หน่วนหยาง... ทารกมังกรผู้บันดาลสุข - บทที่ 94 มองใจคนดั่งมองเหวลึก

บทที่ 94 มองใจคนดั่งมองเหวลึก

“แย่แล้ว!” หน่วนเป่าคิดในใจ เมื่อได้ยินเสียตะโกนร้องของผู้เฒ่าเซียว

แม้นางจะตัวเล็กเท่ากับตอไม้สั้น ๆ ทว่ากลับวิ่งเร็วกว่าใคร นางไปถึงตัวหลิวเหล่าหานก่อนทุกคน จากนั้นจับชีพจรที่ลำคอพลางขมวดคิ้วแน่น ชีพจรของเขาอ่อนมากเหลือเกิน!

“พี่สาม ออกไปข้างนอกอีกครั้ง ครั้งนี้ไปเรียกหมอฟางมาเร็วเข้า!” ทันทีหน่วนเป่าพูดจบ ร่างหนึ่งก็วิ่งหายไปท่ามกลางเสียงดังโวยวายหน้าลานบ้าน

เซียวเฉินหลางตกตะลึง น้องสี่วิ่งตัดหน้าไปด้วยความเร็วพอ ๆ กับหมาป่าขาว เอาล่ะ! ตอนนี้มีคนแย่งหน้าที่ของข้าแล้วใช่หรือไม่ เด็กหนุ่มถูจมูกตัวเองเบา ๆ

หยางซื่อไม่คาดคิดมาก่อนว่าเช้าอันสงบสุขจะกลายเป็นอื่น ลูกชายถูกทุบตีจนจำหน้าแทบไม่ได้ ส่วนสามีกำลังนอนอยู่บนพื้นไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย

“ทำไมชะตาชีวิตข้าถึงขมขื่นนัก! ตาเฒ่า! ทำไมเจ้าถึง…”

เพี๊ยะ!

หลินซื่อตบหน้าหยางซื่อเพื่อให้นางหยุดพูดทันที

ก่อนที่หลี่เจิ้งจะตะโกนด้วยความโกรธ “สามีของเจ้ายังไม่ตายเสียหน่อย จะคร่ำครวญไปทำไมกัน?”

หยางซื่อได้แต่เอามือกุมหน้า โดยไม่กล้าพูดอะไรต่อหน้าหลี่เจิ้งอีก ทำได้เพียงมองหลินซื่อด้วยสายตาโกรธแค้น

คอยดูเถิด! สักวันเจ้าจะต้องเจอดีแน่ หลินซื่อ! นางแอบสาปแช่งหลินซื่อและตระกูลเซียวเป็นร้อยเป็นพันครั้งในใจ

หน่วนเป่า ‘มองเห็น’ ว่าหลิวเหล่าหานมีปัญหาเกี่ยวกับหัวใจ ทว่านางไม่ใช่หมอจึงไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร นางทำได้เพียงใช้พลังศักดิ์สิทธิ์เพื่อปกป้องหลอดเลือดหัวใจของเขา

พลังของเทพสารพัดประโยชน์จริง ๆ!

แต่ถึงอย่างไรก็ไม่สามารถชุบชีวิตคนตายได้ เพราะหากจะชุบชีวิตคนตาย อย่างน้อยต้องไปที่ยมโลกเพื่อรับวิญญาณ แต่การยื้อชีวิตเอาไว้ไม่ใช่ปัญหาใหญ่แน่นอน

ดังนั้นหน่วนเป่าจึงใช้พลังทำให้หลิวเหล่าหานกลับมามีแรงอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าอาการของอีกฝ่ายดีขึ้น จึงถอนพลังศักดิ์สิทธิ์ทันที

ช่างน่าขบขันเสียจริง! ทุกคนในบ้านเห็นกันอยู่ว่าใครคือหัวขโมย ทว่านางกลับช่วยชีวิตเขาเอาไว้อย่างใจดี แบบนี้ไม่เรียกว่าโง่เขลาหรือ? พลังศักดิ์สิทธิ์มีค่ามากกว่านี้อีกแท้ ๆ

นั่นทำให้เมื่อหมอฟางมาถึง ใบหน้าของหลิวเหล่าหานก็แดงระเรื่อมากขึ้นกว่าเดิม

“หลอดเลือดหัวใจค่อนข้างเสียหาย เพราะขาดสารอาหาร ทั้งยังอากาศหนาวทำให้หายใจไม่สะดวก หัวใจจึงทำงานผิดปกติ”

หมอฟางเปลี่ยนมือเพื่อตรวจชีพจร “ดูเหมือนว่าสถานการณ์จะ… ไม่ร้ายแรงนัก”

เขาพูดพลางเหลือบมองหน่วนเป่า “หากไม่ระวัง ครั้งหน้าอาจช่วยชีวิตเขาไว้ไม่ได้อีก”

โดยทั่วไปเมื่อหัวใจทำงานผิดปกติจนเกิดอาการอัมพาตอย่างกะทันหัน ยากนักที่จะช่วยเหลือในสภาพอากาศหนาวเย็นเช่นนี้ หน่วนเป่าอาจใช้วิธีของตนเอง แต่เมื่อเขาตรวจชีพจร ก็พบว่าหลอดเลือดหัวใจของหลิวเหล่าหานได้รับความเสียหาย

คงจะช่วยให้กลับมามีชีวิตต่อ เพราะไม่ว่าอย่างไรเขาก็หมดสติภายในบ้านของนาง

ไม่มีใครคาดคิดว่าเวลาอันน้อยนิดหมอฟางจะคิดไปไกลถึงขนาดนี้

“ตอนนี้พาตัวเขากลับบ้านได้แล้ว!” เขาพูดกับคนในตระกูลเซียว

ก่อนจะหันไปกำชับกับหยางซื่อ “ต้องดูแลเขาให้ดี อย่าทำให้เขาโกรธ และควรใส่ใจเรื่องอาหารการกินเสียหน่อย เขาจะได้อยู่นานขึ้น”

หยางซื่อที่ฟังพยักหน้าอย่างจริงจัง ก่อนจะตระหนักถึงคำพูดของหมอฟาง และสีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปในที่สุด

“หมอฟาง ท่านหมายความว่าสามีข้าจะอยู่ได้อีกไม่นานงั้นหรือ?” ริมฝีปากของหยางซื่อสั่นระริก ตามมาด้วยมือและเท้าทั้งสองข้าง

หมอฟางมองนางอย่างเห็นอกเห็นใจ เขาเคยเจอเหตุการณ์เช่นนี้และเผชิญหน้ากับมันมานับครั้งไม่ถ้วน “ใช่ โรคนี้ไม่มีทางรักษา”

เขาเหลือบมองเจ้าก้อนแป้งที่กำลังกินซาลาเปาโดยไม่รู้ตัว นางช่วยเขาได้ แต่เห็นได้ชัดว่าเขาไม่มีค่าพอให้นางช่วยชีวิตนั่นเอง

หมอฟางพอจะเข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างทาง หน่วนเป่าช่วยชีวิตคนอื่น ทั้ง ๆ ที่เพิ่งฟื้นจากอาการหมดสติ

“อีกนานแค่ไหน?” หยางซื่อแทบไม่มีความกล้าที่จะฟังคำตอบ

“มากสุดอาจนานถึงครึ่งปี น้อยสุดอาจเป็นสามหรือสองเดือน”

หยางซื่อรู้สึกว่าฟ้าแทบถล่มลงมาในทันใด

ความเป็นจริงก็คือต่อให้หลิวเหล่าหานจะไม่ล้มป่วยวันนี้ ไม่ช้าก็เร็ววันนี้ต้องมาถึง

หากไม่มีหน่วนเป่าอยู่ใกล้ ๆ วันนี้เขาคงไม่รอดแล้ว

เมื่อเห็นว่าหลิวเหล่าหานเป็นเช่นนั้น จึงไม่มีใครสนใจหลิวเอ้อร์หวาอีกต่อไป

แต่เขาเองคงจะหวาดกลัวมากพอแล้ว ดูได้จากการยืนติดกับผู้เป็นแม่ไม่ยอมห่าง

เขาได้ยินการสนทนาระหว่างหยางซื่อกับหมอฟางอย่างชัดเจน

เซียวหย่งฝูเรียกเพื่อนบ้านหลายคนมาช่วยกันแบกหลิวเหล่าหานกลับบ้านด้วยไม้กระดาน

เมื่อไปถึงบ้านสกุลหลิว ภายในห้องหนาวเหน็บจนเข้ากระดูกแทบไม่ต่างจากข้างนอก ทุกคนมองไปที่หยางซื่อด้วยสายตาตำหนิ

“หยางซื่อ เจ้ามันดาวอัปโชค!” ชาวบ้านหลายคนเดินออกไปพร้อมกับประณามหยางซื่อไปตลอดทาง

“ตัวเองเคยขโมยของ ตอนนี้ลูกชายยังมาขโมยของอีก ดูเอาเถิด! หลิวเหล่าหานโกรธจนล้มป่วยไปแล้ว สมกับเป็นดาวหาง*[1]จริง ๆ”

แม้จะเป็นการขโมยของเล็กน้อย ไม่ใช่ของมีค่าอะไรนัก แต่คนเช่นนี้ถือเป็นสิ่งต้องห้ามในชนบท

นี่คือเหตุผลว่าทำไมแม้หลิวเหล่าหานจะเป็นคนดีและเก่งเรื่องการเกษตร แต่น้อยคนนักที่จะยอมพูดคุยกับครอบครัวของเขา

ข่าวหลิวเหล่าหานใกล้สิ้นใจแพร่กระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้าน แม้ว่าพวกเขาจะโกรธหยางซื่อและลูกชาย ทว่าบรรดาชาวบ้านยังคงนำฟืนและเสบียงอาหารมามอบให้

ส่วนเซียวหย่งฝูอนุญาตให้หลิวเอ้อร์หวานำไก่ที่เกลือกกลิ้งอยู่บนพื้นในวันนี้ติดมือไปด้วย

ที่เหลือเขาคงไม่ให้อะไรอีกตามคำสั่งของหน่วนเป่า เพราะทั้งหมดจะลงไปอยู่ในท้องของนางแทน

ปล่อยให้หลิวเหล่าหานกินข้าวเย็นชืด และนอนบนเตียงอันหนาวเย็น

แม้แต่หยางซื่อเองยังถูกหลิวเอ้อร์หวาล้างสมองไปด้วย พวกเขาต่างรู้สึกว่าหากหลิวเหล่าหานตายไป ก็จะประหยัดเงินในครอบครัวได้มากยิ่งขึ้น

ดังคำกล่าวที่ว่ามองใจคนดั่งมองเหวลึก จิตใจของมนุษย์ยากแท้หยั่งถึง

แต่พวกเขาทั้งสองไม่คิดว่าที่ชาวบ้านยอมส่งของกินให้ในยามนี้ เป็นเพราะเห็นแก่หลิวเหล่าหานล้วน ๆ หากหลิวเหล่าหานจากไป สองแม่ลูกก็จะกลายเป็นเพียงหนูข้างถนนเท่านั้น

เซียวหย่งฝูนั่งอยู่ในห้องโถงหลักพลางดื่มชา พร้อมกับถอนหายใจยาว

หลินซื่อที่กำลังนั่งเย็บผ้าเห็นท่าทางของสามีแล้วรู้สึกรำคาญ จากนั้นจึงวางของในมือลงและเดินไปตบไหล่เซียวหย่งฝู

“อ๊ะ! นี่เจ้าจะลอบฆ่าสามีหรืออย่างไร?!” หลังจากพูดจบ เขาก็กระซิบเสียงเบา “หยางซื่อทำเอาคนในหมู่บ้านอกสั่นขวัญแขวนกันไปหมดแล้ว”

หลินซื่อที่หงุดหงิดระเบิดหัวเราะออกมาทันที “นี่ท่านกำลังกังวลเรื่องเพื่อนบ้านงั้นหรือ?”

เซียวหย่งฝูจิบชาแล้วพยักหน้าพลางขมวดคิ้ว “หน่วนเป่าบอกว่าสองแม่ลูกนั่นไม่ยอมให้พี่หลิวกินข้าวด้วยซ้ำ”

หลินซื่อพูดอะไรไม่ออก เพราะนั่นเป็นเรื่องของครอบครัวคนอื่นบางทีอาจเป็นเพราะหลิวเหล่าหานไม่อยากกินข้าวเองก็ได้

หากพวกเขาทำดีแล้วถูกแว้งกัดล่ะ?

บนโลกนี้มันไม่มีอะไรแน่นอนหรอก

หน่วนเป่าจะสนใจตระกูลหลิวเพียงแค่เจ็ดแปดวันเท่านั้น หากนางพูดเรื่องของบ้านนั้นน้อยลง เซียวหย่งฝูก็จะเลิกสนใจตระกูลหลิวไปเองโดยปริยาย

ช่วงนี้หน่วนเป่ามักจะเดินไปหน้าทางเข้าหมู่บ้านทุกวัน เมื่อเซียวหย่งฝูถามว่ากำลังทำอะไร จึงได้คำตอบว่า “รอของกินอร่อย ๆ”

ประมาณครึ่งเดือนต่อมา มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านหลิวกังโดยมีเกวียนตามหลังมา

“หยุด! พวกท่านมาทำอะไรกัน?” หน่วยลาดตระเวนยืนอยู่บนหอสังเกตการณ์เล็งธนูไปยังผู้คนด้านล่าง

ผู้ดูแลคนหนึ่งลงจากรถม้า ก่อนจะตกตะลึงอยู่นานเมื่อเห็นกำแพงหมู่บ้านหลิวกัง “พวกเราคือตระกูลจางจากเมืองอิ้งซาน มาที่นี่เพื่อส่งของให้กับครอบครัวแม่นางหน่วนเป่า”

“รอประเดี๋ยว ข้าจะส่งคนไปตามให้”

เมื่อคนด้านล่างได้ยินว่าอีกฝ่ายมาหาหน่วนป่า จึงรีบวิ่งไปที่บ้านของเซียวหย่งฝูทันที

“หน่วนเป่า มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังรออยู่ทางเข้าหมู่บ้าน พวกเขาบอกว่ามาหาเจ้าน่ะ” คนส่งข่าวบอกพร้อมกับหอบหายใจด้วยความเหนื่อย หลินซื่อจึงรีบหยิบชาร้อนถ้วยหนึ่งพร้อมกับขนมสองสามชิ้นยัดใส่มือเขา

“พี่เจียงซื่อ จิบชาก่อนเถิด ประเดี๋ยวข้าจะบอกให้สามีอุ้มหน่วนเป่าตามไปที่นั่น”

หน่วนเป่าเพิ่งสวมเสื้อผ้าเสร็จ จู่ ๆ ประตูก็ถูกเปิดออก “ท่านแม่ น้องสาว ข้ากลับมาแล้ว เอ่อ… นี่กำลังจะไปรับข้าหรือ?”

เซียวจ้งหลางเห็นหน่วนเป่าสวมเสื้อคลุมสีแดงมงคล ราวกับตุ๊กตาที่ออกมาจากภาพวาดปีใหม่ ช่างน่ารักน่าชังเป็นอย่างมาก

หน่วนเป่าปิดปากกลั้นหัวเราะ พลางปีนขึ้นไปบนไหล่ของเซียวหย่งฝูแล้วพูดเสียงเบา “ข้าเอาแต่คิดถึงของกิน ลืมเรื่องท่านพี่ไปเสียสนิทเลย”

เซียวหย่งฝูมองดูลูกสาวที่ทำตัวแปลกประหลาดกับลูกชายที่กำลังมีความสุข สุดท้ายจึงเลือกที่จะปิดปากเงียบ

[1] ดาวหางในสมัยโบราณเป็นสัญลักษณ์แห่งความโชคร้าย เพราะเมื่อดาวหางปรากฏ ก็จะนำภัยพิบัติหรือโรคร้ายมาเสมอ