หน่วนหยาง... ทารกมังกรผู้บันดาลสุข - บทที่ 114 ถูกพิษ

บทที่ 114 ถูกพิษ

ลูกธนูที่กำลังลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงสีแดงลอยอยู่ในอากาศ มองไกล ๆ ช่างดูงดงามเป็นอย่างมาก

บัดนี้ทั้งสองฝ่ายต่างรู้สึกแย่ไปพร้อมกัน อากาศอันร้อนระอุทำให้ทุกคนต่างหายใจลำบาก แม้แต่เส้นผมของพวกเขาก็เกือบไหม้เกรียม

ท้องฟ้าครึ่งหนึ่งของหมู่บ้านหลิวกังกลายเป็นสีแดง เสียงตะโกนโห่ร้องให้ฆ่าฟันดังกึกก้อง แม้แต่หมู่บ้านโดยรอบยังได้ยิน

ทุกคนต่างได้ยินข่าวว่าคนนับร้อยที่มายังหมู่บ้านหลิวกังในตอนกลางวัน กลับไปด้วยความไม่พอใจ

ทันทีที่ไฟลุกโชนขึ้นในตอนกลางคืน หมู่บ้านใกล้เคียงจึงแห่กันมาดูแนวโน้มของสถานการณ์

หวังหม่าจือ จากหมู่บ้านหวังเจียเป็นคนแรกที่มาถึง แม้คนของหมู่บ้านฟู่อวี้จะถอนกำลังไปแล้วก็ยังได้ยินเสียงพวกเขาพูดขึ้น

“ทำไมถึงถอย ไม่ลุยเข้าไปเล่า!” หวังหม่าจือพยายามไม่เป็นที่สะดุดตา ทว่าเขาเกือบจะโดนจับได้เพราะมีคนจำเสียงเขาได้

อู๋ฝูโต้กลับด้วยตาแดงก่ำ “ทำไมเจ้าถึงไม่บอกว่าพวกเขาสร้างกำแพงสูงถึงเพียงนี้ แม้แต่ฝีมือยิ่งธนูยังแม่นยำกว่าเราอีก!”

หากไม่ได้มีอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ดีมาก ก็อาจเป็นเพราะฝึกฝนมาเป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นเพราะเหตุใดก็ไม่เป็นผลดีกับหมู่บ้านฟู่อวี้ทั้งสิ้น

คนผู้นั้นกัดฟันกรอด “ข้าถูกขังไว้เป็นเวลานาน กว่าจะออกมาได้ก็หิมะตกแล้ว ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร!”

ก่อนจะหยิบขวดขวดหนึ่งออกมาจากเสื้อ “ใช้พิษ เทยาพิษนี่ลงไปในน้ำมันแล้วโยนเข้าไปข้างใน! ข้าไม่เชื่อว่าพวกมันจะรอดชีวิตไปได้!”

หวังหม่าจือถึงกับขนลุกเมื่อได้ยินเช่นนั้น ทว่าในเวลาเดียวกันเขาแน่ใจแล้วว่าคนที่พูดอยู่คือหัวหน้าหมู่บ้านคนก่อน… หวังโหย่วไฉ

ยามที่หวังโหย่วไฉเป็นหัวหน้าหมู่บ้าน เขาเอาตนเองเป็นใหญ่ คนในหมู่บ้านต้องอยู่อย่างทุกข์ระทม

จนกระทั่งประสบภัยพิบัติเช่นทุกวันนี้ หลี่เจิ้งจากหมู่บ้านหลิวกังมาเตือนพวกเขา ทำให้ไม่ได้รับความลำบากเท่าที่ควรจะเป็น

แต่หากหวังโย่วไฉกลับไปเป็นหัวหน้าหมู่บ้านต่อ ชาวบ้านในหมู่บ้านหวังเจียอย่างพวกเขาก็ต้องกลับไปใช้ชีวิตอย่างยากลำบากเช่นเดิมอีก

เมื่อคิดดังนั้น หวังหม่าจือก็รู้สึกถึงรสขมในปากขึ้นมาทันที

แม้ว่าอู๋ฝูจะตกใจที่หวังโหย่วไฉโกรธแค้นหมู่บ้านหลิวกังถึงเพียงนี้ แต่เขาก็เห็นด้วยกับแผนการนั้น

ในเมื่อสองหมู่บ้านตัดสินใจร่วมมือกันถึงขั้นนี้แล้ว ก็ไม่มีอะไรต้องปิดบังกันต่อไป

น้ำมันถูกโยนเข้าไปในกำแพงไม่หยุด เนื่องจากระยะการเผาไหม้มีจำกัดจึงยังไม่มีใครไปดับไฟ

หลังจากไฟลุกโชนขึ้น กลิ่นน้ำมันเหล่านั้นกลบกลิ่นยาพิษไปจนหมด และด้วยความมืดมิดทำให้มองไม่เห็นความต่างของสีควันที่ลอยออกมา

ทว่ากว่าทุกคนจะรู้ตัวก็มีบางคนถูกพิษไปแล้ว

“อู๋ฝู แกมันสารเลว!” เสียงของหลี่เจิ้งดังขึ้น น้ำเสียงนั้นไม่ได้หนักแน่นเช่นตอนกลางวัน แต่กลับอ่อนแอมากยิ่งขึ้น

“ฮ่า ๆ ๆ”

เสียงหัวเราะของอู๋ฝูได้ยินถึงหูชาวบ้านหมู่บ้านหลิวกัง ทำให้ทุกคนรู้สึกโกรธแค้นเป็นอย่างมาก

หมอฟางมีสีหน้าไม่ดีนักหลังจากจับชีพจร

“พิษนี้ยากจะรักษา ไม่เพียงแค่รุนแรง แต่ยังแพร่กระจายเร็วอีกด้วย” ตอนนั้นเองมีชาวบ้านสองคนเริ่มแสดงอาการหายใจไม่ออก

หน่วนเป่าที่มือข้างหนึ่งจับเซียวหย่งฝู ส่วนอีกข้างจับมือฉีสือเยี่ยนพลางร้องไห้จนแทบหายใจไม่ทัน

คืนนี้เป็นเวรของพวกเขาสามคนตระกูลเซียว บัดนี้กลับหมดสติไปแล้วถึงสองคน

เซียวหย่งฝูดูอาการหนักกว่าฉีสือเยี่ยนเล็กน้อย หน่วนเป่าพลันได้กลิ่นเหม็นเน่าบางอย่างลอยออกมากจากตัวผู้เป็นพ่อ

ยาพิษนั่นทำให้อวัยวะของเขาเน่าเสียจนเริ่มส่งกลิ่นเหม็นนั่นเอง

“ท่านพ่อ ฮือออ…”

หน่วนเป่าร้องไห้พลางสั่งให้คนที่ไม่ถูกยาพิษรวบรวมคนที่ถูกพิษมาวางไว้รวมกัน “คนถูกพิษห้ามขยับ ค่อย ๆ หายใจเข้าออก”

“หน่วนเป่า เร็วเข้า! คนนี้ไม่หายใจแล้ว” หมอฟางรีบร้อนเป็นอย่างยิ่ง เห็นทีว่าคืนนี้อาจมีคนตายหลายคน

และคนเหล่านั้นต่างเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงของครอบครัวอีกด้วย

หน่วนเป่าไม่สามารถวิ่งไปวิ่งมาด้วยขาเล็ก ๆ คู่นั้นได้

นางจึงสั่งให้นำคนถูกพิษมาวางนอนรวมกัน ก่อนจะใช้พลังศักดิ์สิทธิ์สร้างเขตอาคมปกคลุมร่างของพวกเขาเอาไว้

“จงอยู่ในเขตอาคมนี้ พวกเขาจะไม่เป็นอะไรชั่วคราว หากเขตอาคมหายไปอาจจะเป็นอันตรายถึงชีวิต ข้าคงช่วยไม่ได้เช่นกัน” หน่วยเป่ากลัวว่าจะช่วยคนมากมายเหล่านั้นเอาไว้ไม่ได้

หมอฟางเข้าใจในสิ่งที่หน่วนเป่ากล่าว เขาพยายามช่วยชีวิตคนให้ได้มากที่สุด โดยไม่สนใจขวดน้ำมันที่ถูกโยนเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

หน่วนเป่ามีจิตเห็นแก่ตัวอยากจะช่วยเหลือบิดาก่อน ทว่าดวงตาที่เต็มไปด้วยความอ้อนวอนคู่นั้นกำลังจดจ้องมาที่นาง

“หน่วนเป่า ช่วยคนหมดสติก่อน!” หมอฟางเริ่มลงมือช่วยเหลือคนป่วย เขาไร้ซึ่งพันธนาการในความสัมพันธ์ ไม่แบ่งแยกรวยจน ไม่แบ่งแยกดีชั่ว

เขาเห็นว่าหน่วนเป่ากำลังเดินออกไปอย่างเหม่อลอย ไม่สนใจคนป่วยใกล้ตายข้างหลังแม้แต่น้อย จึงคิดว่านางไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร

“อ๊ะ?” หน่วนเป่าทำอะไรไม่ถูก เมื่อเห็นสายตาคาดหวังและเสียงร้องตะโกน “เทพมังกรน้อย ช่วยข้าด้วย!”

หมอฟางไม่มองคนเหล่านั้น ก่อนจะอุ้มหน่วนเป่ากลับมาอยู่ตรงหน้าคนหมดสติ “เวลาช่วยเหลือผู้อื่นควรเรียงลำดับอาการรุนแรงไปจนถึงเบา ควรช่วยเหลือผู้ที่อาการสาหัสเสียก่อน!”

หน่วนเป่าพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะจับมือเซียวหย่งฝูและลูบใบหน้าเขาเบา ๆ พลางร้องไห้ออกมา

“ท่านพ่อ หน่วนเป่ามาช่วยท่านแล้ว!”

เซียวหย่งฝูเรียกได้ว่าเป็นคนป่วยที่อาการสาหัสมากที่สุดในหมู่พวกเขา

เพราะมีขวดขวดหนึ่งกำลังจะหล่นใส่ตัวหน่วนเป่า ทำให้เขาเอาตัวเข้าปกป้องลูกสาว ขวดนั้นจึงหล่นใส่ตัวเขาเต็ม ๆ ตอนนั้นเขายังรู้สึกเสียใจที่เสื้อขาดวิ่นด้วยซ้ำ

หน่วนเป่าใช้พลังศักดิ์สิทธิ์โอบคลุมผู้เป็นบิดาเอาไว้ ทว่าเซียวหย่งฝูอาการหนักเกินไปจึงอาเจียนออกมาเป็นเลือดไม่หยุด

เลือดที่อาเจียนออกมายังมีอวัยวะภายในที่เน่าเปื่อยปะปนออกมาอีกด้วย

หลินซื่อและผู้เฒ่าเซียวถูกเรียกออกมาจากบ้าน เมื่อเห็นร่างไร้สติของเซียวหย่งฝู ทำให้คนหนึ่งแทบทรุดตัวลงกับพื้น ในขณะที่อีกคนแทบจะเป็นลมหมดสติไป

“ท่านป้า อย่าเพิ่งร้อนใจ หมอฟางกับหน่วนเป่ากำลังช่วยท่านลุงอยู่” คนสนิทหลายคนพากันเข้ามาปลอบใจ

หลินซื่อมองดูหน่วนเป่าที่กำลังร้องไห้พลางช่วยรักษาในเขตอาคม จึงยืนร้องไห้อยู่ข้างนอกเช่นกัน

ด้านหนึ่งหมอฟางกำลังจับชีพจรและจ่ายยา ส่วนเซียวจ้งหลางนำสมุนไพรไปต้มด้วยความรีบร้อน จนแทบจะเอามือเปล่าหยิบยาในหม้อขึ้นมาด้วยซ้ำ

อีกด้านหนึ่งหน่วนเป่าพยายามใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ในการรักษา ข้อดีคือจะไม่มีผลข้างเคียงตกค้าง ส่วนข้อเสียคือนางอาจไม่มีแรงเหลือไปช่วยคนอื่นอีก

เจ้าก้อนแป้งจึงหยิบขวดน้ำเต้าออกมากจากกระเป๋าวิเศษที่ฉางหลิวมอบให้ “ทำไมถึงคุ้นตาเหลือเกิน?”

นางคิดอยู่นาน ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่านั่นคือของจากไท่ซ่างเหล่าจวิน

โดยไม่ต้องคิด นางเปิดขวดน้ำเต้าเทยาออกมาหนึ่งเม็ด ยานั้นเรืองแสงเล็กน้อย ส่วนเรื่องกลิ่น… ไม่รู้ว่ากลิ่นอะไร

“ท่านลองดมยาเม็ดนี้หน่อย มันคือยาถอนพิษหรือไม่?”

หน่วนเป่าเดินต้วมเตี้ยมเข้าไปหาหมอฟางพลางดึงชายเสื้อของเขา

หมอฟางรู้ได้ทันทีว่านั่นไม่ใช่ยาธรรมดาทั่วไป เมื่อก้มลงไปดม สีหน้าของเขาก็สดใสขึ้นทันตา

“นี่เป็นยาถอนพิษอย่างแน่นอน!” ก่อนจะลังเลขึ้นมาอีกครั้ง “ยานี้มัน…”

แม้แต่หมอที่เก่งที่สุดในแผ่นดิน ก็ไม่สามารถปรุงยาเม็ดเรืองแสงเช่นนี้ออกมาได้อย่างแน่นอน

นางรีบวิ่งออกไปทิ้งไว้เพียงประโยคสั้น ๆ “ยาวิเศษ!”

จากนั้นจึงสั่งให้พี่รองนำยาวิเศษไปป้อนให้กับคนถูกพิษคนละหนึ่งเม็ด สุดท้ายพวกเขาค่อย ๆ มีสีหน้าดีขึ้น

แม้แต่คนอาการสาหัสอย่างฉีสือเยี่ยนก็ฟื้นขึ้นมาเช่นกัน เว้นเสียแต่เซียวหย่งฝูที่อาเจียนเป็นเลือดไม่หยุด

หน่วนเป่าเห็นดังนั้นจึงป้อนยาให้เขาอีกเม็ด เซียวหย่งฝูจึงหยุดอาเจียน

ทว่าสีหน้ายังไม่ดีนักและยังไม่ได้สติ

หน่วนเป่าร้องไห้โฮด้วยความเสียใจ “พ่อของข้าต้องไม่ตาย! ข้าต้องการพ่อ! ข้าต้องการพ่อ!”

ในขณะที่นางกำลังร้องไห้ ชาวบ้านต่างรู้สึกเหมือนกันว่าท้องฟ้าเริ่มมืดมิดลงอีกทั้ง ๆ ที่เป็นช่วงเวลากลางคืน

จากนั้นไม่นานสายฟ้าก็ปรากฏขึ้นพร้อมกลับเสียงฟ้าร้องดังกึกก้อง

หน่วนเป่าที่ไม่มีใครปลอบเริ่มร้องไห้หนักขึ้น พร้อมกับป้อนยาเม็ดนั้นให้เซียวหย่งฝู

พลังศักดิ์สิทธิ์ของนางสัมผัสได้ว่าอวัยวะภายในเช่น หัวใจ ตับ ม้ามและปอดค่อย ๆ กลับมาเป็นสภาพปกติ

“ฮือออ ท่านพ่อ อย่าตายนะ!” ก่อนจะป้อนยาให้เขาอีกเม็ด

หมอฟางตากระตุกพลางมองดูหน่วนเป่าป้อนยาวิเศษใส่ปากเซียวหย่งฝูไม่หยุดราวกับป้อนถั่วเคลือบน้ำตาล

ทว่าสีหน้าหมองคล้ำของเซียวหย่งฝูเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดอย่างเห็นได้ชัด

อวัยวะภายในที่เล็กลงค่อย ๆ กลับมาใหญ่เท่าเดิม หน่วนเป่าจึงรู้สึกโล่งอก

หากไม่ได้พลังของหน่วนเป่าช่วยเอาไว้ เซียวหย่งฝูคงลงไปเจอเหยียนหวาง*[1]นานแล้ว

บัดนี้พ่อของนางกลับมาอาการดีขึ้น หน่วนเป่าจึงค่อย ๆ มองออกไปด้านนอกด้วยสายตาโกรธแค้น ถึงเวลาจัดการเจ้าพวกนั้นแล้วสินะ!

[1] เหยียนหวาง หรือ เหยียนหลัวหวาง คือ พญายม