ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 807 ขาดความเฉลียว / ตอนที่ 808 แก่แล้ว

ตอนที่ 807 ขาดความเฉลียว / ตอนที่ 808 แก่แล้ว
ตอนที่ 807 ขาดความเฉลียว

พวกนางไม่เคยนึกเลยว่าจะสอบได้ดีขนาดนี้

“พวกเจ้าดูนี่สิ…” สายตาของฉินหลิวเอาแต่จับจ้องอยู่บนรายชื่อบนประกาศสีแดงนั่น นางรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่เห็นชื่อที่หนึ่งในใบรายชื่อแผ่นหนึ่ง

พวกนางหลายคนหันไปมองแล้วก็ต้องตกใจ “เซี่ยซี? น้องสาวของเซี่ยเฉียวเซี่ยซี? ได้ที่หนึ่ง?”

หลายคนมีสีหน้าเหลือเชื่อ

ที่หนึ่งเพลงสวด!

ถึงจะมีคนลงทะเบียนสอบวิชาไม่เยอะ แต่ก็มีบางคนที่เลือกที่จะเรียนวิชาที่ไม่เป็นไม่นิยมอยู่บ้างเพื่อให้ได้ชื่อว่าเป็นที่หนึ่ง การแข่งขันจึงค่อนข้างดุเดือด!

ส่วนเซี่ยซี นางมาจากเรือนไห่ถัง เด็กจากเรือนไห่ถังอายุยังน้อย และมีความรู้ไม่มาก หากจะให้พูดชัดๆ ก็คือเป็นพวกที่เรียนไปวันๆ…

สรุปคือมันน่าเหลือเชื่อจริงๆ

ส่วนคนที่รู้สึกเหลือเชื่อยิ่งกว่าเวลานี้ก็ยืนอึ้งงันอยู่ในมุมหนึ่งหน้าประกาศสีแดงนั่น

เขามองรายชื่อที่อยู่บนนั้นด้วยสีหน้างุนงงและประหลาดใจ

“ทำไมพี่สาวของข้าอยู่ในรายชื่อนี้ด้วย” เซี่ยผิงไหวลากใครคนหนึ่งมาถามพลางชี้ไปที่รายชื่อนั้น

คนผู้นั้นเองก็จำเขาได้จึงเอ่ยปากตอบ “ย่อมเป็นเพราะพี่สาวของเจ้าสอบได้ที่หนึ่งแปดวิชาอีกแล้วน่ะสิ?”

“ไม่ใช่สิ…คนตายไปแล้วทำไม…” เซี่ยผิงไหวพูดไปได้แค่ครึ่งทาง “มารดามันสิ เซี่ยผิงกั่งเดรัจฉานนั่นหลอกข้า!”

คนผู้นั้นสะดุ้งตกใจทันที เขากำลังคิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็เห็นเซี่ยผิงไหววิ่งไปอย่างไวราวกับลมพัด วูบเดียวก็ผ่านไปแล้ว เขาตรงไปยังประตูใหญ่หน้าสำนักศึกษา แล้วออกไปโดยไม่แม้แต่จะขอลาเรียน

หัวใจของเซี่ยผิงไหวเต้นราวกับรัวกลอง เขาเร่งให้คนขับรถม้าควบไปโดยไม่หยุด

พอเขากลับถึงบ้านก็เห็นพ่อบ้านจึงเร่งฝีเท้าเข้าไปหาทันที เขาแทบจะกระโดดไปคว้าคอเสื้อพ่อบ้านอยู่แล้ว “พี่หญิงใหญ่ของข้าอยู่ที่ไหน! พวกเจ้าเอาพี่หญิงใหญ่ของข้าไปซ่อนไว้ที่ไหน! หรือว่าเจ้ากับพี่ชายใหญ่ข้าร่วมมือกันหลอกข้า!”

สีหน้าของพ่อบ้านเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขารู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง

ในที่สุดคุณชายรองผู้ขาดความเฉลียวของเขาก็รู้เสียที!

พวกเขาต้องคอยปิดบังอยู่ทุกวัน ไม่กล้าพูดความจริงออกไป และยังต้องทำเหมือนกับว่าคุณหนูใหญ่ตายไปแล้วด้วย รู้ไหมว่ามันเหนื่อยแค่ไหน!

กระทั่งว่าตอนเห็นคุณชายรอง พวกเขายังต้องทำท่าทางโศกเศร้าเสียใจ ช่างลำบากจริงๆ…

“เรื่องนี้…ข้าน้อยก็ไม่รู้เหมือนกันขอรับ ข้าเองก็ไม่ได้พบคุณหนูใหญ่มานานมากแล้ว…” พ่อบ้านมีสีหน้าลำบากใจพลางตอบไปอย่างจริงใจ

ทุกสิ่งที่เขาพูดเป็นความจริงทั้งนั้น!

ตั้งแต่วันที่คุณหนูใหญ่แกล้งตายเป็นต้นมา นางก็เหมือนกับย้ายออกไปจากบ้านนี้แล้ว!

เมื่อวานชุนเอ๋อร์ยังบ่นว่าเพราะคุณชายรองนี่แหละที่ทำให้คุณหนูใหญ่ไม่สามารถกลับบ้านตัวเองได้ น่าสงสารจริงๆ!

“เจ้าหลอกข้า! บอกมานะ! พี่หญิงใหญ่ของข้าอยู่ไหน ไม่อย่างนั้น ไม่อย่างนั้นข้าจะเผาเจ้าซะ!” เซี่ยผิงไหวแทบจะระเบิดแล้ว

พ่อบ้านครุ่นคิดเล็กน้อย “หรือว่า…ท่านไปที่หอส่องชะตาดู? ก่อนหน้านี้คุณหนูใหญ่มักจะไปที่นั่นบ่อยๆ ไม่แน่นางอาจจะอยู่ที่นั่นก็ได้…”

เซี่ยผิงไหวหายตัวไปเสียแล้ว เขาไม่รีรอแม้แต่น้อย

เซี่ยผิงไหวไปถึงหอส่องชะตาอย่างรวดเร็ว เซี่ยเฉียวที่อยู่ชั้นบนได้ยินเสียงเขาแล้ว

นางครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะไปเปลี่ยนชุดกลับมาเป็นเซี่ยเฉียวที่เรือนด้านหลัง แล้วค่อยไปพบน้องชายซื่อบื้อของนาง

“น้องชาย…ในที่สุดข้าก็ได้พบเจ้าเสียที พี่ชายใหญ่ พี่ชายใหญ่ไม่ให้ข้ากลับบ้าน…” ทันทีที่ปรากฏกายเซี่ยเฉียวก็เอามือกุมหน้าอกไว้ ท่าทางน่าสงสาร

เดิมทีเซี่ยผิงไหวโมโหมาก แต่พอเขาได้เห็นท่าทางลำบากใจของพี่สาวแล้ว เขาก็ไม่รู้ว่าจะระบายความโกรธไปที่ไหนดี “ท่าน ท่านยังมีชีวิตอยู่แล้วทำไมไม่บอกข้าเล่า!”

“หา? พี่ชายใหญ่บอกว่าข้าตายแล้ว!?” เซี่ยเฉียวทำหน้าตกอกตกใจ “เขาทำเกินไปจริงๆ! ข้ายังอยู่ดีๆ อยู่เลย ทำไมจะต้องบอกว่าข้าตายไปแล้วด้วยนะ! ไม่ได้ ข้าจะไปคิดบัญชีกับเขา!”

เซี่ยเฉียวพูดจบก็สาวเท้าออกไป

แต่แล้วหลังจากที่นางก้าวออกไปได้แค่ไม่กี่ก้าว นางก็ลูบขมับตนเองด้วยท่าทางอ่อนแอ

“ไม่ได้ เพิ่งจะผ่านการสอบใหญ่มา มันบั่นทอนพลังชีวิตข้า ข้าหมดแรงแล้ว…ขอข้าพักอีกสักสองสามวัน แล้วจะไปหาเขา ไม่อย่างนั้นพี่ชายใหญ่ผลักข้าแค่เบาๆ ข้าก็คงไม่ไหวแล้ว”

ตอนที่ 808 แก่แล้ว

เซี่ยเฉียวกุมหน้าอกและขมวดคิ้วน้อยๆ

ผู้ดูแลร้านฉังมองไปที่แม่นางเซี่ยที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน เขารู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกๆ

แม่นางเซี่ยมีกุญแจร้านและกุญแจประตูเล็กๆ ทุกบาน นางมีเรือนของตนเองที่ลานหลังบ้านและไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าไปทั้งนั้น ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าแม่นางผู้นี้จะมาหรือจะไปเมื่อไร เหมือนกันนายท่านเจ้าของร้านที่เคลื่อนไหวลึกลับมาก

“พี่หญิงใหญ่ ท่านเลิกหลอกข้าเสียที ท่านยังไปเข้าสอบที่สำนักศึกษาอยู่เลย ทำไมถึงไม่ไปหาข้าล่ะ” เซี่ยผิงไหวเอ่ยถามขึ้นมาอีก

ในที่สุดน้องชายซื่อบื้อของนางก็มีสมองกับเขาบ้างแล้ว…

เซี่ยเฉียวพูดตาปริบๆ “นั่นไม่ใช่เพราะ…พี่ชายใหญ่ใช้ชีวิตข้ามาขู่หรอกหรือ…หากข้าไม่เชื่อฟังเขา น้องชาย ตอนนี้ข้าคงไม่ได้พบเจ้าอีกแล้ว…”

“…” เซี่ยผิงไหวนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

เซี่ยเฉียวปวดใจขึ้นมาทันที “เฮ้อ ข้าแก่ตั้งขนาดนี้แล้ว ไม่สู้ตายไปเสียให้มันจบๆ ไปเลยดีกว่า”

“…” ผู้ดูแลร้านฉังใจเต้นกระตุกเล็กน้อย

หากเซี่ยเฉียวแก่ขนาดนั้น แล้วเขาเล่า ไม่กลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้วหรือ

“พี่หญิง ข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้น ท่านยังมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว ดีกว่าตายมากๆ คราวก่อนข้าผิดเองที่ทำให้ท่านโกรธ ท่านอย่าได้โกรธข้าเลย ของข้าก็คืนไปแล้ว รับรองว่าต่อไปจะไม่มีแบบนี้อีกแล้ว” เซี่ยผิงไหวรู้สึกขัดแย้งในตัวเองเล็กน้อย แต่เมื่อเขามองไปที่พี่สาว เขายังเลือกที่จะยอมลงให้นาง

ไม่ว่าอย่างไรพี่หญิงใหญ่ก็ทำเพื่อเขา

“พี่หญิงใหญ่ ช่วงนี้สุขภาพท่านเป็นอย่างไรบ้าง อาการเก่าไม่ได้กำเริบหรอกใช่หรือไม่” เซี่ยผิงไหวยังรู้จักเป็นห่วงเซี่ยเฉียว

พอเขาพูดขึ้นมาอย่างนั้น เซี่ยเฉียวก็ถอนหายใจ “โรคเก่าๆ น่ะ ข้าไม่โทษเจ้าหรอก ต่อให้เจ้าทำให้ข้าโกรธจนตาย นั่นก็เพราะร่างกายของข้าใช้การไม่ได้เอง มาคิดๆ ดูแล้ว ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง ว่ากันว่าพี่สาวคนโตก็เหมือนแม่ พวกเราเป็นเด็กที่ขาดแม่กันทั้งนั้น ข้าที่เป็นพี่สาวกลับอ่อนแอเช่นนี้ ตั้งแต่เด็กก็ไม่ได้อยู่ดูแลพวกเจ้า เป็นการละเลยหน้าที่จริงๆ บางที่พี่ก็คิดนะว่า อยู่สภาพใกล้ตายอย่างนี้ไม่สู้ข้าผูกคอตายให้จบๆ ไปเลยจะดีกว่า…”

เซี่ยเฉียวพูดจบแล้วก็ปาดน้ำตา

ทั้งที่จริงๆ แล้วมันไม่มีอะไรทั้งนั้น

หากน้องชายที่โง่เขลาของนางเป็นสุภาพบุรุษ เป็นเด็กดีที่นางไม่ต้องคอยกังวลใจ นางจะต้องใช้กลอุบายขนาดนี้เลยหรือ!

จะเป็นพี่สาวก็ต้องหัดเล่นละครด้วย มันไม่ง่ายเลยจริงๆ!

ความรู้สึกผิดของเซี่ยผิงไหวก็ปรากฏขึ้นในทันทีเมื่อได้ยินนางพูดเช่นนั้น “พี่หญิงใหญ่! ท่านโตกว่าข้าแค่สองสามปีเอง แต่ท่านกลับรู้เรื่องรู้ราวเข้าใจอะไรได้ดีกว่าข้ามาก ข้าเป็นเด็กผู้ชายนะ ลำบากสักหน่อยก็สมควรแล้ว! เรื่องเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ท่านอย่าได้ใส่ใจเลย พวกเราอยู่ได้เท่าไรก็เท่านั้น หากทำอะไรไม่ได้จริงๆ และต้องลงโลง พอถึงเวลานั้นข้าจะฝังท่านอย่างงดงามอย่างแน่นอน ถึงอย่างไรก็จะไม่ทำให้ท่านต้องรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ!”

ตอนนี้เขารู้แล้วว่าว่าตนเองไม่ได้เป็นคนทำให้พี่สาวตาย เขาก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก

ความทั้งหมดทั้งมวลล้วนเป็นของพี่ชายใหญ่ เขาเอาชีวิตของหญิงใหญ่มาหลอกเขาได้อย่างไร!

ไม่ได้เรื่อง!

เซี่ยเฉียวยิ้มอย่างปลาบปลื้มใจ “เจ้าเป็นน้องชายที่ดีจริงๆ”

เซี่ยผิงไหวพ่นลมหายใจ “ก่อนหน้านี้ข้ายังเอาเงินมาให้ที่นี่ตั้งมาก ตอนนี้พี่หญิงใหญ่ไม่ได้อยู่ที่นี่ใช่หรือไม่”

“ไม่อยู่แน่ๆ!” เซี่ยเฉียวนั่งหลังตรงและมองไปที่น้องชายของนางอย่างจริงใจ

เซี่ยผิงไหวรู้สึกสบายใจขึ้นมาก

ดวงตาของเขาแดงขึ้นเล็กน้อย

ช่วงนี้เขารู้สึกทรมานใจมาก “พี่หญิงใหญ่ ท่านไม่รู้หรอกว่า ท่านป้าหลินก็ย้ายออกไปแล้วเมื่อไม่นานมานี้ ข้าได้ยินว่าพวกเขากลับบ้านเกิดไปแล้ว เฮ้อ ท่านป้าก็จะต้องรังเกียจข้ามากเหมือนกันแน่ๆ…”

เซี่ยเฉียวไม่กล้าพูดว่า หลินหยาเซียงอาศัยอยู่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งในเขตชานเมืองหลวง

“เจ้าขยันๆ หน่อย หากเจ้าทำได้ดี ข้าจะพูดกับพี่ชายใหญ่ให้เชิญท่านป้าหลินมาที่นี่อีกที ตอนช่วงปีใหม่ จะได้เจอกับเจ้าบ่อยๆ ดีไหม” เซี่ยเฉียวถาม