ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 735 ยอดเยี่ยมมากจริงๆ / ตอนที่ 736 เซี่ยผิงกั่งไอ้สัตว์เดรัจฉาน

ตอนที่ 735 ยอดเยี่ยมมากจริงๆ / ตอนที่ 736 เซี่ยผิงกั่งไอ้สัตว์เดรัจฉาน
ตอนที่ 735 ยอดเยี่ยมมากจริงๆ

ในใจอวี๋เซียนกำลังตึงเครียดและกังวลว่าเซี่ยผิงกั่งอาจจะฟันผิดได้ พอถึงตอนนั้นอะไรๆ ก็จะสายไปหมดแล้ว…

แต่เซี่ยผิงกั่งมีประสบการณ์ในการสั่งสอนน้องชายเช่นนี้มาก่อน

ไม่นานนักเซี่ยผิงไหวก็ถือดาบนิ่ง ไม่ได้ต้านทานเซี่ยผิงกั่งแล้ว ใบหน้าของเขาตึงเครียด เสื้อผ้าของเขาขาดรุ่งริ่ง ท่าทางราวกับคนกระหายเลือดที่ยืนถือดาบอยู่นิ่งๆ อย่างนั้นไม่ยอมขยับ!

“เซี่ยผิงกั่ง! ท่านมันไม่ใช่คน!”

เซี่ยผิงไหวด่าจบก็ล้มตึงลงไปทันที

เซี่ยผิงกั่งแค่นเสียงหัวเราะเย็นชาออกมาทันที “ให้ใครยกโลงศพเข้ามาหน่อย แล้วไปวางไว้ในห้องเจ้าเด็กโง่นี่ เตรียมผ้าขาวกับโคมขาวไว้ให้ข้าด้วย! ให้สาวใช้และคนงานในบ้านคนอื่นๆ มาด้วย ใครเต็มใจก็ให้ไปร้องห่มร้องไห้ในเรือนให้มันหน่อย ร้องสักสองคืนแล้วข้าจะให้เงินเดือนเพิ่มขึ้นสองเท่า!”

พ่อบ้านสั่งให้คนจัดการตามที่เขาต้องการทันที

“พี่ใหญ่เซี่ย นี่ท่านคิดจะ…” ทำอะไรกันแน่

“เจ้าเด็กนี่ความจำสั้นนัก หากไม่ข่มขู่เขาสักหน่อยก็คงไม่ได้ ประเดี๋ยวพอยกโลงศพมาแล้วจับเขายัดลงไปในนั้น หากไม่ตอกตะปูและแง้มฝาโลงเอาไว้เล็กน้อยก็ไม่ตายหรอก” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยอย่างใจเย็น

“คุณหนูใหญ่เซี่ย…” อวี๋เซียนรีบเอ่ยถามขึ้นมาอีก

นางรู้สึกว่าเซี่ยผิงไหวควรจะต้องได้รับการสั่งสอนบ้างจริงๆ

ขอแค่พี่ชายใหญ่ผู้นี้รู้อะไรควรไม่ควรก็พอแล้ว ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน คงไม่ถึงกับทำให้เซี่ยผิงไหวตายหรอก

“น้องหญิงใหญ่ออกไปข้างนอกมาทั้งวัน คงจะเหนื่อยแล้ว นางก็เลยกลับไปนอนน่ะ” เซี่ยผิงกั่งเอ่ย

“นางไม่เป็นไรแน่หรือ เมื่อครู่นี้ข้าเห็นว่าหน้านางซีดจนน่ากลัว ดูเหมือนจะ…” อวี๋เซียนยังรู้สึกหลอนมาจนถึงตอนนี้

“น้องสาวของข้าสุขภาพร่างกายไม่ดี อาจจะมีวันนั้นขึ้นมาจริงๆ แต่ยังไม่ใช่เร็วๆ นี้หรอก ช่วงนี้ร่างกายนางดีขึ้นมาก กินได้นอนหลับ เมื่อครู่นี้นางโกรธก็จริง แต่ไม่เห็นว่านางหอบหรือไอเลย ก็น่าจะเป็นการเสแสร้งแกล้งทำ ถึงแม้นางจะไม่ได้แสร้งทำ แต่เมื่อกลับไปที่เรือนของนางแล้ว ชุนเอ๋อร์สาวใช้ของนางก็จะจัดการเอายาให้นางกินเองล่ะ” เซี่ยผิงกั่งอธิบายนาง

นอกจากยานั่นของเซี่ยเฉียวแล้ว อย่างอื่นก็คงไม่มีประโยชน์อีกแล้ว

อวี๋เซียนได้ยินเช่นนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

จากนั้นนางก็เห็นพ่อบ้านนำคนเข้ามาจัดการ…ลากคุณชายรองของบ้านนี้ไป

โหดร้ายจริงๆ!

แต่…พี่น้องสองคนนี้เป็นคนซื่อตรงจริงๆ น้องชายแท้ๆ ของพวกเขาทำความผิดก็ยังเข้มงวดขนาดนี้ ต่อไปแม่นางเซี่ยก็คงจะเป็นพระชายารัชทายาทที่ยอดเยี่ยมมากจริงๆ เป็นแน่!

หลังจากที่เซี่ยเฉียวออกจากลานซ้อมเล็กนั่นแล้ว นางก็ลืมตาแล้วเดินกลับไปด้วยตัวเอง

เรื่องของเซี่ยผิงไหวนี้จะว่าใหญ่ก็ใหญ่ จะว่าเล็กก็เล็ก

แม้ว่าจะมีคนให้ของขวัญเขามาก็จริง แต่เซี่ยผิงไหวก็ยังเด็กอยู่ และคนในครอบครัวก็สามารถคืนสิ่งของไปแทนเขาได้ เพียงแต่…เขายังออกปากเรื่องการแต่งงานไปแล้วด้วย เรื่องนี้จึงจัดการยาก

คำมั่นสัญญาเช่นนี้เป็นเรื่องใหญ่เกินไป หากไม่รักษาคำพูด ต่อไปเมื่อทำเรื่องอื่นๆ ก็จะสูญเสียความน่าเชื่อถือไปได้?

แต่ถ้าปล่อยให้เป็นไปอย่างนั้นจริงๆ เกรงว่าในบ้านก็จะไม่สงบ

เซี่ยเฉียวกลับมาถึงเรือนของตนแล้ว ชุนเอ๋อร์ก็มองนางอย่างเป็นห่วง “คุณหนู ลำบากท่านแล้ว อยู่ดีๆ ก็ต้องโกรธขึ้นมาอีกเสียได้ ท่านกินยาสักเม็ดเถอะ ปลอดภัยไว้ก่อน”

ชุนเอ๋อร์รู้สึกแย่มาก

นายท่านซื่อบื้อ คุณชายใหญ่ก็ดุ คุณชายรองก็โง่งี่เง่าไม่ได้เรื่อง!

จะให้คุณหนูสบายอกสบายใจอารมณ์ดีไปทุกวันไม่ได้หรือ!

ราวกับฝูงสัตว์ที่ไม่รู้ความอะไรเอาเสียเลย!

นางหน้าบึ้งตึง เคร่งขรึม และไม่พอใจ

“มีอะไรน่าหงุดหงิดเล่า เดิมทีเด็กในวัยนี้ก็มักจะทำอะไรผิดพลาดเพราะหุนหันพลันแล่นอยู่แล้ว ทุบเขาสักทีให้เขารู้จักเข็ดหลาบก็พอแล้ว พอผ่านไปไม่กี่ปีเขาก็น่าจะมั่นคงขึ้นแล้ว” เซี่ยเฉียวสงบนิ่งมาก

เซี่ยผิงไหวกำลังโตและฮอร์โมนในร่างกายของเขาผิดปกติ หากเขาไม่ทำผิดสิจะแปลก

“คุณหนู ข่าวของท่านล้าหลังไปแล้วล่ะ เมื่อครู่เพิ่งมีคนมาบอกว่าคุณชายใหญ่ฟันคุณชายรองไปแล้ว บาดแผลทั่วร่างมีมากกว่ายี่สิบแผล โชคดีที่เป็นดาบไม่ใช่กระบี่ มิฉะนั้นคุณชายรองคงจะกลายเป็นถังรั่วๆ ใบหนึ่งไปแล้ว ข้าถึงจะคลายโทสะนี้ได้…”

ตอนที่ 736 เซี่ยผิงกั่งไอ้สัตว์เดรัจฉาน

คำพูดสุดท้ายของชุนเอ๋อร์นั้นไม่ได้เป็นจริงเป็นจัง มันเป็นแค่ความรู้สึกของนางคนเดียวเท่านั้น

“โหดร้ายอย่างนั้นเชียว?” เซี่ยเฉียวแอบกระดกลิ้นตนเอง “ฟันก็ฟันไปแล้ว จะทำอะไรได้อีก สมน้ำหน้าแล้วที่เขาต้องเจ็บตัวอย่างนั้น พรุ่งนี้พอข้าไปสำนักศึกษาแล้วจะต้องคุยกับอาจารย์เซียวเสียหน่อย คนที่รับของเขามาต้องถูกลงโทษ ส่วนคนที่ส่งของมา…ก็ไม่ควรลอยลำไปเสียเฉยๆ ถูกไหม”

“ถูกต้อง” ชุนเอ๋อร์พยักหน้า

นางและพี่ชายใหญ่ต่างก็เข้มงวดกับเซี่ยผิงไหว

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่อยากจะใช้วิธีที่อ่อนโยนกับเขา เพียงแต่มันไม่เหมาะกับเซี่ยผิงไหว

ต่อให้เป็นหลินหยาเซียงก็ใช่ว่าจะโอนอ่อนให้เขาไปหมดทุกเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องใหญ่เช่นนี้ หากเป็นอย่างหลูซื่อเมื่อก่อนที่ปล่อยปละละเลยตามใจเขาไปหมดทุกอย่าง ต่อไปเขาก็จะยิ่งทำตัวเหนือกฎหมายโดยไร้ความยำเกรงมากขึ้นไปอีก

จะต้องถูกเฆี่ยนตีบ้าง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องการรับผลประโยชน์พวกนี้ จะต้องทำให้เขาลืมไม่ลงไปชั่วชีวิต มิฉะนั้นพอแผลหาย เขาก็ลืมความเจ็บปวดไปหมดแล้ว

“วันนี้ซีเอ๋อร์ไม่ได้กลับบ้านหรือ” เซี่ยเฉียวถามชุนเอ๋อร์

“อืม วันนี้คุณหนูรองนอนที่บ้านตระกูลหลิน” ชุนเอ๋อร์พยักหน้า “คุณหนูรองว่าง่ายอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็จะต้องมาบอกกล่าวกันก่อนเสมอ ทำให้พวกเราสบายใจมาก เพียงแต่…ทำไมคุณหนูถึงได้เอากระดิ่งทองคำของตัวเองให้คุณหนูรองไปล่ะเจ้าคะ”

คุณหนูเป็นคนให้ของขวัญเรียบง่ายมาตลอด

อักษรยันต์ กระบี่ไม้ท้อเป็นของขวัญหลักๆ หากมีเวลาจริงๆ นางจึงจะพิจารณาของขวัญอย่างอื่น

ตั้งแต่ที่นางรู้จักคุณหนูใหญ่มาก็เห็นนางสวมกระดิ่งติดตัวไว้ตั้งแต่แรกแล้ว นางไม่เคยคิดว่าคุณหนูจะมอบมันให้คนอื่น

“ซีเอ๋อร์ช่วงนี้ดวงตก” เซี่ยเฉียวขมวดคิ้วพลางถอนหายใจเบาๆ

เคราะห์คราวนี้ใช่ว่าจะแก้ไขไม่ได้

ขังนางไว้ในบ้านสักระยะโดยไม่ให้ออกไปไหน และใช้อาวุธวิเศษกับค่ายกลช่วย ปัญหาก็จะหมดไปได้ แต่เซี่ยซีไม่ใช่ลูกหมาลูกแมวเสียหน่อย กว่าที่นางจะได้มีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างทุกวันนี้ก็ไม่ใช่ง่ายๆ หากให้นางอุดอู้อยู่แต่ในบ้านไม่ให้ออกไปไหนเลย นางเองก็ไม่อยากทำอย่างนั้น

โชคดีที่มีกระดิ่งทองคำนั่น หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับนางก็ไม่น่าจะเป็นเรื่องร้ายแรง

เซี่ยเฉียวเหนื่อยมากจริงๆ ไม่นานนักนางก็ไปพักผ่อน

ในขณะที่ในเรือนของเซี่ยผิงไหวกำลังเป็นเวลาที่ครึกครื้นยิ่ง

เซี่ยผิงกั่งทำอะไรเด็ดขาดมาก หลังจากที่ยกโลงศพเข้าไปในห้องแล้ว เขาก็วางร่างของน้องชายลงไปในโลง และเหลือช่องว่างที่แทบมองไม่เห็นแสงเอาไว้เล็กน้อยให้เพียงพอสำหรับการหายใจ

ที่หน้าโลงยังจัดวางของบูชาไว้ส่วนหนึ่ง กลุ่มสาวใช้และบ่าวชายผลัดเปลี่ยนกันร้องห่มร้องไห้อยู่รอบโลงศพทีละกลุ่มต่อเนื่องกันทั้งวันทั้งคืนโดยไม่มีหยุด

ใครที่ไม่รู้ก็คงจะคิดว่าตระกูลเซี่ยมีคนตายจริงๆ

เซี่ยผิงไหวตื่นขึ้นกลางดึก ร่างกายของเขายังคงเจ็บปวดรวดร้าว เขากำลังคิดจะจับแผลดู แต่กลับพบว่าตนเองไม่รู้อยู่ที่ไหน

รอบข้างมืดมิดและเล็กมาก ดูเหมือนภายในหีบใบหนึ่ง…

“ฮือๆ…”

“ฮือๆ…”

ข้างนอกมีเสียงแปลกๆ ที่เขาก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำ

ปังๆ

เซี่ยผิงไหวเคาะจากข้างในอย่างแรง

แต่ไม่มีใครสนใจเขาเลย พวกเขาเอาแต่ร้องไห้อยู่ข้างนอก ส่วนเขาก็ออกแรงผลักดันไปอย่างแรง แต่กลับพบว่ามันไม่ขยับเลย!

เกิดอะไรขึ้น!

เซี่ยผิงไหวเป็นกังวลเล็กน้อย เสียงร้องเหล่านั้น…หรือว่าพี่หญิงใหญ่จากไปแล้วจริงๆ!

“ปล่อยข้า! ปล่อยข้าออกไปนะ ไม่อย่างนั้นข้าจะกัดพวกเจ้าให้ตายเลย!” เซี่ยผิงไหวตะโกนสุดเสียง

เสียงที่ดังมาจากโลงศพนั้นหดหู่มาก แต่พวกบ่าวรับใช้ก็ช่วยอะไรไม่ได้ คุณชายใหญ่บอกว่าไม่ว่าคนในโลงจะตะโกนอะไรก็ห้ามไม่ให้พวกเขาสนใจ หากใครเปิดปากพูดกับคุณชายรองที่อยู่ในนั้น ก็จะไม่ได้เงินรางวัล!

นอกจากนั้น…

“ฮือๆๆ…คุณหนูใหญ่…”

“…คุณชายรอง…ฮือๆ ทำไมพวกท่านมาด่วนจากไปกันหมดอย่างนี้เล่า…” พวกบ่าวรับใช้ร้องเสียงดังออกมาอย่างหน้าไม่อาย

คุณชายใหญ่ไม่กลัวโชคร้ายเลยจริงๆ ถึงได้สั่งให้พวกเขาร้องไห้ให้คุณหนูใหญ่

เซี่ยผิงไหวที่อยู่ข้างในนั้นตกตะลึงไปทันที

ไปกันหมด? ใครไปกันหมด!

เขา? กับพี่หญิงใหญ่!

เหลวไหลทั้งเพ! เขายังมีชีวิตอยู่! พี่หญิงใหญ่ก็ต้องยังมีชีวิตอยู่แน่!

“เซี่ยผิงกั่งไอ้สัตว์เดรัจฉาน ปล่อยข้าออกไปนะ!”