สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 33 ตราสัญลักษณ์ตระกูลหลี่

บทที่ 33 ตราสัญลักษณ์ตระกูลหลี่

เมิ่งหนานซวี่ถึงกับช็อก!

เมิ่งเป่ยหลี่… คนที่อาศัยบารมีและความรักของเมิ่งฉ่างคอยหาเรื่องกลั่นแกล้งเธอและพี่ชายมานับครั้งไม่ถ้วน ที่แท้กลับเป็น ‘ลูกชู้’!

มอร์ริสันพูดต่อ

“นี่ยังไม่เท่าไหร่ครับ จุดสำคัญคือเสิ่นหลัน ที่แท้หล่อนคือ ‘เมียน้อย’ ของผู้นำตระกูลหู!”

ข่าวแต่ละอย่างระเบิดลงยิ่งกว่าเดิม

ฉู่ชื่อผู้รักนิยายน้ำเน่าเป็นชีวิตจิตใจถึงกับหูผึ่ง

“เร็วเข้า ๆ เล่ามาซิว่าสถานการณ์เป็นยังไง?”

มอร์ริสันไม่ทำให้ผิดหวัง ระเบิดข้อมูลต่อทันที

“ตอนผมสอบสวน ผมสังเกตเห็นว่าเสิ่นหลันให้ความสำคัญกับหูไหลและพ่อบ้านคนนั้นเป็นพิเศษ กระทั่งสามีและลูกชายแท้ ๆ ของตัวเองยังเทียบไม่ได้ ผมรู้สึกว่ามันแปลก ๆ เลยเน้นเค้นข้อมูลจากหล่อนครับ”

ฉู่ชื่อรีบส่งแก้วน้ำให้ประจบประแจง ส่งสัญญาณให้เล่าต่อมอร์ริสันจิบน้ำพลางเล่าอย่างตื่นเต้น

“ผู้หญิงคนนั้นผิวบางเนื้อนิ่ม จะไปทนเครื่องมือของพวกเราได้ยังไง แค่ครู่เดียวก็คายออกมาหมดแล้วครับ”

ในวัยสาว เสิ่นหลันเคยเป็นคนรักของ ‘หูหลี’ ผู้นำตระกูลหู แต่หลังจากหูหลีไปแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ หล่อนก็ถูกทิ้ง เสิ่นหลันที่กำลังเสียขวัญได้มาพบกับเมิ่งฉ่างผู้บ้ากาม ทั้งคู่เลยได้เสียกันอย่างไม่ตั้งใจ

ตระกูลเมิ่งถือเป็นตระกูลมหาเศรษฐีบนดาวโดลัน มีอำนาจไม่ด้อยไปกว่าตระกูลหู เพื่อความมั่งคั่งในอนาคต เสิ่นหลันจึงเลือกอยู่กินกับเมิ่งฉ่าง

ทว่าตอนนั้นเอง หูหลีกลับโผล่มาอีกครั้ง ภายใต้ความอ่อนโยนที่จงใจสร้างขึ้น เสิ่นหลันก็ตกหลุมรักเขาซ้ำสอง และหล่อนก็ตั้งท้องลูกของหูหลี

ด้วยคำเป่าหูของหูหลี เสิ่นหลันจึงตัดสินใจแต่งเข้าตระกูลเมิ่งเพื่อรอวันฮุบสมบัติมอร์ริสันส่ายหน้า

“ถ้าตระกูลหูไม่สอดมือเข้ามา ตระกูลเมิ่งคงไม่ล่มจมเร็วขนาดนี้หรอกครับ สองแม่ลูกนั่นเริ่มยักย้ายถ่ายเททรัพย์สินไปตั้งนานแล้ว มีแต่เมิ่งฉ่างตาบอดคนนั้นแหละที่ไม่รู้อะไรเลย”

“หึ ๆ!” ฉู่ชื่อหัวเราะอย่างนึกสนุก

“คนเราโง่ได้ขนาดนี้ก็นับว่าหาตัวจับยากจริง ๆ”

เมิ่งหนานซวี่เห็นด้วยอย่างยิ่ง ไล่ลูกในไส้ออกจากบ้าน แต่ดันยกสมบัติให้ลูกชู้ ถ้าเมิ่งฉ่างไม่เรียกว่าโง่แล้วจะเรียกว่าอะไร?

เว่ยเชิงโม่ขมวดคิ้วถาม

“แล้วเรื่องเมิ่งฉ่างล่ะ?”

มอร์ริสันมองเมิ่งหนานซวี่พลางทอดถอนใจ

“การที่เมิ่งฉ่างมาคบกับคุณแม่ของคุณเมิ่งคนนี้… เป็นเพราะคำสั่งของหูหลีครับ”

เมิ่งฉ่างกับหูหลีเคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนกัน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ค่อนข้างดี

วันหนึ่งหูหลีบอกเมิ่งฉ่างว่าเขารู้ความลับบางอย่าง ภายใต้การซักไซ้ของเมิ่งฉ่าง หูหลีจึงจำใจบอกว่า

“นายรู้ไหมว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งแอบชอบนายอยู่?”

“จีหรูเสวี่ยน่ะเหรอ ยัยเด็กกะโปโลหน้าอกแฟบก้นปอดนั่นน่ะนะ”

เมิ่งฉ่างไม่สนใจ เพราะเขาชอบสาวเซ็กซี่ร้อนแรง ไม่นิยมสาวเรียบร้อยแบบแม่พระ

หูหลียิ้ม: “นายไม่รู้หรอก ยัยเด็กนั่นครอบครอง ‘ขุมทรัพย์มหาศาล’ ไว้อยู่”

“ขุมทรัพย์อะไร?” เมิ่งฉ่างเริ่มสนใจ

“ขุมทรัพย์ที่แม้แต่… ยังสนใจ” หูหลีค่อย ๆ เขียนคำว่า ‘หลี่’ ลงบนโต๊ะ

ดวงตาของเมิ่งฉ่างเป็นประกายวาววับทันทีเขามองไปยังเด็กสาวที่มักจะหน้าแดงยามมองเขาเสมอ…

มอร์ริสันพูดด้วยน้ำเสียงรังเกียจ

“ไอ้ขยะที่ปั่นหัวความรู้สึกคนอื่นแบบนี้สมควรตาย!”

หลังจากแต่งงานกับจีหรูเสวี่ย เมิ่งฉ่างก็ถอดหน้ากากออก เขาเริ่มทรมานเด็กสาวที่รักเขาอย่างบ้าคลั่ง

แต่เด็กสาวผู้ซื่อสัตย์คนนั้นไม่เคยบอกอะไรเขาเลย ได้แต่ก้มหน้าอดทนต่อการเฆี่ยนตีอย่างเงียบ ๆ

จนกระทั่งคุณย่าเมิ่งผู้ซึ่งเดิมทีไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานทนดูต่อไปไม่ไหว เธอจึงรับแม่ลูกทั้งสามคนไปดูแล

จีหรูเสวี่ยถึงได้หลุดพ้นจากฝันร้ายนั้นเสียที ทว่าร่างกายที่บอบช้ำเกินเยียวยาทำให้เธออยู่ได้ไม่นาน หลังจากบอกความลับแก่ลูกชายคนโตแล้ว เธอก็จากโลกนี้ไป หลังจากคุณย่าเมิ่งเสียชีวิตตามไป ชีวิตของสองพี่น้องก็ลำบากขึ้นทุกวัน

ฉู่ชื่อพูดเสริม

“ผลกรรมตามทันมันแล้วล่ะ ตระกูลเมิ่งอันยิ่งใหญ่ถูกฮุบไปจนเกือบหมด เมียที่รักมา 20 กว่าปีดันเป็นเมียน้อยเพื่อนสนิท แถมลูกชายก็ไม่ใช่เชื้อไขตัวเองอีก”

เมิ่งหนานซวี่รู้สึกสะใจยิ่งนัก การฆ่าคนต้องทำลายที่จิตใจ คนอย่างเมิ่งฉ่างไม่คู่ควรกับการตายอย่างสงบ!

“เมิ่งฉ่างถูกวางแผนเล่นงานจนเปื่อยจริงๆ แล้วใครจะรู้ล่ะว่าคุณแม่ของคุณเมิ่งมีขุมทรัพย์ที่แม้แต่ตระกูลหลี่ยังอยากได้จริงหรือเปล่า?” มอร์ริสันรำพึง

เว่ยเชิงโม่เหลือบมองเมิ่งหนานซวี่แวบหนึ่ง

ไม่… ขุมทรัพย์นั้นมีอยู่จริง

เมิ่งหนานซวี่สบตาเขาแล้วเพิ่งจะคิดออก… ตอนนี้นอกจากเธอแล้ว ยังมีอีกคนที่รู้เรื่องนี้!

“ความลับฉันโดนเขาเห็นจนหมดเปลือกเลย”

เมิ่งหนานซวี่บ่นอย่างไม่สบอารมณ์

“คนดี ๆ ไม่เป็น มาแกล้งเป็นแมวทำไมเนี่ย!”

521 ปลอบโฮสต์: [เขาก็นับว่าเป็นผู้ช่วยที่เชื่อถือได้นะครับ]

เมิ่งหนานซวี่ถอนหายใจเบา ๆ

“การที่เมิ่งฉ่างเรียกคุณเมิ่งกลับไปครั้งนี้ ก็เกี่ยวข้องกับขุมทรัพย์ที่ว่านั่นครับ” มอร์ริสันมองเมิ่งซางลู่

“และยังมีอีกเรื่องหนึ่ง”

เมิ่งหนานซวี่เข้าใจทันที เธอโอบมหาตัวร้ายน้อยเข้ามากอดแล้วปิดหูเขาไว้

“หูถูต้าน… ก็เป็นลูกนอกสมรสของหูหลีเหมือนกันครับ”

เมิ่งหนานซวี่: ……

หูหลีนี่ไม่ต้องชื่อ ‘หูหลี’ (สุนัขจิ้งจอก) หรอก ชื่อ ‘พ่อพันธุ์’ น่าจะเหมาะกว่า!

แต่พอความลับเรื่องฐานะของหูถูต้านถูกเปิดเผย เมิ่งหนานซวี่ก็เรียงร้อยเบาะแสทั้งหมดเข้าด้วยกันได้ทันที

ที่จริงตระกูลหูไม่เคยเลิกตามหาขุมทรัพย์ของจีหรูเสวี่ย หลังจากทรมานจนเธอตาย พวกเขาก็ยื่นมือปีศาจมาหาพี่น้องสองคน

เมิ่งหนานกุยที่รู้ความลับทั้งหมดรู้ว่าหนีไม่พ้น จึงเลือกแต่งงานกับหูถูต้านผู้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ เพื่อให้ซ่อนตัวน้องสาวไว้ในมุมมืดชั่วคราว

พวกที่อยู่เบื้องหลังก็เป็นไปตามคาดของเมิ่งหนานกุย พวกเขามุ่งเป้าไปที่ตัวเขาแทน

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะปล่อยเมิ่งหนานซวี่ไป จึงเป็นที่มาของการจ้างวานแฮร์ริสนั่นเอง

เมิ่งหนานซวี่มองดูมหาตัวร้ายน้อยในอ้อมกอดด้วยความสงสาร

เด็กคนนี้… น่าจะเป็น ‘เครื่องมือ’ ที่ตระกูลหูใช้ควบคุมเมิ่งหนานกุย

มอร์ริสันเล่าจบส่วนนี้ก็ซดน้ำอึกใหญ่ แล้วพูดต่อ

“ที่บังเอิญยิ่งกว่าคือ คนที่พยายามลอบสังหารบอสและไล่ล่าพวกเราในครั้งนี้… ก็เป็นคนของตระกูลหูเหมือนกันครับ!”

เว่ยเชิงโม่พยักหน้ารับรู้ ส่วนฉู่ชื่อเหลือบมองเมิ่งหนานซวี่แวบหนึ่ง

ถ้าไม่ใช่เพราะเธอสืบสาวราวเรื่องจนไปถึงตระกูลหลี่ละก็ เบาะแสครั้งนี้คงขาดช่วงไปจริง ๆ

พี่สะใภ้ครับ… ดวงนำโชคสามีจริง ๆ!

เพื่อเป็นการขอบคุณทุกคน เมิ่งหนานซวี่จึงตั้งใจจะทำอาหารมื้อใหญ่เลี้ยงดู

“ไม่จำเป็นหรอก ให้พวกมันดื่มสารอาหารไปก็พอ”

เว่ยเชิงโม่ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อรู้ความตั้งใจของเธอ

เมิ่งหนานซวี่มองเขา ดวงตาสีอำพันเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“อาหารที่ฉันทำมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอคะ?”

น้ำเสียงของเธอแฝงแววล้อเลียน ดวงตาเป็นประกายอย่างเจ้าเล่ห์ เว่ยเชิงโม่เห็นท่าทางแบบนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างอ่อนใจ

“อาหารของเธอ… มันมี ‘ปัญหา’ นิดหน่อย”

“ปัญหาอะไรคะ?” เมิ่งหนานซวี่ชะงัก หรี่ตามองเขาอย่างไม่พอใจ “หรือว่าคุณไม่ชอบ?”

เห็นเธอเริ่มจะ ‘ขนลุกพอง’

เว่ยเชิงโม่จึงรีบพูดเร็วขึ้น

“เปล่า… ฉันชอบมาก แต่ฉันพบว่าอาหารของเธอเหมือนจะมีผลในการ ‘รักษาอาการคลั่งของพลังจิต’” ได้ยินคำนี้ เมิ่งหนานซวี่ถึงกับอึ้ง

“จะเป็นไปได้ยังไง?”

อาการคลั่งของพลังจิตเป็นปัญหาที่รุมเร้ายุคดาราจักรมาเกือบพันปี อาหารของเธอจะไปช่วยอะไรได้?

เว่ยเชิงโม่จึงอธิบายข้อสันนิษฐานและการค้นพบของเขาให้เธอฟังทั้งหมด

“521 เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่?” เมิ่งหนานซวี่ถามในหัว

[นี่เกี่ยวข้องกับ ‘ภารกิจลับ’ ของโฮสต์ครับ ผมไม่สามารถให้ข้อมูลเพิ่มเติมได้] 521 ตอบอย่างรู้สึกผิด

การแต่งงานของจีหรูเสวี่ย ความตายของร่างเดิมและพี่ชาย การกลายเป็นตัวร้ายของอาซางในเส้นเรื่องเดิม

อาชีพเสริมที่เธอเลือก…

เมิ่งหนานซวี่ตระหนักได้อีกครั้งว่าภารกิจลับนี้ช่างซับซ้อนและอันตรายเหลือเกิน

“เธอต้องระวังตัวให้มากนะ” ดวงตาสีน้ำเงินของเว่ยเชิงโม่ฉายแววห่วงใย “ตระกูลหลี่… พวกนั้นคือฝูงสัตว์ป่าในร่างมนุษย์”

อาหารวัฒนธรรมโบราณต้นทุนต่ำมาก หากสรรพคุณในการรักษาถูกยืนยันเมื่อไหร่ มันจะสั่นคลอนผลประโยชน์ของตระกูลหลี่อย่างมหาศาล

เว่ยเชิงโม่ไม่เคยดูเบาความโลภของมนุษย์ สำหรับพวกนักแสวงหาอำนาจ ชีวิตคนไม่มีค่าอะไรเลย

เมิ่งหนานซวี่รู้ดีถึงสัจธรรมที่ว่า ‘มีหยกติดกาย กลับกลายเป็นความผิด’ การซ่อนตัวคือทางเลือกที่ดีที่สุด…

แต่เมิ่งหนานซวี่คือผู้แข็งแกร่งที่สุดที่ฝ่าฟันมาจากวันสิ้นโลก เธอไม่เคยเกรงกลัวอันตราย

“ต้องครอบครองความสามารถถึงจะใช้งานมันได้ดีที่สุด ทหารมาก็ป้องกัน น้ำมาก็ถมดิน ยึดมั่นในความสงบเพื่อสยบความเคลื่อนไหว”

เมิ่งหนานซวี่ยิ้มให้เว่ยเชิงโม่

“จะเป็น ‘ยันต์สั่งตาย’ หรือ ‘ยันต์ช่วยชีวิต’ เดี๋ยวตอนนั้นก็รู้เอง!”

ใบหน้าของเธองดงามเย้ายวน ยามยิ้มยิ่งดูมีเสน่ห์จนลืมภาพลักษณ์ความโหดเหี้ยมตอนต่อสู้ไปเลย

เว่ยเชิงโม่ได้กลิ่นหอมจากตัวเธอจนเริ่มทำตัวไม่ถูก เขาถอยหลังหนีเล็กน้อย

เห็นท่าทาง ‘หนุ่มน้อยไร้เดียงสา’ ของเขา เมิ่งหนานซวี่ก็นึกสนุก เธอขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว กระซิบเสียงนุ่ม

“คุณว่า… ฉันพูดถูกไหมคะ?”

เว่ยเชิงโม่จ้องมองเธอครู่หนึ่ง จู่ ๆ เขาก็ยืดตัวตรงขึ้นมา เมิ่งหนานซวี่หลบไม่ทัน หัวจึงโขกเข้ากับอกแกร่งของเขาเต็มรัก

เว่ยเชิงโม่ใช้นิ้วม้วนปอยผมของเธอเล่นพลางอมยิ้ม

“ที่เธอพูดมา… ย่อมถูกเสมอ”

เมิ่งหนานซวี่: !?