ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 739 คมมีดลมหนาว / ตอนที่ 740 หย่าร้าง

ตอนที่ 739 คมมีดลมหนาว / ตอนที่ 740 หย่าร้าง
ตอนที่ 739 คมมีดลมหนาว

อารมณ์ของโจวเว่ยจงซับซ้อน ความรู้สึกผสมปนเปกันไปหมด

“น้องชายของข้าขี้กลัวมาแต่ไหนแต่ไร สหายเซี่ย ปกติท่านไม่ได้ข่มขู่เขาหรอกใช่ไหม” โจวเว่ยจงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

เซี่ยผิงกั่งงุนงงเล็กน้อย “ลูกพี่ลูกน้องของเจ้าดูไม่เหมือนคนขี้กลัวเลยนะ จริงสิ เจ้าคงไม่ได้พบเขามาหลายปีแล้วสินะ? เจ้าเด็กนั้นตัวเตี้ยกว่าข้ามาก แต่สำหรับผู้ชายก็นับว่าสมส่วนแล้วล่ะ ร่างกายเขาแข็งแรงอย่างกับงูน้ำตัวหนึ่งจริงๆ นุ่มนิ่มไม่มีกระดูก เวลาต่อสู้กันแล้ว จับตัวได้ยากจริงๆ!”

“!!!” โจวเว่ยจงรู้สึกสะเทือนจิตใจ

“นุ่มนิ่มไม่มีกระดูก!? เจ้า…เจ้าเคยแตะแล้วหรือ!” โจวเว่ยจงกลั้นใจถามด้วยความตกใจ

เซี่ยผิงกั่งดูงุนงง “เวลาที่พวกข้าเรียนรู้ซึ่งกันและกัน มันก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องปะทะกันนี่ ลูกผู้ชายทั้งคนจะกลัวอะไรเล่า อีกอย่าง แม้ว่าเขาจะถูกข้าตีจนฟกซ้ำไปบ้าง แต่ข้าก็ให้ยาเขาไปแล้วนะ ยานั่นก็เป็นยาที่รัชทายาทให้ข้ามา ใช้ขจัดอาการเลือดคั่งช่วยให้เลือดไหลเวียนได้ดีมาก เจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก”

เซี่ยผิงกั่งไม่ได้บอกว่า อันที่จริงแล้วเขาโดนทุบตีมากกว่าหน่อย

นอกจากนี้ บางครั้งเขาก็อยากช่วยใส่ยาให้อวี๋เซียนด้วยตัวเอง แต่อวี๋เซียนไม่ชอบและคิดว่าความเงอะงะซุ่มซ่ามของเขาจะทำให้ตนเองเจ็บ ดังนั้นระหว่างสหายอย่างพวกเขาจึงขาดความสัมพันธ์แบบที่ช่วยเหลือกันในยามยากแบบนี้ไป!

โจวเว่ยจงกลืนน้ำลายและสั่นไปทั้งตัว

เซี่ยผิงกั่งนะเซี่ยผิงกั่ง เจ้ามันไม่ใช่คนจริงๆ!

“ไป!” โจวเว่ยจงขบฟัน

“จะไปไหน” เซี่ยผิงกั่งชะงักไปเล็กน้อย

“ไม่ได้จะลางานไปหาน้องชายของข้าหรือ!” โจวเว่ยจงเอ่ยโกรธๆ

เซี่ยผิงกั่งหัวเราะออกมาทันที “เจ้าจะร้อนใจไปทำไม น้องชายของเจ้าไม่หนีไปไหนหรอก รอเดี๋ยว ข้ายังมีงานที่ต้องทำ!”

เซี่ยผิงกั่งพูดจบก็ก้าวฉับๆ ไปเข้าเฝ้ารัชทายาททันที!

เขาจะเล่าเรื่องเด็กทารกจมน้ำตายให้รัชทายาทฟัง หากรัชทายาทเห็นด้วย เขาก็จะไปบ้านตระกูลเปาเพื่อจับกุมตัวทันที

แน่นอนว่า น้องสาวของเขายังบอกด้วยว่า ก่อนที่เขาจะไปจับกุมคนก็ให้ส่งใครสักคนไปที่นั่นเพื่อถามความคิดเห็นของภรรยาเปาหลุนเซิงก่อน หากนางต้องการที่จะหย่า ก็ให้จัดการตามที่นางต้องการไปเสียเลย

เพียงแต่เขาคิดว่านางทนทุกข์เพื่อสามีมามากขนาดนี้ การหย่าจะมีประโยชน์อะไร รอดูสามีตายจากไปจะไม่สะใจกว่าหรือ

หากมีเงินและกิจการครอบครัวย่อมเลี้ยงลูกได้ดีกว่า เสียอย่างเดียวคือ…หากแม่สามี หมอตำแย และเปาหลุนเซิงถูกจับไปหมดแล้ว ครอบครัวนี้ก็เป็นนักโทษกันหมด และนางก็จะเป็นหม้ายอยู่บ้านคนเดียวและต้องถูกคนดูหมิ่นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

หากนางเลือกที่จะหย่าก็จะมีชื่อเสียงที่ดีกว่า

อันที่จริงเรื่องนี้เป็นคดีธรรมดาทั่วไป ตอนนี้ที่ศาลาว่าการก็กำลังแปลกใจว่าเหตุใดศาลตัดสินคดีจึงต้องแทรกแซงเรื่องนี้ด้วย

เซี่ยผิงกั่งเองก็หวั่นเกรงปรมาจารย์โม่ เขาจึงได้ยอมยุ่งเรื่องนี้ หากเป็นแค่ความคิดของน้องสาวเขาคนเดียว เขาคงจะไม่เอาเรื่องนี้มากราบทูลรัชทายาทหรอก

เซี่ยผิงกั่งเดินไปอย่างอารมณ์ดี แต่ในใจโจวเว่ยจงราวกับมีมดกัดสักหมื่นตัว เขาร้อนใจจนแทบบ้า

ราวกับว่าหากเขาไปบ้านตระกูลเซี่ยช้าไปสักหนึ่งชั่วยาม น้องสาวของเขาก็จะต้องทนทุกข์ทรมานไปอีกชั่วยามกระนั้น!

เขารู้สึกอึดอัดไปหมด!

โจวเว่ยจงคอยเฝ้าอยู่ข้างนอกด้วยสีหน้าจริงจัง ไม่อนุญาตให้คนแปลกหน้าเข้าไปข้างในได้

เซี่ยผิงกั่งใช้เวลาไม่นานในการอธิบายสถานการณ์ให้รัชทายาทฟัง

โจวเว่ยจงขมวดคิ้ว เขากลับให้ความสำคัญกับเรื่องนี้อย่างที่คาดไม่ถึง “หลังจากที่เสด็จปู่ขึ้นครองบัลลังก์แล้ว ในบรรดากฎหมายชุดแรกๆ ที่ออกมาก็มีกฎหมายที่มุ่งเป้าไปที่การฆ่าทารกเพศหญิงโดยเฉพาะ น่าเสียดายที่กฎหมายฉบับนั้นไม่เข้มงวดเพียงพอทำให้ยังมีเด็กทารกหญิงอีกจำนวนมากที่เสียชีวิตไปอย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่ เดิมทีข้าคิดว่าในเมืองหลวงจะมีเรื่องแบบนี้น้อยลงหน่อย นึกไม่ถึงว่าจะมีคนกำเริบเสิบสานถึงเพียงนี้”

“เฉียวเอ๋อร์พูดถูก ในเมื่อทารกหญิงแฝดทั้งสองต้องตายก็ต้องเพิ่มโทษเป็นสองเท่า เจ้าจะต้องพาคนไปจับพวกเขา และลงโทษพวกเขาก่อนเที่ยงพรุ่งนี้!” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ย

เซี่ยผิงกั่งตกตะลึงไปกับการเรียกเซี่ยเฉียวของรัชทายาทเล็กน้อย จากนั้นเขาก็รีบเอ่ย “หากลงโทษโบยพวกเขาร้อยสี่สิบไม้อย่างเอิกเกริกจริงๆ พวกเขาจะต้องตายอย่างแน่นอน พอถึงตอนนั้นฝ่าบาทจะไม่ถูกวิพากษ์วิจารณ์หรือพ่ะย่ะค่ะ”

“แค่คำพูดไม่กี่คำจะเหมือนคมมีดลมหนาวที่ทำให้ข้าตายได้เลยอย่างนั้นหรือ”

ตอนที่ 740 หย่าร้าง

จ้าวเสวียนจิ่งไม่ใช่คนที่เคยเกรงกลัวอะไรแต่ไหนแต่ไรมาอยู่แล้ว หากเทียบกับคดีทุจริตเมื่อปีที่แล้วคดีเด็กทารกหญิงนี้ก็ไม่มีความหมายสำหรับขุนนางใหญ่เหล่านั้น เพราะมันไม่ได้คุกคามผลประโยชน์ของพวกเขา

ชาวบ้านอาจมีการบ่นในใจ แต่ก็เป็นความคิดของพวกเขาเองที่ผิด

ขนบธรรมเนียมจริยธรรมของชาวบ้านไม่ถูกต้องก็ต้องเปลี่ยน

ท่าทางจ้าวเสวียนจิ่งดูสบายๆ เขาไม่สนใจความคิดเห็นของคนภายนอกเลย เซี่ยผิงกั่งจึงยิ่งรู้สึกเลื่อมใสเขามากขึ้นไปอีก

เขาเฝ้ารอวันที่รัชทายาทจะเสด็จขึ้นครองบัลลังก์

ตั้งแต่ที่เขารู้จักรัชทายาทมา เขาแทบไม่เห็นว่ารัชทายาทจะมีอารมณ์ความรู้สึกกับอะไรเป็นการส่วนตัวมากเกินไป ราวกับเขาเกิดมาเพื่อเป็นราชาที่ต้องทำงานหนักเพื่อใต้หล้ามาตั้งแต่เกิด

ทุกการตัดสินใจของเขาเป็นเหมือนน้ำพุเย็นยะเยือกภายใต้น้ำแข็ง สะอาดและเย็นเยียบ เย็นเยียบจนบีบใจคน

เซี่ยผิงกั่งรีบนำคนออกไปทันที

เขาให้เจ้าหน้าที่หญิงของศาลาว่าการไปที่บ้านตระกูลเปาก่อน

สะใภ้แซ่ตู้บัดนี้ยังมีบาดแผลอยู่บนใบหน้า เนื่องจากสามีนางถูกจับกุมตัวไปแล้ว และแม่สามีก็ร้องไห้โวยวายอยู่ตลอดทั้งคืน ดังนั้นตอนนี้สภาพจิตใจของนางจึงไม่ค่อยดี นางแลดูห่อเหี่ยวมาก

แม้เด็กทั้งสองจะยักเล็ก แต่พวกเขาก็รู้สึกได้ว่าบรรยากาศที่บ้านไม่ปกติ ต่างพากันเงียบเหมือนลูกแมวที่โดนแช่แข็ง ไม่กล้าพูดอะไรออกมาทั้งนั้น

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นคนจากทางการเข้ามา สะใภ้ตู้ก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัวมากขึ้นไปอีก

“สะใภ้ตู้ พวกเรามาที่นี่เพื่อถามความเห็นของเจ้า หากเจ้าคิดที่จะหย่า พวกข้าก็จะช่วยเหลือจัดการเรื่องเอกสารให้เจ้าเอง เจ้าวางใจได้เลย เนื่องจากแม่สามีของเจ้าเปาหลิว และสามีของเจ้าเปาหลุนเซิงมีความผิดติดตัว ดังนั้นเด็กๆ จึงจะต้องอยู่ในความดูแลของเจ้าอยู่แล้ว” เจ้าหน้าที่หญิงได้รับจดหมายมาก่อนล่วงหน้ามาก่อนแล้ว ตอนนี้นางจึงพูดตามที่ตกลงกันไว้

สะใภ้ตู้ประหลาดใจเล็กน้อย “ข้าดูแลพวกเขา? ข้าพาพวกเขาไปได้?”

“เจ้าเป็นมารดาของเด็ก ย่อมทำได้แน่นอน” เจ้าหน้าที่หญิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

เมื่อแม่สามีเปาหลิวที่ยังไม่ถูกจับกุมตัวไปได้ยินเช่นนั้นก็แยกเขี้ยวทันที “เฮ้ย! เจ้ามันหญิงโสเภณีที่ไร้จิตสำนึก เจ้ามีชู้อยู่ข้างนอกแล้วยังคิดจะเอาหลานชายข้าไปอีก ฝันไปเถอะ!”

สะใภ้ตู้คอหดคอย่นทันที

เจ้าหน้าที่จากศาลาว่าการรีบมัดตัวเปาหลิวเอาไว้ทันที “เจ้ามีคดีฆ่าคนตายติดตัว อย่างน้อยที่สุดก็ต้องถูกตัดสินจำคุกปีครึ่ง หากไม่ให้หลานชายเจ้าไปอยู่กับแม่ แล้วจะให้เด็กที่อายุน้อยขนาดนี้อยู่ในบ้านกินลมเอาหรือไง!”

“คดีฆ่าคนตายอะไร! ข้าไม่ได้ฆ่าคนนะ! ตอนนั้นสะใภ้หวังตายเพราะคลอดยากต่างหาก!” แม่สามีรีบตะโกนออกมาทันที

นางไม่ได้มองว่าเด็กทารกหญิงสองคนนั้นเป็นมนุษย์ด้วยซ้ำไป

แม้ว่าเมื่อคืนนางจะฝันร้ายทั้งคืน แต่ความคิดภายในใจของนางก็ไม่เปลี่ยนแปลง

สะใภ้หวังยังมีชีวิตอยู่จริงๆ ตอนที่นางถูกผ่าท้อง แต่นี่ผู้หญิงคนไหนก็ตามที่คลอดลูกก็ต้องผ่านประตูนรกแบบนี้อยู่แล้ว หากคลอดยากขึ้นมา จะเก็บผู้ใหญ่หรือเด็กไว้ ถึงอย่างไรก็รักษาชีวิตไว้ได้แค่คนเดียวอยู่แล้ว?!

ภายใต้สถานการณ์ในขณะนั้นต่อให้พวกนางไม่เก็บเด็กไว้ สะใภ้หวังก็ต้องตายอยู่แล้ว มันไม่ใช่ความผิดของนางนะ!

“สะใภ้เปาหลิว หากทางการคิดจะเอาผิดเรื่องที่เจ้าผ่าท้องสะใภ้หวังจริงๆ หัวของเจ้าคงจะต้องหลุดจากบ่าอย่างแน่นอน” เจ้าหน้าที่จากศาลาว่าการเยาะเสียงเย็น “เจ้ากับหมอตำแยและลูกชายของเจ้าสมคบคิดกันฆ่าหลานสาวสองคนของเจ้าสินะ?”

พอนางพูดจบก็จัดการจับคนมัดเอาไว้ก่อนเพื่อไม่ไห้หลบหนีไปได้

หลังจากที่สะใภ้ตู้เห็นเหตุการณ์นี้แล้วยังจะมีอะไรที่ไม่เข้าใจได้อีก

นางพยักหน้าตกลงที่จะหย่าทันที

ทางฝั่งศาลาว่าการได้จัดเตรียมเอกสารไว้เรียบร้อยแล้ว และยังมีลายมือชื่อของเปาหลุนเซิงมาแล้วด้วย

สะใภ้ตู้ไม่รู้หนังสือ ดังนั้นเจ้าหน้าที่หญิงจึงอ่านข้อความให้นางฟังทีละคำทีละประโยค เมื่อนางฟังจนจบก็ต้องตกใจมาก

นอกจากหนังสือหย่าแล้ว ยังมีหนังสือแบ่งทรัพย์สินอีกด้วย ในนั้นเขียนเอาไว้ว่า เนื่องจากนางมีลูกสาวและลูกชาย และการเลี้ยงลูกไม่ใช่เรื่องง่าย ดังนั้นจึงแบ่งที่นาให้นางยี่สิบหมู่ พร้อมทั้งเงินอีกยี่สิบตำลึงเพื่อให้แม่ลูกสามชีวิตเลี้ยงชีพ!

ที่ดินของตระกูลเปามีพื้นที่ทั้งหมดเพียงสี่สิบหมู่เท่านั้น นางคิดว่าจะเก็บเสื้อผ้าแล้วจากไป นึกไม่ถึงว่าจะได้แบ่งทรัพย์สินด้วย!