ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 869 ชนะอย่างง่ายดาย / ตอนที่ 870 พี่ไหวข้าผิดไปแล้ว

ตอนที่ 869 ชนะอย่างง่ายดาย / ตอนที่ 870 พี่ไหวข้าผิดไปแล้ว
ตอนที่ 869 ชนะอย่างง่ายดาย

เซี่ยหนิวซานดื่มสุราเข้าไปหนึ่งอึก เวลานี้เขากลับรู้สึกว่ากับข้าวดีๆ เต็มโต๊ะนี้ล้วนแต่ไม่อร่อยแล้ว

เซี่ยผิงกั่งกลับไม่เหมือนกัน เขาได้ยินคำพูดเหล่านั้นแล้วก็ครุ่นคิดอยู่ในใจและรู้ว่าเซี่ยเฉียวเสแสร้งแกล้งทำ แต่เขาก็ไม่ได้คิดที่จะห้าม

ปรมาจารย์โม่จะต้องออกเดินทางไกล และจะเป็นจำต้องให้น้องหญิงใหญ่ของเขาไปช่วยดูแล หรือไม่บางทีพอไม่มีปรมาจารย์โม่ช่วยดูแล สุขภาพร่างกายของน้องสาวเขาก็อาจจะทนไม่ไหวจริงๆ ก็ได้ ดังนั้นเรื่องเล็กน้อยพวกนี้เขาจึงไม่สามารถเข้าไปยุ่งวุ่นวายได้

จริงสิ เซียวอวี้หรงเองก็ต้องไปด้วย

หากอย่างนั้น…

นางสั่งสอนเจ้าเด็กเซี่ยผิงไหวไว้ก่อนแบบนี้ก็น่าจะทำให้เขารู้ความขึ้นมาได้บ้าง

น้องหญิงใหญ่ของเขาหัวไวจริงๆ!

“พี่หญิงใหญ่ ข้าจะพยายามอ่านหนังสือสุดชีวิต และเรียนยุทธอย่างตั้งใจ! ท่านรอดูเถอะ ขอแค่ท่านกลับมาได้ ข้ารับรองเลยว่า ท่านจะได้เห็นน้องชายที่เป็นความภาคภูมิใจของทุกคน!” เซี่ยผิงไหวรีบเอ่ย

เมื่อความหุนหันหลันแล่นเช่นนี้ปรากฎขึ้นมา เขาก็ไม่ได้ดูความสามารถของตัวเองแล้ว

“จริงหรือ เช่นนั้น…น้องชายของพี่จะสามารถสอบผ่านการสอบถงเซิง ที่จะจัดขึ้นตอนเดือนสองในปีหน้าได้หรือไม่” สีหน้าเซี่ยเฉียวคาดหวังรอคอย “หากข้าสามารถอยู่รอดไปจนถึงหน้าหนาวปีนี้ได้ ตอนต้นฤดูใบไม้ผลิข้าก็จะสามารถแต่งงานได้แล้ว หากพวกเราสามารถมีเรื่องน่ายินดีได้ถึงสองเรื่องก็จะดีมากเลย…”

เซี่ยเฉียวกะพริบตาปริบๆ และมองเขาอย่างดีใจ

“พี่หญิงใหญ่…ใช่ว่าข้าจะไม่รับปากท่าน หรือว่าไม่มีความมั่นใจ ที่สำคัญก็คือ…สอบอันนี้ก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรนี่” เซี่ยผิงไหวส่ายศีรษะ

“ทำไม…แค่กๆ จะไม่มีประโยชน์เล่า หากเจ้ามีชื่อเสียงไม่ว่าจะมากหรือน้อย เจ้าก็ถือเป็นบัณฑิตที่แท้จริงแล้ว ใครก็ไม่กล้ามาชี้นิ้ววิพากษ์วิจารณ์เจ้าอีก สามารถย้ายจากเรือนไห่ถังไปเรือนฉยงฮวา เรือนหวงจวี๋ หรือแม้แต่เรือนหมู่ตันได้ เพื่อนที่คบหาก็จะยิ่งเก่งขึ้นไปอีก…แน่นอน หากต่อไปน้องชายของพี่ไม่อยากที่จะเรียนทางบุ๋น เมื่อมีความสามารถแล้วก็ย่อมจะเลือกเรียนได้ตามใจต้องการไม่ว่าจะบุ๋นหรือบู๊…” น้ำเสียงของเซี่ยเฉียวเนิบช้าราวกับนางป่วยระยะสุดท้าย

แม้ว่าน้องชายของนางผู้นี้จะไม่มีชื่อเสียงความสำเร็จ แต่ต่อไปชีวิตของเขาก็จะไม่เลวร้าย

แต่การอาศัยความช่วยเหลือของครอบครัวหรือจะสู้การที่ตนเองมีความสามารถได้

แรกเริ่มเดิมทีพี่ชายใหญ่ของนางอาศัยการสู้รบกับพวกคนเถื่อนจนได้เข้ามาในเมืองหลวงเพื่อรับตำแหน่งราชการ ต่อมาหลังจากที่เขาถูกไล่ออกจากงาน เขาก็ยังสามารถใช้เส้นทางอื่นและไต่เต้าต่อไปได้

ถึงอย่างไรก็ต้องบอกว่าพี่ชายใหญ่ของนางมีความสามารถมากพอจึงสามารถกลับมาได้

นางแค่ต้องการหาเป้าหมายระยะสั้นให้กับน้องชายผู้โง่เขลาคนนี้เพื่อเขาจะได้ไม่วอกแวกเมื่อเวลาผ่านไป

คำพูดของเซี่ยเฉียวนั้นช้ามาก นิสัยของเซี่ยผิงไหวก็เป็นคนใจร้อน หากเขาได้ยินอย่างนี้ในยามปกติ เขาจะต้องรำคาญใจอย่างแน่นอน แต่ท่าทางเหมือนกำลังจะตายของเซี่ยเฉียวนี้ ความคิดเล็กๆ น้อยๆ เช่นนั้นของเขากลับไม่ปรากฎออกมาเลย

“ให้เขาเข้าสอบขุนนาง? หมูตัวหนึ่งยังมีโอกาสสอบผ่านมากกว่าเขา!” เซี่ยผิงกั่งหัวเราะเยาะขึ้นมาในเวลาที่เหมาะสม

“พี่ชายใหญ่ ทำไมท่านถึงได้สงสัยในตัวของน้องชายได้ถึงขนาดนี้ น้องเราทำได้ เขาฉลาดออกจะตาย ช่วงนี้เขาก็ขยันมากด้วย แค่การสอบสำหรับเด็ก เขาจะต้องชนะได้อย่างง่ายดายแน่นอน! ใช่หรือไม่น้องชายของพี่!” ใบหน้าอ่อนแรงของเซี่ยเฉียวเต็มไปด้วยความสุข

เซี่ยผิงไหวรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

การสอบนี่…ไม่มีคำว่าง่าย

ในสำนักศึกษาเขาก็เคยได้ยินมาไม่น้อยว่า แม้ว่าจะเป็นแค่การสอบระดับถงเซิง ก็ยังมีชายชราจำนวนมากที่สอบไม่ผ่าน…

ดังนั้น…

“เจ้าเป็นพี่สาวแท้ๆ ของเขา จึงไม่มีเหตุผลเพียงพอ เจ้าลองไปถามที่สำนักศึกษาดูก็ได้ว่ามีใครบ้างที่เชื่อว่าเขาจะสอบผ่าน? อย่าว่าแต่สอบผ่านเลย แต่ให้เขาตั้งใจเรียนหนังสือทำตัวดีๆ สักปีครึ่งปีก็ยังยากกว่าการขึ้นสวรรค์เสียอีก! หากเขาสอบผ่านได้จริง ข้าจะยอมนอนลงบนพื้นให้เขาทุบตีเลย!” เซี่ยผิงกั่งพูดไปเรื่อย

จุดประสงค์ของเขานั้นเรียบง่ายมากเช่นกัน นั่นก็คือเพื่อให้เขาทำตัวดีๆ สักพักหนึ่ง

ส่วนเรื่องสอบ…น้องชายผู้โง่เขลาคนนี้สอบไม่ผ่านตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เขาไม่ได้พูดอะไรผิด!

ตอนที่ 870 พี่ไหวข้าผิดไปแล้ว

เซี่ยผิงไหวเองก็ดูเหมือนจะมีอารมณ์ขึ้นมาบ้างแล้ว พอเขาได้ยินที่เซี่ยผิงกั่งพูด เขาส่ายตัวยืนขึ้นทันที

เซี่ยเฉียวขึงตามองพี่ชายใหญ่ “แค่กๆ พี่ชายใหญ่นี่ท่านพูดเองนะ…หากน้องชายของข้าสอบได้จริงๆ ท่านก็จะนอนลงบนพื้นให้เขาทุบตี…ตีสักสองเค่อโดยไม่ขัดขืน!”

“เฮอะ! ได้สิ!” เซี่ยผิงกั่งไม่ได้ใส่ใจ

ท่าทางดูถูกเหยียดหยามเช่นนั้นทำให้เซี่ยผิงไหวเองก็รู้สึกหยิ่งในศักดิ์ศรีขึ้นทันที

“น้องชาย พี่หญิงเชื่อเจ้าว่าเจ้าทำได้…” เซี่ยเฉียวเอื้อมมือออกไปตบไหล่เซี่ยผิงไหว

จากนั้นนางก็นั่งลงอย่างช้าๆ

“หากสอบไม่ผ่านเล่า?” เซี่ยผิงกั่งหัวเราะเสียงดัง “เช่นนั้นก็…ยอมรับเถอะว่าเจ้ามันโง่ แล้วแขวนป้ายไว้ที่หน้าอกสักสามเดือน แล้วยืนอยู่ข้างหลังข้าคอยรับใช้ข้าเวลากินข้าว?”

ดูถูก ดูถูกกันจริงๆ!

ไฟโทสะร้อนแรงปะทุขึ้นมาในใจเซี่ยผิงไหว

“เดิมพันก็เดิมพันสิ! กลัวที่ไหน! ข้าไม่มีทางแพ้อยู่แล้ว!” เซี่ยผิงไหวร้องตะโกนขึ้นมาทันที

ดูถูกเขาหรือ ก็แค่การสอบระดับถงเซิงไม่ใช่หรือ ข้าทำได้อยู่แล้ว!

เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าน้องชายของนางมีโอกาสสูงที่จะแพ้การเดิมพัน แม้ว่าการสอบนี้จะนี้ฟังดูธรรมดา แต่อันที่จริงก็ไม่ง่าย ลูกชายของขุนนางหลายคนที่ผ่านการเรียนเตรียมพื้นฐานมาตั้งแต่ตอนสี่ห้าขวบ ในกรณีที่ทุกอย่างเป็นไปด้วยดีกว่าจะสอบผ่านด่านนี้ได้ก็ตอนอายุสิบกว่าปีแล้ว

หากไม่ราบรื่น..สอบไม่ผ่านไปตลอดชีวิตก็ถือว่าพบเห็นได้ทั่วไป

ส่วนน้องชายของนางเพิ่งจะเข้าเรียนที่สำนักศึกษาหลวงตอนสิบขวบ ก่อนหน้านี้เขาก็ไม่ได้ตั้งใจอ่านหนังสือเลย เพิ่งมาเริ่มพัฒนาขึ้นนิดหน่อยก็ตอนที่ได้รับความกดดันจากอาจารย์เซียวนี่ล่ะ

อีกครึ่งปีกว่าจะถึงการสอบ เวลาเท่านี้ก็ไม่นับว่ามากมายอะไร

แต่เซี่ยเฉียวก็ไม่ได้คิดที่จะพูดโจมตีเขาอีก นางเพียงแต่พูดให้กำลังใจ “น้องชายเจ้าทำได้แน่! พวกเจ้าวางเดิมพันกัน ข้าจะรอดูแต่เรื่องสนุกก็กระไรอยู่ เอาอย่างนี้ดีกว่า ฝ่ายไหนชนะข้าจะให้เงินหนึ่งร้อยตำลึงเป็นรางวัลด้วย”

เซี่ยผิงกั่งเองก็ขี้เหนียว พอเขาได้ยินเช่นนั้นก็ค่อนข้างพอใจทีเดียว

เซี่ยผิงไหวเองก็ไม่ต่างกัน เงินเดือนของเขาน้อยมาก ก่อนหน้านี้ที่เขาซื้อของเพื่อที่จะเผาไปให้พี่สาวก็ยืมเงินมาไม่น้อย และต้องคอยใช้คืนทุกๆ เดือน กระเป๋าแห้งมาก

หากเขาชนะเดิมพันได้เงินมา ทั้งยังได้อัดพี่ชายใหญ่ตั้งสองเค่อ การค้าครั้งนี้ไม่ขาดทุนแน่!

“หากเจ้าชนะ ข้าก็จะนอนลงบนพื้นให้เจ้าจัดการได้ตามใจ…” จู่ๆ เซี่ยหนิวซานก็พูดแทรกขึ้นมา จากนั้นเขาก็หันไปพูดกับเซี่ยเฉียว “ลูกรัก เจ้าจะให้พ่อสักร้อยตำลึงด้วยได้หรือไม่”

“?” เซี่ยเฉียวหายใจไม่ออกไปครู่หนึ่ง

เดิมทีคนเป็นบิดาอย่างเขาควรที่จะทุ่มเงินช่วยกันสนับสนุน ‘เดิมพันที่ยิ่งใหญ่’ นี้สิ? เขาไม่เพียงแต่ไม่ออกเงิน แต่กลับเรียกร้องจะเอาเงิน!

เกินไปมาก!

เซี่ยเฉียวขึงตาใส่เขาเล็กน้อย “ท่านพ่อ ฝันไปเถอะ”

“…” เซี่ยหนิวซานมองดูลูกชายทั้งสองด้วยอารมณ์ผิดหวัง “ข้ามีพวกเจ้าสองคนมีประโยชน์อะไรบ้างเนี่ย? แย่งความเคารพกตัญญูไปจากข้า?”

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยเสริมขึ้นมา “ห้ามเดิมพันในบ้าน หากจะพนันกันจริงๆ คนชนะจะต้องเอาเงิน…ยี่สิบตำลึงมาให้ข้าเพื่อแสดงความกตัญญู”

จะเอามากก็ไม่ดี มันจะทำให้พวกเขาหมดความกระตือรือร้นที่จะเอาชนะได้

เซี่ยผิงกั่งหยุดเคลื่อนไหวไปในทันที เขาไม่ได้พูดอะไรเลย

หากเขาชนะ บิดาของเขาก็แย่งเงินไปจากเขาไม่ได้แน่ เขาไม่จำเป็นต้องกังวลใจเลย

ดังนั้นเรื่องนี้จึงไม่มีผลอะไรกับเขา

เซี่ยผิงไหวยังไม่ทันได้ปฏิเสธ เซี่ยผิงกั่งก็พยักหน้าตกลงแล้ว

เขาจะพูดมากไปก็คงไม่ดี

เพียงแต่สายที่เขามองเซี่ยผิงกั่งนั้นยิ่งต่อต้านมากขึ้น

วันหนึ่งเขาจะต้องทำให้พี่ชายใหญ่คลานใต้ฝ่าเท้าเขาและพูดว่า ‘พี่ไหว ข้าผิดไปแล้ว!’

เฮอะ!

หลังจากจัดการเรื่องของเซี่ยผิงไหวได้แล้ว เซี่ยเฉียวก็ไม่มีอะไรต้องกังวลอีก ส่วนเซี่ยซี เด็กคนนี้รู้ความมาก ตอนนี้นางมีอำนาจในการจัดการเรื่องในบ้านและมีเงินมากมาย นางก็พึงพอใจแล้ว

วันถัดมาเซี่ยเฉียวก็ไปพบกับศิษย์น้องทั้งสอง