ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 1179 หลักฐาน / ตอนที่ 1180 ไม่รู้จักแยกแยะ

ตอนที่ 1179 หลักฐาน / ตอนที่ 1180 ไม่รู้จักแยกแยะ

ตอนที่ 1179 หลักฐาน

เมิ่งจี๋ฟังได้ยินที่บิดาของตนเองพูดแล้วก็นิ่งงันไปแล้วเล็กน้อย จากนั้นเขาก็โมโหขึ้นมาทันที

“หรือว่าจะเป็นแผนร้ายของรัชทายาท? มิน่าเล่าก่อนหน้านี้ปรมาจารย์โม่ถึงได้ทำนายว่าข้าจะได้หญิงงามมาสองคนและจะต้องพ่ายแพ้ ที่แท้ก็เป็นแผนที่วางมาแล้วนี่เอง!” เมิ่งจี๋ฟังลุกขึ้นยืนอย่างโกรธๆ

“เจ้า เจ้าใช้สมองหน่อย!” ท่านเมิ่งโหว…ไม่รู้ว่าจะด่าลูกชายตัวเองอย่างไรแล้วจริงๆ

เมิ่งจี๋ฟังเองก็ไม่ได้เป็นคนโง่เขลาจริงๆ เขาเพียงแต่กำลังตื่นตระหนกจนสมองคิดอะไรไม่ออกเท่านั้น

“ท่านพ่อ ท่านมีอะไรก็พูดออกมาตรงๆ ข้าทำอะไรผิดไปหรือ หากเป็นแค่เรื่องเงินนั่นก็ ไม่เห็นว่าท่านจะต้องดุข้าขนาดถึงนี้เลย?” เมิ่งจี๋ฟังรู้ตัวเองดีเหมือนกัน

“รัชทายาท…ที่ดูเหมือนจะสงบนิ่งหลายวันมานี้ ไม่คิดเลยว่าจะเก็บงำเรื่องสำคัญขนาดนี้เอาไว้ เป็นเพราะหรงอ๋องหน้าไม่อายผู้นั้นที่ทำให้เจ้าต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย!” ท่านเมิ่งโหวมองลูกชายก่อนจะเอ่ย “รัชทายาทสืบรู้แล้วว่าหญิงงามสองคนของเจ้าเป็นสายลับมาจากหรงซาน โชคดีที่ห้องหนังสือของข้าได้รับการดูแลอย่างเข้มงวด ไม่อย่างนั้นพวกนางก็คงจะสืบได้อะไรไปมากมาย แล้วยังเงินที่เจ้าแพ้พนันนั่นอีก!…แต่เรื่องนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่…”

“เงินหนึ่งแสนตำลึงยังไม่ใช่เรื่องใหญ่?” เมิ่งจี๋ฟังเองก็อึ้งงัน

หรือว่า…ท่านพ่อของเขาแอบเก็บเงินได้เป็นหลายล้าน?

“เรื่องที่เจ้าถูกคนมอมเหล้าแล้วลงชื่อจนเป็นหนี้เป็นแผนการที่หรงอ๋องส่งสาวงามมาจัดการ ถึงอย่างไรเงินพวกนั้นก็ต้องวนกลับไปอยู่ในมือของหรงอ๋องเป็นแน่ เขาจะเอาเงินมากมายขนาดนั้นไปทำไม นอกเสียจากว่าจะเอาไปซื้อม้าสะสมกำลังทหาร พรุ่งนี้ข้าจะเข้าวังและเอาหนังสือหนี้นี้ไปถวายฮ่องเต้เพื่อพิสูจน์ว่าเจ้าไม่มีความผิด เทียบกับเรื่องที่ผู้หญิงของหรงอ๋องทำให้เจ้าเดือดร้อนไปด้วยแล้ว เรื่องเงินนั้นจะสำคัญอะไร”

แน่นอนว่าเมื่อเอาหนังสือหนี้นี้ไปถวายให้ฝ่าบาทแล้ว เงินหนี้นั้นก็ต้องถวายให้ฝ่าบาทไปด้วย

เมิ่งจี๋ฟังเข้าใจแล้ว

สีหน้าของเขาซีดลงเล็กน้อย “หรงอ๋องคิดจะทำอะไรน่ะ กบฏหรือ เขามีคุณสมบัติไม่พอนี่? ฝ่าบาทยังมีโอรสอีกตั้งห้าคน แต่ละคนก็ยังมีชีวิตอยู่ด้วย!”

แม้ว่าจะมีสองคนที่ใช้การไม่ได้แล้ว แต่บัลลังก์ก็ไม่ตกไปถึงเขาแน่?!

กระทั่งว่าหากฝ่าบาทไม่มีโอรสจริงๆ การมอบบัลลังให้บุตรบุญธรรมก็ยังทำได้? ใครบอกว่าจะต้องมอบให้น้องชายด้วย

“ก็แค่ความฝันลมๆ แล้งๆ! ต่อให้รัชทายาทจะ…ก็ยังมีองค์ชายสี่!” ท่านเมิ่งโหวเองก็เห็นด้วย

องค์ชายหลานชายของเขายังไม่มีคุณสมบัติที่จะนั่งบัลลังก์ได้เลย หรงอ๋องจะนับเป็นอะไรได้

“ทำไมข้าถึงได้สับสนเลอะเลือนเช่นนี้…เข้าไปอยู่ในแผนการกบฏของหรงอ๋องเสียได้?” เมิ่งจี๋ฟังรู้สึกมึนงงเล็กน้อย “แต่ข้าไม่ได้ทำจริงๆ นี่? ท่านพ่อ แล้วทำไมเรื่องที่หรงอ๋องคิดจะก่อกบฏถึงได้เปิดเผยออกมาง่ายๆ อย่างนี้ ข้าไม่เห็นว่ามีการยกกำลังทหารมาเลยนี่?”

“……” ท่านเมิ่งโหวมองเขาอย่างกระอักกระอ่วน

เขาละอายที่พูดมันออกมา

หรงอ๋องวางแผนอย่างลับๆ มาไม่รู้นานเท่าไรแล้ว และยังว่ากันว่ามีขุนนางในราชสำนักไม่น้อยที่เกี่ยวข้องด้วย

ใครจะไปรู้ว่า ไม่เพียงเรื่องนี้จะเปิดเผยออกมาอย่างอธิบายไม่ได้เท่านั้น แต่ยังมีหลักฐานแน่นหนาด้วย!

“คนตระกูลไต้เป็นพยานชี้ตัวเขาอย่างกับถูกของ แม้แต่ชีวิตของคนทั้งตระกูลก็ไม่สนใจแล้ว แค่บอกว่าเขาทำเรื่องแบบนี้…ให้โทษเขาแค่คนเดียว…เขาล่วงเกินคนได้โหดเหี้ยมจริงๆ…” ท่านเมิ่งโหวหน้าแดงเล็กน้อย ขณะที่ในหัวก็ยังนึกไปถึงรัชทายาท

รัชทายาทลงมือโหดเหี้ยมยิ่งกว่า

แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น แต่กลับกลายเป็นการตรวจค้นทั่วทั้งเมือง และการตรวจค้นในวันนี้ก็ทำให้พบสถานที่ที่หรงอ๋องซ่อนเงินและอาวุธเอาไว้แถบชานเมืองแล้วด้วย

ไม่เพียงเท่านั้น รัชทายาทยังหาหลักฐานเกี่ยวกับการทำความผิดของหรงอ๋องได้มากมาย

อย่างเช่นการฉุดคร่าหญิงชาวบ้าน และการฆ่าคนชิงทรัพย์ทำนองนั้น…

หลักฐานเหล่านี้มีความน่าเชื่อถือสูง

ในช่วงสองวันที่ผ่านมาเขาแทบไม่อยากเข้าประชุมในท้องพระโรงเลย เขามักจะรู้สึกว่าสายตาของรัชทายาทดูชั่วร้าย สายตาที่มองเขาราวกับว่าเขาเป็นพวกเดียวกับหรงอ๋องกระนั้น…

มันทำให้เขาโกรธและตื่นตระหนกในเวลาเดียวกัน และยังเป็นความตื่นตระหนกที่ไม่เป็นธรรมกับเขาด้วย

ตอนที่ 1180 ไม่รู้จักแยกแยะ

เมิ่งจี๋ฟังเองก็รู้สึกว่าบรรยากาศข้างนอกผิดปกติ สองสามวันมานี้สหายของเขาไม่ยอมออกมาข้างนอกกันเลย พวกเขาต่างพากันหดหัวราวกับเต่าอยู่แต่ในบ้าน สหายที่เป็นคนมอบสาวงามให้เขาก็ดูเหมือนจะถูกจับไปแล้วด้วย

เขาอยากที่จะไปถามเพื่อแสดงความเป็นมิตรสหายที่ดี แต่ตนเองก็พ่ายแพ้พนันสูญเงินมากขนาดนั้น และรู้ดีว่าเจ้าของโรงพนันจะต้องมาหาเข้าถึงที่ในไม่ช้าก็เร็วแน่ๆ จึงถือโอกาสตอนที่เขายังไม่มาทำตัวดีๆ หน่อยเพื่อให้บิดาของเขาคลายโทสะลงไปบ้าง

“ท่านพ่อ ท่านก็บอกแล้วว่าเงินที่ข้าเป็นหนี้จะกลายเป็นสิ่งที่พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของข้าได้…แล้วมันไม่ใช่เรื่องดีหรือ ท่านอย่าตำหนิข้าสิ…” เมิ่งจี๋ฟังยิ้มอย่างประจบสอพลอ แสร้งทำตัวน่ารักเรียบร้อย

ถ้าหากหรงอ๋องไม่วางแผนเอาเงินจากเขา เรื่องของสายลับสองคนนั้นคงทำให้เขาถูกจับไปด้วยแล้ว

เขาหลงกลแผนการอย่างนี้กลับกลายเป็นการพิสูจน์ว่าเขาไม่ใช่พวกเดียวกับหรงอ๋อง!

ท่านเมิ่งโหวอดขึงตาใส่บุตรชายของตนเองไม่ได้ เขาโกรธจนหน้าดำหน้าแดงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันก่อนจะเอ่ยถาม “ที่เจ้าพูดเรื่อง…ทำนายอะไรนั่นเมื่อครู่นี้ มันหมายความว่าอย่างไร”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เมิ่งจี๋ฟังไม่เพียงแต่ไม่คุกเข่าอีกต่อไป แต่เขายังนั่งลงบนเก้าอี้และสั่งให้บ่าวรับใช้รินชาให้ด้วย

ท่านเมิ่งโหวรู้สึกโกรธแต่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้ ได้แต่ต้องทนต่อไป

“เรื่องนี้พูดแล้วยาว…” เมิ่งจี๋ฟังหัวเราะเสียดสีเล็กน้อย “ท่านพ่อ ท่านคงจะไม่เชื่อแน่ๆ ก่อนหน้านี้ไม่นาน ท่านยังสงสารปวดใจที่สุขภาพร่างกายของข้าอ่อนแอมิใช่หรือ อันที่จริงแล้ว…ข้าไม่ได้อ่อนแอ แต่เป็นเพราะข้าถูกของ…เดิมทีข้าก็ไม่คิดที่จะพูดเรื่องนี้หรอก มันน่าอาย…”

บัดนี้เขาทำความผิด หากเขาพูดเรื่องนี้ออกมา บิดาก็จะได้อ่อนโยนกับเขาหน่อย

“ถูกของ? เกิดอะไรขึ้น” สีหน้าของท่านเมิ่งโหวไม่ค่อยดีอย่างที่คาดจริงๆ ความเป็นห่วงของเขาปิดอย่างไรก็ไม่มิด

“มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ก็แค่มีวิญญาณตนหนึ่งติดตามข้า ข้าไปไหนนางก็ไปด้วย ทำให้ข้านอนไม่หลับไปหลายวัน ต่อมาข้าก็ไปหาโม่ชูเซิงนั่น และออกไปข้างนอกเพื่อส่งวิญญาณตนนั้น เพียงแต่ตอนที่ข้ากลับเข้ามาเมืองหลวง โม่ชูเซิงทำนายให้ข้า บอกว่าข้าจะมีเคราะห์ภัยสองอย่าง ไม่ค่อยดี”

เวลานี้เมิ่งจี๋ฟังก็ยังไม่ค่อยใส่ใจนัก

แต่ท่านเมิ่งโหวกลับให้ความสำคัญกับมันแล้ว

เขารู้ว่าโม่ชูเซิงผู้นั้นมีความเป็นมาอย่างไร

นางเป็นศิษย์พี่ของรัชทายาท และเพราะเขาไม่ลงรอยกับรัชทายาทเสมอมา ดังนั้นเขาจึงได้สืบเรื่องของนักพรตผู้นี้อย่างละเอียด คนผู้นี้มากจากวัดสุ่ยเย่ว์ และแม้ว่าวัดสุ่ยเย่ว์นี้ดูเหมือนจะไม่มีชื่อเสียง แต่เมื่อยี่สิบปีที่แล้ว นักพรตจากที่นั่นก็มีชื่อเสียงโด่งดังมาก่อนเช่นกัน!

นอกจากนี้ ตั้งแต่ที่โม่ชูเซิงเข้าเมืองหลวงมาแล้ว นางก็ได้ทำนายดวงชะตาให้คนไม่น้อย ซึ่งล้วนแล้วแต่แม่นมากทั้งนั้น

เขาไม่มีความสงสัยในความสามารถของโม่ชูเซิงแม้แต่น้อย

บัดนี้คนผู้นี้กลับทำนายว่าบุตรชายของเขาจะมีเคราะห์สองประการ…

“โม่ชูเซิงผู้นั้นยังพูดอะไรอีกบ้าง” ท่านเมิ่งโหวตื่นเต้นมาก

“ยังพูดอะไรอีก” เมิ่งจี๋ฟังครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะส่งเสียง อ้อ ออกมา “บอกว่าข้าจะอยู่ไม่ถึงสามสิบ แต่ว่าท่านพ่อ ข้าไม่เชื่อนางเลยสักนิด ท่านดูข้าสุขภาพร่างกายของข้าตอนนี้สิ ดีจะตายไป? ไม่ใช่แม่นางตระกูลเซี่ยนั่นเสียหน่อยที่มีปัญหาตั้งแต่อยู่ในท้องแม่แล้ว”

มือที่ยกถ้วยชาของท่านเมิ่งโหวกลับสั่นเทาขึ้นมาทันที

“เรื่องสำคัญขนาดนี้ ทำไมเจ้าไม่รีบพูดให้เร็วกว่านี้!” ท่านโหวเมิงโมโห

เขาโมโหมากจริงๆ ลูกคนนี้ทำไมไม่รู้จักแยกแยะว่าอะไรสำคัญไม่สำคัญ!

“นางบอกว่าข้าจะอยู่ไม่ถึงสามสิบ ข้าก็จะอยู่ไม่ถึงอย่างนั้นหรือ ท่านพ่อ นางเป็นคนข้างกายรัชทายาท…” เสียงของเมิ่งจี๋ฟังเบาลงเล็กน้อย

“แล้วเจ้ายังจะไปให้นางทำนายดวงชะตาให้อีก? คำทำนายก็ออกมาแล้ว ทำไมเจ้าไม่เชื่อ! ท่านเมิ่งโหวดุเขาแล้วก็ผ่อนคลายน้ำเสียงลง “ลูกข้า รัชทายาทมีชื่อเสียงมาก หลายปีมานี้ข้าขัดขวางเขาน้อยเสียเมื่อไร ถ้าหากฝ่าบาทรักษาสมดุลและปฏิบัติกับโอรสทุกคนเท่าเทียมกัน องค์ชายสี่ก็คงจะมีโอกาสอยู่บ้าง แต่ตอนนี้…รัชทายาทโดดเด่นราวกับพระอาทิตย์ตอนเที่ยงวัน ฝ่าบาทถึงกับให้เขาตอบฎีกาแล้ว…”