ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 309 ข่าวของเซี่ยชุนเล่ย

“ไม่เช้าแล้ว เธอทำไมไม่เตรียมตัวกลับบ้านล่ะ?”

สองสามีภรรยาใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงในการขุดสมุนไพร ระหว่างทางกลับบ้าน พวกเขาเลี้ยวโค้งไปครึ่งทาง และหลี่

ซิวซึ่งถือจอบอยู่ก็เลี้ยวเข้าไปในอีกทางหนึ่ง

หลินต้าเหอเห็นว่าพระอาทิตย์กำลังจะตกดิน เขาคิดในใจว่า “เราตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอว่าจะเลี้ยงอาหารเย็น

พี่ชายกับคนอื่นๆ คืนนี้ ทำไมเราไม่กลับกันเสียที แล้วเราจะไปไหนกันในเวลานี้”

โดยไม่หันศีรษะ หลี่ซิวก็พูดประโยคหนึ่งว่า “วัชพืชในสวนผักสูงมากจนอาจปกคลุมเท้าคุณได้ ถ้าเธอไม่ไปถอน

มันออก เธอจะไม่มีผักกินในฤดูหนาวนี้”

ส่วนใครจะเป็นคนทำอาหารเย็นล่ะ?

พี่น้องแท้ๆ ช่วยให้คนอื่นร่ำรวย แต่ไม่เคยคิดจะช่วยเหลือพี่น้องของตนเองเลย ส่งผลให้ปีนี้พวกเขาปลูกสมุนไพร

ได้เพียงครึ่งหมู่เท่านั้น กลายเป็นตัวตลกของหมู่บ้านเสี่ยวเหอ

จะทำอะไรได้บ้างกับที่ดินครึ่งหมู่? เงินเล็กน้อยที่หาได้นั้นไม่เพียงพอที่จะครอบคลุมค่าใช้จ่ายน้ำมันและเกลือของ

ครอบครัวในหนึ่งปีด้วยซ้ำ

ถ้าหากหลินต้าซานได้มาเยี่ยมหลินต้าเหอเป็นการส่วนตัวก่อนปีใหม่ และอธิบายถึงสรรพคุณของสมุนไพรชนิดนี้

อย่างละเอียดถี่ถ้วน ไม่งั้นครอบครัวของพวกเขาจะไม่เพาะปลูกเพียงครึ่งหมู่

ถ้าในปีนี้พวกเขาปลูกสมุนไพรสักห้าหรือหกหมู่ พวกเขาก็จะมีเงินพอสร้างบ้านหลังใหม่ไม่ใช่เหรอ?

ลูกชายสองคนในครอบครัวยังหาภรรยาไม่ได้ และมีเหตุผลเรื่องนี้อยู่เบื้องหลัง นั่นก็คือ พี่น้องตระกูลหลินมีความ

คิดเห็นไม่ตรงกัน

หลินต้าเหอขมวดคิ้ว: “คืนนี้เธอไม่เลี้ยงอาหารเย็นพวกเขาเหรอ?”

“เธอเอาแต่คิดถึงเรื่องอาหาร! เธอเลี้ยงอาหารพวกเขา แต่ถ้าปลูกผักไม่ดี มันจะส่งผลกระทบตลอดฤดูหนาว เธอ

คิดถึงแค่เพียงมื้อเดียว หรือคิดถึงแต่เรื่องที่จะไม่มีผักกินตลอดฤดูหนาวกันแน่?”

หลินต้าเหอ: “…”

จริงอยู่ที่ผู้หญิงนั้นเอาใจยาก

ผู้หญิงที่แต่งงานแล้วเอาใจยากกว่า!

ตอนนี้ภรรยาของเขากำลังเข้าสู่ช่วงวัยหมดประจำเดือน

“เดี๋ยวฉันไปถอนวัชพืชในสวนผัก ส่วนเธอกลับบ้านไปทำอาหารเย็นก่อนนะ” หลินต้าเหอกล่าวพลางจัดการเรื่อง

ต่างๆ ทันที

พอได้ยินเช่นนั้น หลี่ซิวก็ฟาดจอบที่แบกอยู่บนไหล่ลงพื้นอย่างแรงพลางพูดอย่างหัวเสียว่า “ถ้าอยากเลี้ยงพวก

เขาก็กลับไปทำอาหารกินเองสิ เวลากินข้าวเธอก็คิดถึงแต่พี่ชาย แต่พอถึงเวลาหาเงิน ฉันว่าตอนที่คิดเรื่องการหาเงินเขา

คงไม่คิดที่จะชวนเธอด้วยซ้ำ!”

“ไม่ต้องพูดถึงอดีตที่ผ่านมา อย่างเช่นครั้งนี้ที่ปลูกสมุนไพร พวกเขายังเลือกที่จะจ้างคนอื่นจากหมู่บ้านมากกว่า

เธอเสียอีก ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อพวกเขาไปรับสมัครคนงานที่เมืองหลวงมณฑล พวกเขาก็ยังเลือกที่จะจ้างคนนอกหมู่บ้าน

มากกว่าที่จะจัดหางานให้ลูกชายสองคนของเธอ เพื่อที่พวกเขาจะได้ไปเมืองหลวงมณฑลและเปิดโลกทัศน์ให้กว้างขึ้น”

คนอกตัญญูแบบนี้เรายังเลี้ยงข้าวอีกเหรอ? อยากกินตดหรอ!

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สิ่งแรกที่หลินต้าเหอคิดคือตรวจสอบว่ามีใครได้ยินคำพูดของหลี่ซิวหรือเปล่า

โชคดีที่ไม่มีคนแปลกหน้าอยู่แถวนั้น แต่มีชาวบ้านสองสามคนลงมาจากเนินเขา หลินต้าเหอวิงวอนว่า “ท่าน

บรรพบุรุษ โปรดอย่าส่งเสียงดัง อย่าให้คนแปลกหน้าหัวเราะเยาะพวกเราเลย”

หลี่ซิวไม่อยากให้คนนอกรู้เรื่องความไม่พอใจของเธอ และไม่อยากให้เรื่องนี้ไปถึงหูหลินต้าซาน เธอจึงส่งเสียง

ฮึดฮัดอย่างเย็นชา หยิบจอบขึ้นมา แล้วเดินเข้าไปในสวนผักต่อ

หลินต้าเหอกลับมาถึงหมู่บ้าน วางเครื่องมือทำไร่ลง แล้วเดินไปยังบ้านหลังเก่า เมื่อไปถึงก็พบว่าสมุนไพรถูกรับ

ซื้อไปหมดแล้ว และชาวบ้านก็แยกย้ายกันไปนานแล้ว

บ้านหลังเก่าปิดสนิท หลังจากสอบถามไปรอบๆ ก็ได้รู้ว่าหลินต้าซานและหลินซูตระเวนไปจัดการเรื่องต่างๆ ตาม

บ้านแต่ละหลัง

เมื่อเขาพบหลินต้าซาน เขากำลังนั่งดื่มชาอยู่ที่บ้านของลุงสามคนในตระกูล เขาได้ยินเสียงหั่นผักดังมาจากครัว

ของลุง จึงถามด้วยรอยยิ้มว่า “ลุงสาม ครอบครัวของคุณเริ่มทำอาหารกันเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”

ชายในตระกูลที่หลินต้าซานเรียกว่าลุงสามนั้นค่อนข้างแก่แล้ว ปีนี้อายุ 78 ปี ทำให้เขาเป็นหนึ่งในผู้อาวุโสที่สุดใน

หมู่บ้าน

เมื่อหลินต้าซานกลับมา เขาได้เตรียมของขวัญให้กับลุงสาม และตามธรรมเนียมของหมู่บ้าน การเชิญใครสักคน

มาร่วมรับประทานอาหารถือเป็นปฏิสัมพันธ์ทางสังคมตามปกติ

ลุงสามยิ้มและเชิญหลินต้าเหอนั่งลงดื่มชาด้วยกัน โดยหลานสะใภ้ช่วยรินชาให้

“ปกติที่บ้านเราไม่ค่อยทำอาหารกันเร็วขนาดนี้หรอก คืนนี้เนื่องจากต้าซานกับซูซู่จะมากินข้าวที่บ้านด้วย ฉันเลย

ขอให้ลูกสะใภ้และคนอื่นๆ ทำอาหารเร็วขึ้นและเตรียมอาหารเพิ่มอีกสักสองสามอย่าง เพื่อที่ฉันกับหลานชายจะได้มี

เครื่องดื่มไว้ดื่มกันสักหน่อย”

“ต้าเหอ นายเพิ่งกลับมาจากทุ่งนาเหรอ?”

รอยยิ้มของหลินต้าเหอจางลงเล็กน้อย และเขาพยักหน้า “เดิมทีผมตั้งใจจะชวนพี่ใหญ่ไปทานอาหารเย็นที่บ้าน

แต่พอทำงานเสร็จก็รีบกลับมา แต่ไม่คิดว่าพี่ใหญ่จะมาบ้านลุงแทน”

“ต้าซานเพิ่งกลับมาและยังไม่ได้ซื้ออะไรเข้าบ้านเลย ฉันคิดว่าเขาไปกินข้าวที่บ้านคนอื่นสักสองสามวันก็ได้ การก

ลับบ้านไปเตรียมอาหารเองมันยุ่งยากเกินไป วันนี้ฉันเลยชวนเขาและลูกสาวมาทานอาหารเย็นที่บ้าน ตอนแรกเขาก็ลังเล

บอกว่ากลัวจะรบกวนฉัน”

“ถ้านายถามฉัน ฉันจะสร้างความเดือดร้อนอะไรให้นายเหรอ? ผู้หญิงในครอบครัวต่างก็ยุ่งอยู่กับการดูแลทุก

อย่าง ในขณะที่นายอยู่บ้านทานอาหารเย็น นอกจากนี้ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานายก็ไม่ค่อยกลับมาบ้าน ดังนั้นการมาทาน

อาหารเย็นจะถือว่าเป็นการสร้างความเดือดร้อนได้อย่างไร? ฉันยินดีเป็นอย่างยิ่งที่นายมา”

ลุงสามยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อยๆ สิ่งที่ทำให้คนรุ่นเก่ามีความสุขที่สุดคือการได้คุยกับคนรุ่นใหม่ พวกเขา

สามารถเล่าเรื่องราวเก่าๆ ได้เป็นวันเป็นคืนโดยไม่รู้สึกเบื่อเลย

“สถานการณ์ตอนนี้แตกต่างจากสมัยที่เราทำเกษตรกรรมแบบรวมกลุ่ม ด้วยระบบความรับผิดชอบของครัวเรือน

ตราบใดที่ทุกคนขยันขันแข็ง ก็จะไม่มีปัญหาขาดแคลนอาหาร การมีคนเพิ่มอีกสองคนก็เหมือนกับการเพิ่มตะเกียบอีก

สองคู่ แต่ในสมัยที่เกิดภาวะอดอยาก…”

หลินซูวางคางลงบนมือพลางตั้งใจฟังเรื่องราวอย่างจดจ่อ สมัยเด็กๆ ในหมู่บ้านไม่มีสิ่งบันเทิงมากนัก ดังนั้นสิ่งที่

เธอชอบทำที่สุดในตอนเย็นก็คือการฟังผู้ใหญ่เล่านิทาน

ครั้งนี้ก็เช่นกัน

ทุกครั้งที่ชายชราเล่าถึงความยากลำบากในอดีต เขามักจะสอนเด็กๆ ว่าอย่าทิ้งอาหารให้เสียเปล่า

สิ่งที่ทำให้เธอประทับใจมากที่สุดคือ เด็กๆ ในปัจจุบันใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิ ไม่เคยประสบ

กับความยากลำบากตั้งแต่อายุยังน้อย จึงมีความสุขที่สุด

มีความสุขในวัยเด็กหรือเปล่า?

หลินซูเล่าว่าตอนเด็กๆ เธอไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่ ทุกวันเธอต้องไปเกี่ยวหญ้าเลี้ยงหมูและช่วยผู้ใหญ่ทำงานใน

ทุ่งนา ไม่สำคัญว่าเธอจะได้คะแนนจากการทำงานมากแค่ไหน ขอแค่ได้คะแนนบ้างก็พอ

เธอรู้สึกว่าคนรุ่นลูกชายมีความสุขกว่าคนรุ่นพวกเธอ

เช่นเดียวกับคนรุ่นต่อไปของเรา ที่ไม่เคยทำงานในไร่นาเลยตั้งแต่เด็ก เกิดมาในเมือง และไม่ต้องกังวลเรื่องอาหาร

เครื่องดื่ม หรือเครื่องนุ่งห่ม นั่นแหละคือความสุขที่แท้จริง

“ลุงสาม ในเมื่อพี่ใหญ่ของผมกำลังจะทานอาหารเย็นที่บ้านลุง ผมขอตัวก่อนนะ” หลินต้าเหอมองออกไปนอก

หน้าต่างเห็นว่าเริ่มมืดแล้ว เขาจึงลุกขึ้นและพูดกับหลินต้าซานว่า “พี่ใหญ่ พรุ่งนี้ไม่ต้องทำอาหารทานเอง มาทานอาหาร

ที่บ้านผมเถอะ”

“ไม่ต้องลำบากน้องสะใภ้หรอก ฉันกับหลินซูทานแค่ไม่กี่คำเท่านั้น”

เมื่อกลับถึงหมู่บ้าน หลินต้าซานไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านเลยจริงๆ

บางครั้ง ชาวบ้านให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ส่วนตัวมากที่สุด บางครั้ง หากให้ของเล็กๆ น้อยๆ แก่พวกเขา

พวกเขาก็จะปฏิบัติต่อคุณราวกับเป็นเชื้อพระวงศ์

ในช่วงเวลาที่หลินต้าซานและหลินซูกลับไปหมู่บ้าน พวกเขาไม่ได้ทำอาหารเองที่บ้าน ชาวบ้านต่างเลี้ยงอาหาร

พวกเขาเสมอ

เมื่อขายสมุนไพรได้แล้ว ชาวบ้านก็มีเงินในกระเป๋าและต่างก็เชิญพ่อและลูกสาวไปรับประทานอาหารที่บ้านด้วย

ความเต็มใจ

ในวันต่อมา หลินต้าเหออยากเชิญหลินต้าซานไปทานอาหารที่บ้าน แต่ชาวบ้านไม่ยอมให้โอกาสเขา

ทุกวัน ชาวบ้านจะวางแผนกันอย่างละเอียดถี่ถ้วนว่าใครจะชวนไปทานอาหารกลางวันที่บ้านใคร ใครจะชวนไป

ทานอาหารเย็นที่บ้านใคร และใครจะชวนไปทานอาหารเช้า

เมื่อฤดูกาลรับซื้อสมุนไพรใกล้สิ้นสุดลง จึงมอบหมายงานจัดซื้อสมุนไพรต่างๆ ให้แก่หลินต้าซาน และหลินซูก็ถือ

โอกาสเดินทางไปบนภูเขา

บริเวณรอบลำธารมีภูเขามากมาย ดินส่วนใหญ่เป็นดินสีเหลืองและมีพืชพรรณอุดมสมบูรณ์ นอกจากนี้ยังมี

สมุนไพรหลายชนิดอีกด้วย

หลังจากเข้าสู่เขตภูเขาได้ไม่นาน ก็พบต้นจินชานชานเหลียนเฉียวอยู่ริมถนน

ต้นเหลียนเฉียวเป็นพืชที่มหัศจรรย์ซึ่งผสมผสานคุณค่าทางด้านการประดับตกแต่งเข้ากับการใช้งานจริง ในบาง

พื้นที่เรียกพืชชนิดนี้ว่า หวงโชวตาน (Huangshoudan)

เนื่องจากดอกของมันมีสีเหลืองเข้ม จึงดูสวยงามและเปล่งประกายสีทองจากระยะไกล บางคนจึงเรียกมันว่า หวง

โชวตาน (Huangshoudan)

ดอกเหลียนเฉียวและดอกหยิงชวนมีความคล้ายคลึงกันอยู่บ้าง ยกเว้นว่าดอกเหลียนเฉียวมีกลีบดอกสี่กลีบ ใน

ขณะที่ดอกหยิงชวนมีหกกลีบ

เหลียนเฉียวและกุ้ยฮวา ติงเซียง และโม่ลี่อยู่ในวงศ์เดียวกันคือวงศ์ Oleaceae และมีประวัติการใช้มายาวนานใน

ประเทศ เมื่อนำมาผสมกับจินหยินฮวา จะได้สมุนไพรที่ดีเยี่ยมสำหรับการลดความร้อนและล้างพิษ

หลินซูเก็บเข้าระบบและกำลังจะเดินต่อไปในภูเขา ทันใดนั้นก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากข้างหน้าไม่ไกลนัก

ขณะที่เธอกำลังพยายามหาต้นตอของเสียงนั้น เธอก็ได้ยินเสียงปีกของไก่ฟ้า

เมื่อเห็นไก่ฟ้าบินจากไป เธอรู้สึกสงสารมันมากทีเดียว

ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงสมุนไพรหลายชนิดสามารถเก็บเกี่ยวได้บนภูเขา อย่างไรก็ตาม มีระบบโกงอยู่ การเก็บเกี่ยว

สมุนไพรไม่ควรเป็นเรื่องยากเกินไป

สิ่งเดียวที่ต้องระวังคือฤดูกาลนี้ หลินซูไม่ใช่คนเดียวที่ขุดสมุนไพรบนภูเขา ชาวบ้านจากหมู่บ้านรอบข้างก็มีความ

รู้เรื่องสมุนไพรบ้าง และจะขึ้นมาบนภูเขาเพื่อขุดสมุนไพรไปตากแห้งและเก็บไว้ใช้ในภายหลัง

“สาวน้อย เธอต้องมาจากหมู่บ้านเสี่ยวเหอใช่ไหม?”

ในหุบเขาแห่งหนึ่ง หลินซูได้พบกับชายชราคนหนึ่งจากหมู่บ้านข้างเคียง เขาก็ขึ้นมาบนภูเขาเพื่อเก็บสมุนไพรเช่น

กัน และตะกร้าบนหลังของเขาก็เต็มไปด้วยสมุนไพรแล้ว

หลินซูจำชายชราคนนั้นได้ แต่จำไม่ได้ว่าเป็นใคร เนื่องจากเขาพูดภาษาถิ่น เธอจึงยิ้มและตอบว่า “ปู่ ปู่รู้จักฉัน

ด้วยหรอ”

“ฉันจะจำเธอไม่ได้ได้อย่างไร ถ้าฉันจำไม่ผิด เธอต้องเป็นลูกสาวของหลินต้าซานแน่ๆ” ชายชราเหนื่อยล้าจาก

การขุดหาสมุนไพร และบังเอิญได้พบกับคนที่กำลังคุยด้วย จึงหาหินมานั่งลง

“ใช่แล้ว พ่อของฉันคือหลินต้าซาน”

“ฉันมาจากหมู่บ้านเจียเจียที่อยู่ใกล้เคียง ถ้าเธอพูดถึงปู่เกาจากหมู่บ้านเจียเจียให้พ่อของเธอฟัง เขาจะรู้ว่าฉัน

เป็นใคร”

หลินซูสูดหายใจเข้าลึกๆ หยิบใบสนจำนวนมากจากพื้นข้างๆ ตัวขึ้นมานั่งทับ “ดูจากที่ปู่พูดแล้ว ปู่ต้องรู้จักพ่อ

ของฉันแน่ๆ”

“ฉันไม่เพียงแต่รู้จักเธอเท่านั้น แต่ฉันยังรู้ด้วยว่าเธอเคยหมั้นหมายกับชุนเล่ยตระกูลเซี่ยตั้งแต่ยังเด็ก ฉันได้ยินมา

ว่าเธอยกเลิกการหมั้นและแต่งงานในเมือง ทำไมเธอถึงกลับมาที่หมู่บ้าน และยังมาที่ภูเขาเพื่อขุดหาสมุนไพร?”

เฒ่าเกาเหลือบมองจอบในมือแล้วถาม…

หลินซูอธิบายเหตุผลที่เธอกลับมาหมู่บ้านว่า “ปู่ ชาวบ้านที่ปลูกสมุนไพรในปีนี้ได้กำไรดีมาก ถ้าใครในหมู่บ้าน

ของปู่สนใจจะปลูกในปีหน้า ก็สามารถมาสอบถามที่หมู่บ้านเราได้นะ”

“ปลูกสมุนไพรเหรอ? ดูเหมือนช่วงนี้เธอทำได้ดีทีเดียว แต่ถ้าเทียบกับเธอแล้ว ชุนเล่ยนั่นยังห่างไกลจากความ

เก่งกาจของเธอมาก” ดูเหมือนปู่เกาจะไม่ค่อยสนใจเรื่องปลูกสมุนไพรเท่าไหร่ แต่กลับคร่ำครวญถึงสถานการณ์ปัจจุบัน

ของชุนเล่ยต่อหน้าหลินซูมากกว่า

ริมฝีปากของหลินซูกระตุก เธอไม่คาดคิดมาก่อนว่าสิ่งที่ปู่เกาจะให้ความสนใจไม่ใช่การปลูกสมุนไพร เขายังพูดถึง

สถานการณ์ปัจจุบันของเซี่ยชุนเล่ยด้วย หลินซูปฏิบัติต่อเซี่ยชุนเล่ยราวกับเป็นคนแปลกหน้า ไม่ว่าเขาจะสบายดีหรือไม่ก็

ไม่ใช่เรื่องของเธอ