สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 136 การลงจอดฉุกเฉิน

บทที่ 136 การลงจอดฉุกเฉิน

C8651 เป็นเพียงยานโดยสารขนาดเล็กที่มีขีดจำกัดในการรองรับผู้โดยสาร และมีการกำหนดค่าอุปกรณ์ที่ค่อนข้างธรรมดา มองมุมไหนก็ไม่เหมือนยานประเภทที่จะถูกจี้ชิงได้เลย แล้วทำไมคนกลุ่มนี้ถึงเลือกจัดการกับ C8651?

แววตาของเว่ยเชิงโม่มืดมนลง เขาเร่งความเร็วในการเคลื่อนที่ขึ้นไปอีก

ไม่รู้ว่าทางฝั่งอาซวี่จะเป็นยังไงบ้าง

ทันใดนั้น กระแสความร้อนระอุสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้น พุ่งตรงเข้าโจมตีเว่ยเชิงโต่อย่างจัง

การโจมตีระดับนี้ย่อมไม่อยู่ในสายตาของเว่ยเชิงโม่ เขาไม่แม้แต่จะหยุดชะงัก เพียงแค่ผายมือออกเล็กน้อย ง้าวขนาดยาวที่ควบแน่นจากพายุหิมะก็ก่อตัวขึ้นในมือเขา

ทันทีที่ง้าวเล่มนี้ปรากฏขึ้น อุณหภูมิโดยรอบก็ลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว กระแสความร้อนที่พุ่งมาเมื่อครู่พลันสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย

เงาร่างสีดำที่อยู่ไม่ไกลซวนเซไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเตรียมวิ่งหนีออกไปด้านนอก

เว่ยเชิงโม่ตวัดง้าว พายุหิมะกลั่นตัวเป็นคมมีด พุ่งเข้าปักร่างที่กำลังหนีตายคนนั้นติดเข้ากับผนังทันที!

เกล็ดหิมะที่แทรกซึมเข้าสู่ผิวหนังลามออกไปอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วครู่คนคนนั้นก็ถูกแช่แข็งกลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็ง

ชายหนุ่มชุดขาวไม่แม้แต่จะชายตาแล เขาพุ่งทะยานผ่านร่างนั้นไปอย่างรวดเร็ว

เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องและกลิ่นอายที่ปะปนกันมากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้เว่ยเชิงโม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย คนพวกนี้ต่างมุ่งหน้าไปยังห้องโดยสารกันหมด

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ สู้เขาจัดการพวกมันให้สิ้นซากเสียตรงนี้เลยจะดีกว่า! ส่วนพวกที่ผ่านไปได้แล้วนั้น… ก็ได้แต่ขอให้โชคดีกันเองแล้วกัน

เพราะเวลาอาซวี่ลงมือน่ะ… โหดกว่าเขาเยอะ

ดวงตาสีอำพันของเมิ่งหนานซวี่เปล่งประกายจาง ๆ

บนมีดสั้นสีดำทองมีแสงสีขาวอ่อน ๆ พาดผ่าน ทำให้มันดูมีความสังหารลดลงแต่กลับเพิ่มความลึกลับขึ้นมาแทน

เธอคว้าหมับเข้าที่แขนของคนร้าย บิดออกไปในทิศทางตรงกันข้ามอย่างแรง จากนั้นมือซ้ายที่ถืออาวุธก็แทงฉึกลงไปที่หัวไหล่ของอีกฝ่ายอย่างโหดเหี้ยม

แสงสีขาวบนมีดสั้นเลือนหายไปทันทีที่แทงทะลุเนื้อหนัง รูม่านตาของคนร้ายค่อยๆ สูญเสียการโฟกัส แววตากลายเป็นความว่างเปล่าราวกับหุ่นเชิดที่ไร้วิญญาณ ก่อนจะล้มตึงลงไปตรง ๆ เมิ่งหนานซวี่ชักมีดออกมา พลางมองดูคนที่เหลืออย่างใจเย็น

“จะเข้ามาทีละคน หรือจะเข้ามาพร้อมกันหมดเลยดีล่ะ?”

บนมีดสั้นสีดำทองยังคงมีแสงสีขาวจาง ๆ ปกคลุมอยู่

นี่คือท่าใหม่ที่เมิ่งหนานซวี่เพิ่งค้นพบในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เป็นการฝังพลังจิตวิญญาณของเธอเข้าไปในร่างกายของผู้อื่น ขอเพียงถูกอาวุธของเธอทิ่มแทง ก็อย่าหวังว่าใครจะหนีพ้นการควบคุมของเธอได้!

พวกที่อยู่ฝั่งตรงข้ามมองดูเพื่อนร่วมทีมที่นอนระเกะระกะอยู่บนพื้น ความหวาดกลัวในใจพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด

ท่านผู้นั้น… ไม่เห็นบอกเลยว่าเป้าหมายจะเก่งกาจขนาดนี้!

“ไม่เข้ามาใช่ไหมคะ?” เมิ่งหนานซวี่เอียงคอ พลางคลี่ยิ้มบาง ๆ “งั้นฉันไปหาเองนะ!”

ร่างของเธอหายวับไปจากจุดเดิมทันที และปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งที่ด้านหลังของพวกเขา คนเหล่านั้นรู้สึกเย็นวาบที่หลังคอ ก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดจะดับวูบลง

เลือดกระเด็นมาถูกใบหน้าของเธอ แต่เธอไม่ได้ใส่ใจ กลับเงยหน้าขึ้นมอง “คุณมาสายนะ”

คนพวกนี้ ถูกเธอจัดการเรียบแล้ว

ชายหนุ่มชุดขาวที่อยู่ไม่ไกลสลายกลิ่นอายน้ำแข็งรอบตัวออก เขาเดินเข้ามาหาเธออย่างช้า ๆ แต่ทว่ามั่นคง พลางยิ้มละมุน “ไม่สายหรอกครับ”

“มาทันช่วยเช็ดคราบสกปรกให้พอดีเลย”

เขาใช้นิ้วลูบไล้ใบหน้าของเมิ่งหนานซวี่อย่างอ่อนโยน “อาซวี่ของผม เก่งที่สุดเลย!”

เมิ่งหนานซวี่มองเขา แววตาเริ่มมีความขี้เล่นและรอยยิ้มที่จริงใจปรากฏขึ้น

“พี่สาวเมิ่ง คุณเป็นยังไงบ้างคะ?”

เสียงของหมี่ซือซือดังขึ้นเบา ๆ

เธอได้ยินว่าด้านนอกไม่มีความเคลื่อนไหวแล้ว จึงรวบรวมความกล้าออกมาหาเมิ่งหนานซวี่ เพื่อดูว่าเธอได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า

“ฉันไม่เป็นไรจ้ะ” เมิ่งหนานซวี่ยิ้มพลางโบกมือให้เธอ

หมี่ซือซือดวงตาเป็นประกาย กำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่กลับถูกแรงสั่นสะเทือนกะทันหันของยานขัดจังหวะเสียก่อน

“คลังพลังงานของยานเสียหาย ตอนนี้กำลังทำการลงจอดฉุกเฉินครับ” เสียงที่ค่อนข้างเย็นชาของเว่ยเชิงโม่ดังขึ้น

ลงจอดฉุกเฉิน?

เมิ่งหนานซวี่ชะงักไปเล็กน้อย

ส่วนหมี่ซือซือนั้นหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ

“ไม่ต้องกังวลครับ” เว่ยเชิงโม่มองไปที่หมี่ซือซือด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “เงื่อนไขการลงจอดเพียงพอ ทุกคนจะปลอดภัยแน่นอน”

คำพูดที่เด็ดขาดของเขาทำให้หมี่ซือซือค่อย ๆ สงบสติอารมณ์ลงได้

“ฉันพอจะช่วยอะไรได้บ้างไหมคะ?”

แววตาของเว่ยเชิงโม่ฉายแววชื่นชมออกมาวูบหนึ่ง “ถ้าอย่างนั้นรบกวนคุณช่วยบอกทุกคนที ให้เตรียมมาตรการป้องกันทุกอย่างที่ทำได้ เราจะลงจอดอย่างปลอดภัยแน่นอนครับ”

หมี่ซือซือพยักหน้า ก่อนจะรีบหันหลังกลับไปยังห้องโดยสาร ส่วนเมิ่งหนานซวี่และเว่ยเชิงโม่มุ่งหน้าไปยังห้องนักบิน

“แล้วพวกเจ้าหน้าที่บนยานล่ะคะ?” เมิ่งหนานซวี่มองดูทางเดินที่ว่างเปล่าพลางถามด้วยความสงสัย

เว่ยเชิงโม่ส่ายหน้า “ผมยังไม่พบร่องรอยของพวกเขาเลย”

แววตาของเมิ่งหนานซวี่หม่นลงเล็กน้อย

เว่ยเชิงโม่กุมมือเธอไว้ “อาจจะถูกขังไว้ในห้องด้านล่างสักแห่ง เดี๋ยวเราค่อยลองหาดูครับ”

ระหว่างที่คุยกัน ทั้งคู่ก็มาถึงห้องนักบิน เห็นกัปตันหน้าซีดเผือด พยายามควบคุมยานอย่างระมัดระวัง

เว่ยเชิงโม่ก้าวเข้าไปรับช่วงต่อจากเขา “ท่านพักสักครู่เถอะครับ ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง”

เขาป้อนรหัสและข้อมูลต่าง ๆ อย่างชำนาญ การบินของยานกลับมานิ่งและราบรื่นอีกครั้ง

กัปตันผู้ไว้หนวดเหนือริมฝีปากถอนหายใจยาว “แก่แล้วจริง ๆ สินะ พึ่งพาไม่ได้เลย”

เมิ่งหนานซวี่มองไปที่แขนของเขาที่ยังมีเลือดไหล จึงหยิบเครื่องรักษาขั้นสูงออกมาจากอุปกรณ์มิติ

“ท่านบาดเจ็บขนาดนี้ยังอดทนมาได้ตั้งนาน ต้องเรียกว่าขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ดถึงจะถูกนะคะ” เมิ่งหนานซวี่ช่วยจัดท่าทางในการรักษาให้เขา

“เฮ้! แม่หนูคนนี้ พูดจาเข้าหูดีจริง ๆ !”

กัปตันได้ฟังก็ยิ้มหน้าบานจนลืมความเจ็บปวดที่แผลไปเสียสนิท เว่ยเชิงโม่ที่กำลังบังคับยานอยู่ เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย อาซวี่ของเขาน่ะ เป็นคนดีแบบนี้แหละ

ภายใต้การขับเคลื่อนของเว่ยเชิงโม่ C8651 ก็ลงจอดบน ดาวโอวเวย์ได้สำเร็จ

เจ้าหน้าที่กู้ภัยทำงานอย่างมีประสิทธิภาพและเป็นระบบ ลำเลียงผู้โดยสารออกมาทีละคน และยังพบเจ้าหน้าที่ประจำยานที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสถูกขังอยู่ในห้องเก็บของชั้นใต้ดินสุด

โชคดีที่พวกเขายังมีชีวิตอยู่

เมื่อเห็นผู้โดยสารแต่ละคนร่ำไห้ออกมาด้วยความดีใจ หัวใจของเมิ่งหนานซวี่ก็พลอยรู้สึกเบาสบายไปด้วย

เว่ยเชิงโม่ยืนอยู่เคียงข้างเธอ มองดูภาพตรงหน้าไปพร้อม ๆ กัน

“ดีจังเลยนะคะ ว่าไหม?”

เสียงของเมิ่งหนานซวี่แผ่วเบามาก แต่เว่ยเชิงโม่ได้ยินมันอย่างชัดเจน เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่โอบไหล่เธอไว้แน่น