ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 1139 ไม่ต้องร้องไห้! / ตอนที่ 1140 โลกเปลี่ยนไปแล้ว

ตอนที่ 1139 ไม่ต้องร้องไห้! / ตอนที่ 1140 โลกเปลี่ยนไปแล้ว

ตอนที่ 1139 ไม่ต้องร้องไห้!

สะใภ้ไช่ไม่มีความอิจฉาริษยาอะไรมากมาย แม้ในเวลานี้ที่นางเห็นเซี่ยเฉียวมีอิสระ นางก็ไม่ได้มีความเกลียดชังไม่พอใจใดๆ

นางเป็นคนนิสัยดีและคอยดูแลปรนนิบัติคนอื่นมานานหลายปี

หลังจากที่นางตายไปแล้ว นางก็แค่คิดขึ้นมาว่าตนเองทำอะไรผิดไปตรงไหนและไม่อยากถูกลืมเท่านั้น

“ปรมาจารย์ ข้าไม่ควรเป็นคนรักความสะอาดและทำงานหนักหรือ” สะใภ้ไช่ถามนาง

“ข้าเองก็ไม่ค่อยเข้าใจวิธีการอยู่กับผู้คน เพียงแต่คิดว่าคนเราไม่ควรที่จะยอมเกินไป การทำงานหนักเป็นการกระทำที่มีคุณธรรม แต่ข้าคิดว่า เจ้าควรจะมีอารมณ์และความปรารถนาด้วย เมื่อทำให้คนตนเองมีความสุขแล้ว ค่อยไปพิจารณาคนอื่นก็จะดีกว่า” เซี่ยเฉียวขมวดคคิ้วครุ่นคิด

“บางที่เจ้าอาจจะให้มากเกินไปโดยที่คนอื่นไม่ต้องเรียกร้องก็ได้มาง่ายดายอย่างเป็นธรรมชาติ? เด็กที่ร้องไห้มักจะมีลูกอมกิน หากบางครั้งเจ้าทำตามใจตัวเอง บางทีคนอื่นอาจจะสงสารเจ้าบ้าง จะต้องทำให้คนอื่นเกิดความรัก พวกเขาจึงจะใส่ใจเจ้าจริงๆ…”

เซี่ยเฉียวเองก็แค่ลองพูดออกมาเท่านั้น

แต่สะใภ้ไช่กลับนิ่งเงียบไป

และย้อนคิดถึงชีวิตตนเอง

นางมีพี่ชายและมีพี่สาวน้องสาว ที่บ้านยังมีเด็กอีกจำนวนหนึ่ง สภาพชีวิตก็ไม่ได้ดีนัก แต่บิดามารดาก็ไม่ได้เลี้ยงดูลูกๆ ไม่ดี…

ตอนที่นางยังเด็ก พอนางเห็นว่าพ่อแม่ลำบากก็ขยันเรียนหน่อยเพื่อให้พ่อแม่ได้สบายใจและมีความสุข ช่วงปีแรกๆ นางก็ดูเหมือนจะได้รางวัล แต่ต่อมาก็ไม่มีอีก กระทั่งวันหนึ่งนางทำงานล่าช้าและโดนดุ

หลังจากนั้นแล้ว งานเหล่านั้นก็กลายเป็นงานของนางทั้งหมด

เมื่อนางทำงานจนเคยชินแล้วก็ได้รับชื่อเสียงว่าเป็นเด็กที่รู้ความ

บ้านสามีเองก็เลือกนางเพราะชื่อเสียงนั้น หลังจากที่นางแต่งเข้าไปแล้ว นางก็ไม่ได้หยุดทำงาน จนตอนที่นางแต่งเข้าไปใหม่ๆ แม่สามียังชมว่านางทำงานรวดเร็ว และยังเคยบอกให้นางหยุดพักบ้าง แต่นางก็คิดว่าเมื่อแม่สามีเข้าใจนางเช่นนี้ นางก็ควรที่จะตั้งใจทำงานให้ดี…

พอนานไปก็ไม่มีคนสนใจและชมนางอีกเหมือนเดิม

ทุกเรื่องที่นางทำให้กลายเป็นเรื่องปกติธรรมดาไปหมด

“เมื่อก่อนข้าทำงานให้พวกเขามากเกินไป คนที่ทำงานหนักอย่างข้ากลับถูกลืม แต่ตอนนี้เมื่อมาคิดดูให้ดี กลับกลายเป็นตัวข้าเองที่ไม่ได้เห็นตัวเองเป็นคนคนหนึ่ง…” น้ำเสียงสะใภ้ไช่สากระคาย

นางช่างน่าสงสาร

แต่นางยังใช้ใบหน้าของเมิ่งจี๋ฟัง

จู่ๆ แม่นางหน้าตางดงามที่ดูหยาบกระด้างก็นั่งลงปิดหน้าร้องไห้กลางถนนในเมืองเล็กๆ นั้นไม่หยุด

“……” เซี่ยเฉียวเกือบจะหนีไปแล้ว

นางเห็นว่าคนมากมายกำลังมองมา และเมื่อพวกเขามองเห็นชุดที่นางใส่ก็คิดไปว่านางหลอกเอาเงินแม่นางท่านนี้!

“เอ่อ…อย่าร้องไห้ไปเลย…” เซี่ยเฉียวกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

รอบข้างเริ่มมีผู้คนเข้ามาใกล้และชี้นิ้ววิพากษ์วิจารณ์กันแล้ว

“หลายปีมานี้ข้าสับสนเลอะเลือน โทษดินโทษฟ้า แม้แต่ลูกๆ ของข้า…ข้าก็เกลียดชัง แต่คนที่ข้าควรเกลียดจริงๆ แล้วน่าจะเป็นตัวข้าเองมากกว่า” สะใภ้ไช่รู้สึกเสียใจ

แค่ความสุขวันเดียวนี้จะมีความหมายอะไรเล่า

จู่ๆ สะใภ้ไช่ก็ออกจากร่างเมิ่งจี๋ฟังทันที

“ปรมาจารย์ ความปรารถนาของข้าเป็นจริงแล้ว” ถ้าหากมีชาติหน้า นางจะต้องไม่ยากลำบากแบบนี้อีกแน่

เซี่ยเฉียวเองก็งุนงงนางเล็กน้อย ตนเองยังไม่ได้ทำอะไรนางก็คิดได้แล้วหรือ

แต่นางคิดได้เช่นนี้ก็เป็นเรื่องดี นางจะได้ไม่ได้ต้องเปลืองน้ำลายพูดมากอีก ดังนั้นเวลานี้เซี่ยเฉียวจึงเก็บวิญญาณของนางทันที

การเก็บวิญญาณนั้นเป็นไปอย่างง่ายดายโดยเฉพาะเมื่อสะใภ้ไช่ที่ยินยอมพร้อมใจอย่างนี้ จึงไม่เป็นการเปลืองแรง นางไม่จำเป็นจะต้องทำท่าทางอะไรให้มันซับซ้อนวุ่นวาย คนที่อยู่ใกล้ๆ เห็นแล้วก็ไม่ได้คิดอะไรมาก พวกเขาแค่คิดว่านักพรตผู้นี้กำลังทำพิธีให้แม่นางคนนี้เท่านั้น…

เพราะถึงอย่างไรเมิ่งจี๋ฟังก็ร้องห่มร้องไห้จนนอนลงไปกับพื้นแล้วในตอนนี้

ตอนที่ 1140 โลกเปลี่ยนไปแล้ว

เซี่ยเฉียวทำสีหน้าไม่ถูกเล็กน้อย

“นักพรต หญิงผู้นี้ถึงกับเป็นลมไปแล้ว ท่านจะไม่มีมโนธรรม ไม่สนใจนางไม่ได้นะ?!”

“ใช่แล้ว ท่านนักพรต ดูสิแม่นางคนนี้น่าสงสารมาก นี่เกิดอะไรขึ้นกับนางกันแน่ หรือว่า…ท่านเก็บเงินนางมากไป…”

“……”

ไม่ว่าที่ไหนก็ไม่ขาดคนชอบดูความสนุกครึกครื้น

คนมุงยิ่งมากขึ้นทุกทีจนเซี่ยเฉียวถูกกักขวางไว้

เซี่ยเฉียวมองเมิ่งจี๋ฟังอย่างช่วยไม่ได้แล้วกระแอมไออกมาเล็กน้อย “ทุกท่านอย่าได้เข้าใจผิดไป ข้าแค่แก้ไขปัญหาให้คุณชายท่านนี้เท่านั้น คุณชายท่านนี้ป่วยมาตั้งแต่เกิด เขาคิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ข้าเห็นว่าเขาโดนของไม่เบาเลยจึงได้พูดคุยกับเขา อาจจะเป็นเพราะพูดจนเขารู้สึกเศร้าใจจนถึงกับเป็นลมไป…แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก อีกไม่นานเขาก็จะฟื้นขึ้นมาแล้ว”

เซี่ยเฉียวพูดจบก็หยิบยันต์ขึ้นมาแผ่นหนึ่งแล้วแปะมันลงบนหน้าผากเมิ่งจี๋ฟัง

“เห็นๆ อยู่ว่าเป็นผู้หญิง ไม่เหมือนคุณชายที่มีปัญหาอะไรเลยนี่ ผู้ชายที่ไหนจะหน้าตาแบบนี้” ใครบางคนสงสัย

เมิ่งจี๋ฟังฟื้นคืนสติเพราะฝ่ามือของเซี่ยเฉียว

เขาลืมตาขึ้นอย่างสับสนงุนงง และพบว่ารอบกายเขามีคนมากมาย

“ฟื้นแล้วๆ! นางมีความสามารถอยู่นะ!” คนที่สัญจรผ่านไปมาตะโกนออกมาโดยที่เขาไม่รู้ว่ามันหมายความว่าอย่างไรกันแน่

เมิ่งจี๋ฟังครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่า ตนเองดูเหมือนจะถูกวิญญาณสิงร่าง และเพิ่งจะได้สติขึ้นมาในตอนนี้เอง เขาลุกขึ้นจากพื้นและมองซ้ายมองขวา “ข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร……เจ้าพาข้ามาหรือ นางเล่า?”

“เก็บไปแล้ว” เซี่ยเฉียวตอบทันที

“เก็บแล้ว?” เมิ่งจี๋ฟังค่อนข้างประหลาดใจด้วยนึกไม่ถึงว่านักพรตผู้นี้จะพอมีความสามารถอยู่บ้างเหมือนกัน

เขาพูดจาด้วยน้ำเสียงหยาบกระด้าง แรกเริ่มเดิมทีคนรอบข้างก็คิดว่านักพรตผู้นี้โกหกพกลม แต่ตอนนี้เมื่อพวกเขาได้ยินเสียงนั้นแล้วก็สามารถยืนยันได้ว่าผู้หญิงที่ค่อนข้างดูดีตรงหน้านี้เป็นผู้ชายคนหนึ่งจริงๆ

“โลกเปลี่ยนไปแล้ว….” ชายชราคนหนึ่งเหลือบมองเมิ่งจี๋ฟังด้วยสายตาประหลาด

ทำไมเด็กผู้ชายดีๆ คนหนึ่งถึงได้แต่งตัวเป็นผู้หญิงไปเสียได้

ยังมีสายตาร้อนแรงของชายชาตรีสองคนที่เปลี่ยนเป็นความขยะแขยงไปในทันที

ในเมืองเล็กๆ นี้ไม่ค่อยมีแม่นางที่แต่งตัวและมีลักษณะเช่นนี้ จู่ๆ ก็มีแบบนี้โผล่มาคนหนึ่ง พวกเขาจึงอดที่จะมองด้วยความตื่นเต้นยินดีไม่ได้ แต่ใครจะไปรู้ว่าจะกลายเป็นผู้ชายคนหนึ่งไปได้!

“ทำไมหรือ” เมิ่งจี๋ฟังเอ่ยถามด้วยความสับสน

พอเขาพูดจบก็เพิ่งสังเกตเห็นเสื้อผ้าที่ตนเองสวมใส่อยู่

ทันใดนั้นเขาก็ตัวแข็งทื่อเป็นหินไปในทันที

เขา เขายังใส่ชุดผู้หญิงอยู่เลยนี่!

ทำไมเซี่ยเฉียวจึงรู้สึกว่านางสัมผัสได้ถึงความสุขของเหล่าศิษย์น้องเล่า สายตาของศิษย์น้องที่มองนางถูกพี่ชายใหญ่หิ้วคอขึ้นมาด้วยสีหน้าสิ้นหวังก็คงไม่ต่างอะไรกับอารมณ์ของนางในตอนนี้ใช่ไหม

ไม่ๆๆ ไม่สิ น่าจะแตกต่างกันมาก

พวกศิษย์น้องเทียบกับนางไม่ได้

“ที่นี่มันที่ไหน รีบพาข้าไปสิ!” เมิ่งจี๋ฟังร้อนรน

“วางใจได้ เรื่องนี้ไม่รู้ไปถึงเมืองหลวงหรอก” เซี่ยเฉียวยิ้มอย่างมีเมตตา “เจ้ากลับไปได้แล้ว แต่ไหนลองพูดอะไรดีๆ ให้ข้าฟังสักหน่อยก่อนสิ”

“……” เมิ่งจี๋ฟังขึงตาใส่นาง

นี่นางยังเป็นคนอยู่ไหมเนี่ย! มาปล้นคนตอนไฟไหม้บ้านได้อย่างไร!

ดวงตาดำขลับของเซี่ยเฉียวมองเขา “พูดสิ? พูดออกมาดีๆ แล้วต่อไปข้าจะแก้เคราะห์ภัยให้เจ้าด้วย”

“ข้าจะมีเคราะห์อะไรมากขนาดนั้น!” เมิ่งจี๋ฟังระเบิดโทสะ

เซี่ยเฉียวส่ายหน้า “เรื่องนั้นก็ไม่แน่หรอก ข้าว่าเจ้าน่ะ…ถ้าหากยังทำตัวแบบเมื่อก่อน ก็คงจะอยู่ได้ไม่เกินสามสิบหรอก”

เซี่ยเฉียวพูดจบก็หยุดไปครู่หนึ่ง “ข้าจะต้องเก็บค่าทำนายเพราะคำพูดนี้ด้วย กลับไปแล้วเจ้ายังจะต้องเอาเงินมาให้ข้าเพิ่มหนึ่งร้อยตำลึง”

“เจ้าอยากได้เงินจนบ้าไปแล้วหรือ แต่ไม่กี่คำก็จะคิดถึงร้อยตำลึงเชียว!” ท่าทางของเมิ่งจี๋ฟังราวกับอยากจะบั่นคอนางให้ตายอย่างไรอย่างนั้น

แต่เซี่ยเฉียวไม่ได้อนาทรร้อนใจ “ข้าจริงจังนะ หากเจ้าไม่เชื่อ พอกลับเมืองหลวงไปแล้ว เจ้าก็ลองดู ข้าพนันว่าเจ้าจะต้องมีเคราะห์เรื่องผู้หญิงและแพ้เงินพนัน มีเคราะห์ซ้อน”