สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 138 ถึงดาวโดแลน

บทที่ 138 ถึงดาวโดแลน

“ฉันมาคนเดียวก็ได้ เธอจะตามมาวุ่นวายทำไมเนี่ย!”

หมี่ซือซือ พยุงเพื่อนที่ยังคงอ่อนเพลียของเธอ พลางบ่นด้วยความโมโหปนสงสาร

สาวผมสีน้ำเงินเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง“เธอคิดว่าตัวเองหน้าใหญ่ขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันมาส่งผู้มีพระคุณของฉันต่างหาก!”

หมี่ซือซือแอบสืบรู้เวลาออกเดินทางของเมิ่งหนานซวี่และเว่ยเชิงโม่ จึงตั้งใจจะมาส่งเสียหน่อย นึกไม่ถึงว่าพอเพื่อนเธอรู้เรื่องเข้า ก็ยืนกรานจะตามมาด้วยให้ได้

คราวนี้หมี่ซือซือเลยเถียงไม่ออก

“ดูนั่นสิ ใช่พวกเขาไหม?”

เด็กสาวผมน้ำเงินดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที หมี่ซือซือมองตามนิ้วที่ชี้ไป

เห็นเพียงแสงอัสดงยามเย็นอาบไล้ลงบนร่างสองร่างในชุดสีแดงและสีขาว ดูสงบและอ่อนโยนยิ่งนัก

“ช่างเหมาะสมกันจริง ๆ !”

สาวผมน้ำเงินอุทานออกมาจากใจจริง

ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ… เอาล่ะ ยอมรับก็ได้ว่าไอ้หนุ่มนั่นกับพี่สาวเมิ่งน่ะเหมาะสมกันมากจริง ๆ หมี่ซือซือรู้สึกเปรี้ยวจี๊ดในใจ ความอิจฉามันวิ่งพล่านไปหมด

“เอาน่า” สาวผมน้ำเงินตบไหล่เธอเบา ๆ ปลอบใจ “ลองคิดในแง่บวกสิ แฟนคลับตั้งเยอะตั้งแยะ มีเธอคนแรกเลยนะที่รู้ว่าแฟนพี่สาวเมิ่งหน้าตาเป็นยังไง!”

หมี่ซือซือ “!!!”

เออจริงด้วย!

หมี่ซือซือกลับมาร่าเริงอีกครั้งทันควัน

“พ่อหนุ่มสุดหล่อคนนั้นอาจจะดูเย็นชาไปนิด แต่กับพี่สาวเมิ่งน่ะเขาอ่อนโยนมากเลยนะ!”

สาวผมน้ำเงินกุมแก้ม ดวงตาเต็มไปด้วยดวงดาวดวงเล็ก ๆ

เหตุผลมันก็ใช่ แต่ว่า

“ทำไมเธอถึงเรียก ‘พี่สาวเมิ่ง’ ตามฉันล่ะ?”

หมี่ซือซือหรี่ตาถาม

สาวผมน้ำเงินเขินจนต้องปิดหน้า “ก็แบบว่า… พี่สาวเขาเท่เกินไปนี่นา ฉันก็เลย…”

“ยอมโดนป้ายยา? ที่ฉันพยายามขายมาหลายเดือนแต่ขายไม่ออกเนี่ยนะ?”

สาวผมน้ำเงินพยักหน้า “เพราะงั้น ฉันคือแฟนคลับคนที่สองที่รู้ว่าแฟนพี่สาวเมิ่งหน้าตาเป็นยังไง!”

หมี่ซือซือ “……”

เอาเถอะ ยังไงสุดท้ายเธอก็โดนฉันตกอยู่ดีความฟินอาจจะมาสาย แต่มันไม่เคยขาดสายแน่นอน! หมี่ซือซือกับเพื่อนค่อยๆ ขยับเข้าไปหาเมิ่งหนานซวี่

“พี่สาวเมิ่งคะ ฉันคือ”

“หมี่ซือซือ ใช่ไหมจ๊ะ?”

เมิ่งหนานซวี่เรียกชื่อเธอออกมาก่อน

หมี่ซือซือประหลาดใจ “พี่สาวรู้ได้ยังไงคะ?”

“แม่สาวขี้ลืม” เมิ่งหนานซวี่ยิ้มพลางจิ้มไปที่เข็มกลัดบนหน้าอกของเธอ “ก็มันเขียนไว้ตรงนี้ไม่ใช่เหรอ?”

หมี่ซือซือ ……

ลืมถอดเข็มกลัดชมรมออกซะสนิทเลยสาวผมน้ำเงินแอบหัวเราะคิกคัก

หมี่ซือซือเกาหัว พลางพูดอย่างจริงจัง “ฉันกับอาหลันตั้งใจมาขอบคุณพวกคุณค่ะ”

“ขอบคุณที่ยอมยืนหยัดออกมาช่วยชีวิตพวกเราไว้”

เด็กสาวทั้งสองก้มโค้งคำนับอย่างตั้งใจและเป็นทางการ

เมิ่งหนานซวี่เคยช่วยคนมามากมาย แต่คนที่มาขอบคุณเธออย่างจริงจังแบบนี้กลับมีไม่มากนัก

เธอเอื้อมมือไปพยุงเด็กสาวทั้งสองขึ้น แววตาอ่อนโยน “ไม่จำเป็นต้องขอบคุณหรอกจ้ะ”

การได้เห็นชีวิตที่สดใสแบบนี้ เธอก็มีความสุขแล้วเว่ยเชิงโม่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

ยานที่จะไปดาวโดแลนกำลังจะออกแล้ว เมิ่งหนานซวี่ตบไหล่พวกเธอเบาๆ “กลับกันเถอะ ไม่ต้องไปส่งแล้วจ้ะ”

เว่ยเชิงโม่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ “เดินทางกลับบ้านปลอดภัยนะครับ”

หมี่ซือซือและสาวผมน้ำเงินต่างพยักหน้ารับ

ร่างในชุดแดงและขาวค่อย ๆ เลือนหายไปในแสงสุดท้ายของวัน ลมยามเย็นพัดพาบทสนทนาแว่วมาตามทาง

“เด็กผู้หญิงคนนั้น กล้าหาญดีนะ”

“แน่นอนสิ! คุณไม่ดูซะก่อนว่าแฟนคลับใคร!”

“รู้อย่างนี้พา ‘มอส’ มาด้วยก็ดี” เมิ่งหนานซวี่กวาดสายตามองรอบ ๆ พลางถอนหายใจเบาๆ

หลังจากทั้งคู่มาถึงดาวโดแลน ก็มุ่งหน้ากลับมาที่บ้านของเมิ่งหนานซวี่ในเขตเหนือทันที ไม่ได้เจอกันหลายเดือน ต้นไม้ใบหญ้านอกบ้านพากันเติบโตจนรกเรื้อเกินเยียวยา

เว่ยเชิงโม่เองก็รู้สึกทึ่ง “พืชพรรณบนดาวโดแลนโตไวมากจริงๆ นะครับ”

“ไปเถอะ เข้าไปข้างในก่อนค่อยว่ากัน”

เมิ่งหนานซวี่เป็นคนเปิดประตูบ้านก่อน

ด้วยเทคโนโลยีขั้นสูงในยุคดวงดาว สภาพภายในบ้านแทบจะไม่มีอะไรเปลี่ยนไปจากตอนที่พวกเขาจากมา

ใช่แล้ว… มันยังคง เละเทะ สุด ๆ เหมือนเดิม เมิ่งหนานซวี่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตอนที่พวกเขาจากไปนั้นเคยมีการปะทะกันเกิดขึ้นที่นี่

เมิ่งหนานซวี่ ……

เมิ่งหนานซวี่กุมขมับ “หรือว่าเราไปพักที่โรงแรมกันดีคะ?”

แม้ตัวบ้านจะซ่อมแซมเสร็จแล้ว แต่ข้าวของข้างในยังไม่มีเวลาเก็บกวาดจัดระเบียบเลย

เว่ยเชิงโม่ยิ้มถาม “พักห้องเดียวกันไหมครับ?”

เมิ่งหนานซวี่หรี่ตามองเขา

เว่ยเชิงโม่ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอน่ารัก จึงก้มลงจูบเธอหนึ่งที

“คุณนั่งพักเถอะ เดี๋ยวผมจัดการเอง แป๊บเดียวก็เสร็จแล้วครับ”

เรื่องแบบนี้ไม่ต้องรบกวนอาซวี่ของเขาหรอก เขาทำเองได้

เว่ยเชิงโม่หาที่สะอาด ๆ ให้เธอนั่งลง ก่อนจะหยิบลูกบอลลอยตัวหลายลูกออกมาจากอุปกรณ์มิติ แล้วเริ่มลงมือทำงานอย่างขยันขันแข็ง

เมิ่งหนานซวี่เท้าคางมองเขาที่วุ่นไปวุ่นมา ดวงตารูปดอกท้อหยีโค้งจนเป็นรอยยิ้ม “ท่านพลตรีทำไมทำทำงานบ้านคล่องแคล่วขนาดนี้ล่ะคะ?”

เว่ยเชิงโม่ซ่อมตู้ไปพลางตอบไปพลาง “พี่ชายผมบอกว่านิสัยผมเย็นชาเกินไป ต้องทำตัวให้รู้จักความขยันหน่อยถึงจะหาคนรักได้ครับ”

เขาขยับมือรวดเร็วมาก เสียงปัง ๆ แป๊บเดียวก็ซ่อมประตูตู้ที่พังจนเสร็จ เมิ่งหนานซวี่จ้องมองมือของเขาอยู่นาน

“มีอะไรเหรอครับ?” เว่ยเชิงโม่รู้สึกถึงสายตาจึงหันมาถามด้วยความฉงน

เมิ่งหนานซวี่เอียงคอยิ้ม “ก็มองว่าคุณหล่อไงคะ”

เธอแค่รู้สึกว่า มือคู่นี้ที่หยิบจับได้ทั้งอาวุธและซ่อมตู้ได้… มันดูสวยดีเอาล่ะ… สวยมากเลยทีเดียว

เพื่อเป็นการตอบแทนแมวยักษ์ที่วุ่นวายอยู่ด้านนอก เมิ่งหนานซวี่จึงเดินเข้าไปในห้องครัวที่ “รอดชีวิต” มาได้ ตั้งใจจะทำ บะหมี่อาหารทะเล ให้เขาชิม

นำหอยไม้ไผ่และหอยตลับมาแช่น้ำคายดินทรายก่อน ปลาหมึกล้างทำความสะอาดแล้วหั่นเป็นเส้นเตรียมไว้

การจัดการกุ้งจะยุ่งยากกว่านิดหน่อย ต้องแกะเปลือก ผ่าหัว ดึงเส้นดำออก ทุกขั้นตอนห้ามข้ามเด็ดขาด

เมื่อเตรียมวัตถุดิบเสร็จ เมิ่งหนานซวี่ก็ตั้งกระทะจุดไฟ เตรียมเคี่ยวน้ำซุปอาหารทะเล

ใช้น้ำมันพืชผัดต้นหอมและขิงจนหอมฉุย จากนั้นใส่หอยไม้ไผ่และหอยตลับลงไปผัด เมื่อกลิ่นหอมเริ่มลอยออกมา เมิ่งหนานซวี่ก็เริ่มเติมน้ำลงไป

ต้องระวังว่าน้ำตรงนี้ห้ามใส่เยอะเกินไป ให้แค่พอท่วมวัตถุดิบก็พอ

เมื่อเวลาผ่านไป กลิ่นหอมสดชื่นก็เริ่มอบอวลอยู่ในอากาศ เมื่อเห็นว่าน้ำซุปเดือดพล่านแล้ว เมิ่งหนานซวี่ก็ใส่เส้นปลาหมึกและกุ้งสดตามลงไป

กลิ่นหอมที่ฟุ้งกระจายในอากาศเริ่มหลากหลายและเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ จนดึงดูดให้ ‘แมวยักษ์ในร่างมนุษย์’ ที่อยู่ข้างนอกต้องชะโงกหน้าเข้ามามองอยู่หลายครั้ง

เมิ่งหนานซวี่ขยิบตาให้เขา เป็นสัญญาณบอกว่าไม่ต้องรีบแมวยักษ์จึงได้แต่เดินกลับไปทำงานต่ออย่างแสนเสียดาย เติมซีอิ๊วขาวและน้ำมันหอยลงไป น้ำซุปอาหารทะเลร้อน ๆ หม้อหนึ่งก็เสร็จสมบูรณ์

เธอปิดไฟตักน้ำซุปแยกออกมา เมิ่งหนานซวี่เริ่มเตรียมลวกเส้นบะหมี่ต่อ…