ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 899 เพชรอยู่ตรงหน้า / ตอนที่ 900 แพ้เลือด

ตอนที่ 899 เพชรอยู่ตรงหน้า / ตอนที่ 900 แพ้เลือด
ตอนที่ 899 เพชรอยู่ตรงหน้า

เซี่ยเฉียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างสงบนิ่ง “ข้าอาศัยอยู่ในบ้านตระกูลเซี่ย ดังนั้นข้าจึงเข้าถึง ‘แผนที่โลก’ ได้ก่อนพวกเจ้าก้าวหนึ่ง ข้าว่างๆ ไม่มีอะไรทำก็เลยคัดลอกออกมาสองฉบับ และทั้งสองฉบับนั้นก็เหมือนกับต้นฉบับทุกประการ แต่ข้าคิดว่าตอนที่คนตระกูลไป๋หลี่วาดแผนที่โลกนี้ขึ้นมา พวกเขาจะต้องหวังว่ามันจะไร้ที่ติ ดังนั้นข้าจึงทำให้ส่วนที่ถูกทำลายไปกลับคืนมาเหมือนเดิม”

นางเองก็ชอบต้นฉบับนั้นมากเช่นกัน

น่าเสียดายที่ของสิ่งนั้นไม่ได้ถูกกำหนดให้เป็นของนาง

แต่ของลอกเลียนแบบนี้แล้วจะอย่างไรเล่า จะมองไม่เห็นความตั้งใจของนางอย่างนั้นหรือ

เซียวอวี้หรงมองอาจารย์ของตนด้วยความอิจฉา

หลีซื่อเหยี่ยนเองก็สนใจของสิ่งนี้มากเช่นกัน หลังจากที่เขามองมันอย่างพินิจพิจารณาแล้วก็ชมไม่หยุดปาก “ดีมาก ไม่เสียแรงที่ข้ารักและเอ็นดูเจ้า!”

หลีซื่อเหยี่ยนมีความสุขมากจริงๆ เขาไม่ได้คาดหวังให้ลูกศิษย์คนโตมอบของดีๆ มาเพื่อแสดงความกตัญญูกับเขา เพราะถึงอย่างไรเขาก็ไม่ได้สนใจอะไรไปมากกว่าพวกพู่กันน้ำหมึกอุปกรณ์การเขียนเท่านั้น แต่หลายปีมานี้เขาเดินทางไปทั่วและเก็บรวบรวมมาไม่น้อย ซึ่งส่วนใหญ่เขาก็เก็บไว้ในหีบที่จะให้เซี่ยเฉียวนั้นแล้ว

เขากระทั่งแอบเอาแท่นฝนหมึกชื่อดังไปวางเอาไว้โดยที่ไม่มีใครรู้ เขาแค่กลัวว่าเซี่ยเฉียวจะไม่มีของขวัญที่เหมาะสมให้ตนเอง แล้วจะแพ้ศิษย์คนอื่นๆ

ใครจะไปคิดว่าศิษย์รักของเขาจะเอา ‘แผนที่โลก’ มาให้เขาได้!

แม้ว่ามันจะเป็นแค่ของเลียนแบบ แต่มันก็เป็นถึงแผนที่โลกเชียวนะ!

หลีซื่อเหยี่ยนยิ้มแย้ม ศิษย์ทั้งหลายก็อยู่ในอารมณ์ซับซ้อน

ของขวัญของศิษย์พี่ใหญ่อุดทางไปของพวกเขาไว้หมดแล้วจริงๆ เมื่อมีเพชรเม็ดนี้อยู่ตรงหน้า พวกเขาจะให้อะไรไปก็ไม่น่าสนใจทั้งนั้น!

ชายอายุสามสิบคนหนึ่งอย่างเซียวอวี้หรงก็ยังเผยแววตาแสดงความไม่พอใจออกมาก่อนที่เขาจะหยิบเอากลอนที่ตนเองแต่งเอาไว้พร้อมกับงานไม้แกะสลักชิ้นเล็กๆ ชิ้นหนึ่งออกมามอบให้อาจารย์ด้วยความเคารพ

หลีซื่อเหยียนรู้จักลูกศิษย์ของเขาทุกคนดี เวลานี้เขาจึงรู้ว่าอะไรเป็นอะไร

อย่างไรก็ตาม พอหลีซื่อเหยี่ยนเห็นงานไม้แกะสลักนั้นแล้ว เขาก็ต้องหันไปมองเซี่ยเฉียวด้วยความประหลาดใจ

“เป็นงานของเจ้าใช่หรือไม่?” หลีซื่อเหยี่ยนเอ่ยกับเซี่ยเฉียว

เซี่ยเฉียวพยักหน้า “อืม ของที่ข้าวางขายที่ร้านน่ะ”

ล้วนเป็น…ของใช้สำหรับคนตาย

นางเองก็คาดไม่ถึงว่า ศิษย์น้องของนางจะกล้าเอางานไม้แกะสลักที่นางใช้เผาไปให้คนตายมาให้อาจารย์!

“ศิษย์พี่ใหญ่เปิดร้านอะไรหรือ” เจียงจิ้นลู่สงสัยมาก

เซียวอวี้หรงได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจเล็กน้อย จากนั้นสีหน้าของเขาก็แปลกไป เมื่อเห็นว่าศิษย์พี่ใหญ่มองเขายิ้มๆ เขายิ้มขื่นก่อนจะเอ่ย “อาจารย์ ศิษย์ไม่รู้จริงๆ ศิษย์คิดเพียงว่างานไม้แกะสลักของศิษย์พี่ใหญ่นั้นงดงาม ก็เลยเลือกอันที่ดีที่สุดมามอบให้อาจารย์ แต่กลับลืม…ลืมไปว่าร้านค้าของศิษย์พี่ใหญ่…เป็นร้านขายของเครื่องไหว้เซ่นคนตาย”

งานไม้แกะสลักของศิษย์พี่นี้ไม่เลวจริงๆ เขาจึงตั้งใจเลือกอย่างพิถีพิถันจนได้ชิ้นนี้มา

อาคารแกะสลักหลังนี้มีเอกลักษณ์มากราวกับวิมานบนสวรรค์ก็ไม่ปาน มีกลิ่นอายบรรยากาศเทพเซียน ทั้งยังมีลายเมฆด้านข้าง ซึ่งงดงามยิ่งนัก

มันทำให้เขาลืมได้อย่างง่ายดายว่าของสิ่งนี้มีไว้เพื่ออะไร

เซียวอวี้หรงดูย่ำแย่มาก เซี่ยเฉียวมองเขาอย่างเห็นอกเห็นใจ ส่วนเจียงจิ้นลู่เองก็ตกใจ เขาไม่ได้ตั้งใจจะสร้างความบาดหมาง เขาไม่รู้จริงๆ ว่าร้านของศิษย์พี่ใหญ่ขายของพวกนี้!

อีกอย่าง ก่อนหน้านี้ศิษย์พี่เซียวก็บอกเองไม่ใช่หรือว่าร้านของศิษย์พี่ใหญ่ขายยันต์คาถา…

เขาเพียงแค่ไม่เข้าใจว่า ทำไมถึงได้ขายทั้งยันต์และของประดับที่งดงามเช่นนี้!

“ไม่ต้องกังวลไป ข้ารู้สึกว่าของที่เจ้าให้นี้ก็ดีเพราะความตั้งใจของเจ้า แถมยังเป็นของที่ศิษย์พี่ของเจ้าแกะสลักเองกับมือ ของสิ่งนี้จะเอาไว้ทำอะไรก็ไม่สำคัญหรอก เพียงแต่ต่อไปเจ้าต้องระมัดระวังให้มากเวลาที่ปฏิบัติกับคนอื่น” หลีซื่อเหยี่ยนไม่ได้โกรธ

แม้ว่าศิษย์ของเขาคนนี้จะมีอายุสามสิบปีแล้ว แต่ในหมู่บัณฑิตทั้งหลาย อายุของเขาก็ยังไม่นับว่ามาก หลายคนที่อายุเท่าๆ เขาก็ยังสอบอยู่เลย แต่เซียวอวี้หรงกลับได้เป็นอาจารย์แล้ว

เหตุผลที่เขามีความสามารถเช่นนี้ก็เกิดจากการทำงานหนักมาหลายปี เขาจึงอาจละเลยในเรื่องอื่นๆ และทำอะไรไม่เหมาะสมไปบ้าง แต่ก็สามารถเข้าใจได้

ตอนที่ 900 แพ้เลือด

พอหลีซื่อเหยี่ยนพูดจบเซียวอวี้หรงก็โล่งใจทันที

หลีซื่อเหยี่ยนอ่านบทความของเขา อย่างไรเสียเขาก็เป็นศิษย์ที่เรียนจบไปแล้ว บทความนี้ดีไม่มีที่ติจริงๆ

จากนั้นก็เป็นของขวัญของรัชทายาท

จ้าวเสวียนจิ่งตรงไปตรงมามาก เขายกทองคำออกมาหีบหนึ่ง

“…” สีทองแวววาวนั้นน่ามองจริงๆ เซี่ยเฉียวมองจนเกือบลืมตัวไปแล้ว โชคดีที่ยังนึกขึ้นมาได้ว่าตนเองเป็นผู้วิเศษคนหนึ่งจึงได้ฝืนกลืนน้ำลายลงไปแล้วเบนสายตาไปที่อื่น “มิน่ารถม้าคันหนึ่งถึงได้มีรอยล้อลึกขนาดนั้น กลายเป็นว่ามันมีของพวกนี้อยู่…”

“อาจารย์ลำบากอยู่ข้างนอกตลอด ทองคำนั้นสามารถปัดเป่าความชั่วร้ายต่างๆ และยังสามารถคุ้มครองชีวิตให้ปลอดภัยได้ด้วย ใช้การได้เหมาะสมที่สุดแล้ว ส่วนของล้ำค่าอื่นๆ ศิษย์พี่โม่และศิษย์พี่เซียวย่อมจัดการเองอยู่แล้ว” จ้าวเสวียนจิ่งยิ้มง่ายๆ ดูสบายๆ อย่างยิ่ง

ทองคำนั้นออกจะเชยไปหน่อย

แต่ใครจะกล้าพูดว่าทองคำของรัชทายาทเชย

และนางก็อยากได้ความเชยเช่นนี้

“ไม่เลว แม้ว่าบัณฑิตควรมีนิสัยเรียบง่าย แต่ในเมื่อคนเราต้องดำเนินชีวิต ต้องดื่มน้ำกินข้าว ก็ต้องขาดเงินทองไม่ได้ ของที่ฝ่าบาทมอบให้ใช้การได้จริงๆ” ท่าทางของหลีซื่อเหยี่ยนเป็นกลาง

หลังจากที่เซี่ยเฉียวมอบของให้อาจารย์แล้ว นางก็ไม่ลืมที่จะเอาของขวัญพบหน้าออกมามอบให้ศิษย์น้องของนางด้วย

ซังโหยวกำลังป่วย เขาคงยังรับของขวัญนี้ไม่ได้ ส่วนของเจียงจิ้นลู่นั้น…

เซี่ยเฉียวหยิบกล่องใบหนึ่งออกมามอบให้เขา

เจียงจิ้นลู่รู้สึกเขินอายอยู่บ้าง เพราะถึงอย่างไรเขาก็ยังมีอคติกับศิษย์พี่ใหญ่ของตนเองอยู่ ตอนนี้เขาต้องรับของขวัญจากศิษย์พี่ใหญ่จึงรู้สึกไม่ค่อยดี แต่ถึงอย่างไรคนตรงหน้านี้ก็คือศิษย์พี่ใหญ่ หากเขาไม่รับ เขาก็จะกลายเป็นคนไม่รู้ความ

เจียงจิ้นลู่รับของมาไว้ในมือ

เขาเปิดกล่องออกดูโดยมีสายตาของอาจารย์จับจ้องอยู่ด้วย

เขาเห็นว่าข้างในกล่องเป็น…ขนมที่มีสีแดงชิ้นหนึ่ง?

เซี่ยเฉียวยิ้มอย่างเมตตา “เจ้าดูอายุไม่มากเหมือนเด็ก จะต้องชอบกินของหวานแน่ๆ หลังจากที่ข้ากลับไปแล้วเมื่อคืนนี้จึงได้ไปเอาอุปกรณ์ที่ขบวนรถม้าและทำขนมหัวใจสีแดงให้เจ้า ศิษย์น้องลองชิมดูสิว่าอร่อยหรือไม่”

“…” เจียงจิ้นลู่เห็นสีแดงแจ๋อย่างนั้นก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที

เขาไม่ชอบสีแดงที่สุดแล้ว

แต่อาจารย์และคนอื่นๆ ต่างก็จ้องมองเขาอยู่ เขาเองก็ไม่ควรไม่ให้เกียรติศิษย์พี่ ยังดีที่มันเป็นแค่ขนม ดังนั้น…

เขาจึงฝืนใจกัดไปคำหนึ่ง

ขนมชิ้นนี้ขนาดเท่าฝ่ามือและดูเหมือนขนมไหว้พระจันทร์ที่ขยายใหญ่ ถึงแม้ว่าจะเป็นสีแดงสดแต่ลวดลายด้านบนก็ดูสวยดี

จากนั้น…

หลังจากเจียงจิ้นลู่กัดขนมเข้าปากไปแล้ว เขาก็รู้สึกเพียงราวกับว่าเขากำลังกินข้าวต้ม และพบว่ามันมีไส้เหลวๆ อยู่ข้างใน ไม่เพียงแค่นั้น ไส้เหลวๆ นั้นยังไหลออกมาจากขนมนั้นด้วย เขาขมวดคิ้วและมอง

“เลือด…”

เขาทนไม่ไหวเป็นลมล้มตึงลงไปทันที

เซี่ยเฉียวดูประหลาดใจ “ศิษย์น้องแพ้เลือดจริง ๆ ตอนที่รัชทายาทบอกข้า ข้าก็ยังไม่เชื่อ นึกไม่ถึงว่าจะรุนแรงขนาดนี้!”

“ทุกวันนี้ปัญหาเก่าของศิษย์น้องดีขึ้นมากแล้ว เมื่อก่อนเขามองอะไรที่มีสีแดงไม่ได้เลย ไม่อย่างนั้นเขาจะปวดหัวตอนนี้เขาน่าจะเป็นลมเพราะส่วนผสมสีแดงในขนมหัวใจสีแดงของศิษย์พี่ใหญ่ซึ่งคล้ายกับเลือดมาก” เซียววอวี้หรงเองก็ตกใจเช่นกันที่ศิษย์พี่สามารถทำของที่น่ากลัวเช่นนี้ได้

ไม่ต้องพูดถึงศิษย์น้องห้า ต่อให้เป็นเขา เขาก็ต้องตกใจ เขายังคิดว่าศิษย์น้องกัดลิ้นของตัวเองโดยไม่ตั้งใจเสียอีก

“ข้าแค่ใช้น้ำดอกไม้น้ำผลไม้บางอย่างเท่านั้น” เซี่ยเฉียวเอ่ยสบายๆ จากนั้นนางก็เลิกคิ้วมองคนที่นอนอยู่บนพื้น และรู้สึกสบายใจขึ้นมาก “ในเมื่อศิษย์น้องเป็นลมไปแล้ว พวกเราก็ไม่ต้องรอเขาหรอก ออกไปเดินเล่นข้างนอกกันก่อนเถอะ”