ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 903 ตัวตายตัวแทน / ตอนที่ 904 ฆ่าคน

ตอนที่ 903 ตัวตายตัวแทน / ตอนที่ 904 ฆ่าคน
ตอนที่ 903 ตัวตายตัวแทน

“สถานที่อย่างห้องเก็บน้ำแข็งใต้ดินนี้ นอกจากบ้านคนร่ำคนรวยแล้ว ใครจะสามารถมีได้อีก คนที่จะตายเพราะเรื่องนี้ก็ย่อมน้อยลงไปด้วย แต่ก็ยังมีคนงานที่ทำการขนน้ำแข็งข้างแม่น้ำที่หนาวตายเป็นจำนวนไม่น้อยเหมือนกัน แบบนี้นับด้วยหรือไม่” วิญญาณเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

คำพูดหลังๆ พวกนี้แทบจะไม่เข้าหูเซี่ยเฉียวแล้ว ในสมองของนางเหลือแต่คำว่า ‘คุณชายผู้ร่ำรวย’

คำพูดเช่นนี้คุ้นหูนัก

นางจึงลองโยนหินถามทาง “หรือว่าคุณชายผู้ร่ำรวยนั่นคือหลานชายของนายท่านผู้เฒ่าสิบสาม?”

หลานชายคนนั้น…ป่วยไข้เพราะความหนาวใช่หรือไม่

“น่าจะเป็นบ้านตระกูลเหมิง แต่จะเป็นบ้านไหนข้าเองก็ไม่รู้” วิญญาณเอ่ยอย่างว่าง่าย

คนตระกูลเหมิงมีอยู่ทั่วไปในป้อมเหมิงจยา

เซี่ยเฉียวครุ่นคิดอย่างลึกซึ้งอยู่ครู่หนึ่ง

แม้ว่าจ้าวเสวียนจิ่งจะได้ยินแค่คำพูดของเซี่ยเฉียว แต่เมื่อเขาเห็นสีหน้าของนางในเวลานี้ เขาเองก็พอจะเดาได้แล้วว่านางกำลังเริ่มสงสัยแล้ว

“หลานชายตระกูลเหมิงนี้เป็นอะไรไปหรือ เกี่ยวอะไรกับการป่วยของซังโหยว” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยถาม

เซี่ยเฉียวส่ายศีรษะ “ข้าเองก็ยังไม่แน่ใจ แต่ว่า…เรื่องราวมันบังเอิญเกินไป ในบรรดาคนตระกูลเหมิงก็เคยมีคนคนหนึ่งที่ป่วยเพราะความหนาวเย็นเข้าร่าง และน่าจะร้ายแรงขนาดที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายด้วย ข้ากำลังคิดว่า เป็นไปได้ไหมว่า…มีคนกำลังหาตัวตายตัวแทน”

คำพูดของเซี่ยเฉียวหยุดลง

“ตัวตายตัวแทน?” จ้าวเสวียนจิ่งได้ยินแล้วก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่าง

“ถูกต้อง มันเป็นวิชามารอย่างหนึ่ง บางคนที่ป่วยหนักมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน พวกเขาก็จะทำหุ่นคนกระดาษขึ้นมาเขียนแปดอักษรของตัวเอง แล้วเอาไปเผา นั่นแหละคือตัวตายตัวแทน แต่ถึงอย่างไรมันก็เป็นของที่ไม่มีชีวิตจึงไม่ค่อยจะมีผลเท่าไรนัก ยังมีตัวตายตัวแทนอีกแบบ คือการหาคนเป็นมาเป็นตัวตายตัวแทน ซึ่งคนนั้นจะต้องเกิดวันเดือนปีเดียวกันจึงจะใช้ได้ จะให้ดีที่สุดก็ต้องให้มีหน้าตาลักษณะนิสัยความชอบใกล้เคียงกันด้วย ยิ่งคล้ายกันมากเท่าไรความเป็นไปได้ที่จะสำเร็จก็มีมากเท่านั้น” เซี่ยเฉียวเอ่ย

“หากศิษย์น้องสามถูกคนจับไปทำตัวตายตัวแทนก็ไม่แปลกที่ดวงตาของข้าคู่นี้จะมองไม่ออก” เซี่ยเฉียวเอ่ยเสริม

การทำตัวตายตัวแทนไม่ได้ทำให้ร่างกายแปดเปื้อนสิ่งชั่วร้าย ไม่มีวิญญาณคอยก่อกวนข้างกาย”

“ดังนั้นเจ้าก็เลยสงสัยว่าจะเป็นคุณชายน้อยเหมิงหยินบ้านตระกูลเหมิงที่หลบซ่อนตัวอยู่ผู้นั้น…” จ้าวเสวียนจิ่งยืนขึ้นทันที “หากเป็นอย่างนั้น ตะเกียงดวงดาว…”

เซี่ยเฉียวเองก็รีบลุกขึ้นยืน นางเก็บวิญญาณไปโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง จากนั้นก็รีบเร่งกลับไปทันที

หากว่าเรื่องนี้เกี่ยวของกับตระกูลเหมิงจริงๆ เช่นนั้นแล้วที่ศิษย์น้องสามของนางยังยืดชีวิตอยู่มาได้จนถึงตอนนี้ นอกจากจะให้เขาเป็นตัวตายตัวแทนแล้ว ก็น่าจะเป็นเพราะนายท่านผู้เฒ่าบ้านตระกูลเหมิงยังคิดจะที่ฉวยโอกาสที่เขาล้มป่วยเพื่อสานสัมพันธ์กับอาจารย์ของนาง!

ที่เขาพยายามเสาะหายารักษาไข้หวัดอย่างแข็งขัน บางทีอาจจะเป็นแค่การตบตาเพื่อให้อาจารย์เห็นว่าตระกูลเหมิงหรือป้อมเหมิงจยาไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วยก็ได้

แต่ตอนนี้…

นางมาแล้ว

หากไม่เกิดอะไรขึ้นกับตะเกียงดวงดาวนั่น อย่างมากที่สุดก็จะสามารถยืดเวลาชีวิตศิษย์น้องสามของนางออกไปได้อีกสี่สิบเก้าวัน!

หากนางเป็นคนที่วางแผนเรื่องนี้ก็น่าจะคาดไม่ถึงว่าจะมีตัวแปรนี้ในทีแรก แต่ตอนนี้ เพื่อไม่ให้มีตัวแปรอื่นๆ โผล่มาอีก ก็เป็นไปให้มากว่าพวกเขาจะเร่งทำเรื่องตัวตายตัวแทนนี้ให้สำเร็จโดยเร็ว!

เซียวอวี้หรงเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้างก็เลยเลือกที่จะติดตามศิษย์พี่ใหญ่กับศิษย์น้องไปเท่านั้น

ทางด้านของซังโหยว เดิมที่เขาได้รับการคุ้มครองโดยโจวเว่ยจงเอง แต่จ้าวเสวียนจิ่งได้สั่งให้โจวเว่ยจงพาคนไปสืบเรื่องคุณชายน้องตระกูลเหมิง ดังนั้นเขาจึงจัดองครักษ์อีกสองคนให้มาอยู่ในเรือนของหลีซื่อเหยี่ยน ตามหลักแล้วก็ไม่น่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นได้

อย่างไรก็ตาม เมื่อเซี่ยเฉียวและคนอื่นๆ กลับมาถึงไก่โต้งของเซี่ยเฉียวก็ถูกจับมัดอยู่ในกระสอบแล้ว

ตะเกียงดวงดาว…ก็ไม่อยู่

สีหน้าของเซี่ยเฉียวย่ำแย่มาก ดวงตาของนางดิ่งลึก

นางไม่ชอบให้คนมาแตะต้องของของนาง!

“ฝ่าบาท!” องครักษ์คนนึ่งคุกเข่าลงทันทีเมื่อเห็นจ้าวเสวียนจิ่ง “ฝ่าบาท พวกข้าละเลยหน้าที่! เมื่อครู่นี้นายท่านผู้เฒ่าของตระกูลเหมิงได้พาคนมาบังคับพาตัวคุณชายซังออกไปแล้วโดยบอกว่าจะพาคุณชายซังไปหาหมอที่ไป๋อู้เฟิงที่อยู่นอกป้อม พวกเราห้ามไม่ให้ไป แต่นายท่านผู้เฒ่าเหมิงบอกว่า หมอเทวดาผู้นั้นไปมาไร้ร่องรอย หากชักช้าเกินไปก็จะคลาดกันได้ พวกข้าทั้งสอง…ห้ามไม่ได้ ยังมีคุณชายเจียงรับประกันด้วย ก็เลย…ต้องปล่อยพวกเขาไป ข้ารอฝ่าบาทอยู่ที่นี่ แต่ซย่าเว่ยติดตามไปด้วยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ตอนที่ 904 ฆ่าคน

เซี่ยเฉียวได้ยินที่องครักษ์พูดแล้วก็พยายามระงับอารมณ์ของตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง

ร่างกายของนางนี้หากโกรธก็จะอายุสั้น ต้องไม่โกรธ อย่างไรเสียนางก็มีศิษย์น้องมากมาย ตายไปสักคนก็ไม่สำคัญ

“ทำไมตะเกียงก็หายไปด้วย” เซี่ยเฉียวพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะเอ่ยถามช้าๆ

สีหน้าของนางยังคงปกติ ดูสงบไร้คลื่นกระทบ แค่เห็นก็รู้ว่าเป็นคนที่เห็นโลกมามาก

“ตอนที่นายท่านผู้เฒ่าเหมิงพาคนไป คุณชายเจียงเกรงว่าท่านจะโกรธก็เลยนำตะเกียงและของอื่นๆ ที่วางอยู่รอบๆ ไปด้วยโดยพยายามวางให้อยู่ในตำแหน่งเดิมมากที่สุด” องครักษ์รีบเอ่ย

“ค่ายกลพังไปแล้ว จะฟื้นฟูกลับมาให้เหมือนเดิมได้ง่ายๆ อย่างไร” เซี่ยเฉียวส่ายหน้า “ตะเกียงดวงดาวยังมีประโยชน์อยู่ หากยันต์เหลืองไม่ตก แต่คนผู้นั้นจะทำตัวตายตัวแทนสำเร็จ ไฟดวงหนึ่งก็ยังสามารถยืดเวลาชีวิตอีกไปได้อีกสักกี่ชั่วยาม”

หากเขาคิดจะทำตัวตายตัวแทนต้องทำพิธี นักพรตผู้นั้นก็จะต้องอยู่ในป้อมเหมิงจยาด้วยจึงจะได้

วิชามารแบบนี้นางเองก็อยากจะหาประสบการณ์ดูเสียหน่อย

“ไป๋อู้เฟิงอยู่ที่ไหน ไปจับใครสักคนมานำทางหน่อย” แววตาจ้าวเสวียนจิ่งดูโหดและมืดมนลงเล็กน้อย

โจวเว่ยจงไม่อยู่ แต่ยังมีองครักษ์อีกหลายคนที่คอยติดตามรัชทายาท พวกเขารีบไปจัดการทันที ไม่นานนักพวกเขาก็นำคนสองคนกลับมา

“คุณชาย คนนี้เป็นพ่อบ้านใหญ่ ตอนที่ข้าน้อยไปจับคนหน้าตาของเขาดูเลิ่กลั่ก น่าจะพอรู้อะไรบางอย่าง ข้าก็เลยจับเขามา ส่วนอีกคนพวกข้าน้อยไปเชิญมาจากข้างนอก เขารับเงินไปแล้วและบอกว่ารู้ตำแหน่งที่ตั้งของไป๋อู้เฟิง”

พ่อบ้านไม่พอใจเล็กน้อย “พวกท่านคิดจะทำอะไรน่ะ! นายท่านของพวกเราดีกับพวกท่านมาก พวกท่านทำอย่างนี้ได้อย่างไร!”

“เรื่องคุณชายน้อยของเจ้า เจ้าก็ไม่รู้หรือ” จ้าวเสวียนจิ่งยิ้มเยาะออกมาและมองประเมินเขาด้วยสายตาคมกริบ

พ่อบ้านตกตะลึงไปทันที เขาประหม่ามาก

คุณชายคนนี้ไม่รู้เป็นใครมาจากไหน รัศมีท่าทางของเขาไม่ธรรมดาเลย แค่คำพูดง่ายๆ ประโยคเดียวก็ทำให้เขารู้สึกลัวได้

“ข้าน้อย ข้าไม่เข้าใจว่าท่านกำลังพูดอะไร…” พ่อบ้านปากแข็งและก้มหน้าลง

จ้าวเสวียนจิ่งแค่นเสียงเยาะ ร่างที่ไม่แยแสของเขาดูเหมือนจะซ่อนอยู่ในความมืด แสดงพลังออกมาอย่างเต็มที่ “ตัดขาของเขาข้างนึงก่อน”

พอสิ้นคำพูดของจ้าวเสวียนจิ่ง องครักษ์คนหนึ่งก็ชักดาบออกมาทันที

บอกว่าตัดก็คือตัด เลือดสดๆ พุ่งไปทั่ว

พ่อบ้านใหญ่รีบปิดบาดแผลและกรีดร้องทันที

เซี่ยเฉียวเลิกคิ้วและก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

ศิษย์น้องรัชทายาทบอกว่าจะทำก็ทำทันที ทำไมไม่บอกนางก่อนสักคำเล่า

เสียงกรีดร้องโหยหวนนั้นทำให้นางตกใจ

สำหรับฉากนองเลือดนี้… เซี่ยเฉียวไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก เพราะถึงอย่างไรทุกวันนางก็เห็นวิญญาณไม่น้อยอยู่แล้ว วิญญาณพวกนั้นยังน่ากลัวกว่า

“ท่านกล้าดีอย่างไรมา…ฆ่า…ฆ่าคนในตระกูลเหมิงของเรา” ใบหน้าของชายชราซีดลงด้วยความเจ็บปวดในทันที เหงื่อเย็นเยียบหยดลงมา

“ให้โอกาสอีกครั้ง จะพูดหรือไม่พูด หากไม่พูด ขาอีกข้างจะหายไปด้วย” จ้าวเสวียนจิ่งเป็นเหมือนประติมากรรมน้ำแข็งที่ไม่มีอารมณ์ เขาดูไร้เหตุผลมาก

เซี่ยเฉียวแอบมองมาเขาเล็กน้อย

เซียวอวี้หรงปิดปากของตนเองทันที เขารู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อย

เลือดเยอะมาก…

ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจว่าทำไมศิษย์น้องห้าถึงเป็นลม สิ่งนี้น่าขยะแขยงจริงๆ…

องครักษ์ยกดาบขึ้นอีกครั้ง พ่อบ้านผู้นั้นมีวรยุทธ์อยู่บ้าง เขาจึงยังไม่หมดสติ เวลานี้เมื่อเห็นเขาว่าดาบกำลังจะฟันลงอีกครั้ง เขากัดฟัน “ข้าพูด!”

“คุณชายจะให้ข้าพูดเรื่องอะไร!” เขาเจ็บปวดจนถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา

“คุณชายน้อยของเจ้าอยู่ที่ไหน และนักพรตที่ทำงานให้กับนายของเจ้าอยู่ที่ไหน”