ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 1187 ตัดหนี้เก่า / ตอนที่ 1188 ของขวัญกราบอาจารย์

ตอนที่ 1187 ตัดหนี้เก่า / ตอนที่ 1188 ของขวัญกราบอาจารย์

ตอนที่ 1187 ตัดหนี้เก่า

รอยยิ้มอย่างบ้าคลั่งอยู่ในใจของเมิ่งจี๋ฟังยังไม่ทันที่จะหุบ เขาก็นึกถึงสถานการณ์ปัจจุบันของตัวเองขึ้นมา…

เขาเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไรนัก

แต่ก็ยังดีกว่าเหมิงเยี่ยนที่ปัญญาอ่อนไปแล้วผู้นี้ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย ทำเรื่องโง่ๆ ลงไปแล้วก็ยังไม่รู้ตัว

ท่านเมิ่งโหวมองดูหลานชายคนโตของเหมิงกั๋วกงแล้วก็หันไปมองลูกชายของตนเอง ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าการที่เขาให้ลูกชายกราบอาจารย์นั้นไม่ได้แย่เลยสักนิด

รอบกายโม่ชูเซิงผู้นี้รายล้อมไปด้วยคนที่ยิ่งใหญ่ทั้งนั้น ทั้งรัชทายาท ทั้งซื่อจื่อน้อย ซึ่งล้วนแล้วแต่ไม่ใช่คนธรรมดาทั้งนั้น ถ้าหากนางยอมรับบุตรชายที่เสเพลไม่เอาไหนของเขาเป็นศิษย์ ก็ดูเหมือนว่าบุตรชายของเขาจะพบกับความโชคดี…

ขณะที่เขากำลังคิดอย่างนั้น เซี่ยเฉียวก็ลงมาจากชั้นบนพอดี

นางไม่ได้ดูแปลกใจเลยสักนิดที่เห็นสองพ่อลูก

“ถึงกับเปลี่ยนชุดมาแล้วหรือ” เซี่ยเฉียวค่อนข้างประหลาดใจ “ทำได้แล้วหรือ”

“อืม” เมิ่งจี๋ฟังห่อเหี่ยว “ข้า…ไม่อยากให้ท่านพ่อท่านแม่ของข้าต้องเป็นคนดูข้าตายไปก่อน…ข้าจึง…อยากจะฝากตัวเป็นศิษย์ท่าน…”

“เจ้าอะไรก็ไม่ดีไปหมด มีข้อบกพร่องมากมาย แต่ลูกที่มีใจกตัญญูแบบนี้หายากจริงๆ แต่หากจากนี้ไปเจ้าเป็นศิษย์ของข้า เจ้าจะกตัญญูต่อข้าเหมือนที่กตัญญูต่อบิดามารดาของเจ้าหรือไม่” เซี่ยเฉียวถาม

ถ้าหากนางรับเขาเป็นศิษย์จริงๆ ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับคนผู้นี้ก็คงเหมือนแม่กับลูก

วัดสุ่ยเย่ว์มีศิษย์ไม่มากนัก และในรุ่นหลังก็เป็นการสืบทอดมาในสายเดียว ดังนั้นจึงมีความเป็นไปได้มากที่เมิ่งจี๋ฟังจะกลายเป็นผู้สืบทอดรุ่นต่อไป

เขาจำเป็นต้องได้รับการสั่งสอนอย่างเคร่งครัดและรับผิดชอบอย่างหนัก

แน่นอนว่าตอนนี้คนผู้นี้ไม่ค่อยดีนัก เขาอายุค่อนข้างมากไปหน่อย นิสัยก็เหลวไหล แต่จากที่ทำนาย…ยิ่งชัดเจนขึ้นทุกทีว่าเขามีข้อดีที่จะรับไว้

โชคดีที่การเรียนรู้เรื่องเต๋าไม่มีคำว่าสาย

เมิ่งจี๋ฟังลนลานเล็กน้อยก่อนจะเขาหันไปมองบิดาของตนเอง เมิ่งจี๋ฟังนิ่งเงียบไปสักพักก็หันหน้ากลับมา

“อืม ถ้าหากข้ากราบท่านเป็นอาจารย์…ต่อไปปรมาจารย์โม่ก็จะเหมือนกับ…ญาติผู้ใหญ่แท้ๆ ของข้าที่ข้าจะต้องกตัญญูปรนนิบัติรับใช้ ไม่มีทางล่วงเกินเด็ดขาด” เมิ่งจี๋ฟังพูดอย่างนั้นออกมาทั้งที่ในใจก็ยังรู้สึกแปลกๆ

“ศิษย์…” โม่หลิงจื่อส่งเสียงโวยวายเรียกเซี่ยเฉียวออกมาทันที แต่จู่ๆ เขาก็หยุดชะงักไป “ศิษย์จะรับกันได้ง่ายๆ ได้อย่างไร เขาไม่ค่อยจะมีคุณธรรมนะ”

เซี่ยเฉียวครุ่นคิดเล็กน้อย “จะว่าไปก็ใช่ ในเมื่อไม่มีคุณธรรม แล้วเจ้าอยากที่จะเข้ามาอยู่ในสำนักของข้าก็ต้องไปจัดการตัดหนี้เก่ามาก่อน คุณชายเมิ่ง ข้าให้เวลาเจ้าหนึ่งเดือน ถ้าหากเจ้าสามารถก้มหัวและคุกเข่าขอโทษคนที่เจ้าเคยดูหมิ่นรังแกได้ ปล่อยให้เขาด่าคืนตามใจโดยที่ตระกูลเมิ่งไม่เข้าไปแทรกแซง ข้าก็รับเจ้าเป็นศิษย์”

เมิ่งจี๋ฟังทำผิดต่อคนไม่น้อยเลยทีเดียว

มีศิษย์ที่มีฐานะยากจนมากมายในสำนักศึกษาหลวงที่เคยถูกเขาดูหมิ่นรังแก

แม้ว่าเขาจะไม่ทำให้ใครถึงตาย แต่ก็กลั่นแกล้งพวกเขามาไม่น้อยเลย

“อีกอย่าง อย่างที่เจ้ารู้ วัดสุ่ยเยว์ของข้าแตกต่างจากวัดเต๋าทั่วไป นอกจากการทำพิธีกรรมบางอย่างแล้ว ก็ยังต้องเรียนรู้ที่จะจับวิญญาณและกำจัดสิ่งชั่วร้ายด้วย เจ้าเคยนั่งรถม้าคันเดียวกับเจียงจิ้นลู่ สิ่งที่เขาได้เห็นและได้ยินทั้งหมดคือสิ่งที่เจ้าจะได้ต้องเผชิญต่อไปในอนาคต เจ้าคิดดีแล้วหรือ ถ้าหากรับไม่ได้…เจ้าไปเป็นนักพรตธรรมดาทั่วไปที่วัดอื่นไม่ดีกว่าหรือ”

เซี่ยเฉียวบอกเงื่อนไขของตัวเองออกมาอย่างชัดเจนเพื่อคนผู้นี้จะได้ไม่เสียใจภายหลังด้วย

หากนางรับเขาเป็นศิษย์จริงๆ ก็จะต้องตั้งใจสั่งสอนเขาแน่นอน

นอกจากนี้ หากเขาเป็นศิษย์ของนางเอง นางก็คงจะปิดบังตัวตนไม่ได้ ตอนที่รับเขาเข้าสำนัก เขาจะต้องกราบอาจารย์ผู้อาวุโสทั้งหลาย ในสำนักมีใครบ้างเขาก็จะต้องรู้จักและเข้าใจเป็นอย่างดี

ส่วนเขาจะเปิดเผยความลับของนางหรือไม่…

นางไม่กลัวว่าเขาจะเปิดเผย แต่กลัวว่าเขาไม่กล้า เมื่อใดก็ตามที่เขาตัดสินใจจะกราบนางเป็นอาจารย์ก็จะเกิดผลกรรม การสร้างเรื่องจะเป็นการทำร้ายตัวเขาเองมากที่สุด

คำพูดของเซี่ยเฉียวทำให้เมิ่งจี๋ฟังตาสว่างขึ้นมาได้สำเร็จ

เขาเป็นคนรักศักดิ์ศรี และไม่ใช่คนใจกล้านัก การให้เขาขอโทษคนเหล่านั้นและเผชิญหน้ากับวิญญาณเป็นเรื่องที่เขากลัวและแทบจะทำไม่ได้เลย…

ตอนที่ 1188 ของขวัญกราบอาจารย์

เมิ่งจี๋ฟังถึงกับต้องถอย

ถึงอย่างไรเขาก็ต้องการรักษาหน้าตาของตัวเอง คำพูดของโม่ชูเซิงแทบจะเหมือนกับการให้เขาเอาหน้าตัวเองไปถูกับพื้น

เขารับไม่ได้

เขาหมุนตัวคิดจะจากไป แต่ท่านเมิ่งโหวกลับกดบ่าของเขาเอาไว้ “ปรมาจารย์ ลูกชายของข้าถูกตามใจจนเสียคน ก่อนหน้านี้เขาทำเรื่องไม่ดีมามาก ซึ่งก็ถือว่าเป็นความผิดของข้าด้วย การขอโทษคนพวกนั้นถือว่าเป็นการกระทำที่สมควรแล้ว ไม่จำเป็นต้องถึงหนึ่งเดือนหรอก หลังจากที่พวกเรากลับไปแล้ว ข้าจะพาบุตรชายของข้าไปด้วยตัวเอง จะไม่ใช้อำนาจที่ตระกูลเมิ่งมีกดข่มผู้คน และทำให้ปรมาจารย์เห็นถึงความจริงใจของลูกข้าได้อย่างแน่นอน”

“ท่านพ่อ!?” คราวนี้เมิ่งจี๋ฟังตกใจจริงๆ

ตระกูลเมิ่งของเขาเป็นตระกูลโหว ทั้งยังเป็นตระกูลฝั่งมารดาขององค์ชายสี่ เป็นตระกูลที่มีเกียรติขนาดไหน

ต่อให้เขาจะทำความผิดไปบ้าง แต่ก็ไม่จะเป็นที่จะต้องก้มหัวให้อย่างนั้นนี่?

“เจ้ากินดีอยู่ดีมาตั้งแต่ยังเล็ก ไม่เคยต้องลำบากมาก่อน พอมาคิดๆ ดูแล้วก็เป็นความผิดของข้าเอง หากข้าอบรมสั่งสอนเจ้าเคร่งครัด บางทีตอนนี้เจ้าอาจจะไม่ต้องเผชิญเคราะห์นี้ก็ได้

“เจ้าแต่งตัวดี ถูกเลี้ยงมาดี ตั้งแต่เด็ก ไม่เคยทำผิดเลย พอมาคิดดู ก็คิดผิด หากอบรมสั่งสอนเคร่งครัด ท่านคงไม่เป็นอย่างนี้” ภัยพิบัติตอนนี้ เจ้าชอบเอาชนะคนอื่นมาโดยตลอด ทั้งยังรักสนุกชอบความครึกครื้น หากต้องไปอยู่วัดเต๋าอื่นก็ต้องอยู่ในกฎระเบียบไปตลอดชีวิต ไม่เหมาะกับเจ้าเลย” ท่านเมิ่งโหวเอ่ย

เขาพิจารณาดูอย่างละเอียดรอบคอบแล้วก็พบว่า แม้ว่าวัดสุ่ยเย่ว์นี้…จะต้องเรียนรู้อะไรมากมาย แต่โม่หลิงจื่อและโม่ชูเซิงไม่ใช่คนหัวโบราณขนาดนั้น บุตรชายของเขาอยู่ไปนานๆ ก็คงไม่อึดอัดเบื่อหน่าย

ก้มหัวให้หน่อยก็ไม่เป็นไร

แม้แต่ในหน้าที่ราชการ เมื่อถึงเวลาที่ต้องยอมรับความขี้ขลาดก็ต้องยอมรับ

นอกจากนี้ ที่เขาพูดก็เป็นเรื่องจริง ช่วงนี้เขารู้สึกเสียใจภายหลังจริงๆ คำสั่งพวกนั้นของปรมาจารย์เป็นการบอกว่าบุตรชายของเขาเป็นเด็กบ้านรวยที่ถูกตามใจจนเคยตัว ถ้าหากยังเป็นแบบนี้ต่อไปเขาก็จะยิ่งจากไปเร็วขึ้น

เขาเองก็รู้ดีว่า คนตระกูลเมิ่งทั้งหมดรวมถึงตัวเขาเองด้วยไม่มีใครบังคับเขาได้ แต่ให้เขาจะทำความผิดใหญ่โตแค่ไหน เขาก็จะไม่มีทางใจร้ายกับลูกชายของเขา

แค่เรื่องนี้เรื่องเดียวก็ทำให้ลูกชายของเขายากที่จะเปลี่ยนใจได้แล้ว

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะต้องเห็นวิญญาณอะไรนั่นเลย…

ท่านเมิ่งโหวจินตนาการถึงความน่ากลัวของสิ่งนั้นไม่ออก เขายังคิดว่ามันไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวเลย สิ่งที่น่ากลัวที่สุดบนโลกใบนี้คือคนเป็นต่างหาก ถ้าหากคนตายมีความสามารถ แล้วคนเป็นจะมีความหมายอะไร

“ท่านพ่อ ข้าไม่……” เมิ่งจี๋ฟังต่อต้าน

“ลูกเอ๋ย เชื่อพ่อ อย่าทำให้พ่อกับแม่ของเจ้าต้องทุกข์ใจ” สีหน้าท่านเมิ่งโหวลึกซึ้ง

“……” เมิ่งจี๋ฟังปวดหัว

เวรกรรมที่เขาก่อมันยิ่งใหญ่ขนาดนั้นเลยหรือ ทำไม่สวรรค์จึงต้องกลั่นแกล้งเขาถึงขนาดนี้!

ใช่ เขาเป็นคนไม่รู้ความ และมีบางครั้งที่เขาเห็นศิษย์ยากจนพวกนั้นแล้วอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยเสียดสีรังแก แต่เขาก็ไม่ได้ทำอย่างอื่นเลย……

อย่างน้อยๆ เราก็ไม่เคยฆ่าคนเผาเรือนนี่? เขายังดีกว่าพวกเสเพลคนอื่นเยอะ!

“ในเมื่อท่านเมิ่งโหวมีความตั้งใจ ก็ให้เป็นไปตามนั้น” เซี่ยเฉียวยิ้มเบาๆ

นางเองก็อยากรู้ว่าเมิ่งจี๋ฟังก้มหัวให้คนอื่นได้จริงหรือไม่

ท่านเมิ่งโหวพูดจบแล้วก็ยังไม่ลืมทำเรื่องสำคัญ เขารีบสั่งให้คนยกหีบเข้ามาข้างในหอส่องชะตาทีละใบๆ และก็ยังมี…ตั๋วเงินปึกหนึ่งที่วางไว้ตรงหน้าเซี่ยเฉียวด้วย

พอเปิดกล่องออก ข้างในก็มีเครื่องประดับของมีค่ามากมายซึ่งล้วนแล้วแต่ดูมีราคาทั้งนั้น

“ในเมื่อคิดจะกราบอาจารย์ จะไม่มีของมาแสดงความกตัญญูก็ไม่ได้ ลูกชายของข้าคนนี้ไม่มีอะไรดีก็จริง แต่มีดีอยู่อย่างที่พื้นฐานครอบครัวที่พอดูได้หน่อย แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่ได้กำหนดแน่นอน แต่ไหนๆ ก็มาแล้ว จึงจะขอมอบของขวัญกราบอาจารย์เอาไว้เสียก่อนเลย พอถึงเวลานั้นค่อยทำพิธีคารวะปรมาจารย์อย่างเป็นทางการ” ท่านเมิ่งโหวรู้ธรรมเนียมเป็นอย่างดี

จากนั้นเขาก็ลากลูกชายออกไปทันทีโดยไม่รอให้เซี่ยเฉียวปฏิเสธ

คนตระกูลเมิ่งคนอื่นก็จากไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน

เซี่ยเฉียวและโม่หลิงจื่อต่างก็มองหน้ากันเอง