สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 4 น้ำเลมอนเย็นชื่นใจ

บทที่ 4 น้ำเลมอนเย็นชื่นใจ

ภายในห้องสตรีมสด เริ่มมีข้อความจากผู้ชมลอยผ่านหน้าจอไปมาประปราย

[ว้าว เสียงของสตรีมเมอร์สาวคนนี้เพราะจังเลย!]

[นี่มันหมวดอาหารไม่ใช่เหรอ? ทำไมชื่อสตรีมเมอร์ถึงชื่อว่า ‘คนเลี้ยงเจ้าก้อนแป้งผู้ขยันขันแข็ง’ ล่ะ? ไม่ใช่ว่าแอบมาเกาะกระแสอีกคนหรอกนะ?]

[เมนท์บนพูดมีเหตุผล ตอนนี้แพลตฟอร์มซิงซู่กำลังอัดฉีดหมวดนี้หนักมาก สตรีมเมอร์คนนี้อาจจะมาเนียนเพื่อหลอกเอาเงินอุดหนุนก็ได้]

ไม่ใช่เรื่องแปลกที่ผู้ชมจะคิดเช่นนั้น เพราะเมื่อไม่กี่วันก่อน แพลตฟอร์มซิงซู่เพิ่งจัดการกวาดล้างสตรีมเมอร์ที่เข้ามา ‘ตีกิน’ เงินอุดหนุนไปชุดใหญ่ ซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในหมวดอาหารนี่เอง

ภาพในสตรีมเริ่มชัดเจนขึ้น หญิงสาวในชุดสีแดงสดปรากฏตัวขึ้นในห้องสตรีมระบบโฮโลแกรม

[นั่น… เหมือนจะเป็นชุดกี่เพ้าหรือเปล่า? ฉันเคยได้ยินสตรีมเมอร์หมวดความรู้พูดถึงอยู่!]

[น่าจะใช่เลย!]

[ไม่นึกเลยว่ามันจะสวยขนาดนี้ ซื้อที่ไหนเนี่ย ฉันอยากได้สักชุดบ้างจัง!]

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

[พี่สาวสวยมากกก ฮือออ ฉันตกหลุมรักแล้ว!]

ด้วยอิทธิพลของชุดที่สวมใส่ ทำให้จำนวนคนดูในห้องสตรีมค่อย ๆ เพิ่มสูงขึ้น

เมิ่งหนานซวี่ในชุดกี่เพ้ายืนอยู่ในห้องครัวใหม่ที่เพิ่งจัดเสร็จ บนโต๊ะทำงานเต็มไปด้วยอุปกรณ์ครัวหลากหลายชนิด มีทั้งที่เธอสั่งเดลิเวอรี่แบบเร่งด่วนมา และส่วนหนึ่งได้มาจาก ‘กล่องของขวัญมือใหม่’ ของระบบ

“สวัสดีค่ะทุกคน ฉันคือ ‘คนเลี้ยงเจ้าก้อนแป้งผู้ขยันขันแข็ง’ วันนี้จะมาทำอาหารให้ดูกันหนึ่งเมนูนะคะ ใครที่อยากเรียนรู้สามารถทำตามไปพร้อมกันได้เลยค่ะ!”

เธอบอกด้วยท่าทีผ่อนคลาย เมื่อเห็นจำนวนคนดูมากพอแล้วก็ไม่รอช้า เข้าสู่ช่วงสำคัญทันที

[สตรีมเมอร์คนนี้เตรียมตัวมาดีแฮะ]

[น่าสนใจนะเนี่ย เดี๋ยวฉันไปเรียกเพื่อนที่ชอบวัฒนธรรมอาหารมาดูด้วยดีกว่า!]

[ทำตามได้ด้วยเหรอ? แสดงว่าไม่ยากใช่ไหม? งั้นฉันลองดูบ้าง!]

เนื่องจากเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ผู้คนจำนวนมากจึงหลั่งไหลเข้ามาในห้องสตรีมใหม่นี้ มิน่าล่ะใคร ๆ ถึงบอกว่าหมวดอาหารคือก้อนเค้กที่หอมหวาน เพราะจำนวนคนดู มหาศาลขนาดนี้ หมวดอื่นเทียบได้ยากจริง ๆ

ชวีเต๋อฮุยผู้ดูแลแพลตฟอร์มเองก็เริ่มจริงจังขึ้น เขาจ้องมองหน้าจออย่างจดจ่อ

เมิ่งหนานซวี่ไม่ได้สนใจคอมเมนต์อีก เธอเริ่มแนะนำเมนู “วันนี้จะขอนำเสนอเมนู… เนื้อสัตว์อสูรเมี๊ยะเมี๊ยะผัดพริก ค่ะ!”

[สัตว์อสูรเมี๊ยะเมี๊ยะ? ไอ้ตัวระดับ 2 นั่นน่ะนะ?]

[โหดไปไหมนั่น? สัตว์อสูรก็กินได้ด้วยเหรอ?]

[สตรีมเมอร์คนนี้แค่สร้างกระแสไปวัน ๆ หรือเปล่า เมนูแรกก็เอาอะไรที่ไม่เคยได้ยินมาทำซะแล้ว ให้คะแนนติดลบ!]

ชวีเต๋อฮุยขมวดคิ้ว แม้ตามทฤษฎีแล้วสัตว์อสูรจะกินได้ แต่ในความเป็นจริงแทบไม่มีใครกล้าลอง

สตรีมเมอร์ส่วนใหญ่จึงมักใช้วัตถุดิบจำลองจากยุคโบราณมากกว่า

สัตว์อสูรเมี๊ยะเมี๊ยะที่ว่า ก็คือเจ้าสัตว์หน้าตาคล้ายแกะเมื่อวานนี้นั่นเอง

เมิ่งหนานซวี่ลงมืออย่างรวดเร็ว ประกายมีดสีเงินวับวับเพียงไม่กี่ครั้ง ขาของสัตว์อสูรก็ถูกเลาะหนังและกระดูกออกอย่างชำนาญ ก่อนจะถูกแล่เป็นชิ้นบางเฉียบ

ช่องคอมเมนต์เงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะมีข้อความหนึ่งลอยผ่านไปอย่างโดดเดี่ยว

[เชฟในวัฒนธรรมโบราณ… โหดสัสรัสเซียขนาดนี้ทุกคนเลยเหรอ?]

เมิ่งหนานซวี่ ‘เชฟสายโหด’ ไม่ได้รู้ตัวเลย เธอยังคงโชว์ผลงานให้ทุกคนดู

“แล่เนื้อเป็นแผ่นบาง ๆ แบบนี้ก็ใช้ได้แล้วค่ะ ต่อไปเราต้องนำเนื้อมาหมักกันก่อน”

เธอกระดิกนิ้วชี้ไปที่ถ้วยเล็ก ๆ หลายใบ

“นี่คือโชยุ (ซีอิ๊วขาว) นี่คือเหล้าสำหรับทำอาหาร และนี่คือ ‘ผงหนาม’ แต่ฉันชอบเรียกว่าผงพริกไทยมากกว่าค่ะ”

[พวกนี้คืออะไรน่ะ?]

[ฉันรู้! มันคือเครื่องปรุงรส เอาไว้ปรับรสชาติอาหารไง!]

[ซับซ้อนจัง ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร สู้ดื่มสารอาหารเหลวหลอดเดียวไม่สั้นและง่ายกว่าเหรอ]

[ไม่ค่อยเข้าใจความคิดบรรพบุรุษเลยแฮะ ดูเสียเวลาชะมัด!]

ชวีเต๋อฮุยเห็นเช่นนั้นก็พยักหน้า การตั้งคำถามคือจุดเริ่มต้นของการเรียนรู้สิ่งใหม่ นี่คือจุดประสงค์ที่เขาก่อตั้งซิงซู่ขึ้นมา เพื่อให้คนสนใจอดีต วัฒนธรรมจะได้ไม่ขาดตอน

“ของพวกนี้หาซื้อได้ที่สถาบันวิจัยวัฒนธรรมโบราณค่ะ สะดวกมากแถมยังคุ้มค่าสุด ๆ”

เมิ่งหนานซวี่โฆษณาอย่างกระตือรือร้น เพราะตอนเธอซื้อก็เพิ่งพบว่า เพื่อส่งเสริมวัฒนธรรมอาหาร ทางการจึงตั้งราคาอุปกรณ์เหล่านี้ไว้ถูกจนน่าเหลือเชื่อ

[ฮ่า ๆ ๆ สตรีมเมอร์เริ่มขายของแล้ว!]

[ถูกจริงด้วย ฉันแอบไปส่องมาเมื่อกี้ ของพวกนี้ใช้เงินแค่ไม่กี่เหรียญดาวก็ซื้อครบแล้ว]

[งั้นฉันลองดูบ้างก็ได้ สัตว์อสูรเมี๊ยะเมี๊ยะก็ราคาไม่แพง]

“นี่คือต้นหอมกับขิงค่ะ ช่วยชูรสและดับกลิ่นคาวได้ดีเยี่ยม ใช้ได้กับเนื้อสัตว์เกือบทุกชนิดเลย เราจะสับมันให้ละเอียดนะคะ”

เธอใส่ต้นหอมขิงสับลงไปในเนื้อ ตามด้วยเครื่องปรุงที่แนะนำไปก่อนหน้า “ไม่ต้องใส่เยอะนะคะ เนื้อเมี๊ยะเมี๊ยะค่อนข้างนุ่มและกลิ่นคาวน้อยมาก ใส่แค่นี้ก็พอแล้วค่ะ”

[เนื้อนุ่ม… สตรีมเมอร์เคยกินแล้วเหรอ?]

[ไอ้ที่ว่า ‘ไม่ต้องใส่เยอะ’ คือเท่าไหร่ล่ะนั่น งงไปหมดแล้ว]

[แยกย้าย ๆ ไอ้ตัวขนยาว ๆ แบบนั้นจะอร่อยได้ไง?]

[ตอนนี้ดมกลิ่นดู (ผ่านระบบเซนเซอร์) ก็ไม่เห็นจะมีกลิ่นอะไรเลย]

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

เมิ่งหนานซวี่ตอกไข่ลงไปหนึ่งฟอง แล้วใช้ตะเกียบคนให้เข้ากัน “ปล่อยให้มันหมักทิ้งไว้สักครู่นะคะ ระหว่างรอ… อาจะสอนทำเครื่องดื่มอย่างหนึ่งค่ะ”

เธอนำเลมอน ไซรัป และน้ำแข็งออกมา “ทุกคนลองทำตามดูนะ วัสดุหาง่ายมากค่ะ”

[นั่นมันเลมอนที่แม่ฉันเอาไว้ทำมาส์กหน้านี่นา?]

[ของพวกนี้ฉันมีครบเลย! เดี๋ยวไปหยิบแป๊บ!]

[เลมอนเนี่ยนะจะทำอะไรได้? เป็นสตรีมเมอร์อาหารหรือสตรีมเมอร์เปิบพิสดารกันแน่!]

[ไอ้เลมอนนั่นน่ะ ตอนเด็ก ๆ ฉันเคยแอบแทะดู เปรี้ยวจี๊ดจนเข็ดฟัน กินไม่ได้หรอก!]

เมิ่งหนานซวี่ไม่ได้สนใจเสียงคัดค้านเหล่านั้น

ก่อนวันสิ้นโลก… ใครบ้างไม่เคยดื่มน้ำเลมอน? ความเย็นสดชื่นในฤดูร้อน ความสุขง่าย ๆ ที่หาได้ในแก้วเดียว เมนูนี้เหมาะที่สุดที่จะเป็น “ไพ่ตาย” ใบแรกในการทำสตรีม

เธอจินตนาการถึงรสชาติเปรี้ยวอมหวานในปาก แล้วลงมือหั่นเลมอนเป็นแผ่นบาง ๆ ทันที

[ซี้ดดด แค่เห็นก็เปรี้ยวแทนแล้ว!]

[ทุกคนรีบปิดระบบรับรู้ประสาทสัมผัสเร็ว!]

[อย่าเพิ่งปิด! ฉันชอบกลิ่นนี้นะเนี่ย!]

เลมอนในยุคดาราจักรดูจะบริสุทธิ์กว่าในอดีต รสฝาดน้อยลงแต่ความเปรี้ยวชัดเจนขึ้น

“ใครชอบรสนี้ก็ใส่หลายชิ้นหน่อย ใครไม่ชอบก็ใส่น้อยลงนะคะ” เธอหยิบแก้วใบใหญ่มา ใส่เลมอนลงไป 5-6 ชิ้น แล้วเริ่มใช้ไม้กดบดเบา ๆ “ทำแบบนี้เพื่อให้รสชาติของผลไม้คั้นออกมาได้เต็มที่ค่ะ”

“ไม่ต้องนานค่ะ แค่สิบกว่าทีก็พอ จากนั้นเติมน้ำแข็งกับไซรัปตามใจชอบ แล้วคนให้เข้ากัน… เสร็จแล้วค่ะ!”

[ห๊ะ ง่ายแค่นี้เองเหรอ?]

[อาหารโบราณมันต้องซับซ้อนไม่ใช่เหรอไง?]

[ใช่ ๆ ห้องข้าง ๆ ของ ‘มีมี่อ้าย’ ทำเครื่องดื่มทีนึงใช้เวลาเป็นวันเลยนะ!]

[นี่หลอกลวงกันป่ะเนี่ย?]

[เห็นด้วย มักง่ายเกินไปล้าววว… เฮ้ย! เชี้ย! มันกินได้จริง ๆ ว่ะ!]

[?]

[เมนท์บน… ลองดูแล้วเหรอ รสชาติเป็นไง?]

[เฮ้ยทุกคน มันดีจริง! เปรี้ยว ๆ หวาน ๆ สดชื่นมาก! กลิ่นเหมือนสบู่เหลวที่ฉันใช้เลย (แต่ในทางที่ดีนะ!)]

[เปรียบเทียบอะไรของแกเนี่ย! แต่พอลองแล้วสดชื่นจริง ต่อไปฉันไม่เอาเลมอนไปพอกหน้าแล้ว เอามาทำน้ำดื่มดีกว่า!]

เมิ่งหนานซวี่ยกแก้วขึ้นจิบคำหนึ่ง

รสชาติเดิม สูตรเดิม… ฤดูร้อนจะขาดน้ำเลมอนเย็น ๆ ไปได้ยังไง!

ในช่องคอมเมนต์เริ่มมีคนออกมายืนยันมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่าเมนูนี้ทำง่ายและอร่อยจริง ชวีเต๋อฮุยเองก็อดใจไม่ไหวลองทำตามดูบ้าง ทันทีที่น้ำเลมอนเย็นจัดเข้าปาก ความเปรี้ยวหวานก็ทำให้สมองที่เหนื่อยล้าของเขาตื่นตัวขึ้นมาทันที

มัน… ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ? แถมยังอร่อยแบบงง ๆ อีก!

ไม่ใช่แค่เขา แต่ทุกคนที่ได้ลองต่างก็อึ้งไปตาม ๆ กัน

[ถ้าอาหารโบราณมันง่ายแบบนี้ ฉันยอมทำกินทุกวันเลย!]

[ฉันไม่ค่อยชอบเลมอน เปลี่ยนเป็นผลไม้อื่นได้ไหม?]

[ใส่พวกนมลงไปแทนได้หรือเปล่า?]

[ฉันชอบสตรีมเมอร์สาย ‘ง่ายแต่ได้ใจความ’ แบบนี้จัง กดติดตามเลย!]

ช่องคอมเมนต์คึกคักขึ้นเรื่อย ๆ

ความจริงแล้วไม่ใช่ว่าคนยุคอวกาศไม่ชอบอาหาร แต่เป็นเพราะวัฒนธรรมที่ขาดหายไปนานประกอบกับการใช้สารอาหารเหลวจนชิน ทำให้พวกเขาหลงทาง เมื่อมีคนมาจูงมือพาเข้าสู่โลกแห่งรสชาติอย่างถูกวิธี ทุกอย่างจึงระเบิดออกมาอย่างรุนแรง!

เมิ่งหนานซวี่ยิ้มเมื่อเห็นคำถามจากผู้ชม “คุณ ‘วิทยานิพนธ์ทําให้หัวล้าน’ เสนอมาดีมากค่ะ ถ้าไม่ชอบเลมอน ลองเปลี่ยนเป็นผลไม้อื่นดูได้ เช่น ส้ม หรือเสาวรส ลองทำกันดูนะคะ!”

“คุณ ‘เซียวเชียว’ ถามว่าใส่นมได้ไหม อาไม่แนะนำให้ใส่เลมอนกับนมนะคะ แต่อาจจะลองเปลี่ยนเป็นสตรอว์เบอร์รี่กับนมแทนได้ค่ะ”

“ส่วนเรื่องการแชร์สูตร แน่นอนว่าแชร์ได้ค่ะ! นี่ไม่ใช่ความลับอะไรเลย สูตรอาหารในสตรีมของฉันทุกคนสามารถเอาไปใช้ได้ฟรี ๆ นี่คือภูมิปัญญาของบรรพบุรุษ ไม่ต้องขออนุญาตฉันหรอกค่ะ”

“ขอบคุณทุกคนที่กดติดตามนะคะ อาหารโบราณไม่ยากอย่างที่คิดค่ะ เหมือนโจทย์เลขที่มีทั้งง่ายและยาก เราเริ่มจากอะไรง่าย ๆ ก่อน หวังว่าทุกคนจะสนุกกับการลองทำนะคะ!”

[‘ไม่อยากไปทำงานทุกวัน’ มอบ 10 เหรียญทองแดงให้คุณ]

Novel PDF

[‘เซียวเชียว’ มอบทองหนึ่งแท่งให้คุณ]

[‘แมวไม่กินปลา’ มอบตั๋วเงินให้คุณ]

ชวีเต๋อฮุยเองก็แอบใช้ไอดีรองเปย์ของขวัญให้เธอด้วย

คำพูดของ ‘คนเลี้ยงเจ้าก้อนแป้งผู้ขยันขันแข็ง’ คนนี้ ตรงกับปณิธานที่เขาก่อตั้งหมวดอาหารขึ้นมาไม่มีผิดเพี้ยน! แค่ด้วยน้ำเลมอนแก้วนี้ และทัศนคติแบบนี้ เขา ชวีเต๋อฮุย จะต้องเซ็นสัญญาคว้าตัวเธอมาให้ได้!

อึก ๆ ๆ น้ำเลมอนเย็น ๆ นี่มันชื่นใจจริง ๆ!