สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 102 ไอศกรีมผลไม้

บทที่ 102 ไอศกรีมผลไม้

“อาเว่ยเชิงโม่ครับ แล้วอาหญิงของผมล่ะ?” เมิ่งซางลู่เอียงคอถาม “ไม่ได้กลับมาพร้อมกับอาเหรอครับ?”

เว่ยเชิงโม่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “กลับมาแล้วครับ”

ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของเจ้าก้อนแป้งทั้งสอง เว่ยเชิงโม่ค่อย ๆ แบมือออก

นกสีขาวตัวจ้อยซุกตัวอยู่ในฝ่ามือของเขา พลางขยับตัวทักทายเด็ก ๆ อย่างสบายอารมณ์

ไฮ! เด็ก ๆ ของอา!

เรื่อง “เสื่อเย็นธรรมชาติ” คงยังจัดการไม่ได้ในตอนนี้ แต่การหา “ผู้อุปถัมภ์” ไว้ซุกตัวน่ะไม่มีปัญหาแน่นอน

เมิ่งหนานซวี่ถูไถนิ้วของเว่ยเชิงโม่อย่างมีความสุข พลางส่งสัญญาณให้เขาลดอุณหภูมิลงอีกหน่อย

อา… สดชื่น!

เมิ่งหนานซวี่พึงพอใจมาก

ในอากาศที่ร้อนระอุแบบนี้ การมี “เครื่องลดอุณหภูมิอัตโนมัติ” อยู่ข้างกายมันช่างมีความสุขจริง ๆ!

เว่ยเชิงโม่ประคองนกขาวตัวน้อยไว้ พลางหัวเราะขำ: “กลัวร้อนขนาดนี้เลยเหรอ?”

ถึงกับยอมกลายร่างเป็นวัยเยาว์เพื่อการนี้โดยเฉพาะ มันขนาดนั้นเลยเชียว?

นกขาวตัวน้อยชายตาดูเขาแวบหนึ่ง

ถามมาได้!

อย่าขี้เกียจนะ! รักษาอุณหภูมิให้ดี ๆ ล่ะ!

เว่ยเชิงโม่ถูกท่าทางเย่อหยิ่งน่าเอ็นดูนั้นทำให้หลุดขำ นิ้วเรียวยาวที่ทรงพลังลูบไล้ผ่านขนของเธอเบา ๆ

นกขาวตัวน้อยรู้สึกเคลิ้มจนส่งเสียง “จิ๊บ ๆ” สองทีเป็นการชื่นชม

ฝีมือดีนี่นา เย็นนี้จะทำปลาเส้นให้กินแล้วกัน!

ระบบ 521: ……

[ตกลงพวกคุณสองคน ใครเป็นเจ้าของใครกันแน่ครับ?]

คนสองคนที่กำลัง “ผลัดกันเลี้ยง” ไม่สนใจคำถามนั้น คนหนึ่งลุ่มหลงในอุณหภูมิที่สบาย อีกคนก็ลุ่มหลงในการ “ลูบนก”

“อาหญิงตัวน้อย?”

เว่ยเชิงไป๋ลองเรียกดูเบา ๆ

เขามองนกขาวตรงหน้าด้วยตาเป็นประกาย จู่ ๆ ก็รู้สึกคันอุ้งเท้าขึ้นมาตะหงิด ๆ

อยากจะพุ่งเข้าไปตะปบจัง…

ไม่ ๆ ๆ ไม่ได้เด็ดขาด! นั่นอาหญิงนะ!

เว่ยเชิงไป๋สะบัดหัวไล่ความคิด สัญชาตญาณสัตว์กับสติสัมปชัญญะกำลังตีกันในหัว

“อาเองจ้ะ” เสียงของก้อนขนสีขาวช่างใสกระจ่างและไพเราะ ยิ่งอยู่ในร่างนกยิ่งดูมีความลึกลับน่าค้นหามากกว่าร่างมนุษย์

เมิ่งซางลู่แม้จะไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาของเขากลับจับจ้องไปที่นกขาวตัวน้อยอย่างมั่นคง

“เย็นสบายจริง ๆ นะ พวกหลานอยากขึ้นมาด้วยกันไหม?” เมิ่งหนานซวี่สะบัดขนอย่างเป็นสุข พลางแนะนำวายร้ายน้อยทั้งสอง

ส่วนเว่ยเชิงโม่จะคิดยังไงนั้น… ไม่สำคัญเลยสักนิด

เพราะใครจะไปสนความคิดของ “เครื่องลดอุณหภูมิอัตโนมัติ” กันล่ะ?

เว่ยเชิงโม่: ……

เว่ยเชิงโม่ทั้งฉุนทั้งขำ เขาจิ้มไปที่ก้อนขนขาวในมือ: “จะไม่ถามความเห็นผมหน่อยเหรอ?”

เมิ่งหนานซวี่กางปีกกอดนิ้วของเขาไว้แล้วถูไถเบา ๆ: “ขอร้องล่ะน้า~”

เธอลากเสียงยาวเหมือนกำลังอ้อนสุดฤทธิ์

เว่ยเชิงโม่: !!!

เว่ยเชิงโม่จะไปต้านทานได้อย่างไร ดวงตาสีฟ้าใสราวกับหิมะที่ละลาย อ่อนโยนจนเหลือเชื่อ เป็นนกที่เจ้าเล่ห์จริง ๆ เลยนะ

เว่ยเชิงไป๋กับเมิ่งซางลู่สบตากัน ก่อนจะกลายร่างเป็นเสือดาวหิมะน้อยและหมาป่าหิมะน้อยพุ่งเข้าไปหา

อา! เย็นสบายจริง ๆ ด้วย!

เมิ่งหนานซวี่บินไปเกาะบนหัวของเวยเชิงโม่โดยอัตโนมัติ ยอมสละอ้อมกอดอันแสนสบายของแฟนหนุ่มให้เด็ก ๆ ทั้งสอง

หืม… ผมของแมวยักษ์นี่นุ่มใช้ได้เลยนะ

เหมาะจะเป็นเสื่อเย็นของเธอที่สุด

#แฟนสาวอยากใช้ผมเป็นเสื่อเย็นอย่างเดียวเลยทำไงดี#

เขาอุ้มวายร้ายน้อยทั้งสองขึ้นมาอย่างกลัดกลุ้ม

คนอื่นเขามี “เมียลูกและเตียงอุ่น ๆ” เขาก็มีเมีย มีลูกแล้วนะ… เสียอย่างเดียวคือเขาดันเป็นไอ้ “เตียงอุ่น” นั่นเอง

“เมี๊ยววว!”

เว่ยเชิงไป๋เอาอุ้งเท้าสะกิดอาของตัวเอง

อาครับ ลดอุณหภูมิลงอีกหน่อยได้ไหม ผมยังร้อนอยู่นิด ๆ อะ!

เว่ยเชิงโม่: ……

เตียงอุ่นเหรอ? เขาไม่คู่ควรหรอก ยอมเป็นเสื่อเย็นต่อไปเถอะเรา

บ่ายวันฤดูร้อนมักจะชวนให้เซื่องซึม หมาป่าหิมะน้อยและเสือดาวหิมะน้อยซุกตัวอยู่ใต้พุงของเสือขาวตัวใหญ่ พลางส่งเสียงครางครืดคราดอย่างเป็นสุข นกขาวตัวน้อยอาศัยความตัวเล็ก ซุกตัวเองอยู่ในขนยาว ๆ ของเสือขาว

“ขอบใจนะ 521!” น้ำเสียงของเมิ่งหนานซวี่ช่างจริงใจยิ่งนัก

ระบบ 521 แค่นเสียงเหอะ ๆ

ผมไม่อยากรู้เลยสักนิดว่าทำไมคุณถึงขอบใจผม

เสือขาวตัวใหญ่นอนหมอบอยู่บนพรมในห้องรับแขก ร่างกายขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจอย่างสม่ำเสมอ ดูท่าจะหลับสนิทไปแล้ว

เมิ่งหนานซวี่ขี้เกียจอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ มุดออกมาจากขนหนานุ่มของเสือขาว

“ทำไมอากาศจู่ ๆ ถึงร้อนขนาดนี้เนี่ย” เมิ่งหนานซวี่ไม่เข้าใจ “ไม่มีเครื่องปรับอุณหภูมิเหรอ?”

เธอร่อนลงพื้นแล้วกลับคืนสู่ร่างมนุษย์ พลางเดินทอดน่องไปทางห้องครัว

[เครื่องปรับอุณหภูมิก็แค่ปรับตามสภาพแวดล้อมน่ะครับ อุณหภูมิข้างนอกมันสูงเกินไป เครื่องปรับก็เอาไม่อยู่] ระบบ 521 อธิบาย

[ถ้าคุณเลือกภารกิจอาชีพเป็นมาสเตอร์เครื่องกล บางทีอาจจะแก้ปัญหานี้ได้นะ]

เมิ่งหนานซวี่ยิ้มตาหยี: “แต่ฉันมีแมวยักษ์นี่นา!”

มีแฟนหนุ่มที่สมบูรณ์แบบ ทั้งเย็นสบายและขนฟูขนาดนี้ ใครจะอยากไปเป็นมาสเตอร์เครื่องกลกันเล่า!

521: ……

น่าเจ็บใจนัก โดนอวดแฟนใส่อีกแล้ว!

เมิ่งหนานซวี่มองดูผลไม้บนโต๊ะพลางลูบคาง: “ในเมื่อร้อนขนาดนี้ เรามาทำไอศกรีมกันดีกว่าไหม?”

จะมีอะไรเหมาะกับหน้าร้อนไปกว่าไอศกรีมอีกล่ะ?

ลูกบอลลอยฟ้าสีขาวบินผ่านปลายนิ้วของเมิ่งหนานซวี่ไป

“เปิดสตรีม!”

[ติ๊งต่อง! ท่านผู้เจริญทุกท่าน “คนเลี้ยงเจ้าก้อนแป้งผู้ขยันขันแข็ง” ที่ท่านติดตามออนไลน์แล้ว! ไลฟ์กำลังจะเริ่มขึ้น โปรดเตรียมตัวให้พร้อมด้วยนะเจ้าคะ!]

[แอดมินเสี่ยวเจี้ยพร้อมให้บริการเสมอ~]

การแจ้งเตือนสตรีมที่มาแบบไม่ทันตั้งตัวนี้ทำให้เกิดคลื่นยักษ์ในทันที!

[กรี๊ดดด วันนี้ดวงดีจังได้ดูสตรีมใหม่ของพี่สาวด้วย! มีความสุขที่สุด!]

[คุณแม่เลี้ยงลูกจ๋า ฉันมาแล้ว!]

[ขออวยหม้อไฟของพี่สาวหน่อย! อร่อยแบบสุดยอดจริง ๆ!]

[อิจฉาคนข้างบนจัง นายแย่งคิวได้ด้วยเหรอ!]

คอมเมนต์ยึดครองห้องไลฟ์ในชั่วพริบตา

“ไฮ สวัสดีค่ะทุกคน ฉันคุณแม่เลี้ยงลูกผู้ขยันขันแข็งค่ะ!”

เมิ่งหนานซวี่โบกมือทักทายทุกคน: “วันนี้ได้ไปกินหม้อไฟกันไหมคะ?”

[อยากไปนะ แต่ฉันไม่มีบุญพอ QAQ]

[มิติซูมิ… สถานที่ที่ฉันไม่มีปัญญาแทรกตัวเข้าไปได้เลย]

[ฮ่า ๆ บอกแล้วให้ไปเช้า ๆ หม้อไฟอร่อยมากจริง ๆ นะสิบอกให้!]

[แถมมีดอกไม้ให้ด้วย โต๊ะฉันได้กุหลาบแชมเปญล่ะ]

[ของฉันได้มิลเลียนสตาร์สีม่วง~]

[ถามจริง อิจฉากันป่ะ!]

แฟนคลับที่ไม่ได้กิน: ……

แม่มเอ๊ย พวกแกช่วยทำตัวเป็นคนหน่อยได้ไหม!

[พี่สาวขา ขอร้องล่ะ ช่วยขยายเวลาเปิดร้านหม้อไฟหน่อยได้ไหมคะ!]

[คำว่าพ่ายแพ้อยู่แค่เอื้อมคือฉันเอง ขาดไปแค่คนเดียว แค่คนเดียวจริง ๆ ไม่งั้นวันนี้ก็ได้กินแล้ว]

[ใครบ้างที่ไม่เป็นแบบนั้นล่ะ ฮือ ๆ ๆ]

เสียงโอดครวญของแฟนคลับดังขึ้นไม่ขาดสาย เมิ่งหนานซวี่จึงปลอบทุกคน: “เดี๋ยวสักพักฉันจะโทรหาอาร์ทิมิสนะคะ จะพยายามเพิ่มที่นั่งให้ทุกคนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ค่ะ”

[พี่สาวจงเจริญ!]

[สตรีมเมอร์จ๋า ขอร้องล่ะ ช่วยปรึกษาเรื่องบริการเดลิเวอรี่ด้วยได้ไหม?]

[+1]

[+ไอดีสตาร์เน็ต]

“โอเค ๆ ค่ะ”

เมิ่งหนานซวี่ทั้งขำทั้งเอ็นดู “ฉันจำได้แล้ว วางใจได้เลยค่ะ”

แฟนคลับถึงยอมสงบลงและเริ่มถามเรื่องประจำวัน

[พี่สาว เจ้าก้อนแป้งสองคนล่ะ วันนี้พวกเขาไม่เข้ากล้องเหรอ?]

[วันนี้เราจะกินอะไรกันคะสตรีมเมอร์]

เมิ่งหนานซวี่ยิ้มบาง ๆ: “วันนี้เราจะทำ ‘ไอศกรีม’ กันค่ะ”

ไอศกรีม? มันคืออะไรน่ะ?

เมิ่งหนานซวี่หยิบที่ตีไข่ขึ้นมาหมุนวนในมือ: “เป็นอาหารหน้าร้อนที่ทำง่ายมาก ทุกคนมาทำไปพร้อมกับฉันนะคะ!”

เธอหยิบไข่ของสัตว์ปีกหลายปีกออกมาจากตะกร้า

“แยกไข่แดงกับไข่ขาวออกจากกันนะคะ” การเคลื่อนไหวของเมิ่งหนานซวี่ยังคงคล่องแคล่วและสะอาดตาเหมือนเดิม

“จากนั้นใส่เฮฟวี่ครีมลงไปในไข่แดงบางส่วน”

“ไม่ต้องออกแรงมากนะคะ แค่ตีเบา ๆ ให้เข้ากันก็พอ”

นิ้วของเมิ่งหนานซวี่กรีดผ่านไม้พายกวนช้า ๆ: “แบบนี้ก็ใช้ได้แล้วค่ะ”

“ส่วนเนื้อผลไม้บด อยากใส่รสไหนก็ตามใจชอบเลยนะคะ ฉันทำไว้หลายรสให้ทุกคนได้ลองชิมกันค่ะ”

เธอพูดไปพลางนำอ่างผสมไปวางในน้ำแข็งเพื่อลดอุณหภูมิ

“หลังจากเย็นลงแล้ว เราก็ใช้เครื่องลดอุณหภูมิช่วยได้เลยค่ะ”

ต้องขอบคุณเทคโนโลยีขั้นสูงในยุคดวงดาวที่ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพให้เมิ่งหนานซวี่ เพียงแค่พริบตาเดียว การลดอุณหภูมิรอบแรกของไอศกรีมก็เสร็จสมบูรณ์

“ขั้นตอนต่อไปเราต้องทำซ้ำสองรอบนะคะ” เมิ่งหนานซวี่อธิบายอย่างละเอียด

“ใช้ที่ตีไข่ตีให้เนื้อกระจายตัวแล้วเอาไปแช่แข็งต่อ”

เธอถอดเครื่องลดอุณหภูมิออก แล้วตักไอศกรีมที่ทำเสร็จแล้วออกมา

“เพียงเท่านี้ เราก็ทำสำเร็จแล้วค่ะ”

[อันนี้ง่ายแฮะ ฉันน่าจะทำได้!]

[ฉันเอาเครื่องลดอุณหภูมิมาแปะตัวได้ไหม ร้อนจะตายอยู่แล้ว!]

[สรุปคืออาหารชนิดนี้มันจะเย็น ๆ ใช่ไหมคะ?]

เมิ่งหนานซวี่ตักไอศกรีมรสต่าง ๆ ออกมาเป็นลูก ๆ พลางส่งสัญญาณให้ทุกคนเริ่มชิมได้: “ลองชิมดูนะคะ!”

[ฮี่ ๆ ๆ งั้นฉันไม่เกรงใจละนะ เชี่ยยย! อร่อยมากกกก!]

[ลาก่อนหม้อไฟกิ๊กเก่า… สวัสดีไอศกรีมกิ๊กใหม่!]

[ไม่รู้ทำไม แต่ฉันมีความสุขมากเลยล่ะ!]

เมิ่งหนานซวี่กินไอศกรีมรสสตรอว์เบอร์รี่ไปคำหนึ่ง แล้วพยักหน้าเห็นด้ว ไอศกรีมนี่แหละคือความสุขของฤดูร้อน!

เย็นสดชื่น หวานฉ่ำ เหมือนกับแมวยักษ์ที่บ้านของเธอไม่มีผิด!