ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 471 คนชั่วก็มีมารของตัวเอง / ตอนที่ 472 ทุกอย่างที่ปรมาจารย์ทำล้วนถูกต้อง

ตอนที่ 471 คนชั่วก็มีมารของตัวเอง / ตอนที่ 472 ทุกอย่างที่ปรมาจารย์ทำล้วนถูกต้อง
ตอนที่ 471 คนชั่วก็มีมารของตัวเอง

เขาเพิ่งจะคิดจนเข้าใจเมื่อครู่นี้เอง

บนโลกใบนี้มีทั้งดีและไม่ดี สำหรับภรรยาของเขาแล้วผู้สูงศักดิ์คนนี้เป็นคนดี แต่เป็นคนไม่ดีสำหรับเขา

ในใจผู้สูงศักดิ์ดูถูกเขาอยู่ ไม่ว่าเขาจะขอโทษอีกสักเท่าไร มันก็ไม่สามารถเปลี่ยนสถานะและความสัมพันธ์ที่ไม่เท่าเทียมกันระหว่างพวกเขาได้

หากผู้สูงศักดิ์มีความรู้สึกผิดในหัวใจจริงๆ ท่านปรมาจารย์ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก เขาคนนี้ก็จะจัดการรับผิดชอบทุกอย่างด้วยตัวเอง และทำให้เขาพึงพอใจ…

เขาจะมัวรอช้าอยู่ทำไม

วันนี้ต้องให้ปรมาจารย์เหน็ดเหนื่อยขนาดนี้

เพื่อระบายอารมณ์แทนเขา เขาก็รู้สึกสบายใจขึ้นมากแล้ว

“พอแล้ว พอแล้วจริงๆ ข้าเต็มใจไปเกิดใหม่แล้ว” วิญญาณชายเอ่ยขึ้นมาอีก

จู่ๆ ลมหายใจของเขาก็ค่อยๆ สะอาดบริสุทธิ์ขึ้น มันไม่ได้ดูห้อมล้อมด้วยไปไอดำและอารมณ์โกรธกระสับกระส่ายเหมือนแต่ก่อนแล้ว

“แล้วภรรยาของเจ้าล่ะ จะต้องให้บทเรียนกับนางบ้างหรือไม่” จู่ๆ เซี่ยเฉียวก็เอ่ยปาก

นางมองไปยังที่แห่งหนึ่ง ถือยันต์ไว้ในมือ แล้วกระซิบเบาๆ ไม่มีใครรู้ว่านางพูดอะไร แต่วิญญาณกลับยินที่นางพูดอย่างชัดเจน

“ไม่เป็นไรหรอก ขอบคุณท่านปรมาจารย์มาก ข้าว่า…คนชั่วก็มีมารของตัวเอง เดิมทีน้องชายของนางก็ไม่ใช่คนดีอะไร หากนางเต็มใจให้คนคนนั้นสูบเลือดจนหมดตัว เช่นนั้นแล้วต่อไปภายหน้านางจะต้องทนทุกข์ทรมานมากกว่าข้าเสียอีก” วิญญาณชายคิด

เขาเข้าใจแล้วว่าน้องภรรยาของเขาจะเป็นแมลงที่คอยดูดเลือดไปตลอดชีวิต และมันเป็นไปไม่ได้ที่จะสลัดเขาออกไป

ส่วนภรรยาของเขา เขาก็ขอให้นางสับสนเลอะเลือนไปตลอดชีวิต และมีชีวิตอยู่เพื่อคนอื่นจนตาย

แต่หากวันหนึ่งนางตาสว่างขึ้นมา

นางก็จะต้องนึกเสียใจภายหลัง

เสียใจที่ต้องเสียสามีและลูกไป และเสียใจที่พลาดวันดีๆ ที่นางควรมี เมื่อนั้นนางจะต้องทนทุกข์ไปตลอดชีวิตและจะไม่มีวันหลุดพ้นได้เลย

เมื่อคิดได้อย่างนี้วิญญาณชายก็ดูสว่างขึ้นอีกหน่อย

ไอแค้นเล็กน้อยนั้นหายไปหมดแล้ว

เซี่ยเฉียวถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางหยิบขวดกระเบื้องออกมาแล้วเก็บวิญญาณของเขา

“ท่านปรมาจารย์?” พระชายามีสีหน้าเป็นกังวล นางรีบให้คนยกน้ำชามาให้เซี่ยเฉียวถ้วยหนึ่งทันที

มือของเซี่ยเฉียวสั่นเทา นางรับถ้วยชามาดื่มลงไปสองอึก ก่อนจะเงยหน้ามองพระชายาแล้วยิ้ม “ให้ท่านเห็นเรื่องน่าอายเสียแล้ว ไม่ทราบ…ท่านมีชาโสมหรือไม่ อันนั้นจะดีกว่าชานี้”

“…” พระชายาพยักหน้าและสั่งให้คนไปเตรียมทันที

เซี่ยเฉียวก็ยังรู้สึกว่ามันไม่ง่ายสำหรับนาง

ให้นางทุบตีคนนั้นก็ได้อยู่ ก็แค่เหนื่อย มันช่วยไม่ได้ที่ร่างกายของนางอ่อนแอ

นางจะหายใจไม่ออก

ต้าสยงก็กำลังพักผ่อนเช่นกัน เซี่ยเฉียวนำหนอนแห้งถุงเล็กๆ ออกมาจากย่ามสะพายไหล่อย่างยากลำบาก แล้ววางไว้ข้างหน้ามัน “ทำได้ดีมาก”

ไฟโทสะอันแรงกล้าของจ้าวซวีจือพุ่งเข้าไปแผดเผานาง

ราวกับจะกลืนกินนางเข้าไปกระนั้น

ต้าสยงเริ่มกินหนอนแห้ง มันเต็มไปด้วยจิตวิญญาณและพลังการต่อสู้ เซี่ยเฉียวไออย่างรุนแรงออกมาสองครั้ง นางเริ่มแสดงละครด้วยการหันไปพูดกับจ้าวซวีจือ “เจ้า เจ้าเด็กน้อยนี่ ทำไมถึงได้ แค่กๆ ถึงได้ไม่รู้ความเช่นนี้ ถึงอย่างไรข้าก็เป็นผู้อาวุโส เจ้าลงไม้ลงมือกับข้าได้อย่างไร”

จ้าวซวีจือคิดจะลงไม้ลงมือกับนาง แต่เขาไม่รวดเร็วพอ

อีกอย่าง นางทำเสร็จแล้วก็หนี ไม่ได้เสียเปรียบเขา

เซี่ยเฉียวเอาเปรียบจ้าวซวีจือได้ นางเองก็รู้สึกว่าตนเองมีความสามารถเพิ่มขึ้น

หากวันหนึ่งข้างหน้าเลือดลมของนางดีแล้ว นางจะต้องซัดเขาจนลงไปนอนกองอยู่กับพื้นได้โดยไม่เหนื่อยหอบเช่นนี้แน่!

ในใจเซี่ยเฉียวคิดเหลวไหลไปเรื่อย แต่ใบหน้าของนางกลับแสดงความปวดใจ และยังคงความลึกลับคาดเดาไม่ได้ไว้เหมือนเดิม

“เจ้าทำให้ข้าอับอาย!” น้ำเสียงของจ้าวซวีจือแหบแห้งและเต็มไปด้วยโทสะ

“แค่กๆ…” เซี่ยเฉียวยังคงไอต่อไป “ต่อให้ข้าตีเจ้า แล้วเจ้าจะทำอะไรข้าได้ ก็เหมือนกับ แค่กๆ…ก็เหมือนกับที่เจ้ารังแกผู้ชายคนนั้น เขาเองก็ทำอะไรเจ้าไม่ได้แม้แต่น้อยมิใช่หรือ เจ้าทำคนอื่นได้ แต่ไม่ยอมให้คนอื่นเอาคืนหรือ ข้าบอกแล้วว่าวันนี้ข้ามาเพื่อทวงความยุติธรรมให้คนผู้นั้น”

ตอนที่ 472 ทุกอย่างที่ปรมาจารย์ทำล้วนถูกต้อง

พระชายารู้สึกว่าปรมาจารย์โม่ผู้นี้เป็นคนที่เข้าถึงได้ง่ายมาก

ดูสิ เพื่อเห็นแก่คนธรรมดาคนหนึ่ง นางกลับทุ่มเทถึงขนาดนี้

ช่างเป็นคนดีเหลือเกิน!

โชคดีที่มีคนดีๆ เช่นนี้ ลูกชายของนางจึงหายป่วยได้!

“แค่ต่อยเจ้าไปทีเดียวนับว่ายังเบาไปนะ” เซี่ยเฉียวเอ่ยเสริม

จ้าวซวีจือควรจะขอบคุณที่นางไม่ได้มีแรงต่อสู้มากขนาดนั้น

เฮอะ

แววตาของจ้าวซวีจือดูร้ายกาจ เขามองจนพระชายารู้สึกตกใจนิ่งงันไป นางไม่เคยเห็นสีหน้าท่าทางเช่นนี้ของจ้าวซวีจือมาก่อน

เซี่ยเฉียวกลอกตาใส่จ้าวซวีจือทีหนึ่งอย่างเปิดเผย “เอาล่ะ เรื่องนั้นก็จบไปแล้ว เจ้า…แค่กๆ ออกไปเถอะ อย่าได้อยู่ขวางหูขวางตาข้าอีกเลย”

เซี่ยเฉียวไม่เกรงใจแม้แต่น้อย

นางคือโม่ชูเซิง

นางมีคนหนุนหลัง

นางไม่กลัว!

พระชายาเองก็กลัวว่าประเดี๋ยวจ้าวซวีจือจะคิดไม่ได้และก่อความวุ่นวายขึ้นมาอีก นางจึงรีบเอ่ยทันที “เจ้ารีบออกไปพักผ่อนเถอะ เจ้าทำให้คนตาย ปรมาจารย์โม่ก็แค่ลงไม้ลงมือนิดหน่อยเพื่อล้างบาปให้เจ้าเท่านั้น”

“คำพูดนี้ไม่เลว” เซี่ยเฉียวพยักหน้า

หากนางไม่ห้ามไว้ไม่ให้วิญญาณนั้นเปลี่ยนเป็นวิญญาณแค้น ต่อไปใครเล่าที่จะต้องรับกรรม

ไม่ใช่จ้าวซวีจือหรอกหรือ?

แม้มันจะทำให้จ้าวซวีจือจะต้องทุกข์ยากมากขึ้น แต่ถึงอย่างไร…เขาก็ไม่มีวันที่จะน่าสงสารได้เท่ากับผู้ชายคนนั้น สิ่งที่ต้องแลกมันมากเกินไป นางจึงทนไม่ได้เท่านั้น

จ้าวซวีจือรู้สึกว่าระยะนี้เขาโชคร้ายจริงๆ ทั้งถูกเสด็จพ่อและพระชายาตำหนิ และถูกรัชทายาทดูหมิ่นรังแก ตอนนี้ยังมีโม่ชูเซิงโผล่มาอีกคน นางกลับขึ้นขี่คอและถอนผมเขาได้!

จู่ๆ จ้าวซวีจือก็รู้สึกว่าเขาอ่อนแอเกินไปแล้ว

หากเขาได้ขึ้นเป็นจวิ้นอ๋องชินอ๋อง ใครเล่าที่จะไม่เคารพและเกรงใจเขาบ้าง!

เวลานั้นเขามองโม่ชูเซิงด้วยสายตาเย็นชา จากนั้นก็สะบัดแขนเสื้อแล้วจากไป

เดิมทีเขายังต้องการดึงโม่ชูเซิงมาเป็นพวก แต่ตอนนี้ความคิดนั้นหายไปหมดสิ้นแล้ว เขาจะต้องทำให้โม่ชูเซิงชดใช้ให้เขาอย่างแน่นอน!

เซี่ยเฉียวทำราวกับไม่เห็นว่าจ้าวซวีจือจากไปด้วยความโกรธกระนั้น

อีกอย่าง ท่าทางโกรธเกรี้ยวและน่าอดสูของจ้าวซวีจือ ก็ราวกับว่า…นางได้เห็นจนชินเสียแล้ว

นี่มัน…กี่ครั้งแล้ว?

สีหน้าเซี่ยเฉียวสงบนิ่ง

“ทำให้พระชายาต้องมาเห็นเรื่องน่าอายแล้ว” เซี่ยเฉียวมองพระชายาด้วยความรู้สึกซาบซึ้งอย่างยิ่งในเวลานี้

ถ้าหากพระชายาขับไล่นางออกไปด้วยเห็นว่าเป็นคนก่อความวุ่นวายแล้วล่ะก็ วันนั้นสองหมัดของนางก็คงจะต่อกรกับสี่มือไม่ไหว

“ไม่ได้เป็นเรื่องน่าอายอะไรหรอก แต่การกระทำของท่านปรมาจารย์ทำให้ข้าตกใจจริงๆ” สีหน้าท่าทางของพระชายาผู้ชรามีเมตตา “แต่ท่านปรมาจารย์ทำไปด้วยเหตุผลของท่าน ข้าเป็นมนุษย์ธรรมดาๆ จะไปเข้าใจได้อย่างไร” ไอลีนโนเวล

ยิ่งอายุมากขึ้น ความเชื่อนี้ก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น

เมื่อก่อนไปทำบุญที่วัดบ่อยๆ แต่ต่อไปนี้นางจะไปทั้งวัดพุทธและวัดเต๋า

แน่นอนว่านางเคารพนับถือปรมาจารย์โม่ผู้นี้มากกว่า

บนโลกนี้มีคนที่เก่งกาจมีความสามารถเท่ากับปรมาจารย์โม่คนนี้น้อยนัก!

พระชายาผู้ชรามองเซี่ยเฉียวความอ่อนโยนอย่างยิ่ง นางไม่ได้ดูโกรธเลยแม้แต่น้อย แถมยังถามนางด้วยความเป็นห่วงอีกว่า “สุขภาพของปรมาจารย์ไม่ค่อยดีนักหรือ”

“เรื่องเล็กน้อยน่ะ แค่โมโหไม่ได้เท่านั้น” เซี่ยเฉียวเอ่ยช้าๆ

“ปรมาจารย์มีจิตเมตตาจึงได้โมโหเพียงเพราะชาวบ้านธรรมดาๆ คนหนึ่งถึงเพียงนี้…ข้ารู้สึกละอายใจจริงๆ” พระชายาถอนหายใจ

เซี่ยเฉียวส่ายศีรษะ

พระชายาถือว่าเป็นคนที่มีจิตใจดีแล้ว ยกตัวอย่างเช่นในจวนนี้ เมื่อเทียบกับตระกูลโจวแล้วสะอาดกว่ามาก แทบจะไม่มีวิญญาณอยู่เลย

เมื่อเซี่ยเฉียวพูดถึงวิญญาณ นางก็นึกถึงเรื่องที่รับปากองค์ชายน้อยเอาไว้ก่อนหน้านี้ขึ้นมาได้

นางนั่งพักได้สักครู่ แล้วจึงลุกขึ้นเอ่ยว่า “ข้าอยากไปดูรอบๆ จวนนี้หน่อย จะได้หาจิ้งจอกให้องค์ชายน้อยได้ ท่านสะดวกหรือไม่”

“สะดวกสิ” พระชายาพยักหน้าทันที

นางรีบเรียกสาวใช้เข้ามาให้พาเซี่ยเฉียวเดินไปรอบๆ