สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 36 ผลิบานไม่สิ้นสุด

บทที่ 36 ผลิบานไม่สิ้นสุด

เมิ่งหนานซวี่พิงประตูพลางยื่นมือไปถูแก้มตัวเองเบา ๆ นี่เธอ… กำลังจะสละโสดแล้วเหรอ?พอนึกถึงตรงนี้ เธอก็ยังรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อเกินไป

คนที่รู้สึกว่าเหลือเชื่อยิ่งกว่าเธอก็คือ 521

[ไหนว่าเขาเป็นคนเย็นชาไม่สนอิสตรีไง? ไหนว่าเขาเป็นดอกไม้บนยอดเขาหิมะไง? ทำไมถึงโดนคุณปราบจนอยู่หมัดแบบนี้ได้ล่ะ!]

เมิ่งหนานซวี่ประท้วงอย่างไม่พอใจ

“พูดจาให้มันดี ๆ หน่อยสิ เขาเป็นฝ่ายจีบฉันนะ ไม่ใช่ฉันจีบเขา!”

521: ……

เออ พูดงั้นมันก็ไม่ผิดแฮะ

เมื่อความร้อนบนใบหน้าเริ่มทุเลาลง เมิ่งหนานซวี่ก็เข้านอน เธอโอบกอดหมอนข้างพลางถอนหายใจ “ยังไงสัมผัสของ ‘เสี่ยวไป๋’ ก็ดีที่สุดอยู่ดี”

เธอเริ่มคิดถึงเว่ยเชิงโม่ คิดไปคิดมา ก็นึกถึงรูปร่างของเขาเมื่อครู่ขึ้นมา

ไหล่กว้าง เอวคอด รูปร่างสมส่วนมีราศี กล้ามเนื้อสวยงามแต่ไม่ดูหนาเทอะทะ เป็นสัดส่วนที่ผอมเพรียวแต่แข็งแกร่งอย่างพอดิบพอดี

[ตื่นครับโฮสต์! น้ำลายจะไหลถึงพื้นแล้ว!] 521 ทนดูไม่ได้จนต้องสาดน้ำเย็นใส่

เมิ่งหนานซวี่หุบยิ้มเพ้อฝันทันที

“เลขรหัสระบบของคุณนี่ดีจริง ๆ นะ 521 ฉันรักคุณนะ ถ้าพวกเราแต่งงานกัน คุณนั่นแหละคือ ‘พ่อสื่อ’!”

521: ……

มันเริ่มสับสนแล้วว่า ตัวเองคือระบบช่วยชีวิตตัวร้าย หรือระบบพ่อสื่อแม่สื่อกันแน่?

มันมองไปที่รายชื่อผู้ติดต่ออย่าง 520 และ 1314 แล้วดูเหมือนจะบรรลุสัจธรรมบางอย่าง…

เมื่อนึกถึงดวงตาสดใสเจ้าเล่ห์คู่นั้น เว่ยเชิงโม่ก็ก้าวเดินด้วยจังหวะที่เบาสบายขึ้นเขากลับมาที่ห้องของตัวเอง ก่อนจะปรายตามองไปที่ห้องข้าง ๆ

“พวกนายสองคน เพิ่มตารางฝึกซ้อมเป็นสองเท่าทุกวัน”

คิดว่าเขาดูไม่ออกหรือไง? เธอไม่มีแผนที่จะจากไปในวันนี้เลยสักนิด! ไอ้พวกลูกน้องที่ชอบหลอกลวงเบื้องสูงปิดบังเบื้องต่ำพวกนี้ ต้องจ่ายค่าตอบแทนกันบ้าง!

พูดจบเขาก็ปิดประตูห้องปังใหญ่

มอร์ริสันและฉู่ชื่อที่แอบอยู่ในห้องข้าง ๆ ถึงกับตัวสั่นเทา

“บอสดูออกใช่ไหมเนี่ย?” มอร์ริสันทำหน้าบูดบึ้งอย่างน่าสงสาร

ฉู่ชื่อถอนหายใจ

“ก็นั่นบอสนี่นา ไม่ได้หลอกง่ายขนาดนั้นหรอก”

“ฝึกซ้อมสองเท่าเหรอ ฉันตายแน่!” มอร์ริสันล้มตัวลงบนเตียง แผ่หลาเป็นแผ่นแป้ง

“แถมไม่รู้ว่าสำเร็จหรือเปล่า กลัวจะขาดทุนทุกทางจริง ๆ”

ฉู่ชื่อพยายามฉุดเขาขึ้นมา

“ลุกขึ้นเลย! นี่มันเตียงฉัน จะนอนก็กลับไปนอนห้องแกนู่น!”

มอร์ริสันไม่ยอมตายถวายหัว คว้าผ้าปูเตียงไว้แน่น

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด—

เสียงแจ้งเตือนสายรัดข้อมือดังขึ้น

ทั้งสองคนชะงักไป วินาทีต่อมาก็สะบัดมือออกเพื่อดูข้อความทันที

【พี่สะใภ้: ขอบใจพวกคุณมากนะ! พรุ่งนี้ฉันจะเลี้ยงของอร่อย ๆ!】

มอร์ริสันและฉู่ชื่อสบตากัน

มอร์ริสัน: “สรุปคือ… สำเร็จ?”

ฉู่ชื่อยิ้มแก้มปริ: “ไม่เสียแรงที่วางแผนมา!”

ได้ทั้งของอร่อย ได้ทั้งพี่สะใภ้ แค่ฝึกซ้อมสองเท่าเอง… คุ้มจะตาย!

ในเมื่อตกลงใจจะไปเมืองหลวงกับแมวตัวโตแล้ว เมิ่งหนานซวี่ก็ไม่รีบร้อนซ่อมบ้านตัวเองอีกต่อไป

แต่การกลับไปเก็บกวาดข้าวของที่จำเป็นก็ยังสำคัญอยู่ของมีค่าและของดูต่างหน้าของเมิ่งหนานกุยถูกเธอเก็บไว้ในพื้นที่มิติหมดแล้ว ครั้งนี้เธอกลับไปเพื่อเก็บเสื้อผ้าและของใช้ประจำวันเท่านั้นประสิทธิภาพของหุ่นยนต์ก่อสร้างนั้นสูงมาก

เพียงแค่บ่ายวันเดียวพื้นที่รอบ ๆ ก็ถูกจัดการจนเรียบร้อย เมื่อเธอกลับไปเธอก็เริ่มเห็นโครงสร้างพื้นฐานของบ้านแล้ว

“สมกับเป็นยุคดาราจักรจริง ๆ ประสิทธิภาพงานก่อสร้างสุดยอดมาก!”

เมิ่งหนานซวี่มองภาพตรงหน้าพลางอุทาน

ถ้าในวันสิ้นโลกมีเทคโนโลยีแบบนี้ มีหรือจะสร้างฐานที่มั่นที่แข็งแกร่งที่สุดไม่ได้? และผู้คนจะมีหรือที่จะไม่มีที่ซุกหัวนอน?

พอนึกถึงสภาพของโลกก่อนที่เธอจะจากมา เมิ่งหนานซวี่ก็รู้สึกหดหู่นิด ๆ ไม่รู้ว่าเพื่อน ๆ ของเธอจะเป็นอย่างไรบ้างตอนนี้

521 ปลอบเธอ

[บอสที่เก่งที่สุดในโลกนั้นถูกคุณจัดการไปแล้ว พวกเขาจะปลอดภัยไปอีกนานครับ โฮสต์ไม่ต้องกังวลเกินไป]

“คุณพูดถูก ในเมื่อฉันมาที่นี่แล้ว ที่นี่ก็คืออนาคตของฉัน”

เรื่องเมื่อวานผ่านไปแล้ว ไม่อาจดึงรั้งไว้ได้ งั้นก็ขอให้วันนี้มีเรื่องกลุ้มใจน้อยลงหน่อยแล้วกัน

เมิ่งหนานซวี่ผ่านการพลัดพรากมามากเกินไป เธอไม่ใช่คนที่ชอบหาเรื่องทุกข์ใส่ตัว

“เมื่อวานที่บ้านเกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

ชายชราเคราขาวคนหนึ่งเดินเข้ามาถามทันทีที่เห็นเมิ่งหนานซวี่

เขาคือ ซินแคลร์ เพื่อนบ้านของเธอ ร่างเดิมคือแพะภูเขา ซึ่งเมิ่งหนานซวี่เคยไปเยี่ยมเยียนมาก่อน

“โจรขึ้นบ้านค่ะ”

เดชะบุญที่ฉู่ชื่อกางอาคมลวงตาไว้รอบ ๆ บ้านเมื่อวาน เพื่อนบ้านเลยไม่ได้รับผลกระทบมากนัก

“โจรเก่งขนาดนี้เลยเหรอ!” ซินแคลร์ตกใจจนเกือบจะดึงเคราตัวเองหลุด

เมิ่งหนานซวี่แสร้งถอนหายใจ

“ก็นั่นน่ะสิคะ พกอาวุธอันตรายมาด้วย โชคดีที่ตำรวจดาราจักรมาทันเวลา ไม่งั้น…”

ซินแคลร์พยักหน้าอย่างจริงจัง “ไม่งั้นผลที่ตามมาคงคาดไม่ถึงแน่ ๆ!”

ทั้งคู่สนทนากันครู่หนึ่ง เมิ่งหนานซวี่จึงบอกเขาว่าเธออาจจะต้องไปเมืองหลวงแล้ว

“ทำไมกะทันหันจัง?”

เมิ่งหนานซวี่ยิ้มตอบ

“มีการเปลี่ยนแปลงเรื่องงานค่ะ ช่วงสั้น ๆ นี้คงไม่ได้กลับมาแล้ว”

ซินแคลร์รู้สึกเสียดาย แม่หนูคนนี้ฝีมือทำอาหารดีมาก ทุกครั้งที่ทำของอร่อยมักจะแบ่งมาให้พวกเขาเสมอ พอจะจากไปเขาก็รู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง

เมิ่งหนานซวี่หยิบขนมขบเคี้ยวที่ทำใหม่จากพื้นที่มิติออกมา “คุณปู่ซินแคลร์คะ หลังจากฉันไปแล้ว ฝากคุณปู่ช่วยดูบ้านให้หน่อยนะคะ ถ้ามีปัญหาอะไรติดต่อฉันได้ตลอดเลย”

“แม่หนูนี่ เกรงใจจริง บ้านน่ะยกให้ตาดูแลเถอะ ไปทำงานให้สบายใจนะ!”

หลังจากส่งซินแคลร์ที่ใส่แว่นหนาเตอะจากไป เมิ่งหนานซวี่ก็เดินเข้าไปในวิลล่าเพื่อเก็บของ ขอบคุณเทคโนโลยีระดับสูง ข้าวของแทบไม่มีความเสียหายเลย

ตอนที่จะจากไป เมิ่งหนานซวี่เห็นดอก ไฮเดรนเยีย ที่กำลังเริงร่าไปกับสายลม โชคดีที่จุดที่มันอยู่นั้นรอดพ้นจากการทำลายมาได้เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหากระถางมาใส่ซ้อนมันไว้

“ได้ยินว่าที่เมืองหลวงแทบไม่มีพืชพรรณเลย งั้นฉันพาแกไปด้วยแล้วกันนะ”

521 ที่ได้ยินประโยคนี้ถึงกับพูดไม่ออก

[ดอกไม้ที่คุณปลูกเองตั้งหลายต้นไม่เอาไป ดันเอาต้นนี้ไป? ก็เพราะมันคือ ‘ดอกไม้แห่งรัก’ ของคุณใช่ไหมล่ะ! อย่ามาหาเหตุผลสวยหรูหน่อยเลย]

เมิ่งหนานซวี่ที่ไม่ได้ยินเสียงบ่นของระบบ เดินกลับขึ้นยานรบอย่างอารมณ์ดี แล้ววางกระถางไฮเดรนเยียไว้บนโต๊ะในห้องนอน

“อู๋จิ้นเซี่ย” ขอบคุณที่ปรากฏตัวขึ้นในฤดูร้อนของฉันนะ

“กลับมาแล้วเหรอ?” เว่ยเชิงโม่ปรากฏตัวขึ้นข้างหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

วันนี้เขาเปลี่ยนมาสวม เครื่องแบบทหารสีขาวบริสุทธิ์ ทั้งตัวแผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายความสุขุม เย็นชา และน่าค้นหา

เมิ่งหนานซวี่ที่ปกติไม่ใช่พวกบ้าเครื่องแบบ กลับหน้าแดงอย่างไม่รักดี

เมื่อเห็นเธอมีท่าทางแบบนั้น อารมณ์ของเว่ยเชิงโม่ก็ดีขึ้นทันที

เขาขยิบตา

“เธอชอบเหรอ?”

ชอบอะไร? ชอบที่เขาแต่งตัวแบบนี้เหรอ? เมิ่งหนานซวี่โดนจ้องจนพูดไม่ออก พลังอำนาจที่รวบรวมมาเมื่อวานกระเจิดกระเจิงหายไปหมดจะยอมแพ้แบบนี้ไม่ได้!

เมิ่งหนานซวี่หรี่ตาลง ยื่นมือไปกระชากคอเสื้อของเขา

“ใช่ค่ะ ฉันชอบ”

น้ำเสียงของเธอเดิมทีก็ใสไพเราะอยู่แล้ว เมื่อจงใจเน้นจังหวะจึงเต็มไปด้วยเสน่ห์ยั่วยวนดวงตาดอกท้อคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในตาของเว่ยเชิงโม่ ราวกับมีดวงดาวนับหมื่นร่วงหล่นอยู่ในนั้น

เว่ยเชิงโม่สีหน้ายังดูปกติ แต่เมิ่งหนานซวี่เห็นชัดว่า ลำคอและใบหูของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง

เมิ่งหนานซวี่แอบกระหยิ่มในใจ นิ่งไว้! ตานี้เธอต้องชนะแน่!

ทันใดนั้น เธอรู้สึกถึงมือที่เอื้อมมาเกลี่ยปอยผมหน้าม้าไปทัดหู กลิ่นอายเย็นสดชื่นค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ

“เธอชอบก็ดีแล้ว”

เขาหัวเราะเบา ๆ เทพเจ้าที่เคยเหมือนรูปสลักน้ำแข็งจู่ ๆ ก็ดูมีเลือดเนื้อสีสัน มุมปากและแววตาฉายแววความเจ้าเล่ห์จาง ๆ

ฝ่ามือของเขาอบอุ่น ตอนที่เขาลูบผ่านติ่งหูดูเหมือนจะจงใจสัมผัสมันเบา ๆ

เมิ่งหนานซวี่: ……

521 นั่งแทะเมล็ดทานตะวันอิเล็กทรอนิกส์ที่จิ๊กมาจาก 1314 พลางดูอย่างสนุกสนาน

ได้เห็นโฮสต์สายโหดของมันเสียอาการ ก็นับว่าเป็นเรื่องบันเทิงใจจริงๆ!

ในที่สุดเมิ่งหนานซวี่ก็ตระหนักได้ว่า สัตว์ตระกูลแมวน่ะไม่มีตัวไหนพุงขาวหรอก! ภายนอกดูสูงส่งศักดิ์สิทธิ์ แต่ข้างในน่ะ ‘ดำ’ (เจ้าเล่ห์) สนิท! มิน่าล่ะเสือขาวตัวเบ้อเริ่มถึงชื่อว่า “โม่” (น้ำหมึก) ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!

เมิ่งหนานซวี่ที่เมื่อกี้ยังแผ่รังสีนางพญา วินาทีต่อมาก็พ่ายแพ้ราบคาบ กลายเป็นนกน้อยที่ปีกหัก ดูหงอย ๆ น่าสงสารเว่ยเชิงโม่พยายามกลั้นยิ้มที่มุมปาก

“วันนี้มอร์ริสันจับปลามาได้เยอะเลย เธออยากไปดูไหม?”

เมิ่งหนานซวี่เป็นคนฉลาดเสมอ ในเมื่อเขาให้ทางลงมาแล้ว จะไม่ลงก็โง่สิ

“งั้นฉันไปดูหน่อยนะคะ” พูดจบ เธอก็รีบชิ่งหนีไปทันทีด้วยความเร็วแสง

สายตาของเว่ยเชิงโม่เลื่อนไปตกอยู่ที่ดอกไฮเดรนเยียกระถางนั้น แววตาของเขาอ่อนเชื่อม ยื่นมือไปลูบกลีบดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน แสงสีเงินน้ำเงินวาววับไหลผ่าน ดอกไม้สั่นไหวเล็กน้อย ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตาน้ำเสียงของเขาแผ่วเบา แต่กลับนุ่มนวลอย่างเหลือเชื่อ

“เธอก็สวยมากเหมือนกัน”