ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 459 ลูกไก่ในกำมือ / ตอนที่ 460 กลับดำเป็นขาว กลับขาวเป็นดำ

ตอนที่ 459 ลูกไก่ในกำมือ / ตอนที่ 460 กลับดำเป็นขาว กลับขาวเป็นดำ
ตอนที่ 459 ลูกไก่ในกำมือ

สายตาของรัชทายาทเหลือบมองไปทางเซี่ยเฉียวเล็กน้อย

“ดูเหมือนเจ้าจะเลือกแม่นางเซี่ยเมื่อครู่นี้ ลองให้แม่นางเซี่ยวาดแข่งกับเจ้าดูไหม” รัชทายาทเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีอบอุ่นและอ่อนโยน “แม่นางเซี่ย เจ้ายินดีหรือไม่”

หากเซี่ยเฉียวเป็นนักพรตเต๋าธรรมดาๆ เขาจะไม่มีทางเชิญให้นางวาดภาพโดยไม่คิดให้ดีก่อน

แต่นาง…

เป็นศิษย์คนโตของหลีซื่อเหยี่ยน

เป็นศิษย์พี่ของเขา

ในบรรดาบัณฑิตบนโลกใบนี้ ผู้สามารถที่เรียกได้ว่าเป็นปราชญ์อันดับหนึ่งก็คืออาจารย์ของเขาหลีซื่อเหยี่ยน!

อาจารย์ของเขาเชี่ยวชาญศาสตร์ศิลปะทุกแขนงไม่ว่าจะเป็นหมาก บทกวี อักษร หรือภาพวาด ทั้งยังเป็นคนที่ช่างเลือกจู้จี้จุกจิกอย่างยิ่ง หากเซี่ยเฉียวไม่มีพรสวรรค์และบุคลิกที่ยอดเยี่ยมแล้ว ไม่มีทางที่อาจารย์จะรับนางเป็นศิษย์ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่านางยังเป็นศิษย์คนแรกด้วย!

ยิ่งกว่านั้น ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาก็ได้ฟังคำชมของอาจารย์ไม่น้อยเลย อาจารย์บอกว่าแม้โม่ชูเซิงจะเพียงแค่วาดภาพแมลงก็ยังมองออกว่าทักษะการวาดภาพของนางไม่ธรรมดา และยังบอกอีกว่ารูปแบบของนางเปลี่ยนไปได้หลากหลาย นางใช้ได้คล่องแคล่วชำนาญทั้งมือซ้ายและมือขวา กระทั่งใช้ทั้งสองมือในเวลาเดียวกันได้ด้วยซ้ำ

สรุปว่าจากคำพูดของอาจารย์โม่ชูเซิงไม่มีใครเทียบได้ เป็นอัจฉริยะที่ยืนหนึ่ง

เวลานี้ทุกคนต่างก็มองไปที่เซี่ยเฉียว

เซี่ยเฉียวไม่ได้เข้าเรียนวิชาวาดภาพและการประดิษฐ์อักษรมากนัก ก่อนหน้านี้ที่นางสอบวิชาดังกล่าวได้ดีก็เป็นเพียงความรู้ทางทฤษฎีเท่านั้น

นางไม่ค่อยส่งการบ้านการวาดภาพและการประดิษฐ์ตัวอักษร ดูเหมือนว่าเพราะร่างกายของนางไม่ดีและไม่มีพลังงาน

สถานการณ์ที่อยู่ต่อหน้าทุกคนในเวลานี้สำหรับนางแล้วถือว่าค่อนข้างน่าลำบากใจ

“หากข้าชนะ เขาก็จะไม่สามารถเป็นอาจารย์ได้แล้ว?” เซี่ยเฉียวถามด้วยน้ำเสียงสบายๆ

เมื่อได้ยินนางเอ่ยเช่นนั้น หลายคนก็รู้สึกว่า เซี่ยเฉียวไม่ต้องการเปรียบเทียบตัวเองกับจ้าวซวีจือ และไม่ต้องการให้จ้าวซวีจือไป

ในใจพวกนางกลับไม่รู้สึกแปลกใจ เพราะถึงอย่างไรอาจารย์จ้าวก็ยังเป็นหนุ่ม หน้าตาก็ดี หากเขามาเป็นอาจารย์จะต้องน่าสนใจมากแน่

เมื่อจ้าวซวีจือได้ยินคำพูดของเซี่ยเฉียว เขาก็ดีใจมากก่อนจะเอ่ยว่า “แม่นางเซี่ยไม่ต้องกังวล ข้าอายุห้าขวบก็เริ่มเรียนวาดภาพแล้ว ในเมื่อข้ากล้าที่จะมาเป็นอาจารย์ของเจ้าก็ย่อมมีความสามารถแน่นอน”

สายตาของรัชทายาทเย็นเยือก เขาเยาะเสียงเบา ในท่าทางเกียจคร้านของเขาแฝงความโกรธที่ชวนให้รู้สึกเย็นเยียบ

เซี่ยเฉียวยืนขึ้น ดูท่าทางสบายๆ “หากอย่างนั้นข้าจะแข่งกับเจ้า”

หากนางชนะ จ้าวซวีจือก็จะต้องกระเด็นออกไปไกลๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่ดีมาก

จ้าวซวีจืออารมณ์ดีมากในเวลานี้

ราวกับว่าเขาจะได้เป็นอาจารย์แน่ๆ แล้ว

และเซี่ยเฉียวนี้ก็อยู่ในกำมือของเขาแล้วด้วย

ผู้หญิงคนนี้น่าจะรู้สึกดีกับเขาอยู่บ้าง นางหน้าตาไม่เลวเลย แม้บิดาและพี่ชายของนางจะเคยเป็นโจรมาก่อน แต่เซี่ยผิงกั่งนั่นก็มีอนาคตไกล ไม่เป็นตัวถ่วงของเขาแน่

โดยเฉพาะอย่างนิ่ง นางกับโม่ชูเซิงที่อาจจะมีความสัมพันธ์เป็นศิษย์อาจารย์กัน เช่นนั้นแล้ว ต่อไปโม่ชูเซิงนั่นก็จะต้องปฏิบัติต่อเขาอย่างสุภาพขึ้นด้วย

โม่ชูเซิงเป็นผู้วิเศษ หากได้คนระดับนี้มาอยู่ในกำมือ ต่อไป…ไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็จะสะดวกขึ้นมากทีเดียว

นอกจากนี้ ในเมื่อเซี่ยเฉียวมีความสนิทสนมกับโม่ชูเซิง นางก็น่าจะมีความสามารถด้านหยินหยางอยู่บ้างเช่นกัน

จ้าวซวีจือรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นในขณะนี้

อารมณ์หดหู่เมื่อสักครู่เปลี่ยนไปในทันที

รัชทายาทสั่งให้คนตระเตรียมกระดาษสำหรับวาดภาพ และให้คนจัดโต๊ะตัวใหญ่สักหน่อยให้พวกเขาวาดภาพ

“คราวนี้หัวข้อคือทิวทัศน์ภูเขาแม่น้ำ กำหนดเวลาแล้วเสร็จภายในหนึ่งชั่วยาม” รัชทายาทเอ่ยสั้นๆ

เซี่ยเฉียวไม่ได้เอ่ยอะไรมากมาย และทำตามแต่โดยดี เวลานี้นางจึงเดินไปนั่งลงยังตำแหน่งของตน และเริ่มรวบรวมความคิด

วัดสุ่ยเย่ว์อยู่บนภูเขา และยังตั้งอยู่บนตำแหน่งที่สูงสามารถมองลงมาเห็นเบื้องล่างได้ ปกติแล้วเมื่ออยู่ที่วัดนางก็สามารถเห็นทิวทัศน์ของภูเขา เมฆหมอกลอยล่อง สระน้ำสวรรค์สีเขียวมรกต งดงามละลานตา

นางวาดภาพทิวทัศน์พวกนี้มาไม่น้อย

เพียงแต่นามปากกาอวิ๋นเวยของนางเป็นชื่อทำเงิน จะให้เสียไปไม่ได้

ดังนั้นนางจึงต้องเก็บงำวิธีที่นางชำนาญที่สุดในการวาดภาพเอาไว้ก่อน

โชคดีที่ตอนนั้นที่นางใช้ชื่ออวิ๋นเวย นางวาดภาพทิวทัศน์ออกมาไม่มากเท่าไรนัก หากจะมี ก็เป็นเพียงแค่ภาพเล็กๆ เท่านั้น เวลานี้นางควบคุมตนเองเล็กน้อยก็น่าจะมองไม่ออก

เซี่ยเฉียวจรดพู่กัน

ตอนที่ 460 กลับดำเป็นขาว กลับขาวเป็นดำ

จ้าวซวีจือที่อยู่ข้างๆ นางก็กำลังวาดโครงร่างเมฆลอยน้ำไหลขึ้นมา ทุกปีเขาจะต้องส่งภาพวาดถวายให้ฮ่องเต้ ดังนั้นเขาจึงมีความคุ้นเคยกับโครงร่างของภาพทิวทัศน์เป็นอย่างดี เวลานี้จึงไม่ได้รู้สึกถึงความยากเลยแม้แต่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น คู่ต่อสู้ของเขายังเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเซี่ยเฉียวอีกด้วย

นางยังเป็นผู้หญิงที่หวังว่าเขาจะยังคงเป็นอาจารย์ต่อไป ประเดี๋ยวภาพที่นางวาดออกมาก็คงจะไม่น่าพอใจนัก

ทว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาวาดภาพต่อหน้านักเรียนเหล่านี้ ถึงอย่างไรเขาก็ต้องแสดงความสามารถของเขาออกมา

เขาจึงทำสุดความสามารถ

รัชทายาทก็นั่งอยู่ที่นั่นอย่างเงียบสงบ มีกระดาษวางอยู่ข้างหน้าเขา เมื่อไม่มีอะไรทำ เขาจึงขีดๆ เขียนๆ เล่นในเวลานี้

เพราะมีเขาอยู่ด้วย คนอื่นๆ จึงได้นั่งอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่พูดมาก ไม่ขยับวุ่นวาย รอคอยเวลากันอย่างสงบเสงี่ยม

กระจัดกระจาย เกี่ยวพัน เติมและขาด ไกลและใกล้ สูงและต่ำ จริงและเสมือน…

จ้าวซวีจือมีแนวคิดทางศิลปะในใจแล้ว พู่กันและน้ำหมึกพลิ้วไหว เขาดูหล่อเหลางดงามมาก

เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว การเคลื่อนไหวของเซี่ยเฉียวค่อนข้างปกติ ไม่มีการเคลื่อนไหวใดที่ดูยิ่งใหญ่เกินจริง ราวกับว่าหากนางเคลื่อนไหวมากเกินไป นางก็จะเหนื่อยจนขาดใจตายกระนั้น ส่วนใหญ่แล้วนางจะนั่งวาดภาพ และจะลุกขึ้นเพื่อเพิ่มเติมอะไรนิดหน่อยเป็นบางครั้งเท่านั้น

อย่างไรก็ตามทุกคนต่างก็คิดว่าครั้งนี้รัชทายาทจะต้องคำนวณผิดพลาดแน่แล้ว

ในเมื่อเขาไม่อยากให้จ้าวซวีจือเป็นอาจารย์ ก็ไม่รู้ว่าเหตุใดเขาจึงไม่ยอมใช้สถานะรัชทายาทของตนเองไล่เขาออกไปเสียเลยตรงๆ

ตอนนี้เมื่อเขาจัดการแข่งขันครั้งนี้ขึ้นมาแล้ว ประเดี๋ยวผลออกมา หากรัชทายาทกลับคำพูด เขาจะถูกคนอื่นวิพากษ์วิจารณ์เอาได้

พวกนางรอกันจนแทบหลับเลยทีเดียว

หลังจากผ่านไปนาน ผู้ดูแลก็ตีฆ้อง “เหลือเวลาอีกหนึ่งเค่อ”

แต่จ้าวซวีจือกลับหยุดมือลง “ข้าวาดเสร็จแล้ว”

น้ำเสียงของเขาเบาแต่ก็แฝงรอยพึงพอใจ เขายกมือยกเท้าขึ้นด้วยท่าทางสง่างาม ทันทีที่พู่กันและหมึกถูกวางลง เขาก็เป่าลมเบาๆ ลงบนกระดาษด้วยความมั่นใจอย่างยิ่ง

ส่วนทางเซี่ยเฉียวก็ยังคงวาดไม่เสร็จ

นางยังคงรักษาความเร็วไว้ที่ระดับเดิม

ผ่านไปครู่หนึ่ง ภาพวาดก็ได้รับการจัดการเสร็จเรียบร้อย และผู้ดูแลที่อยู่ข้างๆ ก็นำภาพวาดไปวางไว้ตรงหน้ารัชทายาทอย่างระมัดระวัง

ดูเหมือนรัชทายาทจะไม่ได้มองอย่างพิถีพิถันแม้แต่น้อย เขาเพียงแต่เอ่ยขึ้นว่า “ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง เจ้าแน่ใจหรือว่าตนเองนั้นมีความสามารถมากกว่าแม่นางเซี่ยคนนี้”

“ฝ่าบาท ทำไมท่านจึงได้พิรี้พิไรเช่นนี้ หากแม้แต่กับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งซวีจือก็ยังเทียบไม่ได้ ต่อไปข้าจะเอาหน้าที่ไหนไปวาดภาพต่อหน้าฮ่องเต้ได้อีก” จ้าวซวีจือพูดก็รู้สึกว่าคำพูดของตนเองไม่เหมาะสม จึงได้หันไปเอ่ยกับเซี่ยเฉียว “ภาพวาดของแม่นางเซี่ยจะต้องดีมากแน่ๆ เพียงแต่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งคงจะไม่ค่อยได้สัมผัสป่าดงพงไพรเท่าไรนัก ย่อมมีข้อบกพร่องบางประการ ข้าเชื่อว่าหากให้วาดภาพดอกไม้และนก สิ่งที่แม่นางเซี่ยวาดออกมาจะต้องมีชีวิตชีวาและสมจริงเช่นกัน”

เซี่ยเฉียวไม่ได้แสดงสีหน้าเช่นไรออกมา

นางไม่ชอบฟังคำโกหกพวกนี้

รัชทายาทหัวเราะออกมาเล็กน้อย “เอาล่ะ ในเมื่อซวีจือมีความมั่นใจเช่นนี้ก็ไปเชิญเซียวอวี้หรงมาเถอะ!”

แม้จ้าวซวีจือจะคิดว่าเซียวอวี้หรงคงจะต้องเข้าข้างรัชทายาทเป็นแน่ แต่หากระดับของทั้งสองต่างกันมากๆ จริงๆ ต่อให้เป็นเซียวอวี้หรงก็คงไม่กล้าพูดจาเหลวไหลได้อย่างเต็มปากเต็มคำ กลับดำเป็นขาว กลับขาวเป็นดำได้หรอกกระมัง

เขาจึงตอบรับโดยไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ

ผ่านไปไม่นานนัก ภาพวาดก็แห้งสนิท เซียวอวี้หรงก็มาถึงแล้วเช่นกัน

เซียวอวี้หรงสวมใส่ชุดขาวทั้งตัว เขาดูเหมือนบัณฑิตอ่อนแอคนหนึ่งเมื่อมองแวบแรก

เขาเหลือบมองรัชทายาทอย่างจนใจ “ฝ่าบาท ข้ายังแก้หมากตานั้นไม่ได้เลย…”

“หลังจากเสร็จเรื่องนี้ ข้าจะไปเล่นกับเจ้าสามรอบ ไม่มากไปกว่านี้” รัชทายาทเอ่ยอย่างใจกว้าง

เซียวอวี้หรงได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาเล็กน้อย และยืดตัวตรงขึ้น “ได้ เอามานี่ ข้าขอดูหน่อย”

หลังจากนั้นภาพวาดสองก็ถูกส่งมาให้เซียวอวี้หรงดู เซียวอวี้หรงเอ่ยตรงไปตรงมาทันทีที่ได้เห็น “นี่ยังต้องให้ข้ามาตัดสินอีกหรือ ภาพนี้ชนะ”

เขาชี้ไปที่ภาพภาพหนึ่ง

“แม่นางเซี่ยชนะ” ผู้ดูแลรีบแจ้งผลทันที

แต่จ้าวซวีจือกลับหัวเราะขบขันออกมาด้วยความโกรธเคืองทันทีที่ผลออกมา