ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 1173 ความผิดมหันต์ / ตอนที่ 1174 ฮุ่ยไท่เฟย

ตอนที่ 1173 ความผิดมหันต์ / ตอนที่ 1174 ฮุ่ยไท่เฟย

ตอนที่ 1173 ความผิดมหันต์

พอองค์หญิงใหญ่ได้ยินที่ไต้ปั๋วเหิงพูดก็อึ้งงันไปทันที

นางนึกว่าตระกูลไต้มีคนที่ทำเรื่องทุจริตเห็นแก่ทรัพย์สินเงินทอง หรือไม่ก็เหมือนกับตระกูลเมิ่งที่สนับสนุนให้องค์ชายสี่ขึ้นครองราชย์ และทำอะไรที่ผิดต่อรัชทายาทลับหลัง…

แต่ไม่คาดคิดว่าจะกลายเป็นการทรยศร่วมมือกับศัตรู?!

มือของนางสั่นอย่างช่วยไม่ได้

นางเองก็รู้เรื่องสถานการณ์ชายแดนในตอนนั้น ตอนที่เมืองหลวงรู้ข่าว สองสามเมืองได้แตกไปแล้ว ทหารรักษาการณ์ที่ชายแดนถูกสังหารมากมาย แม่ทัพนายพลในราชสำนักแต่ละคนก็มีหน้าที่รับผิดชอบของตนเอง ในขณะนั้นไม่มีผู้ที่เหมาะสมที่จะส่งไปออกรบ ต่อให้กำหนดตัวได้แล้ว แต่การเตรียมเสบียงและระดมกำลังพลก็ต้องใช้เวลา การเดินทางจากเมืองหลวงไปที่นั้น แม้ว่าเราจะเร่งเดินทัพแล้วก็ยังเกรงว่าจะไม่ทันการณ์

ในเวลานั้นสเด็จพ่อกระวนกระวายจนนอนไม่หลับ ในวังหลังเองก็เต็มไปด้วยความกลัดกลุ้มกังวล

ต่อมาก็ได้ข่าวว่าสามารถรักษาชายแดนไว้ได้แล้ว เสด็จพ่อดีพระทัยยิ่ง แม้ว่าจะเป็นโจรที่นำกองกำลังมาคุ้มกันชายแดน แต่พระองค์ก็ยังตรัสว่าจะต้องพระราชทานรางวัลและต้องให้อย่างดีด้วย!

โจรกลายมาเป็นขุนนางควรจะเป็นเรื่องที่น่าตลกที่สุดในโลก แต่มันก็เป็นความจริงแล้ว!

แต่ตอนนี้เขากำลังบอกนางว่าเรื่องในตอนนั้นเป็นฝีมือของคนตระกูลไต้?

“สำหรับเรื่องนี้ ต่อให้เป็นข้าก็ช่วยเจ้าไม่ได้หรอก” องค์หญิงใหญ่กลับไปนั่งที่เดิม สายตาที่นางมองไต้ปั๋วเหิงเต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างที่สุด “หากเจ้ามีใจที่จะปรับปรุงแก้ไขจริงๆ ก็ให้ผู้อาวุโสบ้านเจ้าไปเปิดเผยเรื่องนี้แก่ราชสำนักด้วยตัวเองไม่ดีกว่าหรือ หลายปีมานี้ปู่ของเจ้าก็สร้างผลงานไว้ไม่น้อย บางทีอาจจะรักษาชีวิตใครสักคนไว้ได้ ไม่ถึงกับสูญสิ้นไปทั้งตระกูล”

แต่จะเป็นอย่างนั้นได้หรือไม่ นางเองก็ไม่แน่ใจ

ความผิดนี้มหันต์นัก

ไต้ปั๋วเหิงเองก็รู้ว่าตอนนี้เขาไม่มีทางให้เดินแล้ว

เซี่ยเฉียวนั่งอยู่ข้างๆ มาตลอด บัดนี้ไต้ปั๋วเหิงไม่มีความลับใดๆ อีกแล้ว เขาเองก็ไม่ได้รู้สึกโกรธเท่าไรแล้วด้วย “อาคมชั่วร้ายที่องค์หญิงโดน…ถ้าหากสามารถแก้ไขได้ ปั๋วเหิงจะพยายามอย่างเต็มที่…”

“เรื่องนี้…เจ้าช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ” เซี่ยเฉียวเอ่ย “เจ้าไม่ได้เป็นคนเอาโชคชะตาของนางไป…เมื่ออยากจะคืน ก็อาจจะต้องเป็นคืนเป็นเลือดของหรงอ๋อง”

ของที่แปดเปื้อนพลังชั่วร้ายก่อนหน้านี้ใช้ไม่ได้แล้ว

อาคมชั่วร้ายนั้นสำเร็จไปแล้ว ของสิ่งนั้นมีพลังหยินชั่วร้ายอยู่ภายใน น้ำยันต์ที่นางให้องค์หญิงใหญ่ดื่มก่อนหน้านี้ใช้ได้ผล แต่ไม่สามารถแก้ไขมันได้อย่างสมบูรณ์

หากต้องการได้เอาโชคชะตาคืนมาก็จะต้องวางค่ายอาคมแย่งชิงโชคชะตา

ไต้ปั๋วเหิงครุ่นคิดเล็กน้อย “ข้ามีความผิดติดตัว ขอให้องค์หญิงให้เวลาข้าสักหนึ่งวัน ข้าจะกลับไปเอาเลือดของหรงอ๋องกลับมาให้ หลังจากนั้นท่านปู่ของข้าจะเข้าวังไปรับผิด ชีวิตนี้ข้าไม่สามารถที่จะจับมือกับองค์หญิงอยู่ไปจนแก่เฒ่าได้แล้ว ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า ชาติหน้าข้าจะขอเป็นวัวเป็นม้าข้ารับใช้ เพื่อชดใช้คืนให้องค์หญิงก็แล้วกัน”

หลังจากไต้ปั๋วเหิงพูดจบ เขาก็ลุกขึ้นและเดินโซเซออกไป

องค์หญิงใหญ่อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ท้ายที่สุดนางก็เบือนหน้าหนี

ความผิดเรื่องอื่นนางยอมรับได้

แต่เรื่องนี้ไม่ได้

แม้ว่าคนที่ทำผิดจะไม่ใช่เขา แต่เป็นอารองของเขา แต่นางเป็นคนของราชวงศ์ ชาตินี้นางจะแต่งกับใครก็ได้ทั้งนั้น แต่จะไม่สามารถแต่งกับคนที่สมคบคิดกับศัตรูได้!

“ปรมาจารย์ ไม่มีเลือดของหรงอ๋อง อาการป่วยขององค์หญิงใหญ่ไม่ใช่…” หร่วนฮูหยินถอนหายใจ

“ข้าแค่บอกว่า หากไม่มีเลือด โชคชะตาที่ถูกแย่งชิงไปก็กลับคืนมาไม่ได้” เซี่ยเฉียวอธิบายอย่างจริงจัง “ประเดี๋ยวข้าจะทำพิธีเพื่อปกป้ององค์หญิงไว้ก่อน ต่อให้ไม่มีเลือดของหรงอ๋อง นางก็จะไม่ถูกแย่งชิงโชคชะตาอีก เพียงแต่อาคมนี้ทำมานานแล้ว โชคชะตาที่ดีขององค์หญิงก็คงจะถูกแย่งชิงไปหมดแล้ว หากไม่นำมันกลับมา ชีวิตที่เหลืออยู่ขององค์หญิงก็คงจะไม่ราบรื่นมีอุปสรรค์ไปหมดทุกเรื่อง”

โดยเฉพาะเรื่องชีวิตคู่ครองซึ่งต้องเจอปัญหาใหญ่แน่ๆ

องค์หญิงใหญ่พยักหน้า “หากอย่างนั้นก็รบกวนท่านปรมาจารย์แล้ว”

ตอนที่ 1174 ฮุ่ยไท่เฟย

เซี่ยเฉียวเชิญนางเข้าไปในเรือนและเริ่มทำพิธี

ในช่วงสามวันที่ผ่านมานางได้เตรียมการไว้มากมาย นอกจากนี้อาจารย์ของนางก็อยู่ที่นั่นด้วย ดังนั้นนางจึงมีของดีอยู่ในมือเพียงพอ ทันทีที่เซี่ยเฉียวเริ่มก้าวย่างตามตำแหน่งดวงดาว ร่ายมนต์คาถาลึกลับ ทำให้หร่วนฮูหยินที่อยู่ไม่ห่างมีใจเลื่อมใสอย่างแรงกล้า

ดูสิ ทั้งที่เป็นการร่ายรำเหมือนกัน แต่วิธีการร่ายรำของปรมาจารย์ผู้นี้ไม่เหมือนกับแม่มดหมอผีที่นางเคยเชิญมาที่บ้านเลย

ล่องลอยพลิ้วไหวราวกับนางเซียนที่กำลังทำพิธีจริงๆ

องค์หญิงใหญ่รู้ว่าเรื่องนี้แปลกประหลาด แต่เมื่อนางนั่งอยู่ตรงกลางค่ายอาคม และท่องคาถาในคัมภีร์ตามปรมาจารย์ ร่ายมนตร์คาถาออกมาทีละประโยคๆ นางก็อดที่จะรู้สึกผ่อนคลายเล็กน้อยไม่ได้ มันเหมือนกับสมองที่แต่เดิมถูกปกคลุมด้วยชั้นหมอกสีเทาแจ่มใสขึ้นมาอย่างกะทันหัน

นางรู้สึกสบายขึ้นมากในชั่วพริบตา

เวลาเดียวกันนั้น ในคฤหาสน์หลังหนึ่งในเมืองหลวง นักพรตคนหนึ่งก็กระอักเลือดออกมา

“อีกแล้ว…” น้ำเสียงของนักพรตผู้นั้นแหบแห้งมืดมน ดูเหมือนแก่ชราลงไปเล็กน้อย “ร้ายกาจจริงๆ ทำลายวิชาของข้าได้อย่างง่ายดาย!”

ฮุ่ยไท่เฟยขมวดคิ้วน้อยๆ “พวกเขารู้เรื่องอาคมแย่งชิงโชคชะตาแล้ว? เจ้าบอกว่าวิชานี้ไม่ค่อยจะพบเห็นง่ายนัก แม้ว่านักพรตจากวัดอวี้ซวีจะเห็นเองกับตาก็ไม่แน่ว่าจะรู้ได้นี่?”

ใบหน้าของนักพรตเต๋าซีดเซียว “ข้าไม่คิดมาก่อนโม่ชูเซิงจะเก่งกาจขนาดนี้”

“นางอีกแล้วหรือ” ฮุ่ยไท่เฟยไม่พอใจ “นางทำเรื่องน้อยเสียเมื่อไร เดิมทีตระกูลหลี่นั่นควรจะไม่มีลูกหลานๆ แล้ว ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าจะไม่มีใครสามารถดูแลครอบครัวของเขาได้อีก! แต่ตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า หลานชายของเขามีชื่อเสียงโด่งดังจนแทบจะถึงเมืองหลวงอยู่แล้ว!”

ยังมีตระกูลมารดาของฮองเฮาอีก!

แม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะมีแต่พวกเสเพลไม่เอาไหน แต่ค่ายอาคมนั้นสลายไปแล้ว ขอเพียงแต่ต่อไปพวกเขามีทายาทอีก จะยังต้องกลัวอีกหรือว่าจะไม่มีโอกาสกลับมาได้!

ตอนนี้คนที่เคยดูถูกรังแกนางมาก่อนกลับค่อยๆ ดีขึ้นมาตั้งขนาดนี้แล้ว

“ศิษย์น้อง เจ้าก็อย่าได้ร้อนใจไป ข้าต้องช่วยเจ้าอยู่แล้ว…” นักพรตรีบปลอบนางทันทีที่เห็นว่านางมีท่าทางเช่นนั้น

“ท่านจะช่วยข้าอย่างไร หลายปีมานี้พวกเราทำอะไรลงไปตั้งเท่าไรแล้ว ถูกกักขังอยู่ในที่แค่นั้น จะเข้าเมืองหลวงทียังต้องคอยสังเกตสีหน้าฮ่องเต้! ข้าทนมามากพอแล้ว…” ฮุ่ยไท่เฟยนวดหว่างคิ้ว ท่าทางนางดูเจ็บปวดใจนัก

หากบนโลกใบนี้ไม่ได้มีนักพรตที่เก่งกาจเท่าพวกเขาอีก นางต้องประสบความสำเร็จได้ในไม่ช้าก็เร็ว

แต่โม่ชูเซิงที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนนั่นทำลายแผนการของนางครั้งแล้วครั้งเล่า!

“อาคมแย่งชิงโชคชะตาถูกเปิดเผยเช่นนี้ เกรงว่าเจ้าเด็กหนุ่มตระกูลไต้ผู้นั้นจะไว้ใจไม่ได้ มันคงพูดอะไรที่ไม่ควรพูดออกไปแล้ว โชคดีที่หลังจากที่พวกเรามาเมืองหลวงแล้ว เจ้าไม่ค่อยจะออกไปปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนนัก พวกเรามาเตรียมแผนการกันก่อนดีกว่า” นักพรตเอ่ย

สายตาของฮุ่ยไท่เฟยฉายแววโหดเหี้ยมชั่วร้าย

“มันก็แค่บัลลังก์ ข้าเป็นผู้หญิงจะนั่งไม่ได้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก…แต่ข้าแค่ทนไม่ได้ที่ดูถูกข้าสุขกายสบายใจไร้ความกังวลขนาดนั้น…”

“ข้ารู้ว่าหลายปีมานี้เจ้าลำบากมามาก” นักพรตถอนหายใจ

ฮุ่ยไท่เฟยสบตากับเขา แล้วนางก็คิดถึงเรื่องในอดีตขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

บิดาของนางเป็นนักพรตพเนจรคนหนึ่งที่อวดอ้างตนว่าเป็นผู้มีความสามารถเหลือล้น มีความเย่อหยิ่งภูมิใจในตนเองมาก หลายปีก่อนเขาเดินทางไปทั่วขึ้นเขาลงน้ำจนได้พบกับมารดาของนาง และเป็นเขยของสำนักเป็นเวลาหลายปี

จนให้กำเนิดนาง

แต่นางก็ไม่สามารถที่จะกักขังบิดาของนางไว้ได้ หลังจากนางเกิดแล้ว บิดาของนางก็จากไปและกลับมาพร้อมกับศิษย์คราวละคนทั้งหมดสามคน

ตอนยังเด็กนางไม่เข้าใจ นางแค่รู้สึกว่ามารดาของนางไม่เคยมีความสุข และมักจะร้องไห้เสียใจอยู่เสมอ หลังจากนั้นไม่นาน มารดาของนางก็ตรอมใจและตายจากไป นางได้รับการเลี้ยงดูจากญาติ และต้องคอยสังเกตสีหน้าคนอื่น ถูกรังแก นางจะมีวันดีๆ เพียงไม่กี่วันตอนที่บิดาของนางกลับมาบ้านเป็นครั้งคราวเท่านั้น