ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 1185 เลี้ยงเสียเปล่า / ตอนที่ 1186 ปีศาจจิ้งจอก

ตอนที่ 1185 เลี้ยงเสียเปล่า / ตอนที่ 1186 ปีศาจจิ้งจอก

ตอนที่ 1185 เลี้ยงเสียเปล่า

เมิ่งจี๋ฟังคิดว่าตนเองอยู่มาสิบแปดสิบเก้าปีนี้ก็ไม่ได้เลวร้ายนัก

จะเป็นสัตว์ที่บินอยู่บนท้องฟ้าหรืออะไรก็ตามที่อยู่ในน้ำเขาก็กินมาหมดแล้ว สาวงามแบบไหนเขาก็เคยเห็นมาหมดแล้ว

เมื่อก่อนตอนที่เขาออกไปข้างนอก เรียกเพื่อนฝูงไปก็มีแต่คนล้อมหน้าล้อมหลังเอาใจเขา เขาใช้ชีวิตมาอย่างสง่างาม ได้รับความรักจากบิดามารดา พี่น้องคอยปกป้อง นอกจากเรื่องการแต่งงานที่ไม่เคยสำเร็จแล้ว เขามีความอิสระเสรีเสียยิ่งกว่ารัชทายาทเสียอีก

พอคิดได้อย่างนั้นก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรให้ต้องอาลัยอาวรณ์แล้ว

แต่หากเขาอายุสั้นทำให้บิดามารดาต้องโศกเศร้าเสียใจก็คงจะไม่ดี

ในที่สุดเมิ่งจี๋ฟังก็ขังตัวเองอยู่ในห้องทั้งวัน หลังจากผ่านไปหนึ่งวันเขาก็ออกมาจากห้อง ตัวเขาเองก็ค่อนข้างรู้สึกตื่นขึ้นอย่างเต็มที่ เขาให้คนนำชุดนักพรตมาให้ และเปลี่ยนชุดไปพร้อมๆ กับที่รู้สึกรังเกียจว่าชุดนั้นน่าเกลียด จากนั้นเขาก็ทำความสะอาดร่างกาย และติดตามบิดาของเขาขึ้นรถม้าเพื่อมุ่งหน้าไปยังหอส่องชะตา

เซี่ยเฉียวนั่งอยู่บนชั้นสองตั้งแต่เช้า จดบันทึกความปรารถนาของวิญญาณต่างๆ ไปตามปกติ

ท่านเมิ่งโหวแต่งกายเรียบง่าย สีหน้าเคร่งขรึม ส่วนเมิ่งจี๋ฟังก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันมาก

ผู้ดูแลร้านฉังตกใจทันทีที่เห็นว่าพวกเขาสองพ่อลูกมาเยือน

ทั้งสองคนนี้ไม่ได้จะมาพังร้านเขาใช่ไหม ดูท่าทางก็ไม่น่าจะใช่ โดยเฉพาะคุณชายเมิ่งที่ไม่รู้ว่าไปกระทบกระเทือนใจอะไรมาถึงได้กลายเป็นแบบนี้…

แน่นอนว่า คุณชายเมิ่งเป็นคนหน้าตาไม่เลว เมื่อเห็นเขาในชุดนักพรตเช่นนี้แล้ว ก็ยังรู้สึกได้ถึงความสง่างาม

ที่ชั้นล่าง นอกจากแล้วผู้ดูแลร้านฉังแล้ว ยังมีโม่หลิงจือและเหมิงเยี่ยนอยู่ด้วย

ชายชรากำลังแกะสลักไม้เป็นลูกท้อขนาดใหญ่ ส่วนข้างๆ ก็มีเหมิงเยี่ยนนั่งมองโง่ๆ มองไปก็ทำตามไปด้วย

“ทั้งสองท่านนี้…มีเรื่องอะไรหรือขอรับ” ผู้ดูแลร้านฉังถามด้วยความประหลาดใจ

“วันนี้ข้าพาลูกของข้ามากราบอาจารย์เพื่อขอวิชาความรู้จากปรมาจารย์โม่สักเล็กน้อย ปรจารย์อยู่หรือไม่” ท่านเมิ่งโหวเอ่ย

“?” ผู้ดูแลฉังชะงักไป “กราบอาจารย์ ใครหรือขอรับ”

“ลูกข้าอยากจะเป็นศิษย์ปรมาจารย์โม่” ท่านเมิ่งโหวรีบเอ่ย

“……” ผู้ดูแลร้านฉังถึงกับอึ้งงัน เขายืนนิ่งอยู่กับที่และตกใจแทบตาย ดีที่เขามีประสบการณ์มามากจึงได้ตอบสนองอย่างรวดเร็ว “ท่านโหวไม่ได้ล้อเล่นใช่หรือไม่ ท่านอยากจะกราบอาจารย์……”

“อ้อ ข้าน้อยเข้าใจแล้ว…อยากจะให้นายท่านของข้าชี้แนะให้ความรู้นิดหน่อย? บังเอิญจริงๆ ท่านโหว นายท่านของเขาได้บอกไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่า สุขภาพร่างกายของนางไม่ค่อยจะสมบูรณ์นัก ความสามารถของนางก็ธรรมดาทั่วไป ไม่อาจที่จะเป็นตัวถ่วงการเรียนรู้ของศิษย์ได้ ถ้าหากอยากได้ความรู้ ท่านสามารถไปหาอาจารย์เซียวหรืออาจารย์ซังที่สำนักศึกษาหลวงได้ นางมีเรื่องทางโลกมากไม่สามารถดูแลได้” ผู้ดูแลร้านฉังรีบตอบ

เขาเองก็เกือบจะลืมไปแล้วว่านายท่านเป็นลูกศิษย์ของหลีซื่อเหยี่ยน

เมื่อก่อนก็มีคนมากราบอาจารย์บ้างเป็นครั้งคราว แต่หลังจากที่ข่าวแพร่ออกไป และคนเหล่านั้นรู้ถึงความยากก็ยอมถอยไป

นอกจากนี้ ถึงอย่างไรนายท่านก็เป็นผู้หญิง ในสมัยนี้การกราบผู้หญิงเป็นอาจารย์ก็ยังมีน้อย

“เข้าใจผิดแล้วล่ะ ก่อนหน้านี้ปรมาจารย์โม่ทำนายว่าลูกชายของข้าจะมีเคราะห์ ดังนั้นข้าจึงนำลูกชายของข้ามามอบให้ หวังว่าจะให้เขาเล่าเรียนเรื่องทางเต๋ากับปรมาจารย์ และเข้าสำนักของปรมาจารย์โม่ต่อไป ปรมาจารย์จะสั่งสอนคนผู้นี้อย่างไร ตระกูลเมิ่งอย่างข้าก็จะไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่ง” ท่านเมิ่งโหวปวดใจยิ่งนัก

เขาเลี้ยงลูกมาเสียเปล่าแล้ว

นี่มันเหี้ยมโหดยิ่งกว่ายกให้เป็นลูกเขยคนอื่นเสียอีก

ว่ากันว่าผู้ออกบวชจะต้องตัดกิเลสที่เกิดจากอายตนะทั้งหก ต่อไปหากเจอบิดามารดาผู้ให้กำเนิดครั้งหน้า หากไม่เรียกท่านพ่อท่านแม่ ก็ต้องเปลี่ยนไปเรียกว่า ‘ผู้มีบุญ ผู้บริจาค’…เขาจะรับได้อย่างไร

ผู้ดูแลร้านฉังกลืนน้ำลาย

ใบหน้าของชายชรากระตุกเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าควรตอบกลับไปอย่างไรดีในชั่วขณะ

โม่หลิงจื่อที่อยู่ด้านหลังได้ยินเสียงพูดคุย เขาจึงยกม่านและออกมาดู หลังจากที่เขากวาดตาขึ้นลงมองดูเมิ่งจี๋ฟังแล้ว สายตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที “จิ๊ เด็กนี้หน้าตาไม่เลวนี่? ผิวขาวนวลน่ารักน่าเอ็นดู…เจ้าอยากจะกราบอาจารย์ใช่หรือไม่ มาๆ ข้าจะทำนายให้เจ้าก่อน ลองดูหน่อยว่าเหมาะสมหรือไม่…”

ตอนที่ 1186 ปีศาจจิ้งจอก

โม่หลิงจื่ออยากรู้อยากเห็นมาก เพราะหากเขากราบอาจารย์สำเร็จ เขาก็จะเป็นศิษย์หลานของตนเอง

เขายังมีสิทธ์ที่จะเลือกศิษย์หลาน

“ท่านนี้คือ…” ท่านเมิ่งโหวใจสั่นสะท้าน เขารีบเอ่ยถามทันที

“ท่านนี้เป็นศิษย์พี่ของนายท่าน และก็ยังเป็นผู้นำของวัดสุ่ยเย่ว์คนปัจจุบัน นักพรตโม่หลิงจื่อ” ผู้ดูแลฉังรีบตอบ

แววตาของโม่หลิงจื่อแปลกไปเล็กน้อย

ศิษย์พี่อะไร เขาเป็นอาจารย์ต่างหากหรือจะเรียกว่าพ่อก็ได้ เขาเป็นคนเลี้ยงนังหนูนั่นขึ้นมาเองนะ!

“ที่แท้ก็เป็นนักพรต ลูกเอ๋ย เจ้ายังไม่รีบให้ท่านนักพรตดูอีก” ท่านเมิ่งโหวรีบผลักลูกชายเข้าไปทันที

เมิ่งจี๋ฟังดูเหมือนคนที่ตายไปแล้วกระนั้น เขาดูไม่กระตือรือร้นเลย โม่หลิงจื่อเองก็ไม่ได้สนใจมากนัก เขามองดูเมิ่งจี๋ฟังอย่างพินิจพิจารณา ยิ่งมองก็ยิ่งมีสีหน้าเคร่งขรึม หลังจากที่ดูโหงวเฮ้งเสร็จแล้วก็ดูลายมือ ดูลายมือเสร็จแล้วก็ดูแปดอักษรวันเดือนปีเกิด…

หลังจากดูไปดูมาจนผ่านไปครึ่งชั่วยาม เขาจึงได้จ้องหน้าเมิ่งจี๋ฟังด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“หนุ่มน้อย เจ้ายังอายุไม่มาก แต่ทำเรื่องไม่ดีไม่น้อยเลยนะ? โชคยังดีที่บ้านเจ้ามั่งคั่งร่ำรวย และมีบุญที่บรรพบุรุษเคยทำมาคุ้มครอง ไม่อย่างนั้นเจ้าคงจบเห่ไปนานแล้ว…” โม่หลิงจื่อขมวดคิ้ว “โหงวเฮ้งร่ำรวย หนุ่มน้อยเจ้าชู้ พฤติกรรมไม่เหมาะสม กำเริบเสิบสาน มีความฉลาด แต่เสียดายที่ไม่มีคุณธรรม คนที่ด่ากราดคนอื่นข้างถนนและทำตัวเละเทะสารเลวอย่างเจ้ายังจะมากราบอาจารย์อีกหรือ ไปหาเชือกมาแขวนคอตัวเองให้ตายไปเสียดีกว่า…”

“เจ้า!” ท่านเมิ่งโหวลุกขึ้นยืนและมองมาด้วยสายตาโกรธเกรี้ยวทันที

มาด่าลูกชายเขาอย่างนี้ได้อย่างไร!

แต่โชคดีที่เขารู้ตัวว่าตนเองมาที่นี่ในวันนี้เพื่ออะไร เขาจึงยั้งตัวเองไว้ได้

“เจ้าทำไมหรือ ข้าเห็นว่าเจ้าเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไรนักหรอก เป็นขุนนางที่ดีน่ะใช่ แต่จะบอกว่าเป็นคนจิตใจดีได้หรือไม่นั้นก็ยังไม่แน่ บรรพบุรุษของพวกเจ้าจะต้องเป็นพวกมีพรสรรค์และความสามารถมากใช่ไหม เรื่องที่ดีๆ ที่บรรพบุรุษพวกเจ้าทำไว้ก็ตกทอดมาถึงพวกเจ้า ก็ยังนับว่าพวกเจ้าโชคดี” โม่หลิงจื่อกลอกตาใส่เมิ่งโหวทันที

ขุนนางผู้นี้นิสัยไม่ค่อยดี

เป็นคนประเภทที่จะลงมือทำเรื่องชั่วร้ายได้

แต่คนประเภทนี้ก็มีมาก และยังนับไม่ได้ว่าเป็นพวกชั่วช้าสามานย์ อีกอย่างคนผู้นี้ก็นับว่าเป็นคนมีโชคในหน้าที่การงาน

เมิ่งโหวหน้าแดงด้วยความโมโห แต่ก็ไม่สามารถโต้แย้งได้

บรรพบุรุษของตระกูลเขามีความสามารถมากมายจริงๆ และพวกเขาคือผู้ที่สร้างประโยชน์ให้กับประเทศและผู้คนมากมาย…

“ท่านปู่ ท่านดูลูกเจี๊ยบที่ข้าแกะสิ” จู่ๆ เหมิงเยี่ยนก็พุ่งออกมา แล้วเอาของที่อยู่ในมือให้โม่หลิงจื่อดู

“ซื่อ ซื่อ ซื่อจื่อตระกูลเหมิง?” เมิ่งจี๋ฟังปากอ้าตาค้างด้วยความตกใจ “เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!”

ศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตนี้ของเขาก็คือเหมิงเยี่ยนนี่แหละ!

แน่นอนว่าเหมิงเยี่ยนเป็นแค่ศัตรูในจินตนาการของเขาเท่านั้น เพราะในความเป็นจริงแล้ว ไม่ว่าจะเป็นศักดิ์หรือฐานะ เขาก็สู้อีกฝ่ายไม่ได้!

เหมิงเยี่ยนหน้าตาดีกว่าเขา และเป็นที่นิยมชมชอบมากกว่าเขามาตั้งแต่เด็กแล้ว เขาเป็นแค่ลูกชายสายตรงคนรองของจวนโหว เหมิงเยี่ยนเป็นถึงลูกชายสายตรงคนโตของกั๋วกง ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่ว่าเหมิงเยี่ยนจะไปที่ไหน ผู้หญิงที่นั่นก็จะไม่มองใครอื่นอีกเลย!

เขามันเป็นปีศาจจิ้งจอก……

นอกจากนี้ ความหน้าตาดีของเขาก็ไม่เหมือนของรัชทายาท รัชทายาทสง่างามแต่ไม่ชอบยิ้ม ก็คือดูดี ท่าทางเย็นชานั้นยังบดบังความหน้าตาดีไปเล็กน้อย ส่วนเหมิงเยี่ยน? เขาชอบดึงดูดหมู่ผึ้งและผีเสื้อมาตั้งแต่เด็ก มักจะมีหน้าตายิ้มแย้มกรุ้มกริ่มอยู่เสมอ แม้แต่แมวป่าบริเวณรอบๆ ที่อยู่ไกลออกไปเขายังเรียกออกมาได้!

เหมิงเยี่ยนมองเห็นเขาแล้วก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที

เขาขมวดคิ้ว “ข้าไม่ชอบน้องชายท่านนี้ ขี้เหร่……”

“……” เมิ่งจี๋ฟังอดรู้สึกปวดฟันไม่ได้

เจ้านี่เป็นอะไรไป ท่าทางเหมือนคนสติไม่ดี……

ปัญญาอ่อน……

คงไม่ใช่หรอกกระมัง!

เหมิงเยี่ยน……ชายงามอันดับหนึ่ง ปัญญาอ่อนไปแล้วหรือ ฮ่าๆ สวรรค์โปรดข้า ตั้งแต่นี้ไปจะไม่มีใครแย่งชิงตำแหน่งคุณชายอันดับหนึ่งกับเขาได้แล้ว!

“หลานชายที่รักของข้า เขามากราบอาจารย์น่ะ หากเจ้าไม่ชอบเขา ต่อไปนี้พวกเราก็ไม่ต้องไปสนใจเขา” โม่หลิงจื่อแสร้งทำเป็นรักเด็ก คนที่ไม่รู้คงคิดว่าคนตรงหน้าเป็นหลานชายของเขาจริงๆ