ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 483 สามีภรรยาที่ถูกต้อง / ตอนที่ 484 สุนัขกลับมาพร้อมกระดูก

ตอนที่ 483 สามีภรรยาที่ถูกต้อง / ตอนที่ 484 สุนัขกลับมาพร้อมกระดูก
ตอนที่ 483 สามีภรรยาที่ถูกต้อง

เซี่ยหมั่งซานเดินออกจากหอส่องชะตาอย่างสับสน มีความมุ่งมั่นบางอย่างในแววตาที่เหนื่อยล้าของเขา

เขาจะตายไม่ได้ เขายังมีชีวิตอยู่ไม่หนำใจเลย เขาจะตายไม่ได้เด็ดขาด!

ตอนที่เขากลับไปถึงบ้าน ภรรยาและลูกของเขาก็กำลังรอเขาอยู่พอดี

“หลายวันมานี้ท่านออกไปไหนมาหรือ ข้ากับลูกเป็นห่วงท่านแทบแย่ แล้วก็วันนี้ฝั่งท่านแม่ของข้าก็มาถามอีกแล้วว่า หนังสือหมั้นและเทียบแปดอักษรเรียบร้อยแล้วหรือไม่ เรื่องใหญ่เช่นนี้จะต้องรีบจัดการให้เรียบร้อย” สะใภ้จย่าเอ่ยด้วยสีหน้าไม่พอใจ

หากหลานสาวของนางแต่งกับเซี่ยผิงกั่งได้เร็วเท่าไร พวกนางก็จะได้ผลประโยชน์เร็วขึ้นเท่านั้น!

ตอนนี้นางไม่ได้คิดถึงสินสอดอะไรแล้ว แต่หากต่อไปฮ่วนเอ๋อร์แต่งงานมีลูกเมื่อไร นางก็จะได้ชดเชยไปด้วย!

สะใภ้จย่าจินตนาการถึงภาพตนเองกำลังรับเงิน ดวงตาของนางเป็นประกายสีทองในเวลานี้

เซี่ยหมั่งซานมีสีหน้ามืดมน หลังจากที่ได้ยินคำพูดเช่นนั้น เขาก็ขึงตาใส่สะใภ้จย่าทันที “จะเร่งอะไรนักหนา!”

“ท่าน…” สะใภ้จย่าตกใจทันที

“มิน่าเซี่ยผิงกั่งถึงได้ดูถูกนาง หญิงสาวอายุสิบเจ็ดสิบแปดรีบแจ้นไปเข้าบ้านคนอื่น นิดเดียวก็รอไม่ได้ เหมือนผู้หญิงดีๆ ที่ไหน ผู้หญิงในหอนางโลมยังไม่รีบร้อนเท่านางเลย!” เซี่ยหมั่งซานกำลังไม่สบายใจ คำพูดไม่น่าฟังทั้งหลายจึงออกมาจากปากเขาในเวลานี้

สะใภ้จย่าได้ยินเพียงคำว่า ‘หอนางโลม’ เท่านั้น

นางรีบกางเขี้ยวเล็บกระโจนเข้าไปทันที “ท่านไปที่หอนางโลมมาแล้วใช่ไหม! ท่านไปหานังปีศาจน้อยๆ พวกนั้นอีกแล้ว! ท่านรับปากกับข้าไว้อย่างไร ท่านมันไม่มีมโนธรรม ตอนนี้พอท่านร่ำรวยขึ้นมาแล้วก็ไม่เห็นภรรยาที่ถูกต้องอย่างข้าคนนี้อยู่ในสายตาอีกแล้ว! ท่านลองคิดดูว่า ตอนนั้นใครที่ต้องทนลำบากกับท่านอยู่ที่บ้านนอกกัน!”

“พูดเสียดูดี ตอนที่ทนลำบากอยู่บ้านนอกกับข้า ข้ายังลำบากลำบนกว่าเจ้าอีก หากไม่อยู่กับข้าแล้วเจ้าจะได้แต่งกับขุนนางอย่างนั้นหรือ หากไม่มีข้า เจ้าก็ไม่มีวันนี้หรอก!” เซี่ยหมั่งซานแค่นเสียงเยาะ

สะใภ้จย่าสะอึกอึ้ง ไม่รู้ว่าจะตอบโต้อย่างไรดี

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางก็เอ่ยขึ้นทั้งน้ำตา “ข้าเหมือนคนนอกพวกนั้นหรือ หากท่านมีข้าก็มีไปด้วย หากท่านไม่มีเงิน ข้าก็ยังอยู่กับท่านนี่ คนนอกก็แค่อยากได้เงินของครอบครัวเราทั้งนั้น!”

ในเมื่อนางพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว เซี่ยหมั่งซานก็เลยถือโอกาสตามน้ำ

“เจ้าว่าเจ้าไม่ได้หวังเงินของข้า?” เซี่ยหมั่งซานเอ่ย

“แน่นอนสิ พวกเราเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องนะ!” สะใภ้จย่ารู้สึกน้อยใจจริงๆ

วันนี้สามีของนางไม่รู้ไปดื่มเหล้าอะไรมาจากนอกบ้าน ถึงได้กลับมาแล้วอาละวาดเช่นนี้!

แต่ตอนนี้นางไม่กล้ายั่วโมโหสามีของตนเอง เขารวยแล้ว มีเงินแล้ว คิดจะหาอนุสักคนก็ย่อมได้ หากนางไม่มีลูก ภรรยาที่ยากจนอย่างนางก็คงถูกทอดทิ้งไปนานแล้ว!

“ได้ เช่นนั้นแล้วเข้าไปเอาเงิน โฉนดที่ดิน และเครื่องประดับทั้งหมดของเจ้ามาให้ข้า เอาทุกอย่างใส่ลงหีบใบหนึ่งแล้วเอามาให้ข้าดูหน่อย” เซี่ยหมั่งซานเอ่ย

สะใภ้จย่าไม่นึกเลยว่า

จะมีใครรักเงินได้เท่ากับสามีของนางอีกแล้ว

อีกอย่าง เงินและตั๋วเงินของครอบครัวก็ล้วนถูกเขาเก็บเอาไว้ทั้งหมด ส่วนที่นางเก็บซ่อนเอาไว้เองมีไม่มาก

“เงินส่วนตัวที่เจ้าเก็บไว้ก็เอาให้ข้าด้วย! แล้วก็เงินส่วนของลูกก็เอามาด้วย ข้าจะนับว่ามีเท่าไร” เซี่ยหมั่งซานเอ่ยเสริม

สะใภ้จย่าได้ยินเช่นนั้นก็งุนงง “ท่านจะเอาเงินที่อยู่กับลูกๆ ไปทำไมน่ะ”

“ข้ารู้จักคนคนหนึ่ง อยากจะทำการค้าใหญ่ เงินในมือมีไม่พอ ให้พวกเขานำเงินออกมา หากต่อไปข้าได้กำไรมาก็จะคืนกลับไปให้! จำไว้ให้ดีว่า มีเท่าไรก็เอาออกมาให้หมด วันนี้ให้มามากเท่าไร วันข้างหน้าก็จะได้กลับมามากเท่านั้น” เซี่ยหมั่งซานเอ่ยอีก

เขาเองก็อยากเสียเงินไป แต่คิดว่าถึงอย่างไรน้องรองก็เป็นคนดี

พอเขาผ่านพ้นเคราะห์กรรมคราวนี้ไปได้แล้ว น้องรองจะต้องคืนเงินให้เขาแน่ และไม่แน่เขาอาจจะเพิ่มเงินมาให้อีก เช่นนี้แล้วก็ไม่ต่างกับการทำการค้าที่จะต้องลงทุนไปก่อน แล้วจะได้คืนกลับมามากๆ

ตอนที่ 484 สุนัขกลับมาพร้อมกระดูก

สะใภ้จย่าถือว่าสามีของนางเป็นพระเจ้ามาโดยตลอด นางเองก็ไม่เข้าใจเรื่องการทำการค้านี้ จึงเชื่อฟังทำตามคำพูดของสามี

และรีบไปจัดการทันที

เซี่ยหมั่งซานหันไปจ้องมองห้องของมารดา

โฉนดบ้านและโฉนดที่ดินนั้นอยู่ในชื่อของหญิงชรา อีกอย่างหญิงชราก็มีหีบบรรจุของมีค่าอยู่ใบหนึ่งด้วย

เวลานี้หญิงชราแข้งขายังไม่หายดี และไม่ชอบออกไปไหน หากเขาคิดจะเอาของพวกนั้นออกมาคงไม่ง่าย

แล้วยังมีน้องสามคนถ่อยนั่น…

ของในห้องของเขายิ่งเอามาได้ยากไปอีก

สีหน้าเซี่ยหมั่งซานมืดมน

เขาจะตายไม่ได้ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาจะต้องรักษาชีวิตตนเองไว้ให้ได้!

สมองของเซี่ยมั่งซานหมุนเร็วจี๋ พอวันถัดมาเขาก็ไปที่ร้านขายยาเล็กๆ ไม่สะดุดตาคน เพื่อซื้อยาขับเหงื่อ ของสิ่งนี้หาซื้อได้ไม่ยาก คนในหอนางโลมที่เขาไปบ่อยๆ ใช้อยู่เป็นประจำ มันปลอดภัยมาก

เขาซื้อยา สุรา และอาหารที่ปรุงสำเร็จแล้วจากร้านอาหาร

เขาเชิญทุกคนในบ้านมากินอาหารร่วมกันในเรือนใหญ่

เขาบอกเรื่องที่ตนเองถูกไล่ออกกับทุกคนแล้ว แต่ก็ไม่มีใครกังวลในเรื่องนี้เลย ถึงอย่างไรพวกเขาก็เชื่อว่า ต่อไปเซี่ยหนิวซานจะต้องส่งของมาให้พวกเขาแน่ๆ คงจะไม่ปล่อยให้พวกเขาอดตายหรอก

อีกอย่าง เซี่ยหมั่งซานก็ยังเลี้ยงพวกเขาด้วยใบหน้ามีความสุข ดูท่าเขาคงจะเขาเจรจาการค้าครั้งใหญ่สำเร็จลุล่วงไปด้วยดีแล้ว

สองพี่น้องพูดคุยกันอย่างมีความสุข

เมื่อกินอิ่มเหล้าพร้อม ทุกคนก็หลับคอพับกันหมด

เซี่ยหมั่งซานรีบลงมือแบกทุกคนเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง จากนั้นก็เริ่มค้นหาข้าวของในบ้าน

เครื่องประดับ เงินทอง โฉนดบ้านและที่ดินในห้องของหญิงชรา รวมทั้งในห้องลูกๆ ของเขาเอง ขอเพียงเป็นของที่มีค่า ล้วนถูกเขารวบใส่ลงในหีบขนาดใหญ่ทั้งหมด

สิ่งที่ทำให้เขาโกรธยิ่งกว่าก็คือในห้องของน้องสาม

มีเงินส่วนตัวมากกว่าของเขาเองเสียอีก!

แค่ตั๋วเงินอย่างเดียวก็มีมากกว่าพันตำลึงแล้ว!

เงินตั้งมากขนาดนี้จะมาจากไหนได้ หญิงชราจะต้องเป็นคนให้เขาเพิ่มแน่!

ทันทีที่เซี่ยหมั่งซานนึกถึงความหายนะของเขา ไหนเลยเขาจะสนใจว่าตนเองจะใช้ชีวิตอย่างไรต่อไปในอนาคต ทันใดนั้นเขาก็ทำความสะอาดเครื่องเรือนทั้งหมด จากนั้นก็ออกไปข้างนอกเพื่อเรียกคนให้มาช่วยแบกหามของพวกนี้ออกไปก่อน ก่อนจะให้คนที่เตรียมการไว้แล้วล่วงหน้าเข้ามา จับมือหญิงชราประทับลายนิ้วมือ และลงชื่อขายบ้านด้วยตัวเอง

เขาจัดการทุกอย่างอย่างรวดเร็ว ทั้งทรัพย์สินเงินทอง แล้วรีบไปที่บ้านตระกูลเซี่ยทันที

บัดนี้พ่อบ้านตระกูลเซี่ยรู้สึกว่าโลกเปลี่ยนไปหมดแล้ว

บ้านของพวกเขาได้รับความนิยมมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่ต้องพูดถึงคุณหนูใหญ่ที่มีเพื่อนในสำนักศึกษามากมาย ตอนนี้แม้แต่บ้านเดิมที่ไม่ค่อยชอบใจนักก็ยังมีคนเอาของขวัญมาส่งให้!?

หีบแล้วหีบเล่าเหล่านี้ ข้างในมีอะไรกันแน่

ทันทีที่เซี่ยหมั่งซานวางของทั้งหมดลง “น้องรองของข้าไม่อยู่บ้านใช่หรือไม่ พอน้องรองของข้ากลับมา ให้บอกเขาด้วยว่า น้ำใจของข้าอยู่ที่นี่หมดแล้ว เทียบกับเงินทองแล้วน้องรองย่อมสำคัญกว่า ก่อนหน้านี้ข้าไม่ได้คิดให้ดี…”

เซี่ยหมั่งซานพูดจบก็ปาดน้ำตาจริงๆ “จะต้องให้น้องรองจำความดีของข้าไว้ให้ได้นะ? วันนี้อะไรในบ้านที่ขายได้ข้าก็ขายหมดแล้ว! จะต้องบอกน้องรองให้ข้าด้วย!”

“…” จู่ๆ พ่อบ้านก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อมองดูหีบเหล่านี้

หรือว่าของที่อยู่ในหีบพวกนี้จะมีพิษ?

เหตุใดนายท่านใหญ่ตระกูลเซี่ยจึงได้เปลี่ยนไปน่ากลัวขนาดนี้?

“นานท่านใหญ่…นี่ นี่ท่าน…หมายความว่าอย่างไร” พ่อบ้านยังคงรู้สึกสับสน

“ข้าไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ของพวกนี้ล้วนเป็นของที่น้องรองมอบให้ข้ามาก่อน ของในบ้านก็เกือบจะถูกข้าโยกย้ายมาหมดแล้ว…” เซี่ยหมั่งซานคิดไปคิดมาก็รู้สึกปวดใจ

“…” พ่อบ้านก้าวเข้าไปตรวจสอบดูเล็กน้อย

โอ้ มันเป็นทรัพย์สินทั้งหมดจริงๆ!

แต่ไหนแต่ไรมามีแต่สุนัขคาบเนื้อไปแล้วไม่ได้คืน นึกไม่ถึงว่าตอนนี้สุนัขตัวนั้นจะคาบกระดูกกลับมา?!