หน่วนหยาง... ทารกมังกรผู้บันดาลสุข - บทที่ 90 พี่รองผู้ยิ่งใหญ่!

บทที่ 90 พี่รองผู้ยิ่งใหญ่!

“ท่านไม่เพียงแต่ตรวจชีพจรผิดพลาด แต่ท่านยังวินิจฉัยโรคผิดอีกด้วย!” เดิมทีเซียวจ้งหลางต้องการเรียนรู้จุดแข็งของผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ทว่าอาจารย์ของเขากล่าวไว้ถูกต้อง

ที่ใดมีมนุษย์ ที่นั่นย่อมมีถูกและผิด

ยามนี้มีคนกำลังท้าทายและกลั่นแกล้ง หากยังยอมจำนนเช่นเคย เขาคงเป็นได้แค่จอมขี้ขลาด ถึงเวลานั้นแม้แต่น้องสาวคงจะดูหมิ่นเขาเช่นกัน

เซียวจ้งหลางเดินไปหาชายหนุ่มคนหนึ่งพลางชี้ไปที่ขาแล้วพูดว่า “รอบนอกมีสีขาวซีด ตรงกลางมีสีม่วงช้ำ ด้านล่างมีรอยบวมแดงเล็กน้อย นี่เป็นบาดแผลจากความหนาวเย็นระยะเริ่มต้น แล้วท่านวินิจฉัยอย่างไร?”

“ตัดขา!” หมอเฉียนตะโกนสุดเสียง

เวลานี้ดวงตาของชายหนุ่มที่เป็นคนไข้เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา และความหวาดกลัวที่จะต้องตัดขา แน่นอนว่าเขายินดีเชื่อเซียวจ้งหลางมากกว่า

“ไร้สาระ บาดแผลของเขาคือบาดแผลจากความหนาวเย็นระยะสุดท้ายต่างหาก” เสียงของหมอเฉียนดังกว่าเดิมแปดเท่า เขาชี้นิ้วไปที่เซียวจ้งหลางด้วยความสั่นระรัว แต่ไม่รู้ว่ากำลังโกรธหรือหวาดกลัวกันแน่

เซียวจ้งหลางยิ้มอย่างสงบ “นั่นเป็นเพราะท่านจำไม่ได้ว่าอาจารย์สอนสิ่งใดไปบ้าง แค่เพราะท่านหลงลืมจะมาโทษว่าเป็นความผิดของผู้อื่นเช่นนี้ไม่ได้”

จากนั้นเขาจึงเดินไปหาผู้ป่วยอีกคนซึ่งเป็นหญิงวัยอายุห้าสิบเศษ

“ท่านป้าคนนี้ บริเวณที่ได้รับผลกระทบไร้ความรู้สึก บาดแผลกลายเป็นสีเทา หมอทุกท่านในที่นี้คงจะเข้าใจดีใช่หรือไม่”

เซียวจ้งหลางยังคงยิ้มอย่างสุภาพ “แน่นอนท่านอาจบอกว่าตนเองอายุมากแล้ว จึงมองไม่เห็นความแตกต่างระหว่างอาการบาดเจ็บจากความหนาวเย็นนระยะแรกกับระยะสุดท้าย หรือจะโทษว่าสีผิวที่มือของนางคล้ายคลึงกับสีของบาดแผลจนแยกความต่างไม่ออกก็ได้”

ก่อนที่เซียวจ้งหลางจะพูดจบ หมอหลายคนก็รีบเข้าไปจับมือหญิงคนนั้นแล้วตรวจดูอย่างระมัดระวัง

หลังจากหมอหลายคนร่วมกันยืนยัน จึงตัดสินใจว่า “ระยะสุดท้าย! รีบตัดออกเร็วเข้า!”

ตอนนั้นเองหมอเฉียนรู้สึกตื่นตระหนกอย่างยิ่ง

เขาไม่ยอมให้ใครแตะต้องนางเป็นอันขาด “นี่ท่านจะทำอะไร! ข้าบอกแล้วว่านี่คือระยะเริ่มต้น ไม่มีสิ่งใดร้ายแรง! ห้ามตัดแขนนางเด็ดขาด!”

เดิมทีนางคิดว่าพรุ่งนี้จะได้กลับบ้าน ทว่าไม่คิดมาก่อนว่าอาจรักษาชีวิตไว้ไม่ได้ด้วยซ้ำ

นางเองก็ใช้ชีวิตมาหลายสิบปี ดังนั้นย่อมแยกถูกผิดได้อย่างชัดเจน

“ได้โปรดเถิด หมอเฉียน รีบตัดแขนข้าออกไป ข้าไม่อยากตาย!”

เหงื่อบนหน้าผากของหมอเฉียนผุดออกมาอย่างต่อเนื่อง เขาส่ายหน้าไปมาพลางพึมพำ “ไม่ ข้าไม่ผิด ข้าไม่ผิด!”

เซียวจ้งหลางเม้มริมฝีปากแล้วหายใจออกช้า ๆ ก่อนจะเดินไปหาเฉินเทียนแล้วตบไหล่ “ขอบคุณ!”

ดูเหมือนว่าเขาจะขอบคุณเฉินเทียนที่ลุกขึ้นพูดแทนตน ทว่าดูจากสายตาของหมอเฉียนแล้ว เขาทั้งสองน่าจะเป็นพวกเดียวกันเสียมากกว่า

เมื่อเฉินเทียนเห็นสายตาดุร้ายของหมอเฉียน เขาก็รีบผลักเซียวจ้งหลางออกไป แต่ความพยายามที่จะปกปิดนั้นกลับยิ่งทำให้น่าสงสัยมากกว่าเดิม

หญิงวัยกลางคนที่กำลังจะถูกตัดแขนชี้ไปที่เซียวจ้งหลางแล้วพูดว่า “ข้าอยากให้เจ้าหนุ่มคนนี้อยู่ด้วย”

เซียวจ้งหลางรู้สึกขอบคุณสำหรับความไว้วางใจของผู้ป่วย “ท่านป้า อาจารย์ของข้าเพิ่งสอนวิธีสังเกตบาดแผลจากความหนาวเย็น ไม่ได้เรียนอย่างลึกซึ้ง แต่ข้าอยู่เป็นเพื่อนท่านได้ ดีหรือไม่ขอรับ”

หญิงวัยกลางคนตอบอย่างสบายใจ “ดี เจ้าอยู่เป็นเพื่อนข้าหน่อยนะ”

อย่างไรก็ตามคนอย่างหมอเฉียนนั้นมีไม่มากนัก แม้ว่าเซียวจ้งหลางเพิ่งจะเรียนรู้ได้ไม่นาน ทว่ากลับจดจำและนำไปปรับใช้ได้เป็นอย่างดี นั่นถือเป็นพรสวรรค์ของเขาเอง

ในฐานะหมอที่ต้องรักษาโรคและช่วยชีวิตผู้คน ย่อมต้องมีมาตรฐานจรรยาบรรณทางการแพทย์ที่สูงด้วยเช่นกัน

หากไม่เห็นความสำคัญของชีวิตมนุษย์ บอกได้เพียงคำเดียวเลยว่าไม่คู่ควรที่จะเป็นหมอ

สุดท้ายแล้วเซียวจ้งหลางก็ได้รับความเคารพจากทุกคน

“จ้งหลาง มาช่วยข้าทางนี้หน่อย”

“จ้งหลาง ลองตรวจชีพจรนี้ดูสิ”

หน่วนเป่าเพิ่มความโชคดีให้กับพี่รองก็จริง ทว่ามันคงไม่เกิดขึ้นหากปราศจากความพยายามและพรสวรรค์ของเขาเอง

คนในห้องนั้นไม่รู้ตัวเลยว่าตั้งแต่ที่เซียวจ้งหลางถูกผลักล้มลงกับพื้น หน่วนเป่าและหลีซู่ก็ยืนดูอยู่นอกหน้าต่างแล้ว

“พี่ชายคนนี้ของเจ้าอ่อนโยนดุจหยกอันล้ำค่า ไม่สนใจชิงดีชิงเด่น แต่ความเป็นจริงนั้นเป็นดั่งดาบคมในฝัก เก่งไม่เบา!”

หน่วนเป่ารู้สึกดีใจที่พี่รองของนางไม่ได้ยินคำสรรเสริญสูงส่งเช่นนี้ ไม่เช่นนั้นตัวเขาคงจะลอยขึ้นฟ้าไปแล้ว

“ใครก็ได้ พาตัวหมอเฉียนออกมา” หากยังคงถูกทิ้งไว้ตรงนั้น ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

“ขอรับ! ใต้เท้า”

“พรุ่งนี้หน่วนเป่าจะกลับแล้ว ขอฝากพี่รองไว้ที่นี่ก็แล้วกัน” หน่วนเป่าคิดว่าจะส่งหมอฟางตามมาสมทบอีกที เมื่อมีอาจารย์คอยปกป้อง ลูกศิษย์ย่อมปลอดภัยยิ่งกว่า

หลีซู่มองดูแก้มอ้วนของหน่วนเป่า ก่อนจะอดใจเอื้อมมือไปบีบแก้มของนางไม่ได้

“ไม่ต้องห่วง ข้าจะหาทหารม้าเกราะดำมาทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยพี่รองของเจ้าเอง”

หน่วนเป่ารู้สึกประทับใจกับทหารม้าเกราะดำมาก “หน่วนเป่าชอบพวกเขา ตกลงตามนี้ก็แล้วกัน!”

“ไม่มีปัญหา!”

ทว่าเมื่อหลีซู่ไปถึง เขาพบว่าทหารม้าเกราะดำล้วนเป็นชายร่างสูงกำยำ บางคนแม้จะผอมเพรียว แต่ก็ยังสูงถึงห้าฉื่อสี่ชุ่น*[1]

เมื่อยืนอยู่ข้างหลังเซียวจ้งหลางที่อายุไม่ถึงสิบสองปี จะกลายเป็น ‘ลูกผู้ลากมากดีกับผู้ติดตามส่วนตัวของเขา’ เสียมากกว่า

วันต่อมา พายุหิมะยังคงตกอย่างต่อเนื่อง หน่วนเป่าและชาวบ้านกำลังกล่าวลากับทุกคนที่หน้าประตูเมือง ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

“เดี๋ยวก่อน! เดี๋ยว!”

หลีซู่คิดว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับผู้อพยพ จึงตะโกนออกไป “ให้เขาเข้ามา!”

ทหารม้าเกราะดำที่ติดตามหลีซู่จึงยอมเปิดทางให้ จากนั้นมีชายคนหนึ่งที่หน่วนเป่าไม่รู้จักเดินเข้ามา

หลี่เจิ้งเห็นชายคนนั้นจึงเดินไปหา “หลิวเอ้อร์หวา มีอะไรหรือ?”

ตอนนั้นเองที่เซียวเฉินหลางโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูของหน่วนเป่า “เขาคือบุตรชายคนรองของลุงหลิวเพื่อนบ้านเราน่ะ เจ้าไม่เคยเห็นเขามาก่อน เพราะเขาทำงานอยู่ในเมืองน่ะ”

หน่วนเป่าไม่ชอบเพื่อนบ้านคนนี้เอาเสียเลย เมื่อได้ยินว่ามาจากครอบครัวนั้น นางจึงซุกตัวนอนหลับอยู่ในอ้อมแขนของเซียวหย่งฝู ทำเป็นไม่รับรู้สิ่งใด

“เจ้าอยากกลับไปกับเรางั้นหรือ?” เมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในครอบครัวของหลิวเหล่าหาน หลี่เจิ้งแทบจะกุมขมับด้วยความปวดหัว

“เอ่อ เจ้ารอง เจ้าน่ะอยู่ในเมืองเช่นนี้ก็ดีอยู่แล้ว หมู่บ้านเราลำบากจะตาย!” หลี่เจิ้งแนะนำอย่างจริงใจ

ทว่าเขาได้รับการถ่ายทอดความใจแคบและนิสัยเจ้าแผนการมาจากหยางซื่อผู้เป็นมารดาราวกับโขกมาจากพิมพ์เดียวกัน

หลิวเอ้อร์หวาคิดว่าหากหมู่บ้านหลิวกังสามารถบริจาคอาหารให้กับผู้อพยพได้มากขนาดนี้ เขาจะไม่อดตายอย่างแน่นอน

“ท่านลุง ข้าทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ ร้านค้าต่างพากันปิด ไม่มีการจ่ายค่าจ้าง” หลิวเอ้อร์หวาพูดอย่างน่าสงสาร

ทว่าหลี่เจิ้งคิดกลับว่าหากเขากลับบ้านไป จะไม่มีโอกาสได้กินข้าวร้อน ๆ ด้วยซ้ำ

เมื่อเห็นว่าทุกคนกำลังรอเขาตัดสินใจ และคนอื่น ๆ ก็ยืนอยู่ค่อนข้างไกลจึงพูดตรง ๆ “เจ้ารอง แม่ของเจ้าขายฟืนในบ้านทั้งหมดก่อนวันหิมะตก ตอนนี้ครอบครัวของเจ้าไม่มีข้าวกินด้วยซ้ำ กลับไปก็จะมีแต่เพิ่มภาระให้พ่อแม่นะ”

หลิวเอ้อร์หวาไม่เชื่อ เขากำลังคิดว่าตัวเองถูกหลอก

“พ่อกับแม่ของข้าใช้ชีวิตยากลำบากเช่นนี้เลยหรือ ท่านลุง ข้าอยากกลับไปกับพวกท่าน แล้วข้าจะไปขอยืมหรือขึ้นเขาไปหาฟืนเอง พ่อกับแม่จะได้กินข้าวร้อน ๆ บ้างเสียที”

เมื่อพูดเช่นนั้นแล้ว หากยังไม่ให้เขาติดตามกลับไปอีก อาจทำให้ดูเหมือนกำลังปิดบังอะไรอยู่ก็ได้

“ก็ได้ งั้นเจ้ากลับไปกับพวกเราเถิด!”

หน่วนเป่าโบกมือเล็ก ๆ พลางกล่าวลาหลีซู่ “มีเรื่องอะไร เรียกข้าได้ตลอดเลยนะ”

หน่วนเป่าตะโกนจนสุดเสียง เมื่อเห็นหลีซู่พยักหน้าตอบจึงเดินขึ้นรถม้าไป

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะใช้สายฟ้าขจัดหิมะบนถนนหรือไม่ ทว่าหลังจากผ่านไปหนึ่งคืน บนถนนเส้นนั้นก็ยังไม่มีหิมะอีกเลย

แต่มันกลับเต็มไปด้วยโคลน เป็นผลให้เกวียนด้านหลังติดอยู่ในหล่มหลายครั้ง จึงเชื่องช้ายิ่งกว่าตอนขามาเสียอีก

เมื่อเดินทางมาถึงทางเข้าหมู่บ้าน หลิวเอ้อร์หวามองไปยังกำแพงสูงและหอสังเกตการณ์ด้านบน ก่อนจะปิดปากด้วยความประหลาดใจ

“นี่คือหมู่บ้านของเราหรือ?”

[1] 1 ฉื่อ ประมาณ 30 เซนติเมตร

1 ชุ่น ประมาณ 3 เซนติเมตร