สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 32 ความจริง

บทที่ 32 ความจริง

ไอเย็นจากกริชกรีดผ่านผิวหนังของแฮร์ริส เลือดสีแดงสดไหลคดเคี้ยวลงมาตามลำคอ

เมิ่งหนานซวี่มีสีหน้าเย็นชา

แฮร์ริสยิ้มขมขื่น

“คุณวางมีดลงเถอะ ผมจะบอกทุกอย่างให้คุณรู้”

เขามองเมิ่งหนานซวี่ด้วยสายตาที่ซับซ้อนและเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก แถมยังแฝงแววสำนึกผิดอยู่หลายส่วน

เมิ่งหนานซวี่ไม่หวั่นไหว

“แกมีพรรคพวกเยอะแยะขนาดนี้ ฉันถามใครก็ได้ไม่ใช่เหรอ? อย่ามาถ่วงเวลาเลย เลือกวิธีตายเถอะ ฉันบอกแล้วว่าครั้งนี้ ‘ไม่ตายก็ไม่จบ’!”

เดิมทีเธอไม่ได้ตั้งใจจะลงมือเร็วขนาดนี้ กะว่าจะเล่นเกมแมวจับหนู ทรมานเขาให้สาสมกับสิ่งที่ร่างเดิมได้รับเสียหน่อย

แต่เขากลับกล้าลงมือกับมหาตัวร้ายน้อยนี่คือการเหยียบ ‘กับระเบิด’ ของเมิ่งหนานซวี่เข้าอย่างจังเธอจึงตัดสินใจจะกำจัดเขาให้พ้นทางทันที

แฮร์ริสดูเหมือนจะล้มเลิกการดิ้นรน เขามองเมิ่งหนานซวี่

“คุณรู้ไหม? ก่อนที่คุณจะเข้ากลุ่มล่า ‘เฟิงเสิน’ ก็มีคนมาหาผมก่อนแล้ว”

ได้ยินคำนี้ จิตสังหารบนตัวเมิ่งหนานซวี่ก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเธอคาดไม่ถึงเลยว่า ร่างเดิมจะถูกหมายหัวไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ ขนาดนั้น!

ยัยเด็กซื่อบื้อคนนั้น…

ความทรงจำต่าง ๆ ของร่างเดิมผุดขึ้นมาในหัว เมิ่งหนานซวี่กัดฟันพูด

“บอกสิ่งที่แกรู้ออกมาให้หมด!”

แฮร์ริสถอนหายใจ แววตาว่างเปล่า

“สามวันก่อนที่คุณจะเข้ากลุ่มล่า มีชายชุดดำคนหนึ่งมาหาผม เขาบอกให้ผมตอบรับคุณเข้ากลุ่มเฟิงเสิน จากนั้นก็ให้จับตาดูคุณทุกฝีก้าว คอยสืบข่าวจากตัวคุณ”

“ข่าวเกี่ยวกับ ‘ของดูต่างหน้า’ ของแม่คุณ”

ตอนนั้นแฮร์ริสถึงกับอึ้งไป

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงสั่งให้เขาทำเรื่องแบบนี้

“ถ้าคุณอยากรักษาทีมล่าของคุณไว้ คุณควรจะเชื่อฟังนะ”

ชายชุดดำหยิบบัตรสีม่วงออกมา

“ถ้าคุณตกลง สิ่งนี้จะเป็นของคุณ”

แฮร์ริสแค่นหัวเราะ

“แกคิดว่าแกกำลังขู่ใคร? ฉันเป็นถึงนักล่าระดับกลาง จะถูกแกซื้อตัวง่าย ๆ ได้ยังไง?” จะให้ผู้หญิงเข้ามาอยู่ในทีมเขาเหรอ ฝันไปเถอะ!

ชายชุดดำหัวเราะเบา ๆ

“นักล่าระดับกลางแล้วยังไง? ตราบใดที่คุณตกลง บัตรสีม่วงนี่เป็นแค่เงินมัดจำ ถ้าคุณสืบข่าวได้ การจะทำให้คุณเป็น ‘นักล่าทรงเกียรติ’ก็ไม่ใช่เรื่องยาก”

แววตาของแฮร์ริสสั่นไหวนักล่าทรงเกียรติคือความฝันสูงสุดของนักล่าดาราจักรทุกคน การจะเป็นได้นั้นต้องมีพลังจิตระดับ A+ ขึ้นไป

แต่เขา… พลังจิตอยู่แค่ระดับ B+ เท่านั้นชายชุดดำเห็นเขาเริ่มหวั่นไหวจึงพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย

“เจ้านายของผมฐานะสูงส่ง น้ำยาเลื่อนระดับแค่หลอดเดียว ท่านหามาให้ได้แน่นอน”

แฮร์ริสเห็นลวดลายบนมือของอีกฝ่าย เขาก็ใจสั่นสะท้านและตัดสินใจได้ทันที

“ตกลง!”

“ลวดลายนั้นคืออะไร?”

เมิ่งหนานซวี่จับประเด็นสำคัญได้ทันทีสิ่งที่ทำให้นักล่าระดับกลางถึงกับตะลึงได้ เธอไม่มีทางมองข้ามแน่นอน

แฮร์ริสหน้าซีดเผือด

“ผมก็ไม่ได้อยากหลอกคุณหรอกนะ แต่ถ้าเขาลงมือล่ะก็ ทีมล่าของผมคงรักษาไว้ไม่ได้แน่”

นักล่าดาราจักรนั้นเป็นกลุ่มอิสระที่อยู่นอกเหนืออำนาจสหพันธ์ เป็นสถานที่ที่เคารพพละกำลังเป็นที่สุด

ใครกันที่สามารถแทรกแซงพวกเขาได้!

ฉู่ชื่อได้ยินดังนั้นก็แอบเหลือบมองเว่ยเชิงโม่แวบหนึ่งสีหน้าของบอสเย็นชาจนน่ากลัวจริง ๆ

“ฉันไม่สนใจเหตุผลความจำเป็นของแก ตอบคำถามฉันมา!”

กริชในมือเมิ่งหนานซวี่ขยับเข้าใกล้คอแฮร์ริสมากขึ้น

“ตระกูลหลี่!” เสียงของแฮร์ริสสั่นเครือ “นั่นคือตราประจำตระกูลหลี่!”

ทุกคนในที่นั้นถึงกับชะงักตระกูลหลี่ หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่?

“วาดลวดลายนั้นออกมาให้ฉันดู” เว่ยเชิงโม่ก้าวไปข้างหน้า

แฮร์ริสมองเว่ยเชิงโม่

“คุณจะให้ผมวาดจริง ๆ เหรอ?”

ฉู่ชื่อเห็นท่าทางนั้นก็แค่นยิ้ม

“จะแกล้งทำเป็นไม่รู้ไปทำไม? แกจำพวกเราได้แล้วไม่ใช่หรือไง?”

ได้ยินคำนี้ แฮร์ริสก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกเขาทายถูกจริง ๆ

เมิ่งหนานซวี่เก็บกริชกลับมา คมมีดที่สะบัดออกสร้างรอยแผลให้แฮร์ริสอีกครั้ง

เธอก็ว่าอยู่ว่าทำไมขยะนี่ถึง ‘ตาสว่าง’ ขึ้นมากะทันหัน ที่แท้ก็จำฐานะของเว่ยเชิงโม่ได้นี่เอง

แฮร์ริสลูบคอตัวเอง ใช้เลือดวาดสัญลักษณ์ลงบนพื้น

ฉู่ชื่อจำได้ทันที “มันคือตราสัญลักษณ์ตระกูลบริวารของตระกูลหลี่”

สี่ตระกูลใหญ่มีอำนาจมหาศาลและเครือข่ายกว้างขวาง หลายคนหรือหลายตระกูลที่อยากจะเชิดหน้าชูตา จะเลือกเป็นบริวารของตระกูลใหญ่เพื่อแลกกับทรัพยากร และคนหรือตระกูลเหล่านั้นจะถูกประทับตราสัญลักษณ์บริวารไว้

ด้วยคำอธิบายจาก 521 เมิ่งหนานซวี่จึงเข้าใจความหมายเบื้องหลังลวดลายนี้

แต่นั่นก็นำมาซึ่งความสงสัยที่ใหญ่กว่าเดิมใครกันที่สนใจของดูต่างหน้าของแม่ร่างเดิม? ถึงขั้นยอมวางหมากไว้เนิ่น ๆ ขนาดนี้…

เบาะแสนับไม่ถ้วนแวบขึ้นมาในหัวและจัดเรียงใหม่ ในที่สุดคำตอบหนึ่งก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในใจของเธอ

ตระกูลหู

เว่ยเชิงโม่เองก็ดูเหมือนจะคิดถึงคำตอบนี้เช่นกัน เขาต่อสายสื่อสารพูดอะไรบางอย่างกับคนปลายสาย

จากนั้นก็หันกลับมามองเมิ่งหนานซวี่

“มอร์ริสันพบอะไรบางอย่าง อยากไปดูไหม?”

เมิ่งหนานซวี่กะพริบตาแมวตัวโตกำลังชวนเธอเหรอ?เธอยิ้มกริ่มขยับเข้าไปใกล้เว่ยเชิงโม่

“ไปสิคะ”

เธอเข้าไปใกล้มากจนเว่ยเชิงโม่ดูเหมือนจะได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของไม้สนหิมะจากตัวเธอ

เว่ยเชิงโม่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินดุ่ม ๆ ออกไปข้างนอกทันทีเมิ่งหนานซวี่เห็นหูที่แดงก่ำของเขาชัดเจน เธอใช้มือลูบคางอย่างพึงพอใจ

แมวตัวโตเนี่ย… แกล้งสนุกจริง ๆ

มอร์ริสันและฉู่ชื่อขับยาน ‘มาร์ส’ มาที่นี่

ยานรบสีเงินขาวมีเส้นสายปราดเปรียวดูยิ่งใหญ่เกรียงไกร ราวกับฉลามขาที่แหวกว่ายในทะเล แค่เห็นก็อดใจสั่นไม่ได้

นี่คือ ‘พาหนะส่วนตัว’ ของเว่ยเชิงโม่

เครื่องจักรสังหารในสนามรบผู้ได้รับฉายาว่าเทพสงคราม

มหาตัวร้ายน้อยตาโตด้วยความทึ่ง

แม้แต่เมิ่งหนานซวี่ก็ยังตะลึงกับยานรบตรงหน้า

[เห็นไหมครับ ตราบใดที่เวยเชิงโม่ไม่ตาย ภารกิจเราก็สำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว] 521 พูดอย่างสบายอารมณ์

[ถึงเขาจะสั่งสอนพวกตัวร้ายไม่ได้ แต่เขาก็ยังซ้อมพวกมันให้หมอบได้นะครับ]

ในเส้นเรื่องเดิม เว่ยเชิงโม่คือบุคคลที่สมบูรณ์แบบเกือบทุกด้าน หน้าตาหล่อเหลา กลิ่นอายโดดเด่น ฝีมือแกร่งกล้า จนกลายเป็นผู้บัญชาการคนแรกของหน่วยรบพิเศษสหพันธ์ตั้งแต่อายุยังน้อย และได้รับยศพลตรี

การจากไปของเขาในอดีตส่งผลกระทบโดยตรงต่อโครงสร้างทางการทหารของสหพันธ์ตระกูลเว่ยเชิงที่เสียผู้สืบทอดไปสองคนติดต่อกันถึงกับสั่นคลอน

เพื่อรักษาฐานะของตระกูลไว้ พวกเขาจึงเปิดเผยข้อมูลทั้งหมดของเว่ยเชิงโม่

วีรกรรมอันรุ่งโรจน์แต่ละอย่างทำเอาทั้งสหพันธ์ตกตะลึง ท่ามกลางเสียงอาลัยและแรงสนับสนุนจากประชาชน

ตระกูลเว่ยเชิงจึงมีโอกาสได้หายใจหายคอ และเวยเชิงโม่ก็ได้กลายเป็น ‘แสงจันทร์ขาว’ ในใจของคนทั้งดาราจักร

เมิ่งหนานซวี่มองดูเว่ยเชิงโม่ที่เดินนำหน้าสุด และรู้สึกยินดีอีกครั้งที่ตัวเองช่วยเขาไว้

มอร์ริสันรออยู่ที่ประตูยานรบแล้ว เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลผู้น่ารักโบกมือเรียก

“บอส! ในที่สุดพวกคุณก็มาถึงสักที!”

สถานที่ที่พวกเขาจอดหานอยู่ที่ อาร์ทิมิส เพื่อปกปิดข่าวสาร ที่นี่ถึงกับปิดให้บริการชั่วคราวเลยทีเดียว ฉู่ชื่อเห็นสีหน้าสงสัยของเมิ่งหนานซวี่จึงอธิบาย

“เจ้าของอาร์ทิมิสเป็น ‘น้องสาวบุญธรรม’ ของบอสผมน่ะครับ”

เมิ่งหนานซวี่คาดไม่ถึงเลยว่าเว่ยเชิงโม่กับเหวินเหรินเย่จะมีสายสัมพันธ์แบบนี้ด้วย

มอร์ริสันที่วิ่งไปมาถูกฉู่ชื่อดีดหน้าผากไปหนึ่งที ทั้งคู่เริ่มจิกกัดกันตามประเพณีทหารรอบ ๆ ต่างก็ชินชาแล้ว เว่ยเชิงโม่เอ่ยเสียงเข้ม

“มอร์ริสัน คนล่ะ!”

มอร์ริสันรีบผลักฉู่ชื่อออกแล้วทำสีหน้าจริงจังทันที

“หลังจากสอบสวนเสร็จ ผมก็จับพวกมันขังไว้หมดแล้วครับ”

“พบอะไรบ้าง?” ฉู่ชื่อถาม

มอร์ริสันเหลือบมองเมิ่งหนานซวี่

เมิ่งหนานซวี่ตั้งท่าจะหาข้ออ้างเลี่ยงออกไปก่อน แต่เว่ยเชิงโม่กลับพูดขึ้นว่า

“พูดตรง ๆ มาได้เลย”

ได้ยินเขาพูดแบบนั้น เมิ่งหนานซวี่ก็อึ้งไปเล็กน้อย มุมปากอดที่จะยกยิ้มขึ้นไม่ได้

521 ทนดูไม่ได้แล้ว

[โฮสต์ครับ เก็บอาการหน่อย! คุณยังจีบเขาไม่ติดเลยนะ!]

เมิ่งหนานซวี่เองก็รู้ตัวว่าทำตัวไม่ถูก เธอแสร้งไอแก้เก้อไปสองครั้ง เว่ยเชิงโม่เองก็ดูขัดเขินอยู่บ้าง

มอร์ริสันเห็นท่าทางอึกอักของบอสตัวเอง เขาก็มองหน้ากับฉู่ชื่อ: นี่มันสถานการณ์อะไรกันเนี่ย?

ฉู่ชื่อยักคิ้วให้ท สถานการณ์อย่างที่คุณคิดนั่นแหละ!

มอร์ริสันสูดลมหายใจเข้าลึก จริงเหรอเนี่ย?

ฉู่ชื่อปรายตามองเมิ่งซางลู่ ไม่เห็นเหรอ ขนาดลูกยังโตขนาดนี้แล้ว?

มอร์ริสัน หรือว่าแอบแต่งงานลับๆ? แล้วทำไมพวกเราถึงไม่รู้เรื่องเลยล่ะ?

ฉู่ชื่อส่ายหน้า อาจจะเป็นพล็อต ‘หนีตามกันไปพร้อมลูกในท้อง’ ก็ได้นะ!

“แค่ก แค่ก!”

ทหารนายหนึ่งจู่ ๆ ก็แกล้งไอขึ้นมาทั้งสองคนที่กำลัง ‘คุยกันผ่านสายตา’ เพิ่งจะได้สติ

เมื่อเห็นสีหน้าเขียวปั๊ดของบอสตัวเอง ก็ถึงกับตัวสั่นสะท้านมัวแต่เมาท์มอยจนลืมไปว่าเจ้าของเรื่องยืนอยู่ตรงนี้!

เมิ่งหนานซวี่เห็นดังนั้นจึงช่วยเปิดบทสนทนาแก้สถานการณ์

“แล้วพวกเมิ่งฉ่างล่ะ? จับมาด้วยหรือเปล่า?”

มอร์ริสันรีบคว้าทางรอดทันที

“ใช่ครับ พวกนั้นก็มีปัญหาเหมือนกัน”

“เมิ่งเป่ยหลี่ไม่ใช่ลูกชายของเมิ่งฉ่างครับ แต่เขาเป็น ‘ลูกนอกสมรส’ ของผู้นำตระกูลหู!”