ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 269

“น้องสาวหลินอยู่บ้านไหม?”

หลินซูตื่นขึ้นมาเพราะเสียงดังของหญิงชาวชนบทคนหนึ่ง เธอหยิบนาฬิกาข้อมือจากใต้หมอนออกมาดูเวลา

ปรากฏว่าเพิ่งจะเจ็ดโมงเช้าเท่านั้น

“น้องสาวหลิน น้องสาวหลิน คุณตื่นหรือยัง?”

หลินซูเปิดประตูและเดินออกมาจากบ้าน ประตูชั้นนอกของลานบ้านเปิดกว้างอยู่ และมีผู้หญิงสามสี่คนยืนอยู่ใน

ลานบ้าน

หนึ่งในนั้นคือชุยฮวา ซึ่งมาที่บ้านของเธอเมื่อวานนี้

เมื่อพวกเธอเห็นหลินซูเดินออกมา ทุกคนก็หยุดพูดคุยกัน

ชุยฮวาเหลือบมองชุดผ้าฝ้ายแท้ของหลินซู ซึ่งดูสวยงามมากทีเดียว “น้องสาวหลิน ชุดของคุณสวยจริงๆ ฉันไม่

เคยเห็นคุณใส่มาก่อนเลย แต่สีอ่อนเกินไปและเปื้อนง่าย ในชนบทของเรา แค่เดินไปทุ่งนาครั้งเดียวก็คงเปื้อนแล้ว”

คนอื่นๆ พยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของชุยฮวา

หลินซูรวบผมขึ้นแล้วมัดอย่างง่ายๆ ด้วยยางรัดผม หลีกเลี่ยงที่จะพูดถึงเรื่องชุดนอน แล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า “พี่

สะใภ้ มีอะไรถึงมาที่นี่?”

จางเหยียนไฉใจร้อน เดินผ่านชุยฮวาไปถามว่า “น้องสาวหลิน สามีคุณบอกว่าคุณรับซื้อสมุนไพร พวกเราอาศัย

อยู่ในชนบท ไม่ค่อยรู้จักสมุนไพรเท่าไหร่ เลยอยากถามว่าสมุนไพรหน้าตาเป็นยังไง ถ้าคุณมีเวลา รบกวนบอกพวกเรา

ด้วยนะ พวกเราจะได้ไปขุดให้”

กู้จิ่วไปที่บ้านของกัปตันเฟิงแต่เช้าตรู่ก่อนที่ชาวบ้านจะไปทำงาน สันนิษฐานว่าเพราะเขาได้บอกพวกเขาเกี่ยวกับ

การซื้อสมุนไพรแล้ว

หลินซูก้มหน้าลงและดึงชุดนอนของเธอให้เรียบร้อย “พวกคุณรอสักครู่ ฉันจะเข้าไปเปลี่ยนชุด”

จางเหยียนไฉยิ้มและพยักหน้า: “ดี ดี ดี คุณเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็วๆ”

หลินซูเข้าไปข้างในและเปลี่ยนเป็นชุดเก่าที่มีแขนยาวและกางเกงขายาว เธอพบเครื่องมือบางอย่างในครัวและ

โยนลงในตะกร้า จากนั้นเธอก็เปิดฝาหม้อบนเตา แต่กลับไม่มีอะไรอยู่ข้างใน

หลินซูซื้อซาลาเปาจากระบบมาสองสามลูก ใส่ลงในชาม วางลงในหม้อแล้วปิดฝา หยิบมาหนึ่งลูกสำหรับตัวเอง

แล้วกินขณะออกจากห้องครัว

เธอถามอย่างสุภาพว่า “พี่สะใภ้ทุกคนกินอาหารเช้ามาหรือยัง?”

จางเหยียนไฉเหลือบมองซาลาเปาสีขาวในมือของหลินซูหัวเราะเสียงดังแล้วบอกว่าเธอกินมาแล้ว

ส่วนเรื่องที่ว่าเธอได้กินอะไรหรือยังนั้น หลินซูไม่ได้สนใจ เธอหยิบหมวกฟางที่แขวนอยู่บนผนังมาสวม แล้วเดิน

ออกจากลานบ้านไปพร้อมกับทุกคน

“น้องสาวหลิน สามีของคุณบอกว่าวัชพืชริมถนนทั้งหมดเป็นสมุนไพร ลองดูวัชพืชริมถนนเหล่านี้สิ มีต้นไหนบ้าง

ที่เป็นสมุนไพร?”

ทันทีที่ออกจากหมู่บ้าน จางเหยียนไฉก็อดใจไม่ไหวที่จะชี้ไปที่วัชพืชข้างทางแล้วถาม

“พี่สะใภ้ทุกคน เราจะใช้เวลาอยู่ด้วยกันในหมู่บ้านสักพัก ดังนั้นพวกคุณอย่าเรียกฉันว่า ‘น้องสาวหลิน’ เรียกฉัน

ว่าหลินซูก็พอ”

หลินซูถือจอบในมือข้างหนึ่งขณะกินซาลาเปา และชี้ไปที่ต้นไม้ข้างทางด้วยจอบพลางถามว่า “พี่สะใภ้ทุกคน

พวกคุณรู้ไหมว่าต้นไม้นี้ชื่ออะไร?”

“ฮวงจิง”

“ใช่ นี่คือฮวงจิงพืชชนิดนี้พบได้ทั่วไปในป่า แต่พวกคุณอาจไม่รู้ว่ามันเป็นสมุนไพร”

ดวงตาของจางเหยียนไฉเป็นประกาย “ถ้าคุณไม่บอกพวกเราคงไม่รู้เลยว่ามันเป็นสมุนไพร เมื่อก่อนเวลาเท้าเรา

เป็นแผลในฤดูร้อน เราจะเอาใบของต้นฮวงจิงมาบดให้เป็นเนื้อเดียวกันแล้วประคบไว้ระหว่างฝ่าเท้า พอประคบไปสอง

สามครั้งก็ดีขึ้น”

หลินซูพยักหน้า “ต้นฮวงจิงทั้งต้นเป็นสมบัติล้ำค่า ใบอ่อนของมันสามารถนำมาทำเป็นชาฮวงจิงได้ กิ่งและใบ

ของมันสามารถนำมาเผาเป็นเถ้าเพื่อทำน้ำด่าง ซึ่งสามารถนำมาห่อขนมโมจิด่างได้ รสชาติค่อนข้างดี ในฤดูใบไม้ร่วง

เมล็ดฮวงจิงสามารถนำมาทำเป็นชาเมล็ดฮวงจิง ซึ่งสามารถบดเป็นผงและใส่ในขนมได้ ฮวงจิงยังสามารถใช้ไล่ยุงได้ และ

รากและลำต้นของมันสามารถนำมาต้มเพื่อทำน้ำแช่เท้าได้”

กล่าวโดยสรุป มันมีประโยชน์หลายอย่าง

คำว่า “หนาม” ในสำนวน “แบกหนามเพื่อสารภาพผิด” หมายถึงหนามสีเหลือง (ฮวงจิง) และเด็กในชนบท

จำนวนมากอาจถูกเฆี่ยนด้วยหนามสีเหลือง (ฮวงจิง) เมื่อยังเด็ก

ชุยฮวาไม่เคยนึกฝันมาก่อนเลยว่าต้นฮวงจิงทั้งต้นจะเป็นสมบัติล้ำค่า “เมื่อก่อนเวลาเราขึ้นไปบนเขาเพื่อตัดฟืน

บางครั้งเราก็เผลอทำบาดมือ เราก็จะเอาใบฮวงจิงมาถูเข้าด้วยกันแล้วประคบลงบนแผล เลือดก็จะหยุดไหลอย่าง

รวดเร็ว”

จางเหยียนไฉถามคำถามที่ทุกคนอยากรู้มากที่สุดว่า “น้องสาวหลิน หลินซู คุณบอกว่ามันเป็นสมบัติล้ำค่า แล้ว

คุณจะจ่ายเท่าไหร่?”

“ฤดูกาลนี้ยังไม่มีเมล็ดฮวงจิงดังนั้นฉันจะซื้อใบอ่อนและรากและลำต้นของมัน พวกคุณสามารถนำใบอ่อนมาชง

ชาได้ และฉันจะซื้อในราคาจินละห้าหยวน นอกจากนี้ฉันยังจะซื้อรากและลำต้นที่หั่นและตากแห้งในราคาจินละหนึ่ง

หยวน”

“ใบไม้จินละห้าหยวนเหรอ?”

ทุกคนต่างตกตะลึงกับราคา

ควรทราบว่าในชนบท ค่าใช้จ่ายรายเดือนของครอบครัวอยู่ที่ประมาณห้าหยวน และบางครั้งพวกเขาก็เก็บออมได้

น้อยมากจนแทบไม่ได้ใช้จ่ายถึงห้าหยวนด้วยซ้ำ

ไม่มีใครคาดคิดว่าต้นฮวงจิงจะมีค่ามากขนาดนี้ ตอนเด็กๆ พวกเขาถูกเฆี่ยนด้วยกิ่งฮวงจิงเพราะไม่เชื่อฟัง

หลินซูย้ำเตือนทุกคนว่า “นี่คือราคาของชาที่ทำจากใบอ่อนแล้วนำไปตากแห้ง”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หญิงเหล่านั้นก็ไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีกต่อไป และวิ่งไปยังต้นฮวงจิงหลายต้นที่อยู่ริมถนน แล้วเด็ด

ใบอ่อนของต้นเหล่านั้นอย่างไม่เลือกหน้า จนกระทั่งในเวลาไม่นาน ใบอ่อนเหล่านั้นก็ร่วงหล่นจากต้นไม้จนหมด

หลินซู: “.”

หลินซูปีนขึ้นเนินเขาด้านข้าง เด็ดกิ่งของต้นหยวนจื่อมาหนึ่งกิ่ง แล้วแนะนำให้กับผู้หญิงหลายคนที่ตามมาว่า

“พวกคุณน่าจะเคยเห็นต้นไม้นี้มาก่อน มันมีดอกสีม่วงเล็กๆ และดูเหมือนหญ้าเล็กๆ ที่บอบบาง ที่จริงแล้วมันคือต้น

หยวนจื่อ และเป็นสมุนไพรชนิดหนึ่ง”

“ในที่รกร้างแห่งนี้มีหญ้าชนิดนี้อยู่มากมาย หลินซู คุณคิดราคาจินละเท่าไหร่?”

“เฉพาะรากของหยวนจื่อเท่านั้นที่มีสรรพคุณทางยา หลังจากตากแห้งแล้ว สามารถขายให้เราได้”

ไม่ต้องพูดแล้วแน่นอนว่า ผู้หญิงหลายคนหยิบจอบขึ้นมาแล้วเริ่มขุด

ขณะที่อากาศยังค่อนข้างเย็นสบาย หลินซูสังเกตเห็นว่าทุกคนกำลังง่วนอยู่กับการขุดหาต้นหยวนจื่อ เธอจึงเดิน

สำรวจไปรอบๆ บริเวณนั้น

เธอบังเอิญไปเห็นต้นหยินหยางเหว่ย หรือที่รู้จักกันในชื่อหญ้าสามกิ่งเก้าใบ

แค่ฟังจากชื่อ ก็คงนึกภาพออกว่ามันมีลักษณะอย่างไร: ต้นไม้หนึ่งต้นมีสามกิ่ง แต่ละกิ่งมีสามใบ รวมแล้วมีใบ

ทั้งหมดเก้าใบ

ทางตะวันตกเฉียงเหนือ มีแกะชนิดหนึ่งที่สามารถเปลี่ยนรูปลักษณ์ได้ถึงร้อยครั้งต่อวัน ว่ากันว่าเกิดจากการกิน

สมุนไพรชนิดนี้

หญ้าที่มีคุณภาพดีที่สุดในกลุ่มนี้คือหญ้าใบเล็กที่มีกิ่งก้านสามกิ่งและใบเก้าใบ จากภาคตะวันตกเฉียงเหนือของ

ประเทศ

หลินซูเก็บกิ่งไม้ใกล้ๆ หลายกิ่งเข้าไปในระบบ และจากนั้นเธอก็พบต้นขวานตงฮวาสองต้นอยู่ใกล้ๆ

แตกต่างจากพืชชนิดอื่น ดอกขวานตงจะบานในฤดูหนาว ดอกตูมสามารถนำมาชงเป็นชาและมีสรรพคุณทางยา

ตอนนี้ไม่ใช่ฤดูเก็บเกี่ยวของดอกขวานตง ดังนั้นจึงต้องปล่อยให้มันเติบโตต่อไป

“หลินซู พวกเรายังขุดอยู่ที่นี่อยู่เลย คุณจะไปไหน?” จางเหยียนไฉที่กำลังขุดหาหยวนจื่อเงยหน้าขึ้นมอง และ

เห็นหลินซูเดินห่างออกไปเรื่อยๆ ก็เริ่มกังวลใจ

หลินซูหันกลับไปมองทุกคน ชี้ไปรอบๆ แล้วพูดว่า “ฉันจะเดินสำรวจพื้นที่ ส่วนพวกคุณก็เริ่มขุดได้เลย”

ถ้าบอกชื่อสมุนไพรหลายชนิดพร้อมกันให้พวกเธอ พวกเธออาจจะจำไม่ได้

หลินซูรู้สึกว่าการสอนให้พวกเธอรู้จักสมุนไพรสองชนิดต่อวันนั้นเหมาะสมแล้ว

บนเนินเขาที่มีแสงแดดส่องถึง หลินซูได้ค้นพบสมุนไพรอีกชนิดหนึ่ง นั่นคือฟ่างเฟิง

ลำต้นและใบของฟ่างเฟิงมีลักษณะคล้ายแครอท เหมาะสำหรับการเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง

อย่างไรก็ตาม ด้วยความช่วยเหลือของระบบ หลินซูสามารถเก็บเกี่ยวพืชเหล่านี้ได้หลายสิบต้นบนเนินเขา

อันที่จริงแล้ว สภาพทางภูมิศาสตร์และภูมิอากาศของภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศนั้นเหมาะสมอย่างยิ่ง

สำหรับการเจริญเติบโตของพืชสกุลหม่าหวง แต่หลินซูได้ค้นหาในบริเวณนั้นเป็นเวลานานโดยไม่พบพืชสกุล หม่าหวง

เลย

ยาต้มต้าชิงหลงในตำรารักษาความหนาวเย็นมีส่วนผสมของหม่าหวง

ช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุดในการเก็บเกี่ยวหม่าหวงคือหลังน้ำค้างแข็งครั้งแรก

น่าเสียดายที่หาไม่เจอในวันนี้

บางทีสภาพอากาศที่นี่อาจจะไม่รุนแรงเกินไป เพราะต้นหม่าหวงเจริญเติบโตได้ดีในสภาพแวดล้อมที่รุนแรงกว่านี้

ระบบนิเวศในยุคนี้ไม่ได้รับความเสียหายมากนัก ต่างจากการใช้สารกำจัดวัชพืชมากเกินไปในยุคต่อมา และ

ปัจจุบันพืชป่าเจริญเติบโตอย่างอุดมสมบูรณ์

หลินซูเดินไปได้ไม่ไกลก็พบต้นตังกุ้ยป่าต้นหนึ่งขึ้นอยู่ท่ามกลางวัชพืช

ต้นตังกุ้ยในแถบตะวันตกเฉียงเหนือไม่ใช่พืชยืนต้น แต่เป็นพืชสามปี มีเพียงต้นตังกุ้ยปีที่สองเท่านั้นที่มีสรรพคุณ

ทางยา

เหตุผลที่ต้นตังกุ้ยปีที่สองมีสรรพคุณทางยาเป็นเพราะว่าต้นตังกุ้ยปีแรกเป็นเพียงต้นกล้า ในขณะที่ต้นตังกุ้ยปีที่

สามออกเมล็ดและรากเน่า ทำให้ใช้ประโยชน์ทางการแพทย์ไม่ได้

เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นสูงขึ้น หลินซูลงมาจากเนินเขาและเห็นว่าจากที่เคยมีผู้หญิงเพียงไม่กี่คนขุดหาต้นหยวนจื่อ

ตอนนี้มีผู้หญิงในหมู่บ้านมากกว่าสิบคนแล้ว

จากนั้นหลินซูก็สอนพวกเธอถึงวิธีการเก็บเกี่ยวต้นอ้ายเย่และชะเอมเทศ

“ทุกคน วันนี้พวกคุณไปขุดสมุนไพรพวกนี้กันเถอะ ฉันมีธุระต้องไปทำที่บ้านจะกลับไปเก็บของก่อน”

อากาศร้อนจัดจนหลินซูรู้สึกว่าผมของเธอกำลังไหม้