ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 479 หัวขโมยใจไม่กล้า / ตอนที่ 480 เคราะห์ใหญ่

ตอนที่ 479 หัวขโมยใจไม่กล้า / ตอนที่ 480 เคราะห์ใหญ่
ตอนที่ 479 หัวขโมยใจไม่กล้า

ในใจเซี่ยผิงกั่ง เขาไม่ได้รู้สึกว่าการหอโคมเขียวของชายผู้นี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร และเขาก็เห็นว่าผู้ชายคนนี้ยังไม่ได้แต่งงาน และเขาไม่ได้มีอะไรผิดปกติแค่นี้ก็พอแล้ว

แน่นอนว่า หากเขาแต่งงานแล้วยังเป็นเช่นนี้ก็จะต้องทุบขาเขาให้หัก

ตอนนี้เขาเฟ้นหาตัวเลือกที่ดีกว่านี้ไม่ได้แล้วจริงๆ

เรื่องที่เซี่ยเฉียวอายุสั้นก็คงจะแพร่ออกไปในไม่นาน คนเช่นนี้หรือที่จะคิดแต่งงานกับคนอายุสั้น?

อีกอย่างชายคนนี้ก็บกพร่องแค่เรื่องทรัพย์สมบัติความร่ำรวยเท่านั้น ในด้านอื่นๆ เขาดีล้วนดีมาก ไม่ว่าจะเป็นนิสัยหรือความสามารถทางการวิชาการ กระทั่งหน้าตา ซึ่งไม่พบข้อที่จะตำหนิได้เลย

เขาคิดว่า ถ้าหากเซี่ยเฉียวถูกใจจริงๆ ต่อไปตระกูลเซี่ยก็จะช่วยเหลือดูแลเขาด้วย

ทำให้เขามีความก้าวหน้า บางทีต่อไปเขาอาจจะสอบรับราชการมีตำแหน่งขึ้นมาก็ได้

“เป็นอย่างไรบ้าง อยากจะลองไปดูไหม” สีหน้าของเซี่ยผิงกั่งคาดหวังรอคอย

เซี่ยเฉียวดูโหงวเฮ้งของคนคนนี้ แล้วก็นึกถึงคำพูดของพี่ชายใหญ่ จากนั้นก็พยักหน้าตกลงอย่างเคร่งขรึม “ตกลง เอาตามที่ท่านจัดการก็แล้วกัน”

นางไม่เข้าใจว่า คนที่มีโหงวเฮ้งเช่นนี้จะจนได้อย่างไร!

นางจะต้องดูให้รู้!

เซี่ยผิงกั่งดีใจมาก

ในที่สุดก็มีคนที่สามารถรับได้และทำให้เซี่ยเฉียวไม่ปฏิเสธ!

ขอแค่เซี่ยเฉียวถูกใจ พอท่านพ่อเขากลับมาก็จะได้จัดงานมงคลทันที หลังจากจัดงานมงคลเรียบร้อยแล้ว เขาก็จะได้หาวิธีจัดการนางเฒ่าเจ้าเล่ห์คนนั้น เช่นนี้แล้วหลังจากเด็กน้อยสองคนในบ้านผ่านพ้นช่วงเวลาไว้ทุกข์สามปีไปแล้ว พวกเขาก็ได้เวลาดูตัวพอดี!

เวลานี้เซี่ยผิงกั่งอารมณ์ดี เซี่ยเฉียวเก็บภาพเหมือนไว้ เมื่อนางเห็นอาการดีใจเกินหน้าเกินตาของพี่ชายก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ย “พี่ชายใหญ่ บ้านเรามีหนูเข้ามาหรือ หนูตัวนี้ยังขโมยดื่มเหล้าของข้าได้ด้วย เหล้าที่ข้าหมักเอาไว้พวกนั้นหายไปกว่าครึ่งแล้วตอนนี้!”

“…” สีหน้าเซี่ยผิงกั่งแข็งค้างไปทันที

เหล้าพวกนั้นถูกเขาขุดเอาไปให้รัชทายาทแล้ว

ช่วยไม่ได้ ในเมื่อรัชทายาทชอบมัน เขาในฐานะขุนนางก็ต้องพยายามอย่างดีที่สุดที่จะตอบสนองความต้องการของรัชทายาทสิ…

“พี่ใหญ่รู้ไหมว่าเหล้าไหหนึ่งของข้าเป็นเงินเท่าไร” เซี่ยเฉียวเอ่ยขึ้นอีก

“เงิน?” เซี่ยผิงกั่งเริ่มร้อนตัว จากนั้นก็เอ่ย “น้องหญิง พวกเราเป็นพี่น้องคลานตามกันมานะ เหตุใดจะต้องแบ่งแยกกันชัดเจนเช่นนี้ด้วย ของเจ้าของข้า…ไม่ชินเลย! เอาเถอะ เหล้าพวกนั้นข้าดื่มหมดแล้ว หากเจ้าอยากดื่มจริงๆ พี่ใหญ่จะไปซื้อมาให้เจ้าเอง”

พอเซี่ยผิงกั่งพูดจบก็รีบลุกขึ้นเผ่นออกไปทันที

นังหนูนี่ร้ายกาจ ก่อนหน้านี้บิดาผู้โง่เขลาของเขาล่วงเกินนาง จากนั้นเขาก็โชคร้ายไม่หยุดเลยทีเดียว

เขาคาดว่า นังหนูนี่ความสามารถพิฆาตญาติพี่น้องอะไรนั่น หากเขายังขืนอยู่ต่อ ไม่แน่อาจจะต้องลงเอยแบบเดียวกับบิดาของเขาก็ได้

เขาหลบไปก่อนจะดีกว่า!

เซี่ยเฉียวกำลังคิดที่จะระบายอารมณ์ แต่เซี่ยผิงกั่งกลับเป็นนกรู้เสียนี่

นางและพี่ชายใหญ่ของนางเป็นพี่น้องเดียวกัน ซึ่งล้วนแต่เป็นคนฉลาด ดูท่า…จะเป็นความฉลาดของเผิงซื่อที่ส่งต่อมาให้พวกนาง เพียงแต่ท่านพ่อของนางทำให้รูปลักษณ์ของพี่ชายนางด้อยลง

เซี่ยผิงกั่งใส่ใจกับคำพูดของเซี่ยเฉียวเสมอ

หลังจากที่ได้รับคำสั่งจากนางแล้ว วันถัดมาเขาก็ไปตรวจสอบการทำงานของเซี่ยหมั่งซานทันที

พอได้ตรวจสอบเขาก็ยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก

เขานึกว่าเซี่ยหมั่งซานยังพอมีสมองอยู่บ้าง แต่เขาคิดไม่ถึงว่าคนคนนี้จะโลภได้ขนาดนี้!

เขามีหน้าที่หลักในการกำกับดูแลการบริการประชาชน ชาวบ้านที่เขาดูแลอยู่นั้นทุกข์ยากจริงๆ หากพวกเขาให้ผลประโยชน์บางอย่างก่อน เซี่ยหมั่งซานก็จัดให้ไปอยู่ในที่สบายๆ หน่อย หากครอบครัวนั้นยากจนจริงๆ และไม่สามารถให้ผลประโยชน์อะไรเขาได้…ก็จะต้องถูกเขากดขี่

เดิมทีเซี่ยผิงกั่งคิดว่าเซี่ยหมั่งซานจะรู้ว่าอะไรควรไม่ควรบ้าง

และนึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะกล้าทำแบบนี้

โชคยังดีที่ก่อนหน้าเซี่ยหมั่งซานไม่มีความกล้าถึงขั้นนี้ เขาเพิ่งจะเริ่มเก็บสินบนในปีนี้เอง ดังนั้นจึงมีผู้เคราะห์ร้ายไม่มากนัก

เซี่ยผิงกั่งรีบไปหาคนและจัดการปลดเซี่ยหมั่งซานออกไปพ้นจากตำแหน่งทันที

ตอนที่ 480 เคราะห์ใหญ่

นอกจากที่จะเล่นงานเซี่ยหมั่งซานแล้ว เซี่ยผิงกั่งก็คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะถือโอกาสตรวจสอบสถานการณ์การกำกับดูแลชาวบ้านนี้เสียเลย

เขาพบว่าหลายปีมานี้มีชาวบ้านที่ต้องตายเพราะหน่วยงานนี้ไม่น้อย

อีกนัยหนึ่งคือ น่าจะมีหัวหน้างานที่รับผิดชอบการกำกับดูแลชาวบ้านพวกนี้ส่วนมากที่รับสินบนและปฏิบัติกับชาวบ้านแตกต่างกัน กระทั่งปฏิบัติไม่ดีกับชาวบ้านที่ไม่มีปัญญาจ่ายสินบนได้!

เซี่ยผิงกั่งค่อยๆ รวบรวมหลักฐานเรื่องนี้ไปทีละน้อย

เขามีความชัดเจนในใจอยู่แล้วว่า บิดาของเขาเป็นคนใช้เส้นสายหาตำแหน่งราชการของเซี่ยหมั่งซานนี้มาให้เขา บัดนี้เซี่ยหมั่งซานทำร้ายชาวบ้านไปไม่น้อย ตระกูลเซี่ยของเขาก็มีส่วนที่ต้องรับผิดชอบด้วยเช่นกัน

เขายอมรับในความผิดพลาดที่เกิดขึ้น

อย่างไรก็ตาม การหาหลักฐานจะต้องใช้เวลา และในเวลานี้เซี่ยหมั่งซานก็ได้ทราบข่าวแล้ว

เซี่ยผิงกั่งไม่ได้โง่ เพื่อไม่ให้เป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น เขาจึงลงมืออย่างลับๆ เพื่อไม่ให้เซี่ยหมั่งซานรู้ว่าเขาเป็นคนทำ

ในหัวสมองของเซี่ยหมั่งซานเต็มไปด้วยถ้อยคำของปรมาจารย์โม่

มันเกิดขึ้นจริงแล้ว!

นี่ยังไม่ถึงสามวันดีเลย ตำแหน่งของเขาก็หลุดลอยไปแล้ว!

จุดอิ้งถังดำคล้ำ…มีลางร้าย?!

เซี่ยหมั่งซานลนลานขึ้นมา

ปรมาจารย์โม่ผู้นี้เป็นผู้วิเศษเหนือคน ทั้งยังมีชื่อเสียงมาก นางมีความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้สูงศักดิ์ และไม่ได้รู้จักเขามาก่อน ยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่จะลงมือกับเขา ดังนั้นเรื่องตำแหน่งราชการของเขานี้จึงเป็นไปอย่างที่ท่านปรมาจารย์ได้พูดไว้จริงๆ!

เซี่ยหมั่งซานคิดไม่ออกว่าปรมาจารย์โม่จะวางแผนเพื่อเอาอะไรจากเขา

หากจะพูดเรื่องเงิน…ได้ยินมาว่าเศษไม้จากหอส่องชะตาชิ้นหนึ่งยังขายได้ตั้งกว่าร้อยตำลึง!

เขาก็แค่คนธรรมดาๆ คนหนึ่ง ปรมาจารย์จะมาหลอกลวงเขาเพื่ออะไร

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เซี่ยหมั่งซานจึงไม่อาจรอได้แม้แต่นาทีเดียว เขารีบไปที่หอส่องชะตาทันที

น่าเสียดายที่วันแรกปรมาจารย์โม่ไม่อยู่

วันที่สองนางก็ไม่อยู่อีกแล้ว

เวลานี้เขาไม่มีงานทำแล้ว จึงรออยู่ที่หอส่องชะตาไม่ไปไหน วันแรกเขารอจนถึงเย็น ผู้ดูแลฉังปล่อยให้เขาเข้ามาโดยไม่ได้สนใจอะไรมากตามคำสั่งของเซี่ยเฉียว

หลังจากผ่านไปห้าหกวันเซี่ยเฉียวจึงปรากฏกาย

เซี่ยหมั่งซานเปลี่ยนไป เคราของเขายาวขึ้นเล็กน้อย ใบหน้ามีริ้วรอยมากขึ้น ดูแก่ชราลงไปมาก

“ท่านปรมาจารย์!” เซี่ยหมั่งซานคุกเข่าลงทันที

เขาคว้าชุดนักพรตของเซี่ยเฉียวเอาไว้ “ท่านปรมาจารย์ช่วยข้าด้วย! ข้าเชื่อฟังท่าน เรื่องการแต่งงานของพวกเขาจะหยุดไว้ก่อนชั่วคราว แต่เรื่องตำแหน่งของข้า…ไม่มีอีกแล้ว ข้า ข้าจะเจอเรื่องเดือดร้อนอีกใช่หรือไม่ หลายวันมานี้ข้ารู้สึกว่าตัวเองจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว!”

คนเราเวลาจะโชคร้ายแค่ดื่มน้ำเย็นก็ติดคอได้

วันแรกที่เขากลับไปก็สำลักตอนที่กินข้าว ถ้าหากไม่ได้ตบหน้าอกหลายๆ ทีก็อาจจะ ‘สำลักตาย’ ได้!

“ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา แม้แต่ตอนที่ข้ากำลังเดินอยู่ก็มักจะมีคนเดินมาชนข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ ยังมีอีก ตอนที่ข้าเปิดประตูก็ถูกประตูตีกลับจนแทบหายใจไม่ออก เมื่อวานตอนเช้าก็มีนกมาขี้ใส่ลงบนหัวของข้า จริงสิ จริงสิ ที่สำคัญที่สุดก็คือ วันนี้ตอนที่ข้ากำลังมาที่หอส่องชะตานี้ก็เกือบจะถูกม้าเหยียบเอาเสียแล้ว!”

เหตุการณ์เกิดขึ้นต่อเนื่องกันราวกับว่าสวรรค์ตั้งใจจะให้เขาตายกระนั้น!

เซี่ยหมั่งซานเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับตนเองภายในไม่กี่วันนี้ให้ปรมาจารย์ฟังอย่างละเอียด

เซี่ยเฉียวยิ้มอย่างลึกลับ

ที่เขาโชคร้ายเช่นนี้ไม่ได้เกี่ยวกับอะไรกับจุดอิ้งถังที่ดำคล้ำของเขาแม้แต่น้อยตั้งแต่แรกแล้ว เพราะตอนนั้นนางแต่งเรื่องขึ้นมาเอง

ทว่าเมื่อเขาเชื่อมั่นว่าตนเองโชคดไม่ดี เมื่อเกิดเรื่องเล็กน้อยแค่ไหนก็ตามขึ้นมาในภายหลังก็จะกลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมาได้ทั้งนั้น

ยิ่งนานเข้าเรื่องโชคร้ายหล่านี้ก็จะยิ่งมากขึ้น

ไม่เพียงเท่านั้น คนที่ขี้ขลาดกลัวตายอย่างเขาก็จะต้องอยู่ในภาวะเหม่อลอยไม่สบายใจอย่างแน่นอน เช่นนี้แล้วโอกาสที่จะเกิดเรื่องต่างๆ จึงมีมากขึ้นไปอีก

“โชคของเจ้าไม่ดี ถ้าหากไม่แก้ไขให้พลังพิฆาตนี้ออกไปจากตัวเจ้า ต่อให้เจ้ารอดชีวิตไปได้ก็จะมีชีวิตที่ไม่ราบรื่นนัก…” เซี่ยเฉียวเอ่ย

คำพูดนี้เป็นความจริง

พลังปราณของคนคนหนึ่งสามารถกำหนดหลายสิ่งหลายอย่างได้ ตัวอย่างเช่น ตอนนี้เซี่ยหมั่งซานกำลังสับสนและจิตวิญญาณของเขาไม่มั่นคง พลังหยินและพลังพิฆาตนี้จึงเข้าใกล้กันได้ง่ายขึ้น เขาจึงโชคร้ายต่อไป”

นอกจากนั้น……

เซี่ยเฉียวคำนวณและพบว่าเขาจะมีเคราะห์ใหญ่เกิดขึ้น!