ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 303 ฟังเรื่องซุบซิบ

“คุณป้า คุณลุงตามใจคุณป้ามากเกินไปแล้ว”

หลินซูเพียงแค่ยิ้มเมื่อได้ยินเช่นนั้น และยังคงจ้องมองถนนขณะขับรถต่อไป

เพื่อพิสูจน์ว่าสิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง กู้โหย่วฮุ่ยจึงพูดต่อว่า “ดูสิ อากาศเริ่มหนาวแล้ว ลุงของผมเป็นห่วงว่าป้า

จะหนาวถ้าขี่จักรยาน เลยใช้เงินและใช้เส้นสายซื้อรถให้ป้า รถคันนี้จะช่วยป้องกันลมและฝนให้ได้ ช่างน่าประทับใจ!”

หลินซูหวนนึกถึงความประหลาดใจของเธอเมื่อได้รับของขวัญชิ้นนี้ “อย่าอิจฉาเลย ถ้าขยันทำงานและหาเงินได้

สักสองสามปีก็ซื้อได้เอง ปีใหม่กำลังจะมาถึงแล้ว โรงงานอาหารของลุงก็มีกล่องของขวัญขายอยู่ ไม่คิดจะช่วยโปรโมท

สินค้าในปีนี้บ้างเหรอ?”

“ซื้อรถในอีกสองปีเหรอ? คุณป้า อย่าฝันแบบนั้นเลย ด้วยธุรกิจเล็กๆ ของผม อีกสิบปีข้างหน้าผมจะมีเงินเหลือ

พอซื้อรถได้หรือเปล่า”

กู้โหย่วฮุ่ยไม่ได้พูดเกินจริง ในสมัยนี้รถยนต์นำเข้ามีราคามากกว่า 100,000 หยวน ในยุคที่แม้แต่คนที่มีเงินเก็บ

10,000 หยวนก็ยังหายาก รถยนต์จึงเป็นสิ่งของที่คนทั่วไปไม่สามารถซื้อหาได้จริงๆ

กู้จิ่วกล้าซื้อรถยนต์เพราะเขารู้แล้วว่าเงินดอลลาร์สหรัฐที่เขาหามาได้จากอเมริกาถูกฝากเข้าบัญชีส่วนตัวของเขา

และเขายังตกลงที่จะลงทุนในโรงงานผลิตแบตเตอรี่อีกด้วย

เมื่อรู้แล้ว ก็ไม่กลัวที่จะซื้อรถและทำตัวโดดเด่นสักหน่อย

“อย่าเพิ่งท้อแท้ไป ครั้งที่แล้วที่เรากลับมาลงทุน เราซื้อหุ้นตัวหนึ่งแล้ววางแผนจะถือไว้ระยะยาว ผ่านไปแค่สอง

หรือสามเดือน ราคาหุ้นก็ขึ้นไปแล้วถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์”

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ หากซื้อหุ้นนี้มาในราคา 100,000 ตอนนี้มันจะมีมูลค่า 150,000

ได้ยินต้าเปาพูดว่าหุ้นตัวนี้มีศักยภาพและอาจเพิ่มขึ้นสิบเท่าหรือยี่สิบเท่าภายในสองปี

กู้โหย่วฮุ่ยรู้สึกตื่นเต้นเมื่อได้ยินเช่นนั้น “พวกคุณยังสามารถตรวจสอบข้อมูลตลาดหุ้นอีกฝั่งทะเลได้หลังจากกลับ

มาแล้วเหรอ? นั่นหมายความว่าคนที่นี่สามารถควบคุมการซื้อหุ้นจากระยะไกลได้ใช่ไหม?”

หลินซูจอดรถที่ทางแยก รอให้รถคันอื่นอีกฝั่งถนนผ่านไปก่อน “ไม่เป็นไร รอครั้งหน้าค่อยคุยกัน เราค่อยคุยเรื่อง

นี้กันตอนมีโอกาสไปต่างประเทศครั้งหน้าก็ได้ ครั้งที่แล้วนายเอาเงินไปซื้อบ้านในเมืองหลวงแล้ว ตอนนี้มีเงินพอใช้

ไหม?”

“แค่นี้ก็พอแล้ว ทำเงินได้บ้างในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา และธุรกิจก็ไปได้ค่อนข้างดี”

“ดีแล้ว.”

หลินซูจำได้ว่าเมื่อก่อนกู้โหย่วฮุ่ยเคยลงทุนในโรงงานเสื้อผ้าของเธอ ดังนั้นเขาจึงไม่คาดหวังว่าจะได้รับเงินปันผล

ในปีนี้ แต่เขาจะได้รับเงินปันผลจำนวนมากในปลายปีหน้า โดยคิดจากสัดส่วนของเงินที่เขาลงทุนไป

“คุณป้าครับ ครั้งที่แล้วผมไปงานเต้นรำกับเพื่อนๆ แล้วผมก็เจอใครบางคนที่นั่นครับ” กู้โหย่วฮุ่ยหยุดพูดไปครู่

หนึ่งโดยตั้งใจ อยากให้หลินซูเดาว่าเขาเจอใคร

“ใครกัน? ไม่มีใครที่ฉันรู้จักชอบไปงานเต้นรำหรอก อย่าบอกนะว่าเธอไปเจอลุงที่นั่นแล้วเขากำลังเต้นรำกับสาว

น้อยคนหนึ่ง?”

ความคิดของหลินซูช่างกล้าหาญมาก เพราะมีเพียงกู้โหย่วฮุ่ย คนที่เธอรู้จักเท่านั้นที่จะถามคำถามแบบนี้

แต่เธอนึกไม่ออกว่ามีใครที่เธอรู้จักบ้างที่ชอบไปงานเต้นรำ

ถ้าเธอจำไม่ผิด ครั้งที่แล้วกู้จิ่วกับเพื่อนๆ ไปเที่ยวสถานที่เต้นรำกันใช่ไหม

ดูเหมือนว่าเจ้าของสถานเต้นรำแห่งนั้นยังคงเป็นเติ้งเจียหมิงอยู่

“ไอ~ ไอ ไอ~”

กู้โหย่วฮุ่ยแทบสำลักน้ำลายตัวเอง ลุงของเขากำลังเต้นรำโดยอุ้มเด็กหญิงตัวเล็กๆ ไว้ในอ้อมแขน มันน่ากลัวเกิน

ไป

“ป้า ป้าพูดแบบนั้นไม่ได้นะ ถ้าลุงได้ยินเข้า ผมเดือดร้อนแน่”

“นายเห็นลุงของนายเต้นรำกับเด็กสาวจริงๆ หรอ?” หลินซูจงใจเข้าใจความหมายของเขาผิด

“เอ่อ คุณป้า คุณลุงของผมเป็นคนรักครอบครัว เขาจะไปยุ่งกับเด็กสาวได้ยังไงกัน อย่าพูดเรื่องไร้สาระ มันไม่เป็น

ความจริง”

“ตกลง ผมผิดเอง ผมจะไม่ปล่อยให้ป้าลุ้นอีกต่อไปแล้ว” กู้โหย่วฮุ่ยยอมแพ้ “สิ่งที่ผมอยากจะบอกก็คือ ผม

บังเอิญเจอจางหยงที่โรงเต้นรำในวันนั้น”

“ป้ารู้จักจางหยงใช่ไหม? เขาเป็นสามีของญาติป้า เขาใส่เสื้อผ้าสีทองและสีเงินทั้งตัว ดูเหมือนคนรวยใหม่เลยที

เดียว เขาต้องร่ำรวยจากการทำธุรกิจมามากแน่ๆ ไม่งั้นเขาคงไม่กล้าทำตัวโดดเด่นขนาดนี้”

หลินซูรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับคำพูดของเขา “จางหยงสวมใส่ทองคำและเงินเพราะเขาต้องการให้คนรู้ว่าเขา

รวยใช่ไหม?”

กู้โหย่วฮุ่ยไม่ชอบนินทาคนอื่นลับหลัง แต่เขาให้ความสนใจจางหยงเป็นพิเศษเพราะจางหยงเป็นสามีของลูกพี่ลูก

น้องของหลินซู “บางที คนจนที่ร่ำรวยขึ้นมาอย่างกะทันหันก็มักจะหลงระเริงและประพฤติตัวไม่ดีได้ง่าย”

“ชิ! กระเป๋าเงินพวกเขายังไม่แน่นเต็มที่เลย แต่ก็เริ่มปล่อยตัวปล่อยใจไปกับความสุขสำราญและความเสเพลแล้ว

ฉันว่าพวกเขาคงอยู่ได้ไม่นานหรอก ถ้าลูกพี่ลูกน้องฉันรู้ว่าเขานอกใจ เธอจะต้องโวยวายใหญ่โตแน่ แล้วพวกเราทุกคนก็

จะตกอยู่ในความโกลาหล”

หลินซูไม่อยากให้จางหยงไปเที่ยวเตร่ข้างนอก เพราะกลัวว่าจะทำให้พวกเธอเดือดร้อนอีกครั้ง

กู้โหย่วฮุ่ย: “ถ้าญาติห่างๆ มาขอความช่วยเหลือจากเรา เราก็ยินดีช่วยเหลือ และถ้าเราไม่ช่วยก็เข้าใจได้ แต่ถ้า

เธอยืนกรานจะรบกวนพวกคุณ นั่นมันเกินไปแล้ว”

หลินซูส่ายหัว: “หนึ่งในเหตุผลที่ทำให้ใครบางคนเป็นบุคคลชั้นยอดก็คือ พวกเขาไม่สามารถใช้เหตุผลกับนายได้

ถ้าพวกเขาสามารถใช้เหตุผลกับนายได้ พวกเขาก็จะไม่ใช่บุคคลชั้นยอด”

“ก็สมเหตุสมผล” กู้โหย่วฮุ่ยเปลี่ยนเรื่องและถามว่า “ใกล้จะสิ้นปีแล้ว ลุงของผมกำลังจะไปมณฑลกวางตุ้งเพื่อ

ตรวจสอบบัญชี ในครั้งนี้ป้าจะไปกับเขาด้วยไหม?”

“ฉันก็อยากไปเหมือนกัน แต่ไม่มีเวลา ร้านอาหาร โรงแรม ร้านขายผลไม้ ร้านขายเสื้อผ้า โรงงานเสื้อผ้า ซูเปอร์

มาร์เก็ตขนาดเล็ก และโกดังสินค้าของฉันต่างรอให้ฉันไปตรวจสอบบัญชีอยู่ และยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องจัดการ ฉันยัง

ต้องจัดการบัญชีของบริษัทการค้าที่ลุงของนายบริหารอยู่ด้วย”

แม้ว่าหลินตงฟาจะเป็นผู้บริหารบริษัทการค้าในขณะนี้ แต่เธอยังคงต้องมีส่วนร่วมในการจัดการบัญชีอยู่ดี

เมื่อธุรกิจเติบโตขึ้น ก็มีงานต้องทำมากขึ้นเรื่อยๆ นี่คงเป็นแบบนี้ไปตลอดไม่ได้ หลังปีใหม่ เธอต้องรับสมัครผู้

จัดการจากมหาวิทยาลัยต่างๆ และเธอก็ต้องจดทะเบียนบริษัทด้วย เพื่อให้สามารถบริหารจัดการได้ดียิ่งขึ้น

ระหว่างทาง ทั้งสองคนก็คุยกันไปเรื่อยๆ เมื่อถึงที่หมายและจอดรถ กู้โหย่วฮุ่ยก็ลงจากรถและมองไปยังอาคาร

โรงงานที่สร้างใหม่พลางอุทานว่า “คุณป้า ที่นี่ใหญ่มากเลย! ถ้าป้าไม่พามา ผมคงเดาไม่ออกเลยว่าคุณป้าสร้างโรงงาน

พวกนี้ขึ้นมา มีโรงงานทั้งหมดกี่แห่ง?”

“หากพื้นที่โรงงานทั้งหมดสร้างเสร็จสมบูรณ์ จะมีโรงงานย่อยแปดแห่งและหอพักพนักงานสองแห่ง ชั้นล่างของ

หอพักพนักงานจะเป็นโรงอาหาร อาคารที่อยู่ด้านหน้าสุดของพื้นที่โรงงานจะเป็นอาคารสำนักงานของโรงงาน ฉันได้

สร้างอาคารสิบสองชั้นที่อยู่ใกล้ถนนที่สุด เมื่อฉันมีเวลา ฉันวางแผนที่จะรีโนเวทมันให้เป็นโรงแรม”

ต่อไป เธอจะเปลี่ยนโรงแรมของเธอให้เป็นโรงแรมในเครือ โดยใช้ชื่อเดียวกัน รูปแบบการตกแต่ง และอื่นๆ ที่เป็น

มาตรฐานเดียวกัน เพื่อให้ลูกค้าสามารถจดจำโรงแรมได้เพียงแค่ดูป้ายชื่อ

ในยุคนี้ยังไม่มีการโฆษณา แต่เธอสามารถเปลี่ยนมันให้กลายเป็นเครือโรงแรม เพื่อให้ป้ายโรงแรมปรากฏให้ผู้คน

เห็นบ่อยขึ้น เมื่อเวลาผ่านไป ชื่อโรงแรมของเธอจะฝังลึกอยู่ในใจของผู้คน และผู้คนจะจดจำมันได้

พื้นที่โรงงานสร้างเสร็จแล้ว แต่ห้องทำงานกลับเงียบเหงามาก ปีหน้า เมื่อนำจักรเย็บผ้าและเครื่องมืออื่นๆ เข้ามา

และรับสมัครพนักงาน พื้นที่โรงงานก็จะค่อยๆ กลับมามีชีวิตชีวามากขึ้น

แม้ว่าการร่วมมือกับโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าแห่งแรกจะเป็นไปด้วยดี แต่หลินซูต้องการให้แบรนด์ของเธอมีโรงงาน

ผลิตเป็นของตัวเอง

ด้วยการที่เรามีโรงงานผลิตเป็นของตัวเอง เราจึงไม่ต้องพึ่งพาใคร และไม่ต้องกังวลว่าสินค้าจะส่งไม่ตรงเวลา

กู้โหย่วฮุ่ยเหลือบมองไปรอบๆ ทางหลวงสายใหม่เพิ่งสร้างมาถึงบริเวณนี้ ห่างจากใจกลางเมืองหลายลี้ อาจกล่าว

ได้ว่าโรงงานแห่งนี้สร้างขึ้นในบริเวณชานเมือง

ในเวลานี้ถ้าหลินซูไม่ได้สร้างโรงงาน บริเวณนี้คงจะรกร้างว่างเปล่าอย่างเหลือเชื่อ ตอนนี้โรงงานสร้างเสร็จแล้ว

หลินซูต้องการเปิดโรงแรม แต่กู้โหย่วฮุ่ยคิดว่าไม่มีคนเมืองคนไหนจะมาพักที่นี่หรอก นอกจากคนเสียสติ

ในขณะนี้ที่ตั้งโรงงานที่หลินซูเลือกนั้นยังคงเป็นที่รกร้าง แต่ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า พื้นที่นี้จะค่อยๆ พัฒนาขึ้น

หลังปี 2000 ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่หลายแห่งถูกสร้างขึ้นที่นี่ ทำให้ที่นี่กลายเป็นถนนการค้าที่แท้จริง