สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 49 อ้อมกอดหนึ่ง

บทที่ 49 อ้อมกอดหนึ่ง

เว่ยเชิงโม่อุ้มเมิ่งซางลู่ที่อาบน้ำเสร็จแล้วไปวางบนเตียง หลังจากทั้งคู่บอกฝันดีกัน เขาก็เปิดประตูห้องข้าง ๆ เข้าไป

“คุณอา!” เว่ยเชิงไป๋ตาเป็นประกาย เขาวิ่งลงจากเตียงด้วยความดีใจและกอดขาอาของเขาไว้แน่น “ผมคิดถึงคุณอาที่สุดเลย!”เว่ยเชิงโม่โน้มตัวลงอุ้มเขาขึ้นมา

“อาขอโทษนะ เป็นความผิดของอาเองที่ดูแลหนูไม่ดี”

มองดูเจ้าตัวเล็กที่น่ารักน่าเอ็นดูตรงหน้า เว่ยเชิงโม่รู้สึกผิดในใจ ถ้าไม่ใช่เพราะอาซวี่ เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะพาเสี่ยวไป๋ออกมาจากกรงขังแห่งนั้นได้เมื่อไหร่

ไม่ว่าจะเป็นตัวเขาหรือพี่ชาย ต่างก็ไม่ชอบการใช้ชีวิตในตระกูลเว่ยเชิงเลยสักนิด ความเผด็จการและขี้ระแวงของคุณพ่อ ความโลภที่จ้องจะฮุบสมบัติของบรรดาญาติพี่น้อง หรือการประจบสอพลอของคนอื่น… ทุกอย่างมันจอมปลอมจนน่ากลัว หากไม่ใช่เพื่อสืบหาความจริงของเรื่องนั้น พวกเขาคงหนีไปจากสถานที่ที่เบื้องหน้าดูสง่างามแต่เบื้องหลังกลับโสมมแห่งนี้ตั้งนานแล้ว

เว่ยเชิงไป๋สัมผัสได้ถึงความเศร้าสร้อยของอา เขาโอบรอบคอเว่ยเชิงโม่แน่นขึ้น แล้วเอาแก้มขาวนุ่มของตัวเองซบถูไถเบา ๆ: “ไม่ใช่นความผิดของคุณอาหรอกครับ พวกเขาต่างหากที่นิสัยไม่ดี”

แม้ในวันที่เลวร้ายที่สุด เขาก็ไม่เคยโกรธเว่ยเชิงโม่เลย เขารู้ดีกว่าใครว่าถ้าคุณพ่อคุณแม่ไม่อยู่แล้ว คุณอาคือคนที่รักเขาที่สุดในโลก และเขาจะไม่มีวันยอมให้ใครมาใช้เขาเป็นเครื่องมือทำร้ายคุณอาเด็ดขาด

เสี่ยวไป๋ซุกหน้าลงบนไหล่ของเว่ยเชิงโม่ แววตาแฝงไปด้วยความโศกเศร้าที่เกินกว่าวัยของเขาจะรับไหว

ในช่วงเวลาที่พ่อแม่หายสาบสูญไป เขาพบว่าโลกใบนี้ไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด บรรดาผู้ใหญ่ที่เคยยิ้มแย้มเมตตากลับกลายเป็นคนหน้าเนื้อใจเสือ พี่ชายพี่สาวที่เคยอ่อนน้อมถ่อมตัวกลับกลายเป็นคนจองหองพองขน แม้แต่คุณปู่ที่เคยบอกว่ารักเขาที่สุดก็กลับเฉยชาและเมินใส่เขา

เพียงชั่วข้ามคืน เขาพลันเข้าใจถึงความโหดร้ายของโลกใบนี้

เว่ยเชิงโม่ลูบหัวหลานชาย พลางอธิษฐานเป็นครั้งที่นับไม่ถ้วนขอให้พี่ชายและพี่สะใภ้ปลอดภัย เขามองหลานชายด้วยความสงสาร

“ไม่ต้องกลัวนะ ต่อไปอาจะปกป้องหนูเอง” เว่ยเชิงไป๋ยิ้มกว้างอย่างสดใส

“ครับ! ผมเชื่อใจคุณอา!”

ความน่ารักของหลานช่วยปัดเป่าความเหนื่อยล้าของเว่ยเชิงโม่ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาเผยรอยยิ้มบาง ๆ แล้ววางหลานชายลงในอ่างน้ำที่เตรียมไว้อย่างพอดีเพื่ออาบน้ำให้เสี่ยวไป๋หรี่ตาเคลิ้ม ส่งเสียงครางในลำคออย่างมีความสุข

“คุณอาครับ ครีมอาบน้ำนี่หอมจังเลย!” เสี่ยวไป๋สูดกลิ่นส้มอ่อน ๆ อย่างประหลาดใจ

“คราวหน้าผมจะใช้อันนี้อีกนะ”

แน่นอนว่าครีมอาบน้ำสำหรับเด็กโดยเฉพาะนี้ไม่ใช่ของในวิลล่าของเว่ยเชิงโม่ แต่มันคือสิ่งที่เมิ่งซางลู่ยื่นให้เขาเมื่อครู่นี้เอง

“คุณอาเว่ยเชิง ใช้อันนี้สิครับ” เด็กน้อยเอียงคอทำท่าทางเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อย “อาซวี่เอาของของผมใส่ไว้ในอุปกรณ์มิตินี้หมดเลย คุณอาลองดูว่ามีอันไหนที่เสี่ยวไป๋ต้องใช้ไหม เอาไปใช้ด้วยกันได้เลยครับ”พอนึกถึงเจ้าตัวเล็กห้องข้าง ๆ เว่ยเชิงโม่ก็อดขำไม่ได้

“งั้นหนูคงต้องไปขอบคุณซางซางนะ เพราะครีมอาบน้ำขวดนี้อาไปยืมเขามาน่ะ”

เว่ยเชิงไป๋: ……

รอยยิ้มของเสี่ยวไป๋แข็งทื่อไปชั่วขณะ

“ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ในอนาคตพวกเราจะอยู่ด้วยกัน เขาเป็นเด็กดีมากนะ หนูต้องลองพยายามเข้าหาเขาดู” เว่ยเชิงโม่ขยี้หัวที่เต็มไปด้วยฟองสบู่ของหลานชาย

พอได้ยินคำพูดของอา เสี่ยวไป๋ก็รู้สึกไม่ค่อยพอใจเล็กน้อย

เพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่เท่าไหร่ คุณอาก็เข้าข้างเจ้านั่นซะแล้ว!

“แต่อายังรักหนูที่สุดนะ” เว่ยเชิงโม่ใช้นิ้วเขี่ยจมูกเล็ก ๆ ของเขา

“ถ้าเขาแกล้งหนู ก็ไม่ต้องเกรงใจ แกล้งคืนไปเลย เดี๋ยวอาหนุนหลังเอง!”

“จริงเหรอครับ?” เสี่ยวไป๋กะพริบตา

“จริงสิ แต่ถ้าเขาไม่ได้แกล้งหนู หนูก็ต้องทำตัวดี ๆ กับเขา เข้าใจไหม?”

เว่ยเชิงไป๋ทำหน้าไม่เต็มใจ

“ก็ได้ครับ”

เว่ยเชิงโม่หลุดหัวเราะ

“อะไรกัน นี่หนูยังไม่เต็มใจอีกเหรอ?”

จะมีคนมาแย่งคุณอาไป ใครจะไปเต็มใจได้ล่ะ? แถมเจ้านั่นน่ะ… ดีไม่ดีจะเป็น… ถ้าใช่เขาจริง ๆ ล่ะก็ ท่าทางซื่อบื้อของเขาเมื่อกี้ เจ้านั่นก็เห็นหมดแล้วสิ!

เสี่ยวไป๋ผู้รักศักดิ์ศรีถึงกับตกใจกับข้อสันนิษฐานของตัวเอง

“เอาล่ะ ถ้าหนูไม่เต็มใจ อาไม่บังคับหรอก” เว่ยเชิงโม่แกล้งเย้า

“งั้นพรุ่งนี้หนูไม่ต้องกินข้าวฝีมือคุณอาของเขาแล้วกันนะ ดื่มสารอาหารสังเคราะห์ไปเถอะ”

เว่ยเชิงไป๋: ……

ไม่เอาเด็ดขาด!

ได้กินของอร่อยฝีมือคุณอาสะใภ้แล้ว ใครจะอยากกลับไปกินสารอาหารสังเคราะห์ล่ะ! แค่ทำตัวดี ๆ กับเจ้านั่นใช่ไหม? ผมทำได้อยู่แล้ว!

เสี่ยวไป๋รีบทิ้งทิฐิอย่างรวดเร็ว

อับอายก็ยอมล่ะ เรื่องกินเรื่องใหญ่กว่า! เสี่ยวไป๋แยกแยะความสำคัญได้อย่างชัดเจนหลังจากอุ้มตัวนุ่ม ๆ หอม ๆ มาวางบนเตียง เว่ยเชิงโม่ก็ปิดไฟ: “ฝันดีนะเสี่ยวไป๋”

เสี่ยวไป๋เริ่มสะลึมสะลือ เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้

“คุณอา… ฝันดีครับ”

เมื่อปิดประตูห้อง เว่ยเชิงโม่ก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก การอาบน้ำให้เด็กมันไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่คิดจริง ๆ โชคดีที่เด็กทั้งสองค่อนข้างว่าง่าย

“อาบเสร็จแล้วเหรอคะ? ทำได้ดีทีเดียวนี่!” เสียงคุ้นเคยดังขึ้น เมิ่งหนานซวี่ยืนพิงราวบันไดพลางส่งยิ้มให้เขา

เธอเปลี่ยนมาสวมชุดนอนสีขาวสะอาดตา เผยให้เห็นสัดส่วนที่งดงาม ดูเย้ายวนและเซ็กซี่กว่ายามปกติเล็กน้อย

เว่ยเชิงโม่ในยามที่ยังเป็น ‘แมว’ เคยร่วมเตียงกับเธอในสภาพนี้แทบทุกคืน พอนึกถึงเรื่องบางอย่าง ใบหูของเขาก็เริ่มแดงก่ำจนต้องหลบสายตาเธอ

เมื่อเห็นท่าทางเคอะเขินของเขา เมิ่งหนานซวี่ก็ยิ้มอย่างพอใจ รู้สึกว่ารอบนี้เธอเป็นฝ่ายชนะ

“ดึกขนาดนี้แล้ว ทำไมคุณยังไม่นอนอีกล่ะครับ?” เว่ยเชิงโม่พยายามเปลี่ยนเรื่อง

“ก็รอคุณอยู่น่ะสิคะ” เมิ่งหนานซวี่ขยิบตาให้เขา “ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณหน่อย” เว่ยเชิงโม่เริ่มแดงลามไปถึงลำคอ

“คุย… คุยเรื่องอะไรครับ?”

ดึกสงัดขนาดนี้ ชายหญิงอยู่กันตามลำพัง จะคุยเรื่องอะไรกันได้นะ?

เมิ่งหนานซวี่ยิ้มหวาน: “คุยเรื่องพี่เลี้ยงของเสี่ยวไป๋น่ะค่ะ”

เว่ยเชิงโม่: ???

เหมือนมันจะไม่ตรงกับที่ผมคิดไว้เท่าไหร่นะ

“คุณจะบอกว่า พี่เลี้ยงคนนั้นยังมีปัญหาอื่นอีกงั้นเหรอ?” เว่ยเชิงโม่ถามด้วยความประหลาดใจถ้ามันเป็นอย่างที่เธอคาดเดาจริง ๆ เรื่องนี้จะกลายเป็นเรื่องซับซ้อนทันทีเมิ่งหนานซวี่พยักหน้า

“สร้อยคอนั่นฉันเคยเห็นในการประมูลของเหล่าพรานค่ะ มันไม่ใช่ของที่คนระดับพี่เลี้ยงจะครอบครองได้แน่นอน”

ช่างเป็นความบังเอิญที่ร่างเดิมเคยเห็นสร้อยเส้นนั้นในการประมูลระดับกลางครั้งหนึ่ง และมันถูกขายออกไปในราคาที่สูงเป็นอันดับสองของงานนั้นเลยทีเดียว

“คุณจำได้ไหมว่าใครเป็นคนซื้อไป?” เว่ยเชิงโม่ถาม

เมิ่งหนานซวี่ส่ายหน้า

“ผู้ซื้อระดับสูงจะปิดบังตัวตนเสมอค่ะ”

การประมูลของพรานดวงดาว, ผู้ซื้อระดับสูง, พี่เลี้ยงของตระกูลเว่ยเชิง… เรื่องราวเริ่มลึกลับซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ แต่ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่านี่คือเบาะแสสำคัญ

“บางทีอาจจะเป็นค่าจ้างจากใครบางคน หรือเธออาจจะแอบจิ๊กมา แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหนมันก็แปลกมาก ฉันเดาว่าคนที่สั่งให้พี่เลี้ยงรังแกหลานชายคุณ คงไม่ได้มีแค่คุณอาสี่ของคุณคนเดียวหรอกค่ะ” เมิ่งหนานซวี่เผยข้อสันนิษฐานออกมา

ในฐานะหนึ่งในทายาทอันดับสองของตระกูลเว่ยเชิง ความปลอดภัยของเสี่ยวไป๋ส่งผลกระทบต่อสิ่งต่าง ๆ มากมาย

เว่ยเชิงโม่พลันคิดไปไกลกว่านั้น เรื่องที่เขาประสบอุบัติเหตุที่ดาวมัลติบลู กับเรื่องที่เสี่ยวไป๋ถูกรังแก… สองเรื่องนี้เกี่ยวข้องกันหรือไม่? ถ้าเขาสิ้นชื่อที่ดาวมัลติบลูจริง ๆ สิ่งที่เสี่ยวไป๋ต้องเจออาจจะไม่ใช่แค่การถูกรังแก แต่อาจจะเป็นการฆาตกรรม!

ใครกันที่วางหมากแบบนี้?

แววตาของเว่ยเชิงโม่มืดมนลง เขาไม่คิดว่าบรรดาคุณอาของเขาจะมีความสามารถขนาดนั้น

“อย่าเอาแต่ขมวดคิ้วสิคะ” นิ้วมือของเมิ่งหนานซวี่แตะลงที่หว่างคิ้วของเขา แล้วนวดเบา ๆ

“เดี๋ยวไม่หล่อหรอก”

เว่ยเชิงโม่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคว้ามือของเธอไว้ ด้วยความตกใจจากอุณหภูมิในฝ่ามือของอีกฝ่าย ทั้งคู่พลันนิ่งค้างอยู่กับที่

เมิ่งหนานซวี่พยายามข่มเสียงหัวใจที่เต้นรัวของตนเอง แสร้งทำเป็นเลิกคิ้วอย่างไม่ใส่ใจ

“อะไรคะ? จะตอบแทนความหวังดีด้วยการรุกกันเหรอ?”

อีกฝ่ายรีบปล่อยมือเธอทันที และถอยหลังไปครึ่งก้าว ถึงขั้นไม่กล้าสบตาเธอ

เมื่อเห็นเว่ยเชิงโม่เป็นแบบนั้น เมิ่งหนานซวี่ก็หายประหม่าทันที ความอยากเอาชนะและความนึกสนุกพุ่งขึ้นมาแทนที่ เธอก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว ขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม

“จะหนีทำไมล่ะคะ? โดนฉันพูดแทงใจดำเข้าเหรอ?”

เว่ยเชิงโม่เผยอริมฝีปากขึ้นเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับถูกกลิ่นหอมของไม้สนจากตัวเธอหลอมละลายจนพูดไม่ออก

เมิ่งหนานซวี่ที่คิดว่าตัวเองเป็นผู้คุมเกมอย่างเบ็ดเสร็จยิ้มหน้าบาน กำลังจะรุกต่ออีกนิด แต่แล้วเธอก็ถูกห่อหุ้มด้วยกลิ่นอายของหิมะที่เย็นเยือกและมั่นคง

มันคืออ้อมกอดหนึ่ง