ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 1171 ปิดไม่ได้ / ตอนที่ 1172 ความเมตตา

ตอนที่ 1171 ปิดไม่ได้ / ตอนที่ 1172 ความเมตตา

ตอนที่ 1171 ปิดไม่ได้

ไต้ปั๋วเหิงสีหน้าย่ำแย่ สายตาของเขาหันไปเห็นเซี่ยเฉียว แต่เขาไม่เคยเห็นนางมาก่อน คิ้วของเขาขมวดมุ่นขึ้นทันทีที่เห็นชุดที่นางใส่

“ข้าน้อยจะไม่เป็นห่วงองค์หญิงได้อย่างไรเล่า คราวก่อนที่ทำให้องค์หญิงบาดเจ็บโดยบังเอิญ หลังจากที่กลับไปแล้วก็รู้สึกทุกข์ใจมาจนถึงตอนนี้ เพียงแต่ก่อนหน้านี้องค์หญิงส่งจดหมายมาบอกว่าแผลดีขึ้นมากแล้ว ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใดตอนนี้ถึงได้……”

องค์หญิงใหญ่ลุกขึ้นก่อนที่เขาจะพูดจบ

“ปั๋วเหิง ตอนที่ท่านบอกว่าจะให้ปิ่นปักผมข้า ข้าก็ดีใจมากจึงได้ตามใจท่าน แต่ท่านกลับมือไม้อยู่ไม่ถูกจนทำให้ใบหน้าข้ามีบาดแผล ข้าเองก็ไม่ได้โทษท่าน ใช่หรือไม่” องค์หญิงใหญ่ถามเรียบๆ

“ถูกต้อง” ในใจไต้ปั๋วเหิงยิ่งรู้สึกเย็นเยียบ

“เดิมทีข้าคิดว่าท่านประหม่ามากจริงๆ ที่เห็นข้าเสียอีก!” น้ำเสียงขององค์หญิงใหญ่เบาลง จากนั้นจู่ๆ นางก็ตบ เผียะ เข้าให้

เครื่องประดับที่นางถืออยู่ในมือทำให้ใบหน้าของไต้ปั๋วเหิงเป็นรอยทันที

เซี่ยเฉียวไม่พูดอะไรทั้งนั้น นางกำลังคอยสังเกตราชบุตรเขยผู้นี้อยู่

เขาเป็นคนหน้าตาดีจริงๆ ท่าทางมีการศึกษา ดูซื่อๆ ดูไม่เหมือนคนที่มีใจทะเยอทะยาน นางเดาว่า… เขาน่าจะถูกคนอื่นควบคุม

ไต้ปั๋วเหิงคุกเข่าลงทันที “องค์หญิง…ทำไมหรือ”

“ทำไมอย่างนั้นหรือ ท่านทำให้ใบหน้าข้าเป็นรอย ข้าก็คืนมันให้ท่าน มีอะไรไม่ถูก!” องค์หญิงใหญ่ทั้งโกรธทั้งผิดหวัง

เสียใจ? ก็ด้วย

หลังจากที่นางได้สติกลับคืนมาในวันนั้น และคิดว่าได้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเพราะคนรักของตนเอง ในใจของนางก็รู้สึกราวกับน้ำมันที่กำลังเดือด มันเจ็บปวดยิ่งนัก!

นางคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก กระทั่งสงสัยว่าตนเองทำอะไรผิดไปหรือไม่!

มารดาของนางร้องไห้แทบขาดใจ เมื่อวานนี้รัชทายาทเองก็รับสั่งให้นางไปที่วังตะวันออก และถามว่าสุขภาพร่างกายนางเป็นอย่างไรบ้าง…

รัชทายาทยังก็ยังดุนางที่ทำตัวเหลวไหลในช่วงนี้ นางจึงเพิ่งคิดขึ้นมาได้ว่าตนเองเป็นถึงองค์หญิงของบ้านเมือง นางเกือบทำลายเกียรติของเสด็จพ่อเพราะไต้ปั๋วเหิงเสียแล้ว

“องค์หญิง…สองวันหลังจากนี้ พวกเรายังจะต้องแต่งงานกันนะ…” ตอนนี้นางกลับทำให้หน้าเขาเป็นแผล?

“แต่งงาน? ก่อนที่จะมานี้ พระสนมมารดาของนางก็ได้ไปขอให้ฮองเฮาออกหน้าเพื่อยกเลิกงานแต่งงานของพวกเราสองคนแล้ว พอข้าเดินออกไปจากที่นี่ในวันนี้ คนข้างนอกก็จะพูดเพียงว่า ไต้ปั๋วเหิงเกิดมาพร้อมกับโรคประสาทคลุ้มคลั่ง หลอกลวงเบื้องสูง ยามที่อาการกำเริบก็ยังพยายามที่จะฆ่าข้า! ตระกูลไต้ปิดบังเรื่องที่ท่านป่วยจึงมีความผิดทั้งตระกูล ใครก็อย่าได้คิดหนีไปไหน!” องค์หญิงใหญ่เอ่ยออกมาอย่างชัดเจน

ไต้ปั๋วเหิงได้ยินเช่นนั้นก็เงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ

“เหตุใดองค์หญิงถึงได้ใจร้ายกับข้านัก ใจที่ข้ามีให้องค์หญิงฟ้าดินเป็นพยาน หากองค์หญิงมีใจเป็นอื่น ก็ไม่จำเป็น…”

“เฮอะ? ท่านยังแกล้งทำเป็นไม่รู้อยู่อีกหรือ นางกำนัลที่เป็นคนสักให้ข้าไม่ใช่ว่าท่านเป็นคนเตรียมไว้หรือ ปิ่นปักผมที่แปดเปื้อนพลังชั่วร้ายทำลายโฉมหน้าและเปื้อนเลือดของข้าไม่ใช่ว่าท่านเป็นคนทำหรือ ท่านบอกว่ายินดีที่จะมัดผมของเราไว้ด้วยกัน แล้วท่านเอาเส้นผมของข้าไปทำอะไร ไต้ปั๋วเหิง วันนี้ข้าเรียกท่านมาที่นี่ไม่ใช่เพื่อที่จะทำให้ท่านอับอายหรือทำร้ายตระกูลของท่าน ท่านควรจะรู้ดีว่าคนที่จะช่วยตระกูลของท่านได้ก็มีแต่ข้าคนเดียวเท่านั้น!” องค์หญิงใหญ่เอ่ยด้วยสายตาเย็นชา

โทษฐานหลอกลวงองค์หญิงให้แต่งงานด้วยไม่สามารถที่จะจบชีวิตน้อยๆ ของทุกคนในตระกูลไต้ได้หรอก

จะให้พูดเรื่องวิชาชั่วร้ายเช่นนี้กับคนภายนอกก็ไม่ดี หากเล่าลือออกไปจะส่งผลกระทบกับจิตใจของประชาชน

แต่หรงอ๋องมีความผิด หากต่อไปพบว่าตระกูลไต้มีส่วนเกี่ยวข้องกับหรงอ๋อง พวกเขาจะไม่มีโอกาสได้แก้ตัวอีก!

หากเขายอมสารภาพออกมาตอนนี้แต่โดยดี เพื่อเห็นแก่ความรักที่มีให้กันมา นางอาจจะช่วยปกป้องเด็กน้อยที่ยังไร้เดียงสาไม่รู้อิโหน่อิเหน่ในตระกูลเขาได้!

องค์หญิงใหญ่โกรธมาก มากเสียจนอยากให้ไต้ปั๋วเหิงหลับตาลงแล้วตายไปเสียเดี๋ยวนั้นเลย

อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ที่นางหมั้นหมายกับไต้ปั๋วเหิงมา นางก็ชอบเขามากจริงๆ และก็รู้ด้วยว่าไต้ปั๋วเหิงไม่น่าที่จะเป็นคนต่ำช้าเช่นนั้น เรื่องนี้จะต้องมีเหตุผลอะไรแน่ ดังนั้นนางจึงยินดีที่จะให้โอกาสเขาได้อธิบายออกมาให้ชัดเจนสักครั้ง!

องค์หญิงใหญ่พูดถึงขนาดนี้แล้ว ไต้ปั๋วเหิงมีหรือจะไม่เข้าใจอีก

เขาหลับตาทั้งสองลง ก่อนจะระบายลมหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง “ปิดบังองค์หญิงไม่ได้จริงๆ ด้วย…”

ตอนที่ 1172 ความเมตตา

ไต้ปั๋วเหิงทรุดลงกับพื้นทันที ความสงบนิ่งและมั่นอกมั่นใจอย่างคุณชายคนหนึ่งเหมือนอย่างตอนที่เขาเดินเข้ามาหายวับไปทันที

เขาเอ่ยช้าๆ ด้วยความละอายใจ “ข้าไม่เคยหลอกลวงองค์หญิง หากจะโทษก็ต้องโทษโชคชะตาที่เล่นตลกกับข้า…”

“พูดเช่นนี้ตอนนี้จะมีประโยชน์อะไร เจ้าหลอกข้านั้นเป็นเรื่องจริง ทำร้ายข้าก็เป็นเรื่องจริง แค่คำว่าโชคชะตาคำเดียวเจ้าก็กลายเป็นผู้บริสุทธิ์แล้วอย่างนั้นหรือ” องค์หญิงใหญ่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “หากวันนี้เจ้าพูดความจริงออกมา ตระกูลไต้ของเจ้าก็ยังพอมีทางรอดได้บ้าง แต่หากเจ้ายังหลอกลวงปิดบังต่อไปก็จะมีแต่ทางเดียวทางเดียวเท่านั้น!”

ไต้ปั๋วเหิงเงยหน้ามองนาง

แล้วเขาก็หัวเราะเยาะตัวเอง

“ตระกูลไต้มีแต่ต้องตายเท่านั้นแล้ว” เขาถอนใจ “ในเมื่อตอนนี้องค์หญิงรู้แล้วว่าตนเองถูกของ เช่นนั้นก็คงทราบดีแล้วว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ทำไปเพื่ออะไรแล้วกระมัง”

“ตระกูลไต้ของข้านับได้ว่าเป็นตระกูลที่ใจซื่อมือสะอาด มิฉะนั้นข้าก็คงไม่ถูกเลือกให้เป็นสามีขององค์หญิง…แต่น่าเสียดายที่ตอนที่อารองของข้าออกไปรับตำแหน่งขุนนางต่างถิ่น ท่านทำความผิดใหญ่หลวง…ความผิดนั้นทำให้คนในตระกูลของข้าทั้งหมดต้องประสบภัย เดิมทีก็คิดว่าจะปิดบังเรื่องนี้ไปจนตลอดชีวิต แต่กลับนึกไม่ถึงว่าหลังจากที่หรงอ๋องกลับเข้าเมืองหลวงมาแล้ว เขาจะมาหาถึงที่บ้าน จดหมายติดต่อในตอนนั้นอยู่ในมือของเขา เขารู้เรื่องราวทั้งหมดอย่างชัดเจน หากข้าไม่ทำตามที่เขาขอ…”

ไต๋ปั๋วเหิงยิ้มขื่นเล็กน้อย

“องค์หญิงใหญ่ ท่านอาจจะปกป้องข้าให้รอดพ้นภัยเรื่องนี้ไปได้ แต่บิดามารดาพี่น้องของข้าเล่า ข้าจะไม่สนใจพวกเขาได้หรือ” ไต้ปั๋วเหิงเอ่ยอีก

เมื่อองค์หญิงใหญ่ได้ยินเช่นนั้น นางก็เย้ยหยันทันที “เจ้าก็เลยเลือกที่จะทิ้งข้าอย่างนั้นหรือ ใช้ชีวิตของข้าแลกกับคนในครอบครัวของเจ้าทั้งหมด?”

“ไม่ใช่นะ!” จิตใจของไต้ปั๋วเหิงหดเล็กลงทันที “มันไม่ทำร้ายองค์หญิงถึงชีวิตหรอก! คนที่หรงอ๋องส่งมาบอกว่า มันเป็นแค่วิชาแย่งชิงโชคชะตาเท่านั้น ร่างกายขององค์หญิงมีพลังปราณของราชวงศ์ หากเอาโชคชะตาของท่านไป องค์หญิงก็แค่…โชคร้ายไปสักพักเท่านั้น แต่ท่านเป็นองค์หญิง…”

แต่ท่านเป็นองค์หญิง ต่อให้ไม่มีโชคชะตา อย่างมากนางก็แต่บาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ถึงกับตายหรอก

แต่คำพูดของเขากลับทำให้องค์หญิงรู้สึกผิดหวังจนถึงขีดสุด

เดิมทีนางคิดว่าเขาอาจจะถูกบีบบังคับให้ทำแบบนี้ และยังมีความห่วงใยให้นางอยู่บ้าง

แต่กลับนึกไม่ถึงว่าความห่วงใยของเขานั้นจะมีราคาถูกเช่นนี้

“ขอแค่ข้ายังมีชีวิตอยู่ก็นับว่าเป็นความเมตตาของเจ้าแล้วใช่หรือไม่” องค์หญิงเจ็บปวดใจยิ่งนัก แต่กลับยิ้มออกมา “เชื้อพระวงศ์ที่ทำความผิดใหญ่หลวง แม้ว่าจะรอดชีวิตมาได้ แต่จะมีสักกี่คนที่มีชีวิตที่ดี หรงอ๋องรอดมาได้ก็เพราะเขายังเด็กมากตอนที่ทำผิด แต่ต่อให้เป็นเช่นนั้นเขาก็ถูกส่งไปยังที่ห่างไกล ส่วนพี่รองพี่สามของข้า แม้ว่าจะยังมีชีวิตอยู่ แต่คนหนึ่งก็กลายเป็นคนธรรมดา อีกคนหนึ่งถูกกักบริเวณ มีอิสระที่ไหน”

“หากข้าที่เป็นองค์หญิงทำความผิดที่ไม่อาจให้อภัยเพราะเหตุนี้จริงๆ ไม่ผูกคอตายให้จบชีวิตไปเสีย ชีวิตที่เหลืออยู่ของข้าก็ใช่ว่าจะดี!”

องค์หญิงใหญ่รู้สึกว่าไต๋ปั๋วเหิงนั้นน่าขันมาก

หากองค์หญิงทำเรื่องน่าอับอายขึ้นมา เพื่อรักษาเกียรติของราชวงศ์ ต่อให้เสด็จพ่อจะไม่เต็มพระทัย แต่ก็ต้องลงมือกับนาง!

ไม่ว่าจะเป็นการส่งนางไปบำเพ็ญเพียรที่วัดหลวงก็ดี หรือจะให้นางกักตัวไปตลอดชีวิตก็ช่าง ล้วนแล้วแต่เป็นตราบาปติดตัวนางไปอีกหมื่นปี อีกอย่างนางยังมีมารดาด้วย!

นางต้องทนทุกข์คนเดียวก็ไม่เป็นไรหรอก แต่มารดาของนางเล่า? นางไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย!

“บอกข้ามา อารองของเจ้าติดต่อกับใคร จดหมายนั่นมีอิทธิพลขนาดนั้นเชียวหรือ” องค์หญิงใหญ่ถามอีกครั้ง

“เขา…ตอนที่เขาเป็นขุนนางต่างถิ่น เขาได้พบกับพ่อค้าเร่มากมาย คนพวกนั้นมีสมบัติล้ำค่าแปลกตามากมาย อาหรงของข้าเกิดความโลภขึ้นมา เขารู้สึกว่ามันมีราคาถูกและยุติธรรมจนเหมือนกับได้มาครึ่งหนึ่ง เขาจึงซื้อมันเป็นประจำ ต่อมา…ปีหนึ่ง ในวันเกิดของไทเฮา อารองของข้าจึงขาย…แผนที่ป้องกันชายแดนเพื่อไปซื้อหยกชิ้นหนึ่ง ในปีนั้นคนจากหรงซานจึงบุกโจมตีเข้ามาได้ ที่ชายแดนก็ไม่มีอำนาจที่จะปัดป้องใดๆ ได้เลย…”

ถ้าหากไม่ใช่เพราะพวกโจรที่จู่ๆ ก็โผล่มาพวกนั้น ตอนที่ราชสำนักส่งคนไปสนับสนุน ศพของชาวบ้านนับหมื่นนับพันก็คงเย็นหมดแล้ว