ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 737 ไม่รักดี / ตอนที่ 738 น้องสาวที่น่าสงสาร

ตอนที่ 737 ไม่รักดี / ตอนที่ 738 น้องสาวที่น่าสงสาร
ตอนที่ 737 ไม่รักดี

เซี่ยผิงไหวร้องเสียงดังแต่ก็ไม่มีใครสนใจเขา หลังจากผ่านไปราวหนึ่งเค่อ คำว่า “คุณหนูใหญ่ผู้น่าสงสาร” ก็ยังคงดังอยู่ข้างหูเขา จนเขารู้สึกชาไปหมดทั้งตัว!

พี่หญิงใหญ่เป็นอะไรกันแน่!

ไม่น่าจะตายไปแล้วจริงๆ หรอกใช่ไหม เป็นไปไม่ได้หรอก!

หรือว่าพี่หญิงใหญ่ใกล้จะตายแล้วจึงอยากจะล้มเลิกงานแต่ง แต่พี่ชายใหญ่ไม่พอใจก็เลยฝังพี่หญิงใหญ่ไปเสียเลย!?

เซี่ยผิงไหวไม่มีความเชื่อถือใดๆ ต่อเซี่ยผิงกั่งแม้แต่น้อย เดิมทีเขาก็รู้สึกว่าเขาเป็นคนที่น่ากลัวที่สุดบนโลกใบนี้อยู่แล้ว

เขาร้องตะโกนจนคอพังไปแล้วก็ยังไม่มีเสียงตอบกลับ

เซี่ยผิงไหวตื่นตระหนกแล้ว เขาตื่นตระหนกแล้วจริงๆ

เมื่อก่อนพี่ชายใหญ่ก็เคยใช้แส้ฟาดเขา ทุบตีด้วยแผ่นไม้กระดาน ใช้เท้าเตะ หรือไม่ก็ตบบ้องหู แต่ครั้งนี้หนักที่สุด!

เขาสัมผัสได้ถึงคราบเลือดบนร่างกายของเขาที่แห้งกรังแล้ว กลิ่นอายของเลือดก็ชัดเจนยิ่งขึ้นในโลงศพเล็กๆ นี้!

นี่คือโลงศพ ตอนนี้เขามั่นใจแล้ว

พี่ชายใหญ่คิดว่าเขาตายไปแล้ว!

ส่วนพี่หญิงใหญ่…

พี่หญิงใหญ่เป็นอะไรกันแน่…

“พี่ชายใหญ่ข้าสำนึกแล้ว! ท่านรีบปล่อยข้าออกไปเถอะ ข้ายังไม่ตายนะ พี่หญิงใหญ่ ท่านอยู่ที่ไหนน่ะ” เซี่ยผิงไหวเปิดปากตะโกนอีกครั้ง

เขากลัวแล้ว

ตั้งแต่วันแรกที่พี่หญิงใหญ่ของเขาเข้าเมืองหลวงมา เขาก็รู้แล้วว่าสุขภาพร่างกายของพี่หญิงใหญ่ไม่ดี…

เขาเองก็รู้ด้วยว่าพี่หญิงใหญ่อยากให้เขามีความก้าวหน้า จึงไม่ยอมให้เขาเล่นจิ้งหรีด ให้เขาได้เรียนกับอาจารย์เซียว และอาจารย์อวี๋ ทั้งหมดนั้นก็เพื่อตัวของเขาเอง เขารู้!

แต่เขามันไม่รักดี ไม่รู้จักทำตัวดีๆ เขาเองก็ช่วยไม่ได้นี่!

เขาผิดไปแล้ว!

หากเขารู้มาก่อนว่าพี่หญิงใหญ่จะโมโหจนล้มป่วย เขาจะไม่รับบ้านบ้าๆ นั่นมาหรอก!

แต่ที่เขาไม่เข้าใจก็คือ ก็แค่บ้านหลังหนึ่งเท่านั้น เขาเองก็ไม่ได้ไปอยู่เสียหน่อย พวกเขาก็แค่คืนบ้านหลังนั้นไปก็ได้แล้วนี่?!!

เซี่ยผิงไหวตาแดงก่ำ ในที่มืดเช่นนี้จิตใจของเขาก็ยิ่งไม่สงบ ยิ่งคิดก็ยิ่งแย่

แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

เซี่ยผิงกั่งทำตามที่เขาพูด เช้าวันรุ่งขึ้นเขาเข้าไปดูในเรือน และแสร้งทำเป็นถอนหายใจอยู่ที่โลงศพ “น้องหญิงใหญ่ เจ้าตายอย่างน่าอนาถนัก เดิมทีข้าคิดว่าเจ้าโชคดีจะได้เป็นพระชายารัชทายาทกับเขาแล้ว นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะต้องมาตายเพราะถูกเจ้าเด็กไม่ได้ความนั่นทำให้โมโห! เขาทำให้เจ้าตาย ข้าเองก็ไม่ปล่อยเขาให้มีชีวิตต่อไปหรอก พวกเจ้าสองพี่น้องจะได้มีเพื่อนยามอยู่ในแดนหลังความตาย”

พอเขาพูดจบก็จากไปอย่างสงบ

เป็นน้องหญิงใหญ่ที่ฉลาด!

เมื่อก่อนเขารู้จักแต่การลงไม้ลงมือ แต่เด็กคนนี้เป็นน้องชายของเขาเอง แล้วจะกลัวการถูกทุบตีได้อย่างไร เนื้อหนังหยาบกระด้างอย่างนั้น ทุบตีไปก็ไร้ประโยชน์!

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว การใช้อุบายหลอกให้เขากลัว คงสามารถทำให้เด็กคนนี้เข้าใจอะไรได้บ้างสินะ?

ส่วนเรื่องโชคร้าย…

เดิมทีสุขภาพร่างกายน้องหญิงใหญ่ก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว ก็ถือเสียว่าร้องไห้ไปก่อนล่วงหน้า ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร อีกอย่าง คนเราอย่างไรก็ต้องตายอยู่แล้ว!

“…” เซี่ยผิงไหวที่อยู่ในโลงมึนงงไปหมดแล้ว

พี่ชายใหญ่พูดจริงหรือ!

พี่หญิงใหญ่ของเขา…

“พี่หญิงใหญ่! ข้าทำผิดต่อท่าน…ข้าผิดไปแล้ว ข้าสำนึกผิดแล้ว พี่หญิงใหญ่ท่านอย่าตายนะ…” เซี่ยผิงไหวตะโกนออกมาทันที

ในโลงร่ำไห้ นอกโลงก็ร่ำไห้ รับกันเป็นทอดๆ ราวกับพวกเขากำลังร้องเพลง ดูดียิ่งนัก

อวี๋เซียนมองเข้ามาจากที่ไกลๆ นางทั้งตกใจและชื่นชม

เมื่อนางมาคิดดูให้ดีแล้ว ตอนที่นางอยู่ที่บ้านเกิดในตงอัน นางน่าจะเกรงใจพวกอาของนางเกินไปหรือไม่ หากนางเป็นพี่ใหญ่เซี่ยคนนี้…นางก็คงจะไม่ถูกรังแกจนต้องหนีออกมาแบบนี้หรอก!

พี่ใหญ่เซี่ยเป็นคนแปลกเหลือเชื่อจริงๆ!

เซี่ยผิงกั่งคนแปลกเหลือเชื่อออกไปศาลตัดสินคดีอย่างอารมณ์ดี หลังจากรอไปสักพักโจวเว่ยจงก็มาถึงพร้อมกับรัชทายาท

เขารีบคว้าตัวโจวเว่ยจงไว้ ก่อนจะหยิบจดหมายออกมาพลางเอ่ย “สหายโจว พวกเราสองคนนี่มีวาสนาต่อกันจริงๆ เจ้าลองเดาสิว่าเป็นเรื่องอะไร ตอนนี้น้องชายลูกพี่ลูกน้องของเจ้าอาศัยอยู่ที่จวนของข้าล่ะ ข้าดูแลเขาเป็นอย่างดีเชียว ข้ากับเขาเหมือนเคยรู้จักกันมาก่อน แทบจะกินด้วยกัน นอนด้วยกันแล้ว! เหมือนจะเป็นพี่น้องแท้ๆ แล้ว เอ้า นี่เป็นจดหมายที่เขาฝากมาให้เจ้า เจ้ารีบๆ อ่านดูเถอะ วันนี้พวกเราไปขอลาหยุดกัน แล้วข้าจะได้พาเจ้าไปพบเขา!”

ตอนที่ 738 น้องสาวที่น่าสงสาร

หลังจากที่เซี่ยผิงกั่งพูดจบ เขาก็ส่งจดหมายให้โจวเว่ยจงอย่างตื่นเต้น

โจวเว่ยจงได้ยินเช่นนั้นก็มึนงงไปหมด

น้องชายลูกพี่ลูกน้อง? น้องชายคนไหน แล้วมาอยู่ที่บ้านตระกูลเซี่ยได้อย่างไร หรือว่าเป็นคนในครอบครัวของท่านอาหญิง หากเป็นคนจากบ้านอาหญิง แล้วจะให้เซี่ยผิงกั่งมาเป็นคนส่งจดหมายได้อย่างไร!

โจวเว่ยจงเปิดจดหมายอ่านด้วยความงงงวย

แต่หลังจากที่โจวเว่ยจงได้อ่านจดหมายแล้ว เขาก็ตกตะลึงไปทันที

อะไรกันเนี่ย!

ไม่ใช่น้องชายอะไรสักหน่อย แต่เป็นน้องหญิงอวี๋เซียน นางอยู่ที่บ้านตระกูลเซี่ย?!

ในจดหมายเขียนไว้ชัดเจนว่าตระกูลอวี๋ที่ตงอันจะให้นางแต่งกับใครก็ไม่รู้ แต่นางไม่เต็มใจจึงได้หนี เรื่องนี้…ทำได้ดี

แต่…เพื่อความปลอดภัยของตนเอง นางจึงได้แต่ต้องปลอมตัวเป็นผู้ชายเท่านั้น ต่อมานางต้องการมาหาเขาที่บ้านตระกูลโจว แต่เนื่องจากเสื้อผ้าของนางซอมซ่อเกินไป นางจึงไม่สามารถเข้าบ้านได้!

จนนางบังเอิญมีวาสนาได้พบกับผู้วิเศษคนหนึ่ง นางได้รับคำชี้แนะจากผู้วิเศษจึงได้กลายไปเป็นอาจารย์สอนศิลปะการต่อสู้ที่บ้านตระกูลเซี่ย…

นอกจากนี้ น้องหญิงก็ยังถามเขาด้วยว่า นางสามารถไปอยู่ที่บ้านตระกูลโจวเพื่อหลบภัยสักระยะได้หรือไม่ อีกอย่างคือตระกูลโจวได้รับจดหมายจากตระกูลอวี๋บ้างหรือไม่ และพวกเขาคิดจะส่งนางกลับตระกูลอวี๋ไปแต่งงานหรือไม่…

หากตระกูลโจสามารถให้ที่พักพิงแก่นางได้สักระยะหนึ่ง นางจะทำตัวเป็นกุลสตรีแต่โดยดี และไม่ทำให้ตระกูลโจวต้องอับอายขายหน้า

ในจดหมายบอกเล่าเรื่องราวความจนใจของลูกพี่ลูกน้องเขาออกมาอย่างชัดเจน

ทันใดนั้นโจวเว่ยจงก็นึกขึ้นมาได้ว่า เมื่อเร็วๆ นี้…ก็มีผู้อาวุโสถามไถ่เรื่องลูกพี่ลูกน้องของเขาขึ้นมาจริงๆ

คำพูดนัยว่าลูกพี่ลูกน้องของเขาดูเหมือนจะไม่เคารพผู้อาวุโส หลังจากที่บิดามารดาจากไปก็ยิ่งทำตัวทะเยอทะยาน…

พอโจวเว่ยจงได้อ่านจดหมายนี้แล้ว เขาก็เข้าใจเรื่องราวต่างๆ ได้เกือบหมดทันที

ที่บ้านของเขาจะต้องได้รับจดหมายมาตั้งนานแล้วแน่ๆ

พวกเขาจึงได้ถามที่อยู่ของนางกับเขา!

หากเขาพูดเรื่องนี้ออกไป เกรงว่าคงจะมีคนที่บ้านมาจับตัวน้องสาวของเขาส่งกลับไปที่ตงอันเป็นแน่!

โจวเว่ยจงรู้สึกสับสนมาก

เพราะ…เซี่ยผิงกั่ง

“สหายเซี่ย…น้อง…ชายของข้าอยู่ที่บ้านเจ้า มีอะไรที่ปรับตัวไม่ได้บ้างหรือไม่” โจวเว่ยจงไม่ไว้ใจเซี่ยผิงกั่ง

ก็ฟังที่เขาพูดเมื่อครู่นี้สิ!

เขาถึงกับพูดว่าแทบจะกินนอนกับน้องสาวเขาแล้ว!

แค่นั้นก็มากพอแล้ว?!

“ปรับตัวได้สิ! ข้าเอาเปรียบใครก็ได้ แต่จะไม่เอาเปรียบน้องชายเจ้าแน่” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยอย่างเป็นธรรมชาติ

“เช่นนั้น…เจ้าเล่าให้ข้าฟังหน่อยได้ไหมว่า ปกติแล้วน้องชายของข้าทำอะไรบ้าง” โจวเว่ยจงเอ่ย

เซี่ยผิงกั่งครุ่นคิดเล็กน้อย “น้องชายของเจ้าออกไปข้างนอกเป็นบางครั้ง เห็นบอกว่าจะไปตามหาคน ปกติส่วนใหญ่ก็อยู่ที่บ้านข้า ฟ้ายังไม่ทันสว่างก็ลุกขึ้นมาฝึกยุทธแล้วซึ่งตรงกับนิสัยข้าพอดี ข้าก็เลยฝึกกับเขา ช่วงเช้าเขาก็ฝึกการต่อสู้ บ่ายก็สอนน้องชายข้า ได้ค่าเหนื่อยเดือนละสิบตำลึง รวมที่พักและอาหารแล้ว”

“…” โจวเว่ยจงอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อมองเซี่ยผิงกั่งแล้ว เขาก็บอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร

ฟ้ายังไม่ทันสางก็ต้องลุกขึ้นมาต่อยตีกับเจ้าหมียักษ์ตัวนี้แล้ว!?

น้องสาวที่น่าสงสารของเขาต้องลำบากมากจริงๆ!

แม้ว่าเขาจะไม่ได้เจอนางมาหลายปีแล้ว แต่ลูกพี่ลูกน้องของเขาก็เป็นผู้หญิง ร่างกายนางบอบบาง แม้นางจะรู้ศิลปะการต่อสู้อยู่บ้าง แต่นางจะต้านทานหมัดของเซี่ยผิงกั่งได้อย่างไร!

เงินเดือนเดือนละสิบตำลึงนั้นไม่น้อย แต่สำหรับน้องสาวของเขาแล้ว นางน่าสงสารมากจริงๆ!

ตอนที่บิดามารดาของนางยังอยู่ นางมีเงินให้ใช้มากกว่านั้นเสียอีก ตอนนี้นางต้องเหน็ดเหนื่อยลำบากกว่าจะได้เงินมาแค่เล็กน้อยเท่านั้น ไม่รู้ว่านางจะมีเงินมาซื้อเครื่องประทินโฉมเสื้อผ้าบ้างหรือไม่!

แต่ในจดหมายฉบับนี้ น้องสาวของเขาก็ยกย่องชมเชยตระกูลเซี่ยไม่น้อย

นางบอกว่าแม่นางเซี่ยจิตใจดี เซี่ยผิงกั่งง่ายๆ ตรงไปตรงมา และบอกว่าเซี่ยผิงไหวมีพรสวรรค์ในเรื่องศิลปะการต่อสู้…

เฮ้อ น้องสาวผู้โง่เขลาของเขายังไม่เคยเห็นเซี่ยผิงกั่งสอบสวนนักโทษในศาลตัดสินคดีมาก่อนต่างหาก หากนางรู้แล้วล่ะก็ คงจะไม่พูดอะไรแบบนี้ออกมาแน่!