ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 267

หลังจากทานอาหารกลางวันที่บ้านหัวหน้าทีมผลิตเสร็จแล้ว เจิ้งหยวนหางก็งีบหลับที่นั่น

กู้จิ่วและหลินซูไปดูบ้านกับกัปตันเฟิง

บ้านหลังนั้นประกอบด้วยห้องที่สร้างจากอิฐดินเหนียวสามห้อง ได้แก่ ห้องนอนหนึ่งห้อง ห้องนั่งเล่นหลักหนึ่ง

ห้อง และห้องครัวหนึ่งห้อง

ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวระหว่างบ้านนี้กับบ้านในหมู่บ้านก็คือ บ้านในหมู่บ้านนั้นเก่ากว่า ในขณะที่ดินที่ใช้

สร้างบ้านนี้เป็นดินใหม่

ภายในบ้านไม่มีเฟอร์นิเจอร์ มีเพียงเตียงอิฐ (คัง) ที่ให้ความอบอุ่นอยู่ในห้องนอน และพื้นเป็นดิน

บ้านเรียบง่ายแบบนี้เป็นสิ่งที่หลินซูไม่เคยได้อาศัยอยู่มาก่อนเลยในชีวิตทั้งสองของเธอ

ที่หมู่บ้านเสี่ยวเหอ บ้านของครอบครัวเธอล้วนสร้างด้วยอิฐสีน้ำเงินและกระเบื้อง มีสถาปัตยกรรมแบบเจียง

หนานที่เป็นเอกลักษณ์

“บ้านหลังนี้เพิ่งได้รับการสร้างใหม่ ดังนั้นพวกคุณจะต้องตกแต่งเอง ถ้าไม่รังเกียจ พวกคุณสามารถนำ

เฟอร์นิเจอร์เก่าบางส่วนจากบ้านพี่ชายของผมมาใช้ชั่วคราวได้”

หลินซูส่ายหัวปฏิเสธข้อเสนอที่จะนำเฟอร์นิเจอร์เก่าของคนอื่นมาใช้

ในพื้นที่ชนบท เฟอร์นิเจอร์ที่ชาวบ้านไม่ต้องการแล้ว มักจะขาดชิ้นส่วนหรือส่วนประกอบบางอย่าง ในเมื่อเป็น

เช่นนั้น หลินซูจึงรู้สึกว่าพวกเขาควรหาทางออกอื่นด้วยตนเอง

กู้จิ่วปฏิเสธอย่างสุภาพ โดยกล่าวว่า “พวกเรารู้สึกขอบคุณมากที่ครอบครัวเขายินดีให้เราเช่าบ้าน ครอบครัวเขา

เองก็ต้องการเฟอร์นิเจอร์เช่นกัน ดังนั้นเราจะไม่รบกวนพวกเขา เราจะหาทางจัดการเองในภายหลัง”

กัปตันเฟิงนึกถึงบ้านของพี่ชาย ที่เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นล้วนมีประโยชน์ และคงไม่สะดวกนักที่จะให้กู้จิ่วและหลินซู

ยืม เขาจึงยิ้มและตกลง

“เนื่องจากคุณอาศัยอยู่ในหมู่บ้านของเรา คุณก็เป็นหนึ่งในพวกเรา ถ้าคุณต้องการความช่วยเหลือใดๆ ในอนาคต

ก็มาหาผมได้เลย”

บ้านหลังนี้ตั้งอยู่ครึ่งทางขึ้นเขา และยังมีภูเขาอยู่ฝั่งตรงข้ามประตู ภูเขาสูงขึ้นเรื่อยๆ และเมื่อเข้าไปแล้วดูเหมือน

ยากที่จะออกมาได้

มันให้ความรู้สึกเหมือนได้ใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวบนภูเขา ตัดขาดจากโลกภายนอก

บ้านหลังนี้สร้างใหม่และยังไม่มีเฟอร์นิเจอร์ สิ่งที่ทำให้หลินซูพอใจมากที่สุดคือบริเวณบ้านล้อมรอบด้วยอิฐดิน

เหนียว

กำแพงสูง 1.5 เมตร คนที่ตัวเตี้ยกว่าต้องยืดคอเพื่อมองดูว่ามีอะไรอยู่ข้างในลานบ้าน

บริเวณมุมหนึ่งของสนามมีบ่อน้ำสำหรับเก็บน้ำ ทำให้สะดวกในการใช้น้ำ

แน่นอนว่าในหมู่บ้านก็มีบ่อน้ำอยู่ด้วย และสามารถตักน้ำจากบ่อน้ำในหมู่บ้านได้เมื่อต้องการ

หลังจากกลับจากบ้านเช่า เจิ้งหยวนหางก็ตื่นขึ้นหลังจากงีบหลับไปครู่หนึ่ง “วันนี้เราจะไปเยี่ยมชมหมู่บ้านอื่นกัน

ไหม?”

กู้จิ่วส่ายหัว “ตอนนี้ไม่ต้องรีบก็ได้ เราค่อยๆ ติดต่อหมู่บ้านอื่น หลังจากที่เราจัดการที่นี่เรียบร้อยแล้วก็ได้”

เจิ้งหยวนหางเหลือบมองแสงแดดจางๆ ที่ส่องอยู่นอกประตูแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย “ทำไมนายถึงตัดสินใจมาอยู่

หมู่บ้านล่ะ? มันอยู่ห่างจากเมืองแค่สิบกว่าลี้เอง การใช้ชีวิตและการกินอยู่ในเมืองสะดวกกว่าในชนบทเยอะ ถ้านายต้อง

มาที่นี่เพื่อทำธุระ นายก็แค่ปั่นจักรยานมาก็ได้”

แค่คิดถึงการปั่นจักรยานขึ้นเขามากกว่าสิบลี้ก็ทำให้กู้จิ่วเหงื่อตกแล้ว “ลุงเจิ้ง โปรดเห็นใจผมด้วย ผมไม่รู้ว่า

จักรยานจะพาผมขึ้นเขาหรือผมจะต้องแบกจักรยานขึ้นเขา”

เจิ้งหยวนหางอดหัวเราะออกมาไม่ได้เมื่อนึกภาพกู้จิ่วแบกจักรยานขึ้นเขา แม้แต่คิ้วของเขาก็ยังผ่อนคลายลง

“ตกลง นายจัดการเรื่องของตัวเองได้ ถ้ามีปัญหาอะไรค่อยมาบอกฉัน”

ทั้งสามคนกล่าวอำลากัปตันเฟิงและครอบครัว แล้วเตรียมตัวเดินทางกลับ

เมื่อเข้าไปในรถแล้ว แม้ว่าอากาศจะร้อนอบอ้าวราวกับห้องอบไอน้ำ แต่กู้จิ่วและหลินซูก็ไม่บ่นอะไรเลย

สาเหตุหลักก็คือ นับตั้งแต่พวกเขามาถึงหมู่บ้านในเช้าวันนี้ ชาวบ้านก็คอยจับตามองพวกเขาอยู่ตลอด และเมื่อ

พวกเขาเข้ามาในบริเวณบ้านของกัปตันเฟิง ชาวบ้านก็ยังคงจ้องมองอยู่บ่อยครั้ง

เจิ้งหยวนหางดูเหมือนจะรับรู้ถึงความไม่สบายใจของทั้งคู่ จึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “หลังจากไปชนบทบ่อยๆ พวก

เธอก็จะชินเอง มีคนแปลกหน้าเข้ามาในหมู่บ้านแค่ปีละไม่กี่คนเท่านั้น อีกทั้งผู้ชายก็หล่อ ผู้หญิงก็สวย พวกเขามีความ

เข้าใจและกระตือรือร้นมาก”

ระหว่างทางกลับเข้าเมือง เนื่องจากเป็นทางลงเนิน รถจึงวิ่งเร็วกว่าตอนเช้า

ขณะที่พวกเขากำลังจะเข้าเมือง หลินซูจึงกล่าวชวนว่า “ลุงเจิ้ง ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือในวันนี้ คืนนี้ช่วย

ชวนป้าและคนอื่นๆ ไปทานอาหารด้วยกันได้ไหม”

“พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องสุภาพขนาดนั้นก็ได้ ฉันมีงานต้องทำที่หน่วยงานช่วงบ่ายนี้ ดังนั้นฉันจะ

ไม่ได้ทานอาหารกับพวกเธอนะ พอเข้าที่เข้าทางแล้ว มาที่บ้านฉันสิ ฉันจะให้ป้าของพวกเธอทำอาหารเลี้ยงฉลองและเรา

จะได้มาสังสรรค์กัน”

“ตกลง งั้นเราจะไปเยี่ยมพวกคุณที่บ้าน” กู้จิ่วตอบตกลง

เขาจะไปหรือไม่ไป สุดท้ายแล้ว การตัดสินใจขึ้นอยู่กับเขาเอง

หลังจากเดินทางมาถึงสหกรณ์จัดหาและจำหน่ายสินค้า และกล่าวอำลากับเจิ้งหยวนหางแล้ว ทั้งคู่ก็ไปที่ตลาด

สินค้ามือสอง

ที่ตลาดนัด ทั้งสองคนซื้อโต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้สี่ตัว และหีบไม้การบูรหนึ่งใบ โดยใช้เงินไปทั้งหมด 4 หยวน

สุดท้าย เธอก็เจอตู้ใบหนึ่งและซื้อมาในราคา 1.5 หยวน

หลังจากจ่ายเงินและตกลงกับชายชราเจ้าของร้านว่าจะมารับสินค้าในเช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งสองก็ไปที่สถานีขายธัญพืช

และน้ำมัน และซื้อข้าวสาร แป้ง น้ำมัน เกลือ และของใช้จำเป็นอื่นๆ ในชีวิตประจำวัน

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากรับประทานอาหารเช้าแล้ว สองสามีภรรยาได้ขนสัมภาระและธัญพืช น้ำมัน ข้าว และแป้งที่

พวกเขาซื้อมาเมื่อวันก่อนขึ้นเกวียนลาที่เช่ามา

หลังจากซื้อเฟอร์นิเจอร์และของใช้ในบ้านมือสองจากตลาดนัดแล้ว ก็มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านเหลียวฉุน

เมื่อวานนี้ใช้เวลาเดินทางโดยรถยนต์หนึ่งชั่วโมงก็ถึงหมู่บ้านเหลียวฉุน หากเดินทางโดยเกวียนลาวันนี้ใช้เวลา

มากกว่าสองชั่วโมงเกือบสามชั่วโมงด้วยซ้ำ

เวลาเกือบ 11 โมง พวกเขามาถึงหมู่บ้านเหลียวฉุน

หลินซูถูกแดดแผดเผาไปทั่วทั้งตัว หลังจากมาถึงหมู่บ้านเหลียวฉุนและแบกสัมภาระกลับเข้าไปในบ้านแล้ว เธอก็

ไม่อยากออกจากบ้านอีกเลย

แสงแดดในฤดูร้อนนั้นแผดเผา แต่แสงแดดทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือนั้นแผดเผายิ่งกว่า

กู้จิ่วแบกเฟอร์นิเจอร์เก่าๆ สองสามชิ้นเข้าไปในบ้าน จ่ายค่าโดยสารให้ชายวัยกลางคนที่ขับเกวียนลา แล้วก็ตักน้ำ

จากบ่อมาหนึ่งถัง

เมื่อวานนี้มีการกวาดทำความสะอาดเตียงอิฐ (คัง) และวันนี้ก็มีการปูเสื่อคังไว้ให้นอนพักผ่อน

หลินซูมองดูขณะที่กู้จิ่วตักน้ำเข้ามา เติมน้ำใส่อ่าง แล้วนำไปเช็ดเฟอร์นิเจอร์และหน้าต่างในห้อง

“ดูเหมือนว่าฉันคงทำอาหารกลางวันเองไม่ได้แล้ว” กู้จิ่วเดินไปที่ห้องครัว แต่ลืมจุดไฟ และที่บ้านก็ไม่มีฟืนด้วย

เขาไม่เคยรู้สึกถึงความไม่สะดวกสบายของชีวิตในชนบทมาก่อนเลย ที่ต้องเตรียมทุกอย่างด้วยตัวเอง

ในเมือง หากไม่มีฟืนสามารถใช้ถ่านหินหรือใช้ไฟฟ้าได้ แต่ในชนบท ดูเหมือนว่าหากไม่มีเงินซื้อถ่านหิน ก็ทำได้

เพียงเผาฟืนเท่านั้น

“ซาลาเปาที่ฉันซื้อมาเมื่อเช้านี้เย็นหมดแล้ว แต่โชคดีที่ตอนนี้อากาศร้อน ไม่เป็นไรหรอกถ้ามันเย็น เรากิน

ซาลาเปากับน้ำเปล่าเป็นอาหารกลางวันก็ได้” หลินซูหยิบซาลาเปาที่ซื้อมาเมื่อเช้านี้ออกจากกระเป๋า

มันอยู่ในถุงตลอดทั้งเช้า โชคดีที่มันไม่เสีย

กู้จิ่วกัดซาลาเปาคำหนึ่งแล้วกลืนลงไป จากนั้นก็ดื่มน้ำเย็นอึกใหญ่ “หลังจากกินเสร็จแล้ว อย่าเพิ่งทำความ

สะอาดบ้าน พักผ่อนสักหน่อย ส่วนฉันจะไปบ้านกัปตันเฟิง”

ในฤดูร้อนหลังอาหารกลางวันมักจะรู้สึกง่วงนอนได้ง่าย หลินซูพยักหน้า “ตกลง เธอใส่หมวกฟางไปก็ได้นะ ข้าง

นอกแดดแรง แต่ไปเวลานี้จะรบกวนพวกเขาหรือเปล่าล่ะ? ท้ายที่สุดแล้ว กัปตันเฟิงก็ต้องพักทานอาหารกลางวันเหมือน

กันไม่ใช่เหรอ?”

กู้จิ่วหยุดกินซาลาเปาไปครู่หนึ่ง “งั้นฉันไปหาเขาทีหลังดีไหม?”

“งั้นค่อยไปทีหลังก็ได้ ในเมื่อเราพักอยู่ในหมู่บ้านอยู่แล้ว ก็เลยไม่ต้องรีบร้อนอะไร”

“ฟังภรรยา”

หลังจากรับประทานอาหารกลางวันง่ายๆ หลินซูก็ไปอาบน้ำและนอนลงบนเตียงอิฐ (คัง) โดยไม่อยากขยับตัวเลย

หลินซูไม่อยากขยับตัว แต่เธอนอนไม่หลับมาสักพักแล้ว เธอจึงหยิบหนังสือออกจากกระเป๋าแล้วนอนลงบนเตียง

อิฐที่ให้ความอบอุ่น (คัง) เพื่ออ่านหนังสือ

กู้จิ่วรีบอาบน้ำแล้วกลับเข้าห้อง นั่งลงบนเตียงอิฐอุ่นๆ พร้อมกับยิ้ม “นอนไม่ได้เหรอ ไม่ต้องรอฉันก็ได้”

หลินซูเงยหน้าขึ้นจากหนังสือมองเขา จ้องเขาด้วยสายตาตำหนิ แล้วผลักเขาออกไปเล็กน้อย “อย่าเข้ามาใกล้เกิน

ไป มันร้อนนะ!”

กู้จิ่วขยับเข้ามาใกล้เธออีกครั้งพลางพูดว่า “ฉันไม่รู้สึกร้อนเลยหลังจากอาบน้ำเสร็จ บ้านดินในชนบทนี่เย็นสบาย

ดี”

หลังจากพูดจบ เขาก็เอาหน้าแนบกับหน้าเธอแล้วพูดว่า “ดูสิ ผิวฉันเย็นสบายมาก”

ต้องบอกว่าคนชั่วคนนี้นั่นรู้วิธีที่จะรู้สึกสบายทั้งในฤดูหนาวและฤดูร้อนจริงๆ ร่างกายแข็งแรงอย่างไม่น่าเชื่อ

ต่างจากเธอ ที่มือและเท้าจะเย็นอยู่เสมอในฤดูหนาว และกลัวความร้อนในฤดูร้อน

กู้จิ่วประคองใบหน้าของเธอแล้วจูบเบาๆ ที่ริมฝีปาก “เราไม่เคยลองในสภาพแวดล้อมแบบนี้มาก่อน ทำไมเราไม่

ลองดูล่ะ?”

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเตียงอิฐอุ่น (คัง) ที่เขาไม่เคยลองกับภรรยามาก่อน เขาอดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้

“เธอทำแบบนี้กลางวันแสกๆ ได้ยังไง?” หลินซูผลักร่างสูงออกไปด้วยความเขินอาย ถ้าเธอยังอยู่ในท่านี้นานกว่า

นี้ เธอกลัวว่าจมูกจะเลือดกำเดาไหล

กู้จิ่วหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “เธอเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของฉัน เรามีลูกด้วยกันสองคนแล้ว จะมี

อะไรที่ฉันไม่เคยเห็นบ้างล่ะ?”

หลินซูไม่เห็นด้วย “กัปตันเฟิงอาจจะยังไม่นอนก็ได้ ทำไมเธอไม่ไปหาเขาตอนนี้ล่ะ?”

เมื่อกู้จิ่วเริ่มสนใจแล้ว เขาก็ไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ หลังจากทั้งสองทำธุระเสร็จแล้ว หลินซูก็เดินไปที่ห้องน้ำ

ด้านหลังบ้าน

หลังจากออกมาจากห้องน้ำ หลินซูสังเกตเห็นว่ามีวัชพืชชนิดหนึ่งขึ้นอยู่มากมายด้านหลังบ้าน

ต้นล่าเลียวเฉ่า มีชื่อเรียกอื่นๆ เช่น ผักบุ้งน้ำ ผักบุ้งแดง เป็นพืชล้มลุกปีเดียวที่อยู่ในวงศ์ Polygonaceae และ

สกุล Polygonum

รสชาติของมันเผ็ดกว่าพริกชี้ฟ้าและฝาดกว่าพริกไทยดำ

ถึงแม้รสชาติจะไม่ค่อยอร่อย แต่ทุกส่วนของมันมีคุณค่า

พืชแห้งสามารถใช้ไล่ยุงได้ และเมื่อต้มในน้ำแล้วสามารถใช้แช่เท้าเพื่อบรรเทาอาการคันได้

เมล็ดของมันสามารถนำมาทำเป็นยีสต์สำหรับหมักเหล้าข้าวได้ ปัจจุบันเหล้าข้าวที่ทำเองที่บ้านในชนบทส่วน

ใหญ่ใช้ยีสต์ชนิดนี้ในการหมัก

หลังจากเก็บวัชพืชหลังบ้านเสร็จ เธอก็กลับเข้าไปข้างใน กู้จิ่วหลับไปแล้ว

หลินซูตบหลังเขาเบาๆ แล้วบอกให้เข้าไปนอนข้างใน

กู้จิ่วลืมตาขึ้น พยุงตัวเองขึ้น อุ้มหลินซูไปวางลงบนเตียงอิฐอุ่น (คัง) ลูบหลังเธอเบาๆ แล้วปลอบโยนว่า “อย่าส่ง

เสียงดังนะ นอนก่อนแล้วค่อยคุยกันทีหลัง”