ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 240

“พี่เก้า ราคาที่ดินในหยางเฉิงจะสูงขึ้นเรื่อยๆ ตามการพัฒนาของเมือง ในเมื่อพวกเราจะสร้างโรงงานอยู่แล้ว

ทำไมไม่ซื้อที่ดินในเมืองมาสร้างสำนักงานใหญ่ล่ะ?”

เฉินเฟยรีบกลับมาทั้งๆ ที่โรงงานยังสร้างไม่เสร็จ เพื่อซื้อที่ดินโดยเฉพาะ

เหตุผลที่เขาคิดแบบนี้ขึ้นมาก็เพราะเขาได้พบกับนักธุรกิจชาวฮ่องกงคนหนึ่งระหว่างที่อยู่ที่หยางเฉิง

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังดื่มด้วยกัน พวกเขาก็พูดคุยกันอย่างสบายๆ เกี่ยวกับการพัฒนาสังคม และเขาก็รู้สึกถึง

โอกาสทางธุรกิจ

อุตสาหกรรมอื่นๆ อาจจะยังไปไม่ถึงในตอนนี้ แต่พวกเขาก็ยังพยายามหาที่ดินให้ได้

“สำนักงานใหญ่ของบริษัทเหรอ? ทำไมนายถึงตัดสินใจสร้างที่หยางเฉิง?” กู้จิ่วเหลือบมองหลินซูที่นั่งข้างๆ แล้ว

มองไปที่เฉินเฟย

เฉินเฟยเอนหลังพิงโซฟา “พี่เก้า ในอนาคตราคาที่ดินจะสูงขึ้นในทุกเมือง โดยเฉพาะในเมืองหลวงของมณฑล ถ้า

พี่อยากจะสร้างสำนักงานใหญ่ในเมืองหลวงของมณฑล ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ เราซื้อที่ดินสักแปลงหนึ่งที่นั่นได้”

กู้จิ่ว: “หม่าจื่อ ตอนนี้ที่ดินราคาถูกแล้ว แต่นายเคยพิจารณาเรื่องเงินทุนหรือยัง?”

“พี่เก้า ผมไม่รู้ว่าพี่ได้ใส่ใจกับนโยบายจากเบื้องบนหรือเปล่า ในตอนนี้สินเชื่อส่วนบุคคลอาจจะได้รับการอนุมัติ

ยาก ในขณะที่สินเชื่อธุรกิจนั้นหาได้ง่ายมาก”

หลินซูมองเฉินเฟยด้วยความประหลาดใจ เด็กคนนี้ช่างกล้าหาญเสียจริง

แม้ว่าธนาคารจะผ่อนปรนข้อจำกัดในการให้สินเชื่อแก่ธุรกิจในยุคนี้ แต่ธุรกิจเพียงไม่กี่แห่งก็กล้าที่จะกู้ยืมเงิน

ในความคิดของพวกเขา การกู้เงินจากธนาคารหมายความว่าจะต้องเสียดอกเบี้ยทุกวัน แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้กิน

ข้าวหรือใช้เงินก็ตาม ซึ่งนับเป็นสิ่งที่เลวร้ายที่สุดที่

กู้จิ่วถามว่า “นายต้องการกู้เงินเพื่อซื้อที่ดินใช่ไหม?”

เฉินเฟยยิ้มและพยักหน้า “ใช่ ผมคิดว่าคนรุ่นใหม่ควรกล้าหาญและเด็ดขาด ทำตามแนวทางของประเทศ และ

ลงมือทำตามนั้น ในเมื่อรัฐบาลยินดีให้กู้ยืม เราก็กล้าใช้เงินของเขาหาเงิน ผมเชื่อมั่นในเศรษฐกิจของประเทศนี้มาก”

หากการกู้ยืมผ่าน โรงงานเครื่องใช้ไฟฟ้าของพวกเขาในหยางเฉิงก็จะขยายขนาดได้เป็นสองเท่า

เฉินเฟยคาดว่ากู้จิ่วจะให้การสนับสนุนอย่างมาก แต่ที่ไม่คาดคิดคือหลินซูเป็นคนแรกที่พูด

“ฉันไม่คิดว่านายจะกล้าได้กล้าเสียขนาดนี้ การปฏิรูปและการเปิดประเทศดำเนินมาหลายปีแล้ว และช่วงเวลา

เหล่านี้ถือเป็นช่วงเปลี่ยนผ่านจากเศรษฐกิจแบบวางแผนไปสู่เศรษฐกิจแบบตลาด ในช่วงเวลาเหล่านี้ ตราบใดที่มีเส้น

สายและกล้าพอ ก็สามารถสร้างรายได้ได้แม้จะหลับตา เมื่อเศรษฐกิจแบบตลาดเริ่มเป็นรูปเป็นร่างในอนาคต ผลิตภัณฑ์

ต่างๆ จะต้องมีคุณภาพสูงสุด และนั่นคือช่วงเวลาการแข่งขันที่แท้จริงจะเริ่มต้นขึ้น”

เฉินเฟยหัวเราะเบาๆ “พี่สะใภ้ จริงๆ แล้วฉันไม่ได้คิดไกลขนาดนั้นหรอก ส่วนเรื่องการแข่งขันตลาดในอนาคต

เดี๋ยวค่อยคุยกันทีหลัง ทีนี้ พวกคุณเห็นด้วยกับข้อเสนอของฉันที่ให้กู้เงินซื้อที่ดินไหม”

กู้จิ่วกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง หลินซูก็หยุดเขาไว้ แล้วพูดว่า “กู้เงินก็ได้ แต่อย่าคิดไปเองตามอำเภอใจ ให้เลขา

เขียนแผนออกมา ต้องมีการประเมินว่าเงินกู้จะถูกนำไปใช้ที่ไหน ใช้ไปเท่าไหร่ และจะคืนเงินกู้อย่างไรในอนาคต”

หลินซูยิ้ม “ฉันชอบวางแผนก่อนที่จะเริ่มทำบางสิ่งบางอย่าง”

กู้จิ่วพยักหน้า “ชูซู่พูดถูก เรื่องนี้ต้องวางแผนล่วงหน้า”

รอยยิ้มของเฉินเฟยจางหายไป สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจัง “พี่สะใภ้พูดถูก บริษัทของเราจะเติบโตและเจริญ

รุ่งเรืองต่อไป ดังนั้นต้องวางกฎเกณฑ์บางอย่างไว้ก่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องเงิน ฉันจะกลับไปให้เลขาวางแผนเอง”

ก่อนจะจากไป หลินซูเตือนเขาว่า “ก่อนที่บริษัทจะตัดสินใจ นายสามารถจัดการประชุมกับทีมผู้บริหารเพื่อขอ

ความเห็นจากทุกคนและระดมความคิด บางทีทางออกที่นายต้องการอาจจะสมบูรณ์แบบกว่าก็ได้”

เฉินเฟยหยุดการเปิดประตู ก่อนจะพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ตกลง ฉันจะจัดการทันที”

เดิมทีเฉินเฟยคิดว่าเขาสามารถตัดสินใจได้โดยการพูดคุยเรื่องต่างๆ ในระหว่างการเดินทางครั้งนี้ แต่หลังจากที่

หลินซูเตือนสติเขา เขาก็ตระหนักว่าแนวทางเดิมของเขาในการทำธุรกิจแบบหุ้นส่วนจำเป็นต้องเปลี่ยนแปลง

หลังจากที่เฉินเฟยออกไป กู้จิ่วก็นั่งลงบนโซฟาอีกครั้งและถามว่า “เธอคิดยังไงกับการลงทุนที่เขาพูดถึง?”

“เอาล่ะ ตอนนี้พื้นที่อยู่อาศัยเฉลี่ยต่อคนในเมืองนี้น้อยกว่าสามตารางเมตร หลายคนมีครอบครัวสามรุ่นอัดแน่น

อยู่ในห้องขนาดสิบหรือยี่สิบตารางเมตร ถ้าการสร้างหอพักพนักงานโดยหน่วยงานต่างๆ ไม่สามารถรองรับความต้องการ

ที่อยู่อาศัยของพนักงานได้ เธอคิดว่าจะมีที่อยู่อาศัยเชิงพาณิชย์ปรากฏขึ้นในตลาดหรือเปล่า” หลินซูถามพลางหันหน้า

ไป

กู้จิ่วครุ่นคิด “ที่อยู่อาศัยเชิงพาณิชย์เหรอ? บ้านก็เหมือนสินค้าโภคภัณฑ์ นำมาวางขายในตลาดเหรอ?”

หลินซูหัวเราะเบาๆ : “เธอสามารถเข้าใจแบบนั้นได้”

กู้จิ่วนึกภาพไม่ออกเลยว่าสถานการณ์แบบนี้จะเป็นอย่างไร “จะมีใครซื้อบ้านแบบนี้บ้าง?”

หลินซูถาม “เมื่อเธอต้องการบ้านอย่างเร่งด่วน แต่ด้วยอายุงานของเธอ เธอกลับไม่มีสิทธิ์ได้รับการจัดสรรที่อยู่

อาศัย ถ้ามีบ้านบางประเภทในตลาดที่เธอเป็นเจ้าของได้ง่ายๆ เพียงแค่จ่ายเงิน เธอจะซื้อมันไหม”

กู้จิ่วพยักหน้าอย่างไม่ลังเล “แน่นอนฉันจะซื้อมัน”

ถึงแม้กู้จิ่วจะมาจากครอบครัวที่ร่ำรวย แต่เพื่อนร่วมชั้นหลายคนก็ไม่ค่อยมีฐานะ ตอนที่เขาเรียนอยู่เขาจึงรู้ว่า

หลายครอบครัวในเมืองนี้มีคนสามรุ่นอาศัยอยู่ด้วยกันในสภาพที่คับแคบ

หลินซูถามอีกครั้ง “การสร้างบ้านต้องใช้ที่ดิน เธอคิดว่าเมื่ออาคารพาณิชย์เหล่านี้เข้าสู่ตลาด ราคาที่ดินในเมือง

จะพุ่งสูงขึ้นหรือเปล่า”

กู้จิ่วเหลือบมองต้าเปาซึ่งกำลังจ้องมองเขาอย่างตั้งใจ และหัวเราะ “ตามที่เธอพูด เราไม่ควรสะสมที่ดินเพิ่มเห

รอ?”

“พวกข้างบนไม่ได้โง่หรอก ถ้ามีความต้องการในตลาด พวกเขาจะควบคุมการอนุมัติที่ดินแน่นอน เป็นไปไม่ได้ที่

จะปล่อยออกมาในปริมาณไม่จำกัด อย่างไรก็ตาม” หลินซูยิ้มเจ้าเล่ห์ “เราสามารถซื้อที่ดินไว้สักสองสามแปลงแล้ว

กักตุนไว้ก่อนที่พวกเขาจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น”

“ถ้าเธอตกลง ฉันจะให้ตงฟาตรวจสอบเรื่องนี้ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า อะไรก็ได้ทั้งนั้น เช่น ที่ดินรกร้างหรือโรงงาน

ร้าง ถ้าวิธีอื่นไม่ได้ผล ฉันจะใช้เส้นสายของพ่อหาที่ดินสักสองสามแปลง”

กู้จิ่วเป็นคนลงมือทำ ทันทีที่แผนสำเร็จ เขาก็รีบโทรแจ้งบริษัทการค้าให้หลินตงฟาทราบทันที

“ในเมื่อเรากำลังจะซื้อที่ดิน เราควรให้พี่เขยและครอบครัวของเขาลงทุนด้วยไหม?”

หลินซูเลิกคิ้วแล้วยิ้ม “พี่ชายของฉันและครอบครัวของเขาซื้ออพาร์ตเมนต์สองแห่งในย่านชนชั้นแรงงานหลังบ้าน

ของเรา พวกเขาคงไม่มีเงินเหลือลงทุนตอนนี้หรอก”

เป็นไปไม่ได้เลยที่คนซื่อสัตย์อย่างพวกเขาจากชนบทจะมากู้เงินจากธนาคาร

เพราะพวกเขากลัวหนี้สิน

กู้จิ่วกัดริมฝีปากและคิดอยู่ครู่หนึ่ง “พรุ่งนี้ฉันจะถามพี่ใหญ่และคนอื่นๆ ว่าพวกเขาสนใจที่จะลงทุนเงินบ้างไหม”

เมื่อหัวข้อสนทนาเปลี่ยนไปเป็นเรื่องการลงทุนของพวกพี่ชายกู้ หลินซูไม่ได้แสดงความคิดเห็นใดๆ แต่กลับถาม

ถึงสถานการณ์ของครอบครัวพี่รองว่า “หลานชายของเธอปรับตัวเข้ากับโรงงานอาหารได้ดีไหม?”

คราวที่แล้วครอบครัวพี่รองกู้ กลับมาเพื่อแสดงความขอบคุณญาติๆ ของพวกเขา ในขณะที่คนอื่นๆ กลับบ้านไป

แล้ว ตอนนี้เหลือเพียงชายผู้ใหญ่สี่คนเท่านั้นที่ยังคงอยู่ในเมือง

นี่คือหลานชายสี่คนของกู้จิ่ว พวกเขาอาศัยอยู่ในเมืองและไปทำงานที่โรงงานอาหารของบริษัทกู้จิ่ว พวกเขา

อาศัยอยู่ในหอพักของบริษัทและถือว่าตั้งรกรากอยู่ในเมือง

“ตอนแรกไม่ได้ใส่ใจเรื่องสุขอนามัยส่วนตัวมากนัก แต่ตอนนี้ค่อยๆ ปรับตัวและเริ่มชินกับมันแล้ว”

ช่วงนี้กู้จิ่วยุ่งมาก เฉินเฟยรับหน้าที่ดูแลงานที่หยางเฉิง ส่วนบริษัทในเมืองหลวงของมณฑล ก่อนหน้านี้งานของ

เฉินเฟยกองพะเนินอยู่ ทำให้เขาไม่มีเวลาดูแลหลานชายเลย