ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 901 วิญญาณน้ำแข็ง / ตอนที่ 902 ห้องเก็บน้ำแข็ง

ตอนที่ 901 วิญญาณน้ำแข็ง / ตอนที่ 902 ห้องเก็บน้ำแข็ง
ตอนที่ 901 วิญญาณน้ำแข็ง

เซี่ยเฉียวพูดจบก็แสดงความเคารพอาจารย์แล้วจากไป

จ้าวเสวียนจิ่งรีบตามออกไปทันที เซียวอวี้หรงเห็นเช่นนั้นก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งพลางมองศิษย์น้องห้าที่นอนอยู่บนพื้นด้วยความรู้สึกเห็นอกเห็นใจ จากนั้นเขาก็เลือกที่จะตามหลังศิษย์พี่ใหญ่ไป

ศิษย์น้องห้า…ย่อมไม่สำคัญไปกว่าศิษย์พี่ใหญ่อยู่แล้ว

เวลานี้เป็นช่วงเวลาที่ดีที่เขาจะได้ทำความรู้จักกับศิษย์พี่ใหญ่

นอกจากนี้ ศิษย์น้องสามก็ยังป่วยอยู่ที่ป้อมเหมิงจยา ซึ่งยังต้องสืบว่าในป้อมเหมิงจยานี้มีที่หนาวเย็นตรงไหนบ้างหรือไม่

ตอนที่เจียงจิ้นลู่ฟื้นขึ้นมาทั้งสามคนก็ไปไกลแล้ว

“ศิษย์พี่ใหญ่พวกเราจะเริ่มสืบจากตรงไหนดีหรือ หรือว่าจะให้ศิษย์น้องห้าไปเฝ้าที่ร้านขายยาอีกเผื่อจะพบว่ามียารักษาโรคไข้หนาวสั่นนี่ได้” เซียวอวี้หรงอ่อนโยน ดูสุภาพเรียบร้อย

เซี่ยเฉียวส่ายหน้า “ไม่ ข้าจะต้องไปหาที่ที่มีวิญญาณเยอะๆ ในป้อมเหมิงจยา แล้วถามพวกเขาดูก่อน”

“…” มุมปากเซียวอวี้หรงกระตุกเล็กน้อย และก้าวขาก็ไม่ค่อยจะออกแล้ว

วิญญาณอีกแล้วหรือ

เซียวอวี้หรงเหลือบมองรัชทายาทอย่างระมัดระวัง แต่เขากลับเห็นว่าสีหน้าของรัชทายาทยังสงบนิ่งเช่นเดิม ไม่มีอาการตกใจแม้แต่น้อย

“วิญญาณ…สามารถรักษาคนป่วยได้ด้วย?” เซียงอวี้หรงไม่เข้าใจ

“ไม่ใช่อย่างนั้น อาการป่วยของศิษย์น้องสามมีความแปลกประหลาด ข้าจึงรู้สึกว่าเขามีความเป็นไปมากที่จะโดนของ จนแม้แต่ข้าก็มองไม่ออก…มันแปลกมากจริงๆ ข้าขอดูไปทั่วๆ ก่อนว่าพอจะมีวิญญาณที่ร้ายกาจอยู่บ้างหรือไม่ เผื่อบังเอิญเจอและพบสาเหตุ แล้วค่อยลงมือ”

หนึ่งชั่วยามต่อมา

เซี่ยเฉียวก็พบวิญญาณตนหนึ่งเข้าจริงๆ

วิญญาณตนนั้นยังดูเหมือนหนาวตาย และมีไอเย็นลอยออกจากร่างวิญญาณ

นางสวมเสื้อผ้าสีขาว เสื้อผ้าของนางถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็ง นางเหมือนถูกเคลือบด้วยชั้นน้ำแข็งและดูหนาวเหน็บยิ่งนัก

วิญญาณที่ปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งนั้นลอยไปลอยมา ลอยไปรอบๆ ในที่สุดนางก็มาถึงหน้าประตูร้านซาลาเปา และนั่งลงหน้าเตาไฟจนเกือบจะยัดตัวเองเข้าไปในเตาไฟอยู่แล้ว

น่าเสียดายที่ไฟบนโลกมนุษย์ไม่สามารถส่งความร้อนไปถึงนางที่อยู่ในโลกของวิญญาณได้

เซี่ยเฉียวเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าร้านขายซาลาเปาและมองวิญญาณที่ตัวหนาวสั่นน่าสงสารตนนั้น “หากอยากจะอบอุ่นขึ้นมาหน่อยก็ตามข้ามาเถอะ”

“…” พ่อค้าขายซาลาเปามองนางอย่างงุนงง

“ซาลาเปาสามเข่ง” จ้าวเสวียนจิ่งยื่นเหรียญทองแดงออกไปทันที

พ่อค้าซาลาเปาฉีกยิ้มทันที “ได้ขอรับลูกค้า!”

เขารีบห่อซาลาเปาสามสิบลูกร้อนๆ ให้ทันที

ส่วนวิญญาณตนนั้นก็มองเซียวเฉียวอย่างสงสัย “พูดกับข้าหรือ…”

ทันทีที่นางอ้าปาก ไอเย็นก็กระจายออกไปจนดูเหมือนจะเป็นน้ำค้างแข็งกระนั้น

แต่พ่อค้าซาลาเปาคนนี้ก็รู้สึกสดชื่นขึ้นบ้างแล้ว วันนี้การค้าของเขาไม่ค่อยดีนัก แต่ตอนนี้จู่ๆ เขาก็ขายซาลาเปาไปได้สามสิบลูก อารมณ์ของเขาจึงดีขึ้นมากในทันที ไอร้อนจากเตานึ่งที่กำลังปะทะใบหน้าของเขาก็ดูเหมือนจะไม่ร้อนเหมือนเมื่อครู่นี้แล้ว

เซี่ยเฉียวพยักหน้าเล็กน้อย

ส่วนวิญญาณตนนั้นก็สงสัยและลังเลอยู่ครู่หนึ่ง นางนึกถึงสิ่งที่อีกฝ่ายพูด จากนั้นจึงคลานออกจากหน้าเตามายืนข้างๆ เซี่ยเฉียว

“อากาศเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ แล้ว” เซียวอวี้หรงลูบแขนของเขาไปมา

เขาไม่ชอบอากาศหนาวมากที่สุด มันทำให้เขาเขียนหนังสือลำบากมาก เขาแทบไม่อยากจะยืดมือออกมา

เซี่ยเฉียวไม่ได้พูดอะไรมาก นางหันหลังกลับและเดินตรงไปที่ร้านอาหารข้างๆ ก่อนจะขอห้องส่วนตัว เหล่าองครักษ์ด้านหลังที่กำลังหอบหิ้วซาลาเปาห่อใหญ่ๆ สามห่อลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็แบ่งกันกิน

“เจ้า เจ้าพูดกับข้าจริงๆ หรือ เจ้าเห็นข้าได้อย่างไรกันนี่” ฟันของวิญญาณตนนั้นสั่นกระทบ

หลังจากที่เซี่ยเฉียวนั่งลงแล้ว นางก็มองไปที่วิญญาณและเอ่ยขึ้นช้าๆ “เจ้าตายได้อย่างไร ทำไมบนตัวถึงได้มีน้ำแข็งเกาะอย่างนี้เล่า”

ตอนที่ 902 ห้องเก็บน้ำแข็ง

ทันทีที่นางได้ยินเซี่ยเฉียวพูดแบบนั้น สีหน้าของวิญญาณก็ดีใจมาก “เจ้ากำลังพูดกับข้าจริงๆ…ข้าตายมานานขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้คุยกับคนเป็นๆ มันเยี่ยมมากเหลือเกิน…”

“คนดี เจ้าช่วยเผาเสื้อคลุมให้ข้าหน่อยได้หรือไม่ ข้าหนาวมากจนทนไม่ไหวแล้ว” วิญญาณรีบเอ่ยขึ้นอีกครั้งเพราะกลัวว่าประเดี๋ยวเซี่ยเฉียวจะไม่ได้ยินเสียงของวิญญาณของนางอีกแล้ว

เซี่ยเฉียวพยักหน้า “เจ้าตอบคำถามของข้าก่อน แล้วเดี๋ยวเจ้ามีความปรารถนาอะไร ข้าจะทำให้ หากเจ้าต้องการไปเกิดใหม่ก็ได้”

“ตกลง ข้าตอบ!” วิญญาณดูตื่นเต้นขึ้นมาทันที “เจ้าถามว่าข้าตายได้อย่างไรน่ะหรือ ข้าจำได้ ข้าจำได้ วันนั้นเป็นวันหนึ่งในฤดูหนาวที่อากาศหนาวมากจริงๆ แต่แม่สามีข้ากลับต้องการให้ข้าออกไปจับปลาตัวหนึ่งมาเพื่อบำรุงร่างกายสามี พอฟ้าสว่าง ข้าก็ถูกเร่งให้ออกไปจนแม้แต่เสื้อคลุมกันหนาวก็ยังใส่ไม่ทัน ข้าลองไปที่พื้นน้ำแข็งเสี่ยงดวงดู แต่ก็ไม่รู้ว่าตกลงไปได้อย่างไร”

ตอนนั้นหิมะตกหนักมาก

หลังจากที่นางตกลงไป นางก็จมน้ำตายและหนาวจนตัวแข็งไปหมด

อีกนานมากกว่าฤดูหนาวจะผ่านไป ร่างของนางลอยขึ้นมาก็จริง แต่มันกลับถูกความเย็นแช่แข็งเอาไว้ หลังจากนั้นนานมากๆ จึงมีคนมาพบนาง

เซี่ยเฉียวแสดงความเห็นอกเห็นใจนาง

“เจ้ารู้จักวิญญาณตนอื่นๆ ที่เหมือนเจ้าไหม แบบที่หนาวเย็นจนเข้ากระดูกไปทั้งร่าง?” เซี่ยเฉียวถามอีก

เซียวอวี้หรงรู้สึกหวาดกลัวจนลนลานอย่างน่าประหลาด

ตั้งแต่เมื่อครู่นี้แล้วที่เขารู้สึกว่าอุณหภูมิในห้องนี้กำลังลดต่ำลงเรื่อยๆ

แม้ว่าตอนนี้อากาศจะเริ่มเย็นลงแล้ว แต่ก็ไม่น่าที่จะแตกต่างกันมากขนาดนี้ได้ภายในวันเดียวนี่?

“ปรมาจารย์ ป้อมเหมิงจยาร่ำรวยก็จริง แต่ทุกฤดูหนาวก็ยังมีบางคนที่หนาวตาย เพียงแต่จำนวนน่าจะมีน้อยกว่าเมืองอื่น…ยังมีวิญญาณเหมือนข้าอีกเยอะ” วิญญาณรีบเอ่ยขึ้นทันที

หลังจากที่ตายไป เมื่อนางพบเห็นวิญญาณที่หนาวตายเหมือนนางก็มักจะมองอยู่บ่อยๆ กระทั่งคบหาเป็นเพื่อน

ชีวิตวิญญาณนั้นยาวนานขนาดนี้ เมื่อไม่มีคนเป็นให้คุยด้วย นางย่อมต้องหาคนตายมาพูดคุยด้วยกัน

เพียงแต่วิญญาณบางตนที่ล่องลอยไปรอบๆ และเมื่อลอยไปลอยมาก็ลืมไปว่าตนเองทำอะไร เพื่อนก็จะเปลี่ยนไปด้วยเสมอ

เซี่ยเฉียวคิดถึงอาการของศิษย์น้องสาม นางรู้สึกว่าวิญญาณที่หนาวตายทั่วไปบนท้องถนนไม่น่าจะมีอิทธิพลต่อคนแบบนั้นได้

“ที่ใกล้ๆ ป้อมเหมิงจยานี้มีที่ใดบ้างที่สามารถแช่แข็งคนให้กลายเป็น…ศพน้ำแข็งได้ ที่ที่หนาวเย็นกว่าแม่น้ำในฤดูหนาวทั่วๆ ไป” เซี่ยเฉียวคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ย

“…” เซียวอวี้หรงรู้สึกกระสับกระส่าย ศิษย์พี่ใหญ่กำลังพูดกับวิญญาณจริงหรือ!

วิญญาณคิดพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง “มีสิ วิญญาณอย่างพวกเรากลัวความหนาว แต่ที่จริงก็กลัวร้อนด้วย หากให้พวกเราไปผิงไฟเป็นบางครั้งก็ได้ แต่ตอนหน้าร้อน หากต้องอยู่ข้างนอกตลอดเวลาก็จะรู้สึกอึดอัดไม่สบายตัว หมดแรงไปทั้งร่างราวกับกำลังจะแตกสลายกระนั้น ดังนั้นพวกเราก็เลยมักจะไปอยู่ในที่แห่งหนึ่ง มันคือห้องเก็บน้ำแข็ง ในบ้านตระกูลใหญ่ๆ บางบ้านก็จะมีห้องเก็บน้ำแข็งในบ้านของตนเอง”

ห้องเก็บน้ำแข็ง?

เซี่ยเฉียวรู้ได้ในทันที

ในฤดูหนาวน้ำแข็งจำนวนมากจะถูกเก็บไว้ใต้ดินและนำออกมาใช้ในฤดูร้อน สถานที่แบบนั้นสามารถทำให้ผู้คนแข็งตายได้

นางเองก็ไม่รู้ว่าศิษย์น้องสามคนนี้เคยไปที่ห้องเก็บน้ำแข็งหรือไม่

“เคยมีใครถูกแช่แข็งจนตายในห้องเก็บน้ำแข็งใต้ดินหรือไม่” เซี่ยเฉียวถามต่อ

วิญญาณคิดอย่างรอบคอบ “น้อยมาก ก่อนหน้านี้มีคนหนึ่งเคยเกือบตายในห้องเก็บน้ำแข็งใต้ดิน แต่เขากลับรอดมาได้”

“เขายังเป็นคุณชายของตระกูลใหญ่ด้วยนะ ข้าได้ยินวิญญาณตนอื่นพูดกัน เพื่อนพ้องวิญญาณของนางตนนั้นเห็นมากับตาตนเองขณะที่เขานั่งพักหลบแดดใต้ร่มเงา คุณชายผู้ร่ำรวยคนนั้นคิดว่าหน้าร้อนอากาศร้อนเกินไปก็เลยไปอ่านหนังสือในห้องเก็บน้ำแข็ง แต่ประตูห้องใต้ดินถูกคนปิดไว้ เขาถูกแช่แข็งเป็นเวลานานมากๆ จนเกือบจะกลายเป็นก้อนน้ำแข็งอยู่แล้ว แทบจะทนไม่ไหว ดีที่เขามีรากฐานมั่นคง มียาและหมอดีๆ มากพอจึงสามารถรักษาชีวิตเอาไว้ได้…”