ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 239

เด็กๆ ในครอบครัวพี่ชายคนรองส่งเสียงดังเกินไป หลินซูรู้สึกรำคาญจึงบอกลาหวังซูเจิ้นและกู้ฉางเซิงหลังอาหาร

กลางวัน

“พ่อ แม่ เรากลับก่อนนะ”

“กลับแล้วเหรอ? อยู่ต่ออีกหน่อยไม่ได้เหรอ?” หวังซูเจิ้นลุกขึ้นยืน แกล้งต้าเปาและเอ้อเปาด้วยท่าทีลังเลเล็ก

น้อย

หลินซูยิ้ม “ไม่ เราจะไม่อยู่ต่อแล้ว ต้าเปาและเอ้อเปาต้องงีบหลับตอนบ่าย”

“เอาล่ะ ขี่จักรยานระวังหน่อยล่ะ” หวังซูเจิ้นอยากจะซื้อขนมกลับไปให้เด็กๆ ทั้งสอง แต่โชคร้ายที่ขนมที่เธอซื้อ

ไว้คราวก่อนถูกเด็กๆ ของลูกชายคนรองกินไปหมดแล้ว

หลินซูบอกผู้อาวุโสทั้งสองและพบกู้โหย่วฮุ่ยอยู่ข้างนอกบ้าน โดยมีเด็กๆ ล้อมรอบอยู่

“โหย่วฮุ่ย มาที่นี่สักครู่”

กู้โหย่วฮุ่ยกำลังยุ่งอยู่กับหลานๆ ของครอบครัวรอง จึงไม่อาจหนีไปไหนได้ เมื่อเขาได้ยินหลินซูเรียก ราวกับได้ยิน

เสียงสวรรค์

เขาวิ่งเหยาะๆ ไปหาหลินซูแล้วถามด้วยรอยยิ้ม “ป้ากำลังตามหาผมอยู่เหรอ?”

หลินซูเดินเข้าไปในโรงเก็บจักรยาน ชี้ไปที่จักรยานคันข้างๆ แล้วพูดว่า “มาขี่จักรยานกับพวกเราสิ ตอนที่ฉัน

กำลังทำอาหารกลางวันอยู่ ฉันพบว่าข้าวของเราใกล้จะหมดแล้ว มากับพวกเราแล้วเอาข้าวกลับมาสองกระสอบ”

“ตกลง ดีมาก ผมไม่อยากดูแลเด็กๆ” กู้โหย่วฮุ่ยเบื่อเด็กๆ พวกนี้จริงๆ

กู้จิ่วและหลินซูต่างก็อุ้มเด็กไว้ในเป้อุ้มเด็ก โดยมีกู้โหย่วฮุ่ยปั่นจักรยานเคียงข้าง และพูดคุยกันเป็นระยะตลอด

ทาง

เมื่อถึงบ้าน หลินซูก็ขอให้กู้จิ่วไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเล็กๆ ของครอบครัว แล้วหยิบข้าวสาร 25 กิโลกรัม (50 จิน)

สองกระสอบกลับมา

เนื่องจากครอบครัวของพี่รองพักอยู่ที่บ้านหลังเก่า อาหารจึงถูกกินอย่างรวดเร็ว ข้าวสารสองกระสอบน่าจะพอ

กินได้สองสามวัน

“ป้า ดีแล้วที่ซูเปอร์มาร์เก็ตของป้าไม่ต้องใช้คูปองแล้ว ถ้าเราต้องซื้อข้าวจากจุดรับซื้อข้าวด้วยคูปองข้าว

ครอบครัวเราคงอดตายแน่ถ้าลุงและครอบครัวมา”

กู้โหย่วฮุ่ยวางข้าวสารสองกระสอบไว้ที่เบาะหลัง แล้วมัดให้แน่นด้วยเชือก

กู้จิ่วกล่าวว่า “อย่าให้ลุงรองได้ยินนายพูดแบบนั้น ไม่งั้นเขาจะพาครอบครัวออกไปคืนนี้”

“ลุงครับ ผมแค่ล้อเล่นกับพวกคุณ อย่าไปจริงจัง” กู้โหย่วฮุ่ยรู้ว่าเขาไม่อาจปล่อยให้ลุงรองและครอบครัวได้ยิน

เรื่องนี้

ไม่งั้นถ้าคุณปู่รู้เข้า เขาจะเฆี่ยนด้วยเข็มขัดแน่

หลังจากกู้โหย่วฮุ่ยออกไป กู้จิ่วและหลินซูก็จอดจักรยานไว้ที่บันไดแล้วกลับบ้าน หลินซูจึงขอให้กู้จิ่วพาเด็กๆ ทั้ง

สองไปนอนพัก

เธอทำอาหารหลายจานตอนเที่ยงและมีกลิ่นน้ำมันปรุงอาหารแรงมาก ดังนั้นเธอจึงต้องอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า

ก่อน

“เด็กๆ หลับกันหมดแล้วหรือยัง?”

หลินซูเดินออกมาจากห้องอาบน้ำ พบว่าลูกๆ ทั้งสองของเธอกำลังนอนหลับ แขนขาเหยียดตรง ท้องน้อยป่อง

ออกมา

“อืม วันนี้เธอคงเหนื่อยจากการทำอาหารกลางวัน มานี่สิ ฉันจะกอดเธอไว้ตอนเธอหลับ” กู้จิ่วนอนลงบนเตียง

ตบเบาๆ ที่ข้างๆ เตียง

หลินซูลูบขมับ เธอไม่ได้เหนื่อยจากการทำงานมากนักในวันนี้ แต่เด็กๆ เยอะเกินไปและส่งเสียงดัง ทำให้เธอปวด

หัว

“พี่รองของเธอและคนอื่นๆ เป็นอย่างไรบ้าง พวกเขาวางแผนจะอยู่ที่เมืองหลวงของมณฑล หรือจะกลับ?”

กู้จิ่วลูบผมของเธอแล้วพูดว่า “วันนี้ฉันไม่ได้ยินพวกเขาพูดถึงเรื่องนี้เลย พวกเขามีบ้านอยู่ที่ชนบท ดังนั้นพวกเขา

ควรกลับไป อย่าลืมว่าลูกสะใภ้ทั้งสามของพวกเขายังอยู่ในชนบท”

หลินซูกอดเอวของกู้จิ่วไว้แน่น ก่อนจะซุกหน้าลงกับอกของเขา “ฉันรู้สึกว่าในอนาคตบ้านหลังเก่าจะดูมีชีวิตชีวา

ขึ้นมาก ฉันแค่กลัวว่าสุขภาพของพ่อแม่จะรับไม่ไหว”

กู้จิ่วเคยเห็นเด็กๆ ของครอบครัวรองดื้อรั้นขนาดไหน จึงขยี้ขมับตัวเองด้วยอาการปวดหัว “ครอบครัวของพี่รอง

ไม่เคยแยกบ้านกันตอนอยู่ชนบท ฉันไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ เมื่อมีครอบครัวใหญ่มารวมตัวกัน ทุกวันมันวุ่นวายไปหมด

จะมีคุณภาพชีวิตที่ดีสักแค่ไหนกันเชียว”

หลินซูตบไหล่เขาเบาๆ แล้วพูดว่า “ได้โปรดเถอะ การมีเงินคือความหมายของการมีชีวิตอยู่ การไม่มีเงินก็แค่การ

เอาตัวรอด พวกเขายังไม่ถึงเส้นความยากจนด้วยซ้ำ แล้วทำไมพวกเขาถึงต้องสนใจคุณภาพชีวิตของตัวเองด้วยล่ะ”

วันรุ่งขึ้น หลินซูก็ไปที่โรงแรม อากาศเริ่มอุ่นขึ้นเรื่อยๆ และมีคนจากต่างถิ่นเดินทางมายังเมืองหลวงของมณฑล

เพิ่มขึ้น ธุรกิจโรงแรมจึงค่อนข้างดี

อัตราการเข้าพักเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง และตอนนี้สูงถึง 80-90% แล้ว

การรีโนเวทชั้น 5, 6 และ 7 ใกล้จะเสร็จสมบูรณ์แล้ว เมื่อติดตั้งสุขภัณฑ์เรียบร้อยแล้ว เฟอร์นิเจอร์จะถูกย้าย

เข้าไป และหลังจากทำความสะอาดอย่างละเอียดแล้ว ก็จะทยอยเปิดให้แขกเข้าพัก

“ประธานหลิน” ผู้จัดการหลงอีทักทายเธอขณะที่เธอก้าวเข้าสู่ชั้น 5 ของโรงแรม

หลินซูตรวจสอบการรีโนเวทห้องพักและกล่าวว่า “ผู้จัดการหลง สุขภัณฑ์และเฟอร์นิเจอร์ถูกเก็บไว้ในโกดัง

เรียบร้อยแล้ว ให้พวกเขาเร่งดำเนินการ การติดตั้งสุขภัณฑ์ควรจะรวดเร็ว ควรให้คนทำความสะอาดแต่ละห้องหลังจาก

ติดตั้งเสร็จ แล้วจึงค่อยย้ายเฟอร์นิเจอร์เข้าไป”

หลงอีถามว่า “ประธานหลิน ผ้าปูที่นอนพร้อมแล้วหรือยัง? ของที่ส่งมาครั้งสุดท้ายมีพอแค่สำหรับห้องชั้น 2 ชั้น

3 และชั้น 4 เท่านั้น”

“ฉันเติมผ้าปูที่นอนให้เต็มแล้ว เพียงพอสำหรับโรงแรมที่ต้องการใช้ แต่คุณไม่สามารถนำผ้าปูมาทั้งหมดในคราว

เดียวได้ ต่อไปนี้โกดังก็จะเป็นโกดังของโรงแรมด้วย หากต้องการสิ่งของใดๆ เพียงแค่สั่งแล้วไปที่โกดังเพื่อนำกลับมา”

ขณะที่หลินซูพูด เธอก็หันไปมองหลงอีและพูดว่า “นับจากนี้ไป โรงแรมจะต้องปฏิบัติตามขั้นตอนที่ถูกต้องในการ

รับสินค้า พวกคุณต้องรับใบเสร็จก่อนแล้วค่อยไปรับสินค้า ถ้าไม่ได้รับใบเสร็จ หลินกานจะไม่ส่งสินค้าจากคลังสินค้าให้

พวกคุณ”

เมื่อโรงแรมเริ่มรีโนเวทใหม่ ยังไม่มีขั้นตอนที่ถูกต้องในการขนย้ายสินค้าจากโกดัง จึงค่อนข้างวุ่นวายเล็กน้อย

ในอนาคตจะต้องเข้มงวดมากขึ้นในการจัดการสินค้าสิ้นเปลือง เช่น อุปกรณ์ต่างๆ ผ้าปูที่นอน และผลิตภัณฑ์

ทำความสะอาดที่นำมาจากคลังสินค้า

หลงอีพยักหน้าเห็นด้วย “ผมจะไปประชุมกับหัวหน้าคนงานทีหลัง แล้วทำแบบฟอร์มให้พวกเธอกรอกและลงชื่อ

เมื่อพวกเธอได้รับของ”

“อืม คุณต้องค่อยๆ ปรับปรุงกฎระเบียบของโรงแรมนะ พอการรีโนเวทโรงแรมเสร็จสิ้นและเปิดอย่างเป็นทางการ

แล้ว ฉันอยากให้พนักงานกลับมาทำงานตามปกติ”

“ตกลงครับ ขอเวลาอีกสองสามวัน”

การตกแต่งของโรงแรมมีสไตล์มาก แม้จะผ่านไปสิบหรือยี่สิบปีก็ยังไม่ดูล้าสมัย

แต่ตอนนี้เพิ่งตกแต่งใหม่ กลิ่นภายในก็ไม่ค่อยหอมเท่าไหร่

ขณะที่หลินซูเดินออกมาจากโรงแรม เธอเห็นรถแทรกเตอร์จอดอยู่ริมถนน สิ่งที่ดึงดูดใจเธอไม่ใช่ตัวรถแทรกเตอร์

แต่เป็นปลาที่บรรทุกอยู่ในรถแทรกเตอร์

“สหาย คุณอยากซื้อปลาไหม”

ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่บนรถแทรกเตอร์สังเกตเห็นหลินซู จึงถามพลางยกปลาที่ดิ้นไปมาอย่างมีชีวิตชีวาขึ้นมา

หลินซูเดินไปดูและพบว่าพ่วงรถแทรกเตอร์ถูกบุด้วยผ้าใบกันน้ำและบรรจุน้ำไว้ประมาณครึ่งรถ เหลือปลาอยู่

ประมาณยี่สิบถึงสามสิบตัว ส่วนใหญ่เป็นปลาคาร์ปหัวโตและปลาคาร์ปหญ้า

“ปลาพวกนี้พวกคุณเลี้ยงเองรึเปล่า?”

ชายวัยกลางคนยิ้มและพยักหน้า “ใช่ นี่คือปลาของเราที่เลี้ยงก่อนถึงฤดูฝน ทีมผลิตกำลังซ่อมแซมอ่างเก็บน้ำ

พวกเราจับปลาได้บางส่วนระหว่างการซ่อมแซมตั้งใจจะเอาไปแลกกับเงิน”

“ปลาพวกนี้เลี้ยงในอ่างเก็บน้ำเหรอ?”

หลินซูรู้ว่าในยุคนี้ไม่มีอาหารพิเศษสำหรับเลี้ยงปลา แต่จะเลี้ยงแบบผสมผสาน คือ เลี้ยงปลาตะเพียน ปลา

ตะเพียนหัวโต ปลาตะเพียนเงิน และปลาชนิดอื่นๆ ร่วมกัน

ปลาแต่ละประเภทจะต้องได้รับการเลี้ยงในสัดส่วนที่เหมาะสม มิฉะนั้น หากเลี้ยงปลาประเภทใดประเภทหนึ่ง

มากเกินไป จะทำให้เกิดการเสียสมดุลของระบบนิเวศ และปลาที่มีมากเกินไปจะไม่เติบโตเต็มที่

แน่นอนว่าปลาในยุคนี้เทียบไม่ได้กับปลาที่เลี้ยงด้วยอาหารในรุ่นหลัง

ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเบาะคนขับรถแทรกเตอร์ก็เดินเข้ามาเช่นกัน เขารู้สึกอายเล็กน้อยเมื่อเห็นหลินซู ซึ่งทั้งสวย

และแต่งตัวเก๋ไก๋มาก

“น้ำในอ่างเก็บน้ำของเราใสมาก และปลาในนั้นมีรสชาติดีกว่าปลาที่เลี้ยงในบ่อเลี้ยงปลา กลิ่นดินไม่หนักเท่าปลา

ในบ่อปลา”

หลินซูยิ้มอย่างรู้ดีว่าปลาในยุคนี้ไม่จำเป็นต้องได้รับยาปฏิชีวนะมากเกินไป

เธอชี้ไปที่ร้านอาหารแล้วพูดกับชายหนุ่มว่า “คุณนี่เดินเร็วจริงๆ นะ ไปที่ร้านแล้วเรียกผู้จัดการ บอกพวกเขาไป

ว่าที่นี่มีปลา”

ชายวัยกลางคนหัวเราะเบาๆ “คุณคิดเหมือนพวกเราเลย! เราจะแวะถามทางร้านว่าต้องการปลาไหม”

ขณะที่เขาพูด เขาก็โบกมือให้กับชายหนุ่ม “จูจื่อ ไปถามเขาเร็วๆ สิ”

“อ๊ะ!”

หลังจากได้ยินคำแนะนำของหลินซูให้เขาไปที่ร้านอาหารเพื่อสอบถาม จูจื่อก็ดูขี้อายน้อยลงกว่าเดิม

ชายวัยกลางคนล้างมือที่ด้านหลังรถแทรกเตอร์แล้วถามว่า “สหาย คุณอยากจะซื้อปลาสักสองสามตัวเพื่อนำ

กลับบ้านไปกินไหม?”

หลินซู: “ไม่ต้องรีบ รอให้พนักงานร้านอาหารมาถึงก่อนค่อยคุยกัน”

“สหายและร้านอาหารอยู่ด้วยกันหรือเปล่า?”

“ใช่ งั้นรอให้พวกเขามาชั่งน้ำหนักพร้อมกันก่อนดีกว่า”

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ สวี่หลี่จง ผู้จัดการร้านก็รีบเดินตามจูจื่อออกไปทันที

เขาวิ่งเหยาะๆ ไปริมถนนและทักทายหลินซูก่อนว่า “ประธานหลิน”

หลินซูชี้ไปที่กระบะรถแทรกเตอร์ “ปลาที่นี่คุณภาพดีมาก ย้ายพวกมันไปไว้ในถังของร้านอาหารตอนที่พวกมันยัง

มีชีวิตอยู่”

ปลาบางตัวในกระบะรถแทรกเตอร์เริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวแล้ว หากไม่รีบย้ายไปยังถังที่มีออกซิเจน พวกมันก็จะ

ตายอย่างรวดเร็ว

ชายขายปลาสองคน คนหนึ่งแก่ อีกคนหนุ่ม มองหลินซูด้วยความประหลาดใจ ไม่คาดคิดมาก่อนว่าเธอจะเป็น

เจ้าของร้านอาหาร

เจ้าของร้านสาวหน้าตาสวยขนาดนี้ ใครจะเชื่อถ้าพูดออกไป?

หลังจากชั่งน้ำหนักปลาและย้ายไปที่ถังน้ำของร้านอาหารแล้วสวี่หลี่จงและชายวัยกลางคนก็จ่ายเงินและเดินไป

หาหลินซู

เขาจ้องมองปลาในตู้ที่อยู่ตรงหน้าแล้วพูดว่า “ประธานหลิน บางตัวก็กลายเป็นสีขาวไปแล้ว ถึงเราจะเอาพวกมัน

กลับเข้าไปในตู้ พวกมันก็คงอยู่ได้ไม่นานหรอก”

หลินซูสั่งให้คนตักปลาที่กลายเป็นสีขาวออก “ส่งไปร้านก๋วยเตี๋ยวข้างบ้านสองตัว แล้วส่งไปร้านก๋วยเตี๋ยวของพี่

ใหญ่อีกสองตัว เดี๋ยวฉันจะส่งไปบ้านเก่าอีกสองสามตัว แค่นี้ก็น่าจะพอจัดการปลาที่กลายเป็นสีขาวออกได้แล้ว”

ปลาที่ยังมีชีวิตและแข็งแรงดีก็เพียงพอสำหรับร้านอาหารอีกสองสามวัน

หลินซูรู้ว่ามีคนอยู่บ้านหลังเก่าเยอะ จึงได้เตรียมปลาไว้ห้าตัว

สวี่หลี่จงช่วยมัดปลาไว้ที่ท้ายรถจักรยาน แล้วพูดว่า “ประธานหลิน ถุงปลานี้หนักประมาณ 20 จิน ถ้าลุงกู้และ

คนอื่นๆ กินไม่หมดในคราวเดียว พวกเขาสามารถทอดมันสักหน่อยแล้วตากแดดให้แห้งก็ได้”

หลินซูถือจักรยานไว้ ยิ้มพลางพูดว่า “20 จินพอกินได้สองมื้อเท่านั้น”

“หา?”

สวี่หลี่จงไม่รู้ว่าตระกูลกู้พบลูกชายคนที่สองของพวกเขาแล้ว จึงสันนิษฐานว่ามีเพียงคู่สามีภรรยาสูงอายุเท่านั้นที่

อาศัยอยู่ในบ้านหลังเก่า

หลินซูไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม เพียงโบกมือให้เขาแล้วปั่นจักรยานออกไป

“โกวจื่อ ถ้าแกเอาไม้นั่นแหย่เล้าไก่อีก ฉันจะหักขาแกแน่ ถ้าแกทำให้ไก่ตกใจจนวันนี้ไข่ไม่ออก พรุ่งนี้แกก็จะไม่มี

ไข่กิน”

ขณะที่พี่สะใภ้รองกำลังอบรมสั่งสอนหลานคนที่สองเสร็จ หลานชายคนโตกำลังล้อเลียนน้องชายคนที่สามซึ่งตอน

นี้กำลังร้องไห้และโหยหวนเหมือนแบนชี เสียงร้องไห้ของเขานั้นช่างแสบแก้วหูจริงๆ

เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ หวังซูเจิ้นก็ออกมาจากบ้านและมอบขนมให้แต่ละคนคนละชิ้น ซึ่งทำให้ทุกคนหยุดร้องไห้

ได้

หลังจากปลอบหลานคนโตให้สงบลงแล้ว หลานอีกสองคนก็เริ่มเก็บก้อนหินในสนามมายัดเข้าปาก

หวังซูเจิ้นตกใจและรีบก้าวไปข้างหน้า คว้าก้อนหินจากมือของพวกเขา และยัดขนมชิ้นหนึ่งเข้าไปในมือของพวก

เขาแต่ละคน

“สะใภ้รอง เด็กๆ พวกนี้ชอบหยิบของจากพื้นแล้วเอาเข้าปากตลอดเลย ในอนาคตเราต้องสอนให้พวกเขารัก

ความสะอาด”

สะใภ้รองรู้สึกผิด

“แม่ ฉันอยากสอนพวกเขาเหมือนกัน ฉันตีพวกเขาไปกี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้ แต่พวกเขาก็ยังไม่เรียนรู้เลย รู้ไหม ฉันต้อง

ทำงานบ้านและดูแลเด็กๆ หลายคนด้วยตัวเอง ฉันจะจัดการพวกเขาทั้งหมดได้ยังไง”

หวังซูเจิ้นเคยเจอกับความยากลำบากในการดูแลเด็กหลายคนเพียงลำพัง ทั้งความยุ่งวุ่นวายตลอดเวลาและการ

ไม่สามารถควบคุมพวกเขาได้อย่างเหมาะสม ซึ่งสุดท้ายแล้วนำไปสู่ภาวะวิกฤตทางอารมณ์

เมื่อมองดูลูกสะใภ้รองซึ่งดูแก่ชรายิ่งกว่าตัวเธอเสียอีก เธอกลับพูดจาหยาบคายออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว

“ปกติ แม่ของพวกเขาไม่ใส่ใจบ้างเหรอ?”

สะใภ้รองมีสีหน้าเศร้าสร้อย “ลูกสะใภ้ของฉันทำงานตอนกลางวัน ทำงานบ้านและเย็บผ้าตอนกลางคืน พวกเธอ

ไม่มีเวลาดูแลลูกๆ เลย ยิ่งไปกว่านั้น เด็กๆ ในชนบทของเราไม่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างเอาใจใส่เหมือนเด็กในเมือง และได้

รับการเลี้ยงดูอย่างอิสระมากกว่า”

หวังซูเจินรู้สึกปวดหัวขึ้นมาเมื่อมองดูลูกสะใภ้ที่หยาบคายและไร้การศึกษาของเธอ

“ต่อให้ยุ่งแค่ไหนก็ละเลยการเลี้ยงดูลูกไม่ได้ ลูกคือความหวังของครอบครัว ถ้าแม้แต่อบรมสั่งสอนลูกยังไม่ดี

ครอบครัวจะหวังอะไรได้อีก”

“ฉันไม่เข้าใจความคิดของคนในเมืองของพวกคุณ แต่ในชนบทของเรา เสบียงอาหารของครอบครัวสำคัญกว่า ไม่

ว่าเด็กๆ จะมีระเบียบวินัยดีแค่ไหน หากพวกเขาไม่ได้รับคะแนนการทำงานเพียงพอในแต่ละปี พวกเขาก็จะได้รับธัญพืช

ไม่เพียงพอในฤดูใบไม้ร่วง และทั้งครอบครัวจะต้องอดอยาก”

ขณะที่พี่สะใภ้รองพูดอยู่นั้น เธอก็ถามด้วยรอยยิ้มว่า “แม่ แม่ใช้ชีวิตอย่างหรูหราในเมือง ดังนั้นแม่คงไม่เคย

สัมผัสประสบการณ์ความหิวโหยมาก่อนใช่ไหม”

หวังซูเจิ้นมองใบหน้าเหี่ยวย่นตรงหน้าอย่างหมดหนทาง สมัยยังเด็กและหิวโหย เธอยังเป็นเด็กที่ใส่กางเกงเป้า

เปิดอยู่เลย

“ว้าว! ขนม ขนมของฉัน!”

ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ จู่ๆ โกวจื่อก็ร้องไห้โฮออกมา กลิ้งตัวลงบนพื้นอย่างคล่องแคล่ว

สะใภ้รองไม่ต้องมองก็รู้ว่าหลานชายคนโตขโมยขนมไป

เธอคว้าไม้กวาดจากด้านข้างมาฟาดใส่หลานชายคนโต ตะโกนว่า “ฉันจะตีแกให้ตาย ไอ้เด็กโลภ! แกขโมยขนม

ของน้องชายแกมาทำไม?”

หลานชายคนโตหลบไม้กวาดที่เธอฟาดใส่เขาอย่างคล่องแคล่ว แล้ววิ่งไปด้านข้างและเถียงกลับว่า “ฉันไม่ได้ขโมย

เขาเอามาให้ฉันเอง”

สะใภ้รองไม่สนใจว่าเขาจะแย่งไปทำไม ตราบใดที่เขาทำให้น้องชายร้องไห้ เขาก็สมควรโดนตี “ฉันบอกแก! แย่ง

ไปก็คือแย่งไป แกกล้าเถียงได้ยังไง!”

“ฉันไม่ได้บอกให้แกพูดโต้ตอบ! แกขโมยมันมา แค่นั้นเอง กล้าดียังไงมาเถียง!”

หลานชายคนโตเห็นไม้กวาดแกว่งไปมาอีกครั้ง เขาก็รีบวิ่งไปที่ประตูลานบ้านทันที

หลินซูกำลังเข็นจักรยาน กำลังจะเข้าไปในลานบ้าน เกือบชนเด็กที่กำลังวิ่งเข้ามาหา ทำให้เธอตกใจมาก

โชคดีที่เด็กคนนั้นยังว่องไวและหลบได้เล็กน้อย ก่อนจะวิ่งผ่านเธอไป

หลินซูเพิ่งจะหลบเด็กคนนั้นได้ ก็ยังตกใจอยู่ดี เมื่อไม้กวาดพุ่งเข้ามาหาเธอ กระแทกเข้ากับล้อหน้าจักรยานของ

เธอ

“เกิดอะไรขึ้น? มีไม้กวาดฟาดใส่ฉันอยู่ตรงหน้าเลย เป็นเพราะพี่สะใภ้รองไม่ต้อนรับฉันกลับมางั้นเหรอ?” หลินซู

กลั้นหายใจและปัดฝุ่นที่อยู่ตรงหน้าออกไป

พี่สะใภ้รองไม่เคยคาดคิดว่าไม้กวาดที่เธอทำหลุดจะเกือบไปโดนหลินซู

“โอ้ น้องสะใภ้ ฉันขอโทษจริงๆ ไม่คิดว่าเธอจะกลับมาเร็วขนาดนี้ เกือบโดนเธอแล้ว เธอไม่เป็นไรใช่ไหม”

สะใภ้รองรีบเข้าไปทักทาย คราวที่แล้วพวกเขากินข้าวด้วยกัน แล้วหลินซูกลับไปก็ส่งข้าวสารมาให้สองกระสอบ

โดยเบื้องต้น เธอคิดว่าหลินซูเป็นคนใจกว้าง

พูดอีกอย่างก็คือ พวกเขารวยและโง่กันหมด

หลินซูเข็นจักรยานของเธอเข้าไปในสนาม “ฉันไม่เป็นไรหรอก พี่สะใภ้รอง แค่ลงโทษเด็กเมื่อเขาทำผิด ทำไมถึง

ตะโกนและทำเหมือนจะฆ่าเขาล่ะ”

“โอ้ น้องสะใภ้ เธอไม่รู้เลยว่าเด็กคนนั้นซนขนาดไหน ถ้าไม่ลงโทษเขาสักวัน เขาคงปีนขึ้นไปบนหลังคาแล้วทุบ

กระเบื้องแน่”

“ถ้าพี่ตีเขา มันก็ไม่ถือว่าเป็นการลงโทษอะไรหรอก เขาแค่วิ่งหนีไปเฉยๆ” หลินซูส่ายหัวอย่างไม่พอใจ

“ซูซู่ วันนี้ทำไมถึงมาที่นี่ละ?” หวังซูเจิ้นถาม

“แม่ วันนี้ฉันบังเอิญเจอคนขายปลาพอดี เลยซื้อมาเพิ่มนิดหน่อย แล้วเอามาให้แม่ด้วย”

หลินซูจอดรถจักรยานแล้วเริ่มแกะเชือกที่เบาะหลัง

พอพี่สะใภ้รองได้ยินว่าเป็นปลา ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้นทันที เธอก้าวเข้ามารับหน้าที่ต่อจากหลินซูพลางพูด

ว่า “ปลาหรอ! ฉันเก่งเรื่องนี้นะน้องสะใภ้ ฉันจะทำให้ น้องสะใภ้ เธอนี่กตัญญูจริงๆ เลย คิดถึงแม่เสมอเวลามีอะไร

อร่อยๆ กิน”