารย์ซังจากสำนักศึกษาหลวง ข้างๆ อาจารย์เซียวคืออัจฉริยะแห่งเมืองหลวงเจียงจิ้นลู่

การจัดอับดับผู้มีความสามารถในเมืองหลวงแห่งนี้แบ่งตามอายุ และจะต้องยังไม่ถึงวัยสวมหมวก

ตรงข้ามกับเจียงจิ้นลู่ ซึ่งก็คือข้างๆ อาจารย์ซังยังมีอีกคนนั่งอยู่…

คนผู้นั้นก็คือเซี่ยผิงกั่งที่ดุร้าย ป่าเถื่อน และไร้เหตุผล?!

ส่วนโม่ชูเซิงก็มีสีหน้ากระวนกระวาย นางคอยจับจ้องของที่อยู่ในมือคนพวกนั้น ดูเหมือนกำลังชักสีหน้าใส่พวกเขาอยู่

ขาของเมิ่งจี๋ฟังแข็งค้างไปในทันที

ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างหลังเขาเลย ใบหน้าของพวกเขาดูเหมือนจะกลายเป็นน้ำแข็งไปเสียแล้วในขณะนี้ และไม่กล้าแสดงสีหน้าใดๆ ดวงตาโตๆ จ้องมองคนที่อยู่ข้างใน แม้จะหายใจเสียงดังก็ยังไม่กล้า

เมิ่งจี๋ฟังกลืนน้ำลายก่อนจะกระแอมไอออกมาหนึ่งทีเพื่อเรียกขวัญกำลังใจของตนเอง “โม่ชูเซิง…ท่านจะออกเดินทางเมื่อไร”

เมื่อได้ยินเสียงเขามือของรัชทายาทก็หยุดการเคลื่อนไหวลงทันที

รัชทายาทไม่พูดอะไร แต่เป็นอาจารย์เซียวที่ขมวดคิ้วนิ่วหน้า “เจ้าคือคุณชายน้อยของตระกูลเมิ่งใช่ไหม โตขนาดนี้แล้ว เรียนหนังสือมาอย่างไรถึงไม่ได้รู้จักมารยาทบ้างเลย”

ศิษย์พี่ใหญ่ของเขาเป็นนักพรตก็จริง แต่ด้วยอายุอานามและความสำเร็จแล้ว การที่คุณชายเมิ่งจะเรียกนางว่า ปรมาจารย์โม่ อาจารย์โม่ หรือว่าผู้อาวุโสโม่ก็ย่อมได้

หากไม่ได้จริงๆ จะเรียกนักพรตโม่ก็ยังดี?

สีหน้าของเมิ่งจี๋ฟังซับซ้อน เขาทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย

โม่ชูเซิงช่างร้ายนัก!

ตกลงกันแล้วนางจะออกไปแก้ปัญหาให้เขา แต่นางกลับเรียกคนมามากขนาดนี้!

เรียกคนมามากก็ไม่เป็นไรหรอก แต่นี่นางเรียกใครมา!

ทั้งๆ ที่รู้ว่าเขาเป็นคนขององค์ชายสี่ก็ยังเรียกรัชทายาทมา!? นี่ไม่ได้ตั้งใจหรือ! นอกจากนี้เขายังเป็นนักเรียนของสำนักศึกษาหลวง เมื่อเห็นอาจารย์ต้องทำความเคารพ แล้วนี่อะไรตรงหน้าเขามีอาจารย์นั่งอยู่ตั้งสองคน…

เมิ่งจี๋ฟังมีนิสัยแบบพวกคุณชาย แต่เขาก็รู้ว่าในฐานะนักเรียนเขาไม่สามารถที่จะทำตัวเย่อหยิ่งต่อหน้าอาจารย์ได้

เพราะถ้าหากเรื่องนี้ล่วงรู้ถึงข้างนอก เขาก็จะถูกพวกบัณฑิตหยามหยันไม่สามารถอยู่ร่วมกันพวกเขาได้เหมือนเซี่ยผิงกั่งนั่นแหละ!

ยิ่งกว่านั้น แม้ว่าเขาจะเป็นพวกเสเพลเอาแต่เล่น แต่เขาก็ยังต้องการอนาคตที่สดใส อาจารย์ก็เหมือนบิดา หากเขายังเป็นศิษย์ในสำนักศึกษาหลวงอยู่ก็ไม่อาจเสียมารยาทต่ออาจารย์ได้…

เมิ่งจี๋ฟังอึกอักลังเลเล็กน้อย เขารู้สึกว่าตนเองหมดเรี่ยวแรงจริงๆ

เขาก็เลยหันมามองสหายของเขาเพื่อที่จะได้รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมา

จากนั้น…

“ถวายบังคมรัชทายาท” หลังจากที่พวกเขาได้ยินที่อาจารย์เซียวพูดแล้วก็รีบโค้งคำนับประสานมือทำความเคารพแต่โดยดี จากนั้นก็รีบเอ่ย “ศิษย์ขอคารวะใต้เท้าเซี่ย ใต้เท้าโจว อาจารย์เซียว อาจารย์ซัง ปรมาจารย์โม่…”

สีหน้าพวกเขาลำบากใจและหวาดหวั่น

“……” มุมปากของเมิ่งจี๋ฟังกระตุกเล็กน้อย ชั่วขณะนั้นเขารู้สึกเสียหน้าอย่างยิ่ง

เขาพาพวกเพื่อนพ้องมาด้วยก็เพื่อที่จะวางท่าให้น่าเกรงขามเสียหน่อย ปรมาจารย์โม่จะได้แก้ปัญหาให้เขาโดยดีไม่มีบิดพลิ้ว!

แล้วทีนี้เป็นอย่างไรเล่า!

“อืม ลุกขึ้นเถอะ” จ้าวเสวียนจิ่งกวาดตามองพวกเขาเล็กน้อยพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “พวกเจ้าตามมาด้วยทำไม”

“พวกศิษย์…เคยได้ยินชื่อเสียงของปรมาจารย์โม่จึงอยากมาเห็นด้วยตาตัวเอง ตอนนี้พอได้เห็นแล้วก็ต้อง…ตกตะลึงพรึงเพริด”

โกหกทั้งเพ

อันที่จริงพวกเขายังได้ดูให้ดีเลยว่าหน้าตาของปรมาจารย์โม่เป็นอย่างไรกันแน่

แต่พูดให้ดีไว้ก่อนเป็นพอ

พวกเขาไม่สามารถที่จะยั่วยุทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นได้จริงๆ อย่างน้อยๆ ก็ต่อหน้า และได้แต่ต้องรับใช้ด้วยความเคารพเท่านั้น

“ในเมื่อได้พบเรียบร้อยแล้ว พวกเจ้ายังยืนโง่อยู่ตรงนั้นทำไม กลับไปสิ?” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยอย่างง่ายๆ พลางเหลือบตามองเมิ่งจี๋ฟัง “แค่ออกนอกเมืองเท่านั้น ไม่ต้องให้เอิกเกริกไปหรอก”