สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 5 ความสั่นสะเทือนจากน้ำเลมอน

บทที่ 5 ความสั่นสะเทือนจากน้ำเลมอน

เมื่อเห็นยอดโดเนทที่หลั่งไหลมาไม่ขาดสายพร้อมกับจำนวนคนดูที่พุ่งสูงขึ้น เมิ่งหนานซวี่นอกจากจะอึ้งแล้วเธอยังแอบเลิ่กลั่กเล็กน้อย

“ทุกคนคะ ไม่จำเป็นต้องโดเนทของขวัญให้ฉันเยอะขนาดนี้ก็ได้ค่ะ แค่ทุกคนชอบแล้วกดติดตามกันไว้ฉันก็ดีใจมากแล้ว!”

ถึงแม้ในโลกก่อน ยอดขายเครื่องดื่มประเภทนี้จะนับรวมกันแล้ววนรอบโลกได้หลายตลบ แต่นี่มันก็แค่ ‘น้ำเลมอน’ แก้วเดียวเองนะ! ของขวัญพวกนี้มันดูจะมากเกินไปหน่อยแล้ว!

แต่คำปราศรัยของเธอกลับไม่ได้ผลเลยสักนิด

ทั้งเหรียญทองแดง เงินแท่ง ทองคำ หรือแม้แต่ตั๋วเงิน ยังคงถูกส่งมาประโคมหน้าจออย่างบ้าคลั่ง

เมิ่งหนานซวี่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเบนความสนใจของทุกคน เธอหันไปตั้งกระทะเปิดไฟทันที “เอาละค่ะ เข้าสู่ช่วงสำคัญกันเสียที เราจะมาเริ่มทำ เมนูเนื้อเมี๊ยะเมี๊ยะผัดพริก กันแล้วนะคะ”

คราวนี้ช่องคอมเมนต์เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากที่เคยตั้งแง่สงสัย กลายเป็นความสามัคคีและเต็มไปด้วยความคาดหวัง

[เริ่มตื่นเต้นแล้วสิ]

[สตรีมเมอร์คนนี้มีของจริงๆ น้ำเลมอนจงเจริญ!]

[จดสูตรแป๊บ เดี๋ยวอาจะลองทำตามดูบ้าง!]

[เนื้อเมี๊ยะเมี๊ยะที่สั่งไว้กำลังจะมาส่ง ถ้าอร่อยจริง คืนนี้มื้อเย็นฉันจัดเมนูนี้แน่]

“เทน้ำมันลงไปค่ะ ตามด้วยต้นหอมและขิง ผัดให้หอมฟุ้ง”

“ใส่เนื้อที่หมักไว้ลงไปผัด ตรงนี้ห้ามใช้ไฟอ่อนเด็ดขาดนะคะ ต้องใช้ไฟแรงเท่านั้น”

“พอเนื้อเริ่มเปลี่ยนสี เราจะใส่ ‘อาวุธลับ’ ลงไป นั่นก็คือ ผงยี่หร่า ค่ะ!”

ทันทีที่ผงยี่หร่าสัมผัสความร้อน กลิ่นหอมที่ไม่มีใครเคยสัมผัสมาก่อนก็ระเบิดตัวออกมา ผู้ชมที่เปิดระบบรับรู้กลิ่นต่างถูกกลิ่นหอมนี้จู่โจมเข้าอย่างจัง!

ความสดใหม่ ความเผ็ดร้อนฉุนนิด ๆ และกลิ่นหอมของเนื้อที่ไม่อาจมองข้ามได้ ทำให้ทุกคนในห้องสตรีมตกอยู่ในภวังค์ทันที ช่องคอมเมนต์นิ่งค้างไปหลายวินาที ก่อนจะระเบิดข้อความออกมาประดุจน้ำป่าไหลหลาก

[ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมบรรพบุรุษถึงต้องแบกตำราอาหารหนีตายมาด้วย]

[หอมมาก หอมจนทนไม่ไหวแล้ว ฉันจะสั่งเนื้อมาทำเดี๋ยวนี้เลย!]

[สารอาหารเหลวคืออะไร? ลาก่อนจ้า ไม่เจอกันอีกเลยยิ่งดี!]

[แม่ถามว่าทำไมฉันถึงนั่งน้ำลายไหลใส่หน้าจอ]

เมิ่งหนานซวี่ปืดไฟแล้วตักเนื้อแบ่งใส่จานสองใบ จากนั้นรินน้ำเลมอนเย็นจัดออกมาสามแก้ว เธอวางชุดอาหารหนึ่งชุดลงบนโต๊ะอาหารในครัว

“ชุดนี้แบ่งให้ทุกคนชิมนะคะ”

[ฮือออ สตรีมเมอร์ของเราทั้งสวยทั้งใจดี]

[ขอบคุณค่าาา!]

[ไม่นึกเลยว่าจะมีวันที่ได้ร่วมโต๊ะกินข้าวทิพย์แบบนี้]

เทคโนโลยีในยุคอวกาศก้าวไกลมาก ระบบโฮโลแกรมสัมผัสทำให้ผู้ชมรู้สึกเหมือนได้ชิมจริง ๆ เทคโนโลยีนี้มักใช้ในการเรียนการสอนหรือการฝึกฝนสัญชาตญาณสัตว์ป่า แต่นำมาใช้กับการกินของอร่อยก็เหมาะสมลงตัวที่สุด

“หนูจ๋า กับข้าวเสร็จแล้วนะ มากินเร็ว!” เมิ่งหนานซวี่ตะโกนเรียกตัวร้ายตัวน้อย

[!!! สตรีมเมอร์แต่งงานแล้วเหรอ?]

[โอเค วันเดียวครบเลย ตั้งแต่เริ่มรักจนถึงอกหัก]

[มิน่าล่ะถึงตั้งชื่อว่า ‘คนเลี้ยงเจ้าก้อนแป้ง’]

ผู้ชมในห้องสตรีมเห็นเด็กน้อยหน้าตาน่ารักราวกุ๊กตุ๊กตาเดินเข้ามา ใบหน้าเล็ก ๆ นั้นดูจริงจังเกินวัย

“ผมมาแล้วครับคุณอา”

เมิ่งหนานซวี่มองท่าทาง ‘จิ๋วแต่แจ๋ว’ ของเขาแล้วก็อดใจไม่ไหว ยื่นมือไปขยี้แก้มยุ้ยๆ นั้นอย่างมันเขี้ยว

เมิ่งซางลู่: “…”

อย่ามาแตะต้องเนื้อตัวกันแบบนี้สิครับ!

แววตาของเด็กน้อยเต็มไปด้วยความระอา 5 ส่วน ความจนใจ 3 ส่วน และอีก 2 ส่วนคือ ‘ช่วยออกไปห่าง ๆ หน่อยมา ช่างเป็นเด็กที่มีอารมณ์หลากหลายจนคนดูพากันเอ็นดูและหัวเราะลั่นสตรีม

[ฮ่า ๆ ๆ เป็นเด็กที่น่ารักมาก ถ้ามีหลานแบบนี้ฉันก็ยอมเป็นคนเลี้ยงเจ้าก้อนแป้งเหมือนกัน]

[ที่แท้ก็หลานชายนี่เอง]

[กดติดตามเลย ได้ทั้งดูเด็กน่ารักและกินข้าวทิพย์ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว!]

เมิ่งหนานซวี่อุ้มหลานชายวางบนเก้าอี้เด็ก เธอหันกล้องสตรีมออกไปทางอื่นเพื่อให้ความเป็นส่วนตัว ก่อนจะเริ่มดื่มด่ำกับอาหารมื้อแรกของวัน

เนื้อเมี๊ยะเมี๊ยะนุ่มนวลและหอมหวล ทันทีที่เข้าปาก รสชาติที่ยอดเยี่ยมก็เข้ายึดครองต่อมรับรส ต้นหอมและขิงช่วยดับกลิ่นสาบที่อาจหลงเหลืออยู่

ส่วนยี่หร่าคือส่วนผสมที่ลงตัวที่สุดที่ทำให้รสชาติมีมิติยิ่งขึ้น เมื่อดื่มน้ำเลมอนเย็นจัดตามลงไป ก็ไม่มีใครสงสัยอีกต่อไปว่าทำไมอาหารโบราณถึงจำเป็นต้องมีอยู่!

[บรรพบุรุษครับ ผมมันตามืดบอดเองที่เคยคิดว่าอาหารโบราณจะมีหรือไม่มีก็ได้!]

[ฮือออ ใครอยากกินสารอาหารเหลวก็กินไปเถอะ ฉันจะใช้ชีวิตแบบมนุษย์ที่มีความสุขแบบนี้!]

[จริงด้วย แค่กินคำนี้เข้าไป ชีวิตดูมีรสชาติขึ้นมาทันทีเลย]

[เดี๋ยวฉันไปลากเพื่อนมาดูด้วย!]

[เมนท์บนเตือนสติฉันเลย เดี๋ยวอาจะไปเรียกพ่อกับแม่มาดู!]

จำนวนผู้ติดตามพุ่งสูงขึ้นอย่างที่สตรีมเมอร์หน้าใหม่คนไหนก็ยากจะจินตนาการถึง เมิ่งหนานซวี่เหลือบมองคอมเมนต์แล้วรู้สึกซาบซึ้งใจ ความหมายของอาหารไม่ใช่แค่การทำให้อิ่มท้อง แต่มันยังแบกรับคุณค่าและความรู้สึกที่ยากจะบรรยายเอาไว้ด้วย

[ยินดีด้วยครับโฮสต์! ภารกิจอาชีพที่ 1 สำเร็จแล้ว รับรางวัลไปเลยครับ!] เสียงของ 521 เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

เมิ่งหนานซวี่เห็นว่าเวลาสมควรแล้ว เธอจึงเดินมาหน้ากล้องและยิ้มให้ผู้ชม

“เพื่อน ๆ คะ สตรีมวันนี้จบลงเพียงเท่านี้ค่ะ ไว้เจอกันใหม่นะคะ สวัสดีค่ะ!”

พูดจบเธอก็ปิดสตรีมทันที

ผู้ชม: “…”

[อ๊ากกก! ฉันเพิ่งกินได้คำเดียวเองนะ!]

[ทำไมปิดไวงี้ล่ะ ไม่บอกล่วงหน้าหน่อยเหรอ?]

[สตรีมครั้งหน้าเมื่อไหร่เนี่ย?]

[กดติดตามไว้ก่อนเลย ครั้งหน้าสตรีมจะได้แจ้งเตือน!]

ทางด้านชวีเต๋อฮุย ผู้ช่วยของเขาวิ่งพรวดเข้ามาในห้องทำงานด้วยความตื่นเต้น:

“เจ้านายครับ หมวดอาหาร… ระเบิดพลังแล้วครับ!”

ชวีเต๋อฮุยที่กำลังลิ้มรสทิพย์ที่ค้างอยู่ในปากสั่งกำชับทันที

“ต้องเซ็นสัญญาคว้าตัวเธอมาให้ได้! สตรีมเมอร์แบบนี้ไม่ใช่แค่ซิงซู่ที่ต้องการนะ!”

หลังแบ่งอาหารส่วนของผู้ชมกินกับหลานชายจนหมด ทั้งคู่ก็นอนแผ่อยู่บนโซฟาอย่างมีความสุข

ส่วนเรื่องล้างครัวยกให้เป็นหน้าที่ของ ‘มอส’ หุ่นยนต์แม่บ้านอัจฉริยะ

ขณะเดียวกัน เมิ่งหนานซวี่ก็ได้รับข้อความจากแพลตฟอร์มซิงซู่

“เรียนสตรีมเมอร์ [คนเลี้ยงเจ้าก้อนแป้งผู้ขยันขันแข็ง] เนื้อหาสตรีมของคุณเป็นที่ชื่นชอบมากจนติดอันดับดาวรุ่งภายในครึ่งชั่วโมง ทางเราหวังเป็นอย่างยิ่งที่จะร่วมงานกับคุณในระดับที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น…”

เมิ่งหนานซวี่อ่านรายละเอียดสัญญาดูแล้วพบว่าเงื่อนไขเป็นมิตรมาก เธอจึงตกลงเซ็นสัญญาทันที

โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าสวัสดิการระดับนี้ในซิงซู่มีสตรีมเมอร์เพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะได้รับ!

ในโลกออนไลน์ กระแส ‘เลมอนฟีเวอร์’ เริ่มลามไปทั่ว มีคนตัดคลิปตอนที่เธอทำน้ำเลมอนไปโพสต์ลงโซเชียล

@แมวไม่กินปลา: “จริงครับเพื่อน ๆ เชื่อผม เมนูนี้ต้องลอง!” (พร้อมรูปน้ำเลมอนที่ทำเอง)

เนื่องจากเขาเป็นคนดังในวงการอาหารโบราณ โพสต์นี้จึงกลายเป็นไวรัลทันที

“นี่สตรีมเมอร์คนไหนน่ะ ไม่เคยได้ยินชื่อเลย?”

“เลมอนเหรอ? ปกติเอาไว้มาส์กหน้าไม่ใช่เหรอไง?”

“ดูทำไม่ยากแฮะ ลองมั่งดีกว่า!”

สตรีมเมอร์สาวชื่อดังอีกคนอย่าง เซียวเชียว ก็นำแรงบันดาลใจจากเมิ่งหนานซวี่ไปทำ ‘นมสตรอว์เบอร์รี่’ ในสตรีมของเธอ และประกาศกลางไลฟ์ว่าเรียนรู้มาจาก ‘เทพเจ้าคนเลี้ยงเจ้าก้อนแป้ง’

ส่งผลให้ยอดผู้ติดตามของเมิ่งหนานซวี่พุ่งกระฉูดขึ้นไปอีก แม้แต่เจ้าตัวที่นอนอยู่บ้านยังไม่รู้เรื่องเลยด้วยซ้ำ!

ทว่า… ในมุมมืด

“ยัย ‘คนเลี้ยงเจ้าก้อนแป้ง’ นั่นเป็นใครกัน?” มีมี่อ้าย สตรีมเมอร์อาหารชื่อดังถามด้วยความโกรธเกรี้ยว

“คุณมีมี่ครับ ไม่ใช่ว่าเราไม่ทำอะไรนะ แต่ฝั่งชวีเต๋อฮุยจับตาดูอยู่ตลอดเลย!”

“พวกไร้ประโยชน์!”

มีมี่อ้ายปาสมองกลสายรัดข้อมือทิ้งแล้วจ้องมองตัวเองในกระจก เธอขบเคี้ยวเขี้ยวฟันพึมพำ: “ของที่เป็นของฉัน… ใครก็อย่าหวังจะแย่งไป!”