ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 485 ปากลงอาคมแล้วหรือ / ตอนที่ 486 พวกไร้ประโยชน์

ตอนที่ 485 ปากลงอาคมแล้วหรือ / ตอนที่ 486 พวกไร้ประโยชน์
ตอนที่ 485 ปากลงอาคมแล้วหรือ

ในใจพ่อบ้านเรียกได้ว่าตื่นเต้นยินดีมาก

เขารีบสั่งให้คนยกหีบเข้าไปข้างในเรือนทันที จากนั้นเขาก็มองนายท่านใหญ่และครุ่นคิด “ท่านอยากจะเข้าไปดื่มชาก่อนแล้วค่อยไปหรือไม่ขอรับ”

เซี่ยหมั่งซานกำลังอยากจะก้าวเท้าเข้าไปโดยสัญชาตญาณ

จากนั้นเขาจึงนึกขึ้นมาได้ว่า ตอนนี้เขากำลังโชคร้าย ปรมาจารย์บอกแล้วว่า ในเมื่อเขาคิดจะสละทรัพย์เพื่อให้พ้นภัยก็ต้องแสดงความจริงใจ และไม่อาจเอาเปรียบผู้สูงส่งคนนั้นได้…

“ช่างเถอะๆ ข้าแค่มาส่งของเท่านั้น ก็จะไปแล้ว…” เซี่ยหมั่งซานโบกมือ สายตาเขามองหีบพวกนั้นอย่างอาลัยอาวรณ์

เดินไปก้าวสองก้าวก็หันกลับมามองสักครั้งหนึ่ง

จนกระทั่งมองไม่เห็นอีกต่อไป

พ่อบ้านกำลังจะเป็นบ้า เขารีบตรวจสอบหีบทั้งหมดและลงบัญชีทรัพย์สินให้เรียบร้อยก่อน

ไม่นานนักเซี่ยเฉียวก็กลับมาหลังจากที่นางเลิกเรียน พ่อบ้านจึงได้นำรายการทั้งหมดไปให้เซี่ยเฉียวดู “คุณหนูใหญ่ วันนี้ไม่รู้ว่าเพราะสาเหตุใดนายท่านใหญ่จึงได้ส่งทรัพย์สมบัติทั้งหมดมาให้! ท่านดูสิ มันอยู่ที่นี่ทั้งหมดแล้ว!”

อย่างไรก็ตามครอบครัวนายท่านใหญ่ก็ใช้เงินเก่งจริงๆ เงินที่ให้ไปทั้งหมดตอนนี้กลับเหลืออยู่เพียงแค่สองสามส่วนเท่าที่เห็นอยู่ตอนนี้!

ทรัพย์สินในบ้านมีบัญชีรายการทั้งหมด ในฐานที่เขาเป็นพ่อบ้านจึงมีความเข้าใจบัญชีก่อนหน้านี้อย่างชัดเจน

ตอนที่หลูซื่อยังอยู่ ทุกตรุษจีน เชงเม้ง เทศกาลไหว้พระจันทร์ เทศกาลฉงหยาง และเทศกาลส่งเสื้อกันหนาวก็จะต้องส่งเงินและของบางส่วนไปให้บ้านเดิม

เมื่อคำนวณดูแล้วเงินที่ให้บ้านเดิมแต่ละครั้งก็ไม่ต่ำกว่าหกพันตำลึง!

ยังไม่รวม…ของในบ้านพวกนี้ ตัวอย่างเช่นของที่ไม่ทราบราคาของนายท่านที่อยู่ในหีบเหล็กนั่น

พวกนายท่านใหญ่ย้ายมาอยู่เมืองหลวงได้สี่ห้าปีแล้ว

หากนับไปแล้วก็หายไปประมาณสามหมื่นตะลึง

จริงสิ นี่ยังไม่ได้นับบ้านหลังนั้น

แต่ตอนนี้…

เมื่อเซี่ยเฉียวมองรายการที่อยู่ในมือ หนังตาของนางเต้นกระตุกไม่หยุดทันที

บ้านหลังนั้นน่าจะขายไปแล้ว เพราะในหีบมีสัญญาซื้อขายบ้านอยู่ด้วย ซึ่งเขียนเอาไว้ว่าขายไปสี่พันแปดร้อยตำลึง

นี่น่าจะขายในราคาที่ถูกเกินไปแล้ว ถึงอย่างไร บ้านที่ท่านพ่อของนางซื้อให้นายหญิงผู้เฒ่าก็ไม่ได้เล็ก ทำเลก็ไม่เลวเลย

เมื่อหักลบเงินที่ได้จากการขายบ้านแล้ว ยังมีเงินอยู่อีกสี่พันสามร้อยตำลึง ที่เหลือเป็นผ้า เครื่องประดับ เครื่องเรือน เครื่องนอน โคมไฟ ของใช้ในบ้าน และของกระจุกกระจิกอื่นๆ

นางไม่อยากที่จะเชื่อเลยว่า คนในครอบครัวนี้จะผลาญเงินได้มากมายถึงเพียงนี้

แต่ถึงอย่างไรก็นับว่าโชคยังดีที่ตอนนี้ได้ของพวกนี้กลับมาแล้ว

เซี่ยเฉียวไม่นึกเลยว่าจะง่ายได้ถึงเพียงนี้

“คุณหนูใหญ่ ท่านว่านายท่านใหญ่เป็นอะไรไปหรือขอรับ เขายังพูดอะไรแปลกๆ มากมาย น่ากลัวทีเดียว” พ่อบ้านถอนหายใจไม่จบไม่สิ้น

เขาแค่ไม่อยากจะเชื่อว่า คนคนนี้จะส่งเงินกลับคืนมา!

หรือว่าสมองของเขามีปัญหาแล้ว?

เซี่ยเฉียวเงยหน้าขึ้นอย่างเคร่งขรึมและยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “อาจจะ…กลัวกรรมตามสนอง”

“…” พ่อบ้านงุนงง

ไม่เพียงแค่พ่อบ้านเท่านั้นที่ไม่เข้าใจ พอเซี่ยผิงกั่งกลับมา เขาก็งุนงงเช่นกัน

หลายปีมานี้เขาก็เคยคิดว่า จะทำอย่างไรให้ครอบครัวนั้นย้ายออกไปโดยไม่กระโตกกระตาก แล้วคืนเงินมาให้แต่โดยดี!

แต่เขาไม่เคยนึกว่า วันนั้นจะมาถึงอย่างไม่ทันตั้งตัวเช่นนี้!

“หรือว่า…เซี่ยหมั่งซานหาจิตสำนึกของตนเองพบแล้ว” เซี่ยผิงกั่งลูบคลำของเหล่านั้นด้วยความรู้สึกโหยหาอยู่บ้าง

แม้เดิมทีของพวกนี้จะเป็นของบ้านเขามาก่อน แต่ตอนนี้เท่ากับว่าได้พวกมันมาเปล่าๆ

เขาจะไม่ดีใจได้หรือ

ตอนนี้ก็ไม่มีคนนอก เซี่ยเฉียวจึงเอ่ย “เป็นข้า…อาจารย์อา นางหลอกเซี่ยหมั่งซานว่า เขากำลังจะเผชิญเคราะห์กรรม เขาจึงได้สละหีบเพื่อหลีกเลี่ยงภัยพิบัติ อีกอย่าง…เขาคิดว่าต่อไปท่านพ่อของพวกเราจะคืนเงินให้เขา เพราะท่านพ่อเป็นผู้สูงส่ง”

เซี่ยเฉียวอวดอย่างภูมิใจ

ไหนเลยพี่ชายที่ทำได้แค่ขโมยเหล้าของนางดื่มจะเข้าใจความสามารถของนางได้

“พูดแค่ไม่กี่คำก็หลอกได้แล้ว? ปากของอาจารย์อาของเจ้าก็ลงอาคมแล้วหรือ! ให้ข้าดูหน่อย ข้าก็อยากได้ด้วย” เซี่ยผิงกั่งรู้สึกคึกคักขึ้นมาแล้ว

ตอนที่ 486 พวกไร้ประโยชน์

เวลานี้เซี่ยผิงกั่งเลื่อมใสศรัทธาในตัวโม่ชูเซิงอย่างที่สุด

นางเป็นผู้หญิงที่เหมือนเซียนชัดๆ คนธรรมดาไม่สามารถเทียบกับนางได้เลย!

“พี่ใหญ่ ท่านอย่าได้คิดว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องง่ายๆ และอย่าได้คิดว่าท่านลุงใหญ่โง่เขลาจริงๆ” สีหน้าเซี่ยเฉียวจริงจัง “ท่านลุงใหญ่โชคไม่ดีอยู่ก่อนแล้ว จากนั้นข้า…อาจารย์อาจึงได้ค่อยๆ ขุดหลุมให้เขากระโดดลงไป!”

“ในใจเขา อาจารย์อาของข้าไม่รู้จักกับครอบครัวเรา และนางไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเขา ดังนั้นเขาจึงคิดว่าโม่ชูเซิงไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องหลอกลวงเขา อีกอย่าง ชื่อเสียงของอาจารย์อาก็ดีมาก เขาสอบถามเอากับคนอื่นก็สามารถรู้ได้ว่าโม่ชูเซิงไม่ใช่คนธรรมดา จึงได้เชื่อคำพูดของอาจารย์อาอย่างสนิทใจ”

เซี่ยเฉียวมีความสุขมาก มากจนใบหน้าเล็กๆ ของนางซับสีแดง

เป็นนักต้มตุ๋นหลอกหลวงนั้นง่ายหรือ

ไม่ มันไม่ง่ายเลยสักนิด

ก่อนอื่น คนผู้นั้นจะต้องกดข่มนิสัยของตัวเองได้ และจะต้องเข้าใจความคิดและนิสัยของเหยื่อได้!

นางรู้ว่าเซี่ยหมั่งซานกลัวตาย และรู้ว่าเซี่ยหมั่งซานนั้นอวดนั้นดี

ในใจของเซี่ยหมั่งซาน เซี่ยหนิวซานบิดาของนางนั้นไม่ใช่แม่ทัพที่ขับไล่คนเถื่อนผู้น่าเกรงขามคนนั้น ในสายตาของเขาบิดาของนางยังคงเป็นน้องชายที่ยอมออกจากบ้านไปตามคำขอของเขาเมื่อตอนนั้นเท่านั้น!

ตอนนั้นเพียงเพราะเขาสามารถใช้ให้ท่านพ่อของนางไปตักน้ำจากที่ห่างไกล กระทั่งทิ้งท่านพ่อของนางไว้กับพวกคนเถื่อน มันพิสูจน์แล้วว่าในสายตาของเขานั้น เซี่ยหนิวซานเป็นคนโง่เขลาและควบคุมง่าย

และหลายปีที่ผ่านมาท่านพ่อของนางก็ไม่เคยทำให้เซี่ยหมั่งซานต้องผิดหวังเลยสักครั้ง

ต่อให้เป็นโจร ท่านพ่อของนางก็ยังส่งข้าวส่งเสบียงไปให้เขา

โม่ชูเซิงเพียงแต่ต้องการให้เขารู้ว่า เซี่ยหนิวซานเป็นผู้สูงส่ง และทำให้เขายิ่งมั่นใจว่า สิ่งที่เขาสูญเสียไปในตอนนี้ เซี่ยหนิวซานจะคืนกลับมาให้เขามากกว่านี้อีกหลายเท่าในอนาคต!

ทั้งหมดเป็นเพราะบิดาที่โง่เขลาของนาง ตามใจเซี่ยหมั่งซานมากเกินไป ตอนนี้นางจึงสามารถหลอกเอาเงินคืนได้สำเร็จ

แน่นอนว่าความเสียหายที่เกิดขึ้นก็ยังนับว่ามากอยู่ดี

ให้ผลประโยชน์ไปตั้งมากขนาดนั้น ตอนนี้กลับเหลือเพียงน้อยนิดเท่านี้เอง

“เจ้าดีใจอะไร ไม่ใช่ว่าเจ้าเอาเงินกลับมาได้เสียหน่อย” เซี่ยผิงกั่งจิ้มหน้าผากเซี่ยเฉียว “ศึกษาเรื่องเต๋ามาเหมือนกัน ทำไมเมื่อเทียบกับปรมาจารย์โม่ เจ้าถึงได้ห่างชั้นนักนะ!”

“…” เซี่ยเฉียวจ้องมองเขาด้วยท่าทางโกรธฮึดฮัด

“เจ้าจ้องข้าไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก ปรมาจารย์โม่ร้ายกาจ เจ้าต้องเรียนรู้จากนางให้เยอะๆ!” เซี่ยผิงกั่งพูดจบก็ถอนหายใจอย่างหมดหวัง “บ้านเรามีพวกไร้ประโยชน์เยอะเกินไปแล้ว ดูเจ้าสิ เรียนหนังสือไปจะมีประโยชน์อะไร ยังสู้นักต้มตุ๋นที่หยิบฉวย ทำนาย และหลอกหลวงคนอื่นไม่ได้เลย”

น้องชายน้องสาวของเขาล้วนแต่เป็นพวกไร้ประโยชน์

เซี่ยเฉียวมีร่างกายที่ไร้ประโยชน์ เซี่ยผิงไหวมีพฤติกรรมที่ไร้ประโยชน์ ส่วนเซี่ยซีเป็นพวกสมองไร้ประโยชน์

สิ่งที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของพวกเขาไม่ใช่เลือด แต่เป็นของเสีย

เซี่ยเฉียวโกรธจนแทบบ้า

เซี่ยผิงกั่งเห็นท่าทางไม่ยอมรับของนางก็รู้สึกว่าความสุขอาบไปทั่วร่าง

“ท่านเอาเงินค่าเหล้าคืนมาให้ข้าเลยนะ!” เซี่ยเฉียวตะโกนออกมาทันที

แม้แต่พ่อบ้านก็ยังตกใจกับเสียงของนาง

คุณหนูใหญ่…รักษาท่าทีสงบนิ่งราวกับเทพเซียนมาตลอด เวลานี้กลับถูกบีบคั้นให้ต้องแสดงออกเช่นนี้ คุณชายใหญ่บาปหนามากเหลือเกิน!

รังแกคนนอกไม่เป็นไร แต่เขารังแกน้องสาวของตัวเองได้อย่างไร!

พ่อบ้านและคนอื่นๆ ต่างก็อดมองเซี่ยเฉียวด้วยสายตาสงสารไม่ได้

ร่างกายของคุณหนูใหญ่แย่ขนาดนั้น อย่าได้โกรธจนหมดลมไปนะ

เซี่ยผิงกั่งยืนอยู่หน้าหีบใบหนึ่ง ก่อนจะหยิบต่างหูคู่หนึ่งออกมาโดยไม่คาดคิด แล้วโยนมันเข้าไปในอ้อมแขนของเซี่ยเฉียว “เอ้า เงินค่าเหล้า ให้มากกว่านี้ไม่ได้แล้ว พวกเจ้ามา มายกของพวกนี้ไปที่ห้องเก็บของในเรือนของข้า!”

“!!!” เซี่ยเฉียวหน้ามุ่ย

ตือ ตือโป๊ยก่าย!

เซี่ยเฉียวโกรธจนเจ็บปวดไปหมด นางกุมหน้าอกแล้วไอออกมาทันที ใบหน้าน้อยๆ แดงก่ำ

เซี่ยผิงกั่งเห็นเช่นนั้นก็แสดงสีหน้าตกใจ เขารีบเอื้อมมือออกไปและยัดปึกเงินเข้าไปในมือของเซี่ยเฉียวทันที “ก็แค่เงินนิดหน่อยไม่ใช่หรือ! เจ้าจะรีบร้อนไปไหน ข้าเอาของพวกนี้ไปแล้ว สุดท้ายก็ต้องให้เจ้าเป็นสินเดิมตอนแต่งงานอยู่ดีนี่?!”