สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 6 เจ้าตัวร้ายน้อยผู้ร้องไห้โฮ

บทที่ 6 เจ้าตัวร้ายน้อยผู้ร้องไห้โฮ

เมิ่งหนานซวี่กำลังนั่งสำรวจทรัพย์สินในมือ

ในฐานะนักล่าดาราจักร เจ้าของร่างเดิมมีเงินเก็บไม่น้อยถึง 3 ล้านเหรียญดาว เมื่อรวมกับเงินของเมิ่งหนานกุยและเงินที่ได้จากการขายคอนโดอีก 2 ล้าน รวมเป็น 5 ล้านเหรียญดาว ทว่าเธอไม่คิดจะแตะต้องเงินก้อนนี้เลย

เธอตั้งใจจะรวบรวมมันไว้และมอบให้เจ้าตัวร้ายตัวน้อยในวันที่เขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่

เพราะนี่คือสิ่งสุดท้ายที่ครอบครัวทิ้งไว้ให้เขา…

ตอนนี้เมิ่งหนานซวี่มีเงินที่พอจะเรียกใช้ได้จริง ๆ เพียง 1.5 แสนเหรียญดาวเท่านั้น ซึ่งมาจากเงินที่เธอขายซากสัตว์อสูรที่ฆ่าเจ้าของร่างเดิม (หักค่าซื้อวิลล่าหลังนี้แล้ว) และเงินรางวัลจากระบบอีก 2 แสนเหรียญดาว

ความจริงเธอควรแบ่งเงินครึ่งหนึ่งให้ ‘พี่เหมียวตาฟ้า’ ที่ช่วยชีวิตเธอไว้ แต่ในเมื่อไม่รู้ข่าวคราวของเขาเลย เธอจึงจำต้องใช้มันไปก่อน และตั้งใจว่าถ้ามีวาสนาได้พบกันอีกครั้ง เธอจะคืนเงินส่วนนี้ให้เขาแน่นอน

“521 ราคาบ้านที่ดาวเมืองหลวงเป็นยังไงบ้าง?”

[ตัวร้ายเว่ยเชิงไป๋ พักอยู่ใน ‘เขตจตุรเทพ’ ของดาวเมืองหลวงครับ ราคาคอนโดทั่วไปในเขตนั้นอยู่ที่ 3-5 ล้าน ส่วนวิลล่าเริ่มต้นที่ 4 ล้านขึ้นไปแบบไม่มีเพดานจำกัด แถมยังมีเงินอย่างเดียวก็ซื้อไม่ได้ด้วยครับ]

521 รายงานข้อมูลที่เชื่อมต่อกับเครือข่ายดาราจักรได้อย่างแม่นยำ

เมิ่งหนานซวี่ถึงกับลิ้นจุกปาก ราคาสูงลิบลิ่วขนาดนี้ ต่อให้รวมเงินเก็บของหลานชายเข้าไปก็ยังไม่พอ

“สงสัยต้องรีบปั๊มเงินซะแล้วสิ” เธอหรี่ตาลงพลางตัดสินใจอย่างแน่วแน่

ทางด้านเมิ่งซางลู่ เขาหลบเข้าห้องนอนแล้วล็อกประตูอย่างมิดชิด

เขาปีนขึ้นไปบนเตียง คว้าตุ๊กตาหมีขึ้นมาดึงจมูกมันออก แล้วหยิบสมองกลสายรัดข้อมือที่ซ่อนไว้ออกมา ซึ่งก็เป็นไปตามคาด มีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านส่งมามากมาย

“ชางชาง! สองสามวันมานี้คุณอาทำกับนายยังไงบ้าง? เธอรังแกนายหรือเปล่า?”

“ชางชาง อาของฉันกลับมาแล้วนะ แต่ดูเหมือนเขาจะบาดเจ็บ เขาไม่ยอมให้ฉันไปหาเลย”

“ชางชาง ทำไมไม่ตอบล่ะ?”

เมิ่งซางลู่รีบพิมพ์ตอบกลับทันที

“คุณอาพาฉันย้ายบ้านน่ะ เพิ่งจะจัดของเสร็จ… ตอนนี้เธอดีกับฉันมาก”

“งั้นก็ดีแล้ว ถ้าเธอรังแกนาย นายก็ช็อตเธอซะเลยนะ! กระดุมป้องกันตัวที่ฉันซื้อให้ นายต้องพกติดตัวไว้ตลอดนะ!”

ก่อนหน้านี้ ชู้รักคนหนึ่งของหูถูต้านเคยลงไม้ลงมือกับเมิ่งซางลู่ ‘เสี่ยวไป๋’ ที่เป็นห่วงเพื่อนจึงส่งกระดุมป้องกันตัวสำหรับเด็กมาให้ ซึ่งมีแรงช็อตมากพอจะทำให้ผู้ใหญ่สลบได้

“ฉันพกติดตัวตลอดแหละ แล้วอาของนายเป็นยังไงบ้าง?” เมิ่งซางลู่ถามด้วยความกังวล

ผ่านไปพักใหญ่ อีกฝ่ายจึงตอบกลับมา “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน…”

เมิ่งซางลู่เงียบไป… พวกเขาต่างยังเด็กเกินไป จนไม่อาจกุมชะตาชีวิตของตัวเองได้เลย

“แล้วลูกของพี่เลี้ยงยังรังแกนายอยู่ไหม?”

“ไม่เป็นไร ฉันเอาคืนไปหมดแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก”

แสดงว่ายังถูกรังแกอยู่สินะ…

“ถ้าพวกเราโตไว ๆ ก็คงดีเนอะ” เมิ่งซางลู่ลูบหน้าจอราวกับจะสัมผัสเพื่อนรัก

หน้าจอพลันสว่างขึ้นพร้อมข้อความใหม่ “ไม่ช้าก็เร็วหรอก สักวันพวกเราจะต้องเป็นคนกุมชะตาชีวิตของตัวเองให้ได้!”

ตอนเย็น เมิ่งหนานซวี่ทำไข่ตุ๋นให้หลานชายกิน

“หลานรัก อาขอปรึกษาอะไรหน่อยได้ไหม?”

เมิ่งหนานซวี่ไม่เคยคิดว่าผู้ใหญ่จะตัดสินใจเรื่องใหญ่ ๆ โดยไม่ถามเด็ก สำหรับเธอแล้ว สมาชิกในครอบครัวไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่ก็ควรมีส่วนร่วม นี่คือการให้เกียรติขั้นพื้นฐาน

เมิ่งซางลู่เงยหน้าขึ้น จ้องมองเธอด้วยดวงตาสีเขียวเข้ม

“อาตั้งใจจะพาหนูย้ายไปอยู่ดาวเมืองหลวงน่ะ”

รูม่านตาของเมิ่งซางลู่ขยายกว้าง… ดาวเมืองหลวงงั้นเหรอ?

เขากำช้อนในมือแน่น พยายามถามด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “จะไปที่ไหนในดาวเมืองหลวงครับ แล้วไปทำไม?”

เมิ่งหนานซวี่ไม่ได้สังเกตถึงความผิดปกติ เธออธิบายอย่างจริงจัง “อาวางแผนจะย้ายไปเขตจตุรเทพจ้ะ ที่นั่นมีสภาพแวดล้อมทางการศึกษาดีที่สุด มันจะดีต่ออนาคตของหนู”

สำหรับคนที่มีสายเลือดชาวจีนเข้มข้นอย่างเธอ เรื่องการเรียนคือเรื่องใหญ่ที่สุด การไขว่คว้าหาการศึกษาที่มีคุณภาพดูเหมือนจะฝังอยู่ในสัญชาตญาณ สำหรับเธอแล้ว หากต้องการให้หลานชายเติบโตมาอย่างปกติ การศึกษาคือสิ่งสำคัญที่สุด… บ้านนี้ต้องย้ายให้ได้!

หัวใจของเมิ่งซางลู่เต้นรัว… เขตจตุรเทพ นั่นมันที่ที่เสี่ยวไป๋อยู่นี่นา!

“การศึกษาบนดาวดอแรนยังมีข้อจำกัด ตอนนี้ยังพอมีเวลาก่อนหนูจะเข้าโรงเรียน อาจะเริ่มเก็บเงินตั้งแต่วันนี้แล้วพาหนูไปที่นั่น” เมิ่งหนานซวี่หยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดปากให้เด็กน้อย “ที่นั่น หนูอาจจะได้เจอเพื่อนใหม่ด้วยนะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาสีเขียวเข้มของเด็กน้อยก็ดูพร่ามัวราวกับป่าที่ถูกปกคลุมด้วยสายหมอก

พ่อเคยบอกว่า เมื่อถึงเวลาที่เขาต้องเข้าโรงเรียน พ่อจะขายทรัพย์สินบนดาวดอแรนเพื่อพาเขาไปดาวเมืองหลวง พ่ออยากให้เขาได้รับการศึกษาที่ดีที่สุด… แต่ตั้งแต่พ่อจากไป ก็ไม่มีใครเคยวางแผนอนาคตเพื่อเขาแบบนี้อีกเลย

เธอคือคนแรก… และเป็นคนเดียวในตอนนี้

เมิ่งซางลู่นั้นรู้ความเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ มานานแล้ว เขารู้ดีว่าการตัดสินใจของเธอหมายถึงอะไร มันคือเงินมหาศาลที่ต่อให้เอาสมบัติทั้งหมดของพ่อมารวมกันก็ยังไม่พอ… ทำไมเธอถึงดีกับเขาขนาดนี้?

ความรู้สึกบางอย่างเอ่อล้นขึ้นมาในอก เขาจับหน้าอกตัวเองพลางก้มหน้านิ่ง

“พรุ่งนี้อาจะพาไปหาคุณพ่อหนูนะ วันนี้รีบนอนล่วงหน้ากันเถอะ” เมิ่งหนานซวี่ลูบผมที่นุ่มละเอียดของเด็กน้อยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ไปหาคุณพ่อ…

ในที่สุด สายหมอกที่ปกคลุมป่าก็กลั่นตัวกลายเป็นหยาดฝน น้ำตาเม็ดโตไหลรินออกจากดวงตาของเมิ่งซางลู่ เสียงสะอึกสะอื้นค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเสียงร้องไห้โฮ เขาเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อของเมิ่งหนานซวี่แน่น ราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายในชีวิตเอาไว้

เธอได้ทำลายกำแพงความระแวงและพังทลายเกราะป้องกันของเขาจนหมดสิ้น

เขาไม่อยากและไม่ยินดีที่จะสงสัยในตัวผู้หญิงคนนี้อีกต่อไป… บนโลกนี้มีเพียงความรักเท่านั้นที่ปิดบังกันไม่ได้ และเขามองเห็นความเมตตาเอ็นดูในดวงตาของเธอได้อย่างชัดเจน

เมิ่งหนานซวี่ทำตัวไม่ถูกเมื่อเจอเสียงร้องไห้โฮ เธออุ้มเขาขึ้นมาแนบอก คอยปลอบโยนอย่างแผ่วเบา จนกระทั่งเด็กน้อยหลับไปในอ้อมแขนโดยที่มือยังคงกำชายเสื้อเธอไว้แน่น

เธอลูบหลังเขาเบา ๆ ใช่ว่าเธอจะไม่รู้สึกถึงความหวาดระแวงที่เขามีต่อเธอ แต่เธอรู้ดีว่า “ความเชื่อใจ” คือสิ่งล้ำค่าที่ไม่อาจมอบให้กันได้ง่าย ๆ และเธอเต็มใจที่จะรอจนกว่าวันที่เขาจะเปิดใจให้เธออย่างแท้จริง

วันต่อมา เมิ่งหนานซวี่พาหลานชายไปเคารพศพเมิ่งหนานกุย

เมิ่งหนานซวี่จูงมือเมิ่งซางลู่มายังมุมที่ร่มรื่นของสุสาน เธอวางช่อดอกไม้ลงหน้าหลุมศพ โค้งคำนับอย่างลึกซึ้งพลางให้คำมั่นในใจ “พี่คะ ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะดูแลเขาอย่างดีที่สุด จะพยายามให้เขามีชีวิตที่วิเศษและมีความสุขที่สุดเอง”

ต่อให้ไม่ใช่เพราะภารกิจ เธอก็ทำใจไม่ได้ที่จะปล่อยให้เด็กที่น่ารักขนาดนี้ต้องตกลงสู่ความมืดมิดเพราะความโหดร้ายของโลกใบนี้

เมิ่งซางลู่ยืนนิ่งอยู่หน้าหลุมศพพ่อ ก่อนมาเขามีเรื่องอยากบอกพ่อมากมาย แต่เมื่อมาถึงจริง ๆ เขากลับพบว่าไม่รู้จะเริ่มตรงไหน

สุดท้ายเขาจึงได้แต่จ้องมองรูปถ่ายของพ่ออย่างเงียบ ๆ เมิ่งหนานซวี่ไม่ได้เร่งรัด เธอเพียงแต่ยืนรออยู่ข้าง ๆ ให้เวลาเป็นของพวกเขาอย่างเต็มที่

ก่อนออกจากสุสาน เธอหาข้ออ้างไปพบผู้จัดการเพื่อขอซื้อหลุมศพข้าง ๆ เมิ่งหนานกุย… นั่นคือที่ที่เธอซื้อไว้ให้เจ้าของร่างเดิม เธอจะทำตามความปรารถนาสุดท้ายของเจ้าของร่าง คือการดูแลลูกของพี่ชายให้ดี และ… ล้างแค้นแทนเธอด้วย!

[ติ๊ง! สตรีมเมอร์ที่คุณติดตาม [คนเลี้ยงเจ้าก้อนแป้งผู้ขยันขันแข็ง] ออนไลน์แล้ว! ]

หลายคนที่เห็นการแจ้งเตือนนี้ต่างรีบกดเข้ามาดูโดยไม่ลังเล

[มาแล้ว ๆ! ]

[วันนี้ทำอะไรกินดีครับ? ]

[เอ๊ะ ทำไมฉันได้ยินเสียงเหมือนคนสู้กันเลย! ]

ภาพในสตรีมพลันสว่างขึ้น แต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากล้องกลับเป็นใบหน้าอันน่าสยดสยองของสัตว์อสูรที่กำลังแยกเขี้ยวคำรามใส่!

[กรี๊ดดดดด! ]

[สตรีมเมอร์สาวหายไปไหนน่ะ? เกิดอะไรขึ้นกันแน่?! ]