ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 487 การต่อสู้กันของพี่น้อง / ตอนที่ 488 คนถ่อยในชีวิต

ตอนที่ 487 การต่อสู้กันของพี่น้อง / ตอนที่ 488 คนถ่อยในชีวิต
ตอนที่ 487 การต่อสู้กันของพี่น้อง

เซี่ยผิงกั่งฟังเสียงไอของเซี่ยเฉียว เขารู้สึกว่านังหนูคนนี้ไอจนหัวใจแทบจะหลุดออกมาแล้ว ช่างน่ากลัวจริงๆ

เขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะแกล้ง…

ก็ได้ เขาตั้งใจจะแกล้งนาง ดูท่าทางนางโกรธฟึดฟัดแล้วสนุกดี

แต่มันก็ไม่น่าจะกลายเป็นแบบนี้ไปได้นี่

ผู้หญิงนี่นะ? คิดเล็กคิดน้อยจริงๆ ก็เป็นเสียอย่างนี้ต่อไปจะแต่งงานออกไปได้อย่างไร!

อีกอย่าง ตอนนี้เขาจนขนาดนี้ นังหนูนี่ก็ใกล้จะได้เวลาแต่งงานอยู่แล้ว เขาจะไม่เก็บเงินสินสอดไว้ให้มากหน่อยหรือ ไม่เช่นนั้นพอถึงเวลานั้นแล้วพี่ชายอย่างเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเล่า

เซี่ยผิงกั่งรำคาญยิ่งนัก

แต่เขายังคงขมวดคิ้วและมอบตั๋วเงินทั้งหมดให้นาง เขาคิดที่จะลูบหลังปรับลมหายใจให้นาง จึงได้ยกมือใหญ่นั้นขึ้นมาก แต่เมื่อเห็นอุ้งเท้าหมีหนักๆ ของตนเองแล้ว เขาก็ต้องวางมันกลับลงไปอีกครั้ง

มือของเขาไม่รู้หนักเบา อย่าได้ทำให้นางตายในฝ่ามือเดียวจะดีกว่า

ไอ้หยา อ่อนแอขนาดนี้ ตัวก็เล็ก นางแต่งงานออกไปแล้วก็ไม่แน่ว่าจะมีลูกได้ เขาจะทำอย่างไรดี

เซี่ยผิงกั่งกังวลจนตื่นตระหนก

เซี่ยเฉียวรับเงินไว้ก่อนจะไอออกมาอีกสองครั้ง จากนั้นก็เอ่ยอย่างอ่อนแรงว่า “พี่ พี่ใหญ่…ข้า ข้าจะตายแล้วหรือ…”

“…” เซี่ยผิงกั่งตกใจทันที “อย่านะ เจ้ายังไม่มีลูกเลย…”

“ก่อนจะตาย…ข้าอยากจะเห็นพี่ใหญ่แต่งงานนะ…แค่กๆ!” เซี่ยเฉียวท่าทางน่าสงสาร

“???” เซี่ยผิงกั่งได้ยินคำพูดของนางก็รู้สึกจนใจ “ข้าก็อยาก แต่เรื่องนี้ใช่ว่าแค่เจ้าอยากก็สำเร็จได้ จย่าฮ่วนนั่นหน้าตาขี้เหร่นัก ข้าไม่อยากได้”

“…” เซี่ยเฉียวขึงตา

นางไม่ได้หมายความอย่างนั้น

นางแค่อยากให้เซี่ยผิงกั่งให้ความสำคัญมากขึ้น และอ่อนโยนกับเด็กผู้หญิงหน่อยเท่านั้น!

แต่ก็ช่างเถอะ กับน้องสาวตัวเองแท้ๆ เขายังโหดร้ายเช่นนี้ กับคนนอกจะรุนแรงแค่ไหนก็ไม่รู้! หากแต่งงานกับผู้หญิงคนไหนจะไม่เท่ากับเป็นการทำร้ายนางหรือ!

จู่ๆ เซี่ยเฉียวก็รู้สึกยอมแพ้เล็กน้อย

อาการไอของนางก็หยุดลงทันที

นางยัดตั๋วเงินลงในอกเสื้อตัวเองทันที “ท่านให้ตั๋วเงินข้าแล้ว ของที่เหลือพวกนั้นท่านยกไปเถอะ ใครเห็นก็ต้องได้ส่วนแบ่งด้วยสิ ท่านคิดจะอมไว้คนเดียวหรือ เป็นไปไม่ได้หรอก!”

เซี่ยเฉียวพูดจบก็พ่นลมหายใจใส่เซี่ยผิงกั่ง จากนั้นจึงหันหลังกลับไปที่เรือนเล็กของตัวเองทันที

เซี่ยผิงกั่งมองแผ่นหลังของนาง และได้สติขึ้นมาทันที

เมื่อสักครู่นางแสร้งทำ?!

นางแทบจะหายใจไม่ออก และขาดใจตายได้ในพริบตา แบบนั้นก็ยังแกล้งทำได้?

เซี่ยผิงกั่งด่าแม่ออกมาหนึ่งคำ จากนั้นก็ยกเท้าเตะหีบที่ค่อนข้างเก่าใบหนึ่งจนเสียหาย

“ข้าแพ้ให้แก่นังหนูไร้ประโยชน์คนนี้แล้วจริงๆ!?” เซี่ยผิงกั่งไม่ยอมรับ

พวกเขาล้วนแต่เกิดมาจากแม่ เขาเป็นคนที่สง่างาม และตอนนี้เขาด้อยกว่าเล็กน้อย? ฉันโทษตัวเองที่ใจอ่อนเกินไป ฮึ่ม น่าเสียดายที่วางสายผู้หญิงที่เหม็นอับนี้ไปซ่อมไม่ได้!

พวกเขามีแม่คนเดียวกัน เขาเป็นถึงผู้ชาย แต่เวลานี้กับด้อยกว่านางขั้นหนึ่ง? ต้องโทษที่เขาใจอ่อนเกินไป เฮอะ น่าเสียดายที่เขาไม่สามารถจับนางแขวนแล้วจัดการสั่งสอนสักยกได้!

หากเขาสามารถทุบตีนางได้เหมือนกับเซี่ยผิงไหวจะดีแค่ไหนกัน!

ตั๋วเงินที่เซียเฉียวเอาไปเป็นเงินหกพันตำลึงเต็มๆ

ห้องเก็บสมบัติน้อยๆ ของนางมีเงินก้อนใหญ่มากเติมอีกแล้ว

เมื่อนางนึกถึงคำพูดของเซี่ยผิงกั่งเมื่อครู่ เซี่ยเฉียวก็ให้ชุนเอ๋อร์เตรียมกล่องเล็กๆ สองใบให้ จากนั้นนางนำตั๋วเงินออกมาสี่พันตำลึง แล้วแบ่งตั๋วเงินลงในกล่องแต่ละใบอย่างละครึ่ง

ปีนี้น้องชายและน้องสาวของนางก็อายุสิบสามแล้วเช่นกัน พวกเขาจะสามารถสร้างครอบครัวและเริ่มทำกิจการได้ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า

การฝากความหวังไว้กับบิดาของนางนั้นไม่มีประโยชน์

นางไม่สามารถให้ความสนิทสนมกับน้องๆ ได้ แต่นางมีเงินเพียงพอ หากเริ่มเก็บสะสมตั้งแต่ตอนนี้ ในอีกไม่กี่ปี…ก็น่าจะได้ไม่น้อยสินะ?

เซี่ยเฉียวเก็บกล่องทั้งสองไว้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เซี่ยเฉียวหลับไปด้วยความสุข ส่วนทางเซี่ยหมั่งซานนั้น ท้องฟ้าก็ถล่มลงมาแล้ว

บ้านก็ขายไปแล้ว และต้องย้ายออกภายในสามวัน

อันที่จริงแล้วไม่มีอะไรให้ต้องย้ายเลย เซี่ยหมั่งซานแทบจะเอาทุกอย่างออกไปหมดแล้ว เหลือเพียงของใช้ประจำวันที่ไร้ค่าบางส่วนเท่านั้น

เมื่อพวกเขาตื่นขึ้น คนทั้งห้องต่างก็จ้องมองกันด้วยความงุนงง

ตอนแรกพวกเขาก็ไม่ได้คิดมากอะไร แต่เมื่อแต่ละคนกลับไปที่ห้องของตนเอง เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นจนแทบจะทำให้เพื่อนบ้านหูหนวก

ตอนที่ 488 คนถ่อยในชีวิต

หญิงชารามองหีบที่ว่างเปล่า แล้วทรุดตัวลงกับพื้นทันที ในหัวของนางมีเสียง วิ๊งๆ ดังขึ้น นางรู้สึกเหมือนสายฟ้าฟาดลงบนศีรษะของนางซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแทบจะเป็นลมหมดสติไป

“มีขโมย! มีขโมย!” หญิงชราร้องโวยวาย

สะใภ้จย่า สะใภ้ซิน และเด็กๆ ทั้งหมดก็พุ่งออกมาจากห้อง

สะใภ้จย่าและสะใภ้ซินสบตากัน จากนั้นพวกนางก็ร้องไห้คร่ำครวญออกมาพร้อมกันทันที “ตั๋ว ตั๋วเงินที่ข้าเก็บสะสมมาอย่างยากลำบากพวกนั้น หายไปหมดแล้ว! ไม่มีแล้ว! เงิน เงินที่ข้าจะให้ลูกชายของข้าแต่งภรรยาหายไปแล้ว!”

คนทั้งบ้านต่างก็กรีดร้องคร่ำครวญออกมาราวกับมีคนในบ้านตาย

ดวงตาของเซี่ยฉงซานเป็นสีแดงก่ำ เขารีบเอ่ยด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม “แจ้งทางการ! รีบไปแจ้งทางการเร็วเข้า!”

เซี่ยหมั่งซานกลับมาพอดี

เมื่อเขาได้ยินดังนั้นก็เอ่ยด้วยสีหน้าสงบ “แจ้งทางการอะไร ของหายแล้วก็หายไป ต่อไปมันก็จะกลับมากลับไปนอนกันให้หมด พรุ่งนี้ตื่นแต่เช้ามาเก็บของ พวกเราย้ายออกไปอยู่ที่อื่นกัน”

หลังจากที่เขาพูดจบ เสียงร้องไห้ของทุกคนก็หยุดลงทันที

ย้ายออก?

ทำไมจะต้องย้ายออก

“เป็นฝีมือท่านหรือ! พี่ใหญ่ ใช่ท่านหรือเปล่า มิน่าเล่าจู่ๆ ท่านถึงได้ซื้อเหล้าและอาหารดีๆ มาเยอะแยะขนาดนั้น ท่านวางยาพวกเราทุกคนใช่หรือไม่” เซี่ยฉงซานเอ่ยด้วยความโกรธ

ไม่แปลกใจเลยที่ก่อนหน้านี้เป็นกลางวันแสกๆ อยู่ชัดๆ แต่พอลืมตาขึ้นมาก็มืดแล้ว!

เซี่ยหมั่งซานมองน้องชายของตนที่กำลังกล่าวโทษเขาด้วยความโกรธ ในสมองก็คิดถึงแต่คำพูดของปรมาจารย์

คนถ่อยในชีวิตเขา

ดูสิ ตอนนี้เขายังไม่ได้บอกว่านำเงินไปไหน เขาก็มีท่าทางราวกับจะกินคนเข้าไปแล้ว ถ้าหากรู้ว่าเขาทำอะไรลงไป น้องชายเขาจะไม่เอามีดมาบั่นคอเขาหรือ

“น้องสาม เจ้าโกรธขนาดนี้ทำไม ข้าเป็นคนเอาเงินไปจริงๆ ที่ข้าวางยาก็เพราะกลัวว่าพวกเจ้าจะไม่พอใจ? พวกเจ้าวางใจได้ เงินและข้าวของเหล่านี้ไม่ได้ไปอยู่ที่ไหน พวกมันทั้งหมดอยู่ที่บ้านของน้องรอง พอผ่านไปสักระยะ น้องรองก็จะคืนให้พวกเราเอง” เซี่ยหมั่งซานเอ่ยอย่างใจเย็น

จากนั้นทุกคนก็งงไปหมด

“เอาไปให้พี่รองทำไม! เขารวยออกอย่างนั้น จะขาดของพวกนี้ไหม! พี่ใหญ่ท่านเสียสติไปแล้วหรือ อยู่ดีๆ ท่านทำแบบนี้ทำไม บ้านไม่มีอะไรเหลือแล้ว พวกเราจะเอาอะไรกิน จะเอาเสื้อผ้าที่ไหนใส่!” เซี่ยฉงซานแทบจะแหลกสลายจริงๆ

เขาเพิ่งจะไปดูในห้องของตัวเอง ของที่อยู่ในหีบแทบจะไม่มีอะไรเหลือเลย!

ไม่เพียงแค่เงินเท่านั้น แต่ยังมีเสื้อผ้าและรองเท้าดีๆ จำนวนหนึ่งอีกด้วย!

ตอนนี้กลับเหลือแค่ชุดดีๆ ที่สวมใส่อยู่นี้เท่านั้น!

ต่อไปเขาจะออกจากบ้านได้อย่างไร พบเพื่อนฝูงแล้วจะทำอย่างไร ยิ่งไปกว่านั้น ลูกชายของเขาก็หมั้นหมายแล้ว เมื่อไม่มีเงิน แล้วเขาจะแต่งงานได้อย่างไร!

“พวกเจ้ารู้อะไรบ้าง! ตอนนี้ข้ากำลังจะประสบภัยแล้ว เงินจำนวนนี้เป็นการสละทรัพย์เพื่อให้พ้นภัย ข้าก็ไม่ได้เอาของไปให้คนอื่น ข้าเอาไปให้น้องรอง แล้วพวกเจ้าจะกลัวอะไร” เซี่ยหมั่งซานก็เหน็ดเหนื่อยมากเช่นกัน วันนี้ทั้งวันเขาไม่มีเวลาว่างเลย ต้องขนของตั้งมากมายขนาดนั้นก็ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเขานะ?

“พอเถอะ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว รีบไปนอนเถอะ บ้านนี้ก็ขายออกไปแล้ว พวกเราต้องย้ายออกภายในสามวัน” เซี่ยหมั่งซานสาวเท้ากลับไปที่ห้องของตัวเองทันทีโดยไม่พูดอะไรอีก

จู่ๆ สะใภ้ซินก็ราวกับเสียสติขึ้นมากระนั้น นางลุกขึ้นและพุ่งเข้าหาเซี่ยหมั่งซานอย่างกะทันหัน “ข้าจะขอสู้ตาย! ท่านคืนเงินข้ามานะ คืนเงินมาให้ข้า!”

เซี่ยหมั่งซานผลักนางออกไปทันที

“ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าเงินอยู่ที่ไหน! ถ้าหากยังโวยวายอีก ข้าจะให้ท่านแม่ปลดเจ้า!” เซี่ยหมั่งซานพูดจบก็นึกถึงท่านแม่ของเขาขึ้นมาได้ หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง เขาก็เข้าไปช่วยประคองหญิงชรากลับห้อง “ท่านแม่ ข้าเองก็ไม่มีทางเลือกเหมือนกัน ท่านฟังข้าอธิบายก่อนนะ”

หญิงชราตกตะลึง ริมฝีปากของนางสั่นไหว นางปล่อยให้ลูกชายคนโตพานางกลับเข้าห้องไป

“ท่านแม่ ท่านปรมาจารย์คำนวณดวงชะตาให้ข้าแล้ว ช่วงนี้ข้าจะประสบภัยใหญ่ ถ้าหากข้าไม่สละทรัพย์ ข้าก็จะรักษาชีวิตเอาไว้ไม่ได้!”