หน่วนหยาง... ทารกมังกรผู้บันดาลสุข - บทที่ 96 บังเอิญเจอกับเฮยไป๋อู๋ฉางที่ริมกำแพง

บทที่ 96 บังเอิญเจอกับเฮยไป๋อู๋ฉางที่ริมกำแพง

หน่วนเป่าที่ชอบเรื่องสนุกสนานรีบเดินไปที่ประตูพร้อมกับผู้เป็นพ่อ เพื่อแอบฟัง

ฉีสือเยี่ยนเดินตามพวกเขาออกไป เห็นสองพ่อลูกกำลังนั่งยอง ๆ อยู่หน้าทางเดิน โดยหันหน้าไปทางบ้านสกุลหลิวพลางกระซิบกระซาบกัน

“ท่านพ่อ ชาวบ้านรู้เรื่องที่พวกเขาทำกับลุงหลิวอย่างโหดร้ายแล้ว!”

“มีคนกำลังไปตามท่านปู่หลี่เจิ้ง”

“หมอฟางก็ถูกเรียกตัวมาด้วยเช่นกัน”

“พวกเขาบอกว่าป้าหยางกับลูกชายไม่ต่างอะไรจากหมูและหมา!”

หน่วนเป่าถ่ายทอดเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น ในขณะที่ด้านหลังพวกเขาเริ่มมีคนมากขึ้นเรื่อย ๆ

แม้แต่หมาป่าขาวยังออกมาชมเรื่องน่าตื่นเต้นด้วยกัน ทว่ามันกลับกระโดดขึ้นไปบนหลังคาดูเหตุการณ์ด้วยสองตา

“หมอฟางบอกว่าลุงหลิวเริ่มไม่ไหวแล้ว”

“ลุงหลิวบอกว่าเขาไม่อยากกินข้าวเอง” หน่วนเป่าหันกลับมาบอก

หลินซื่อส่งสายตาให้เซียวหย่งฝู ราวกับจะบอกว่า “เห็นหรือไม่ ข้าบอกท่านแล้ว”

“ลุงหลิวบอกอีกว่าอยากเจอลูกชายคนโต เขามีลูกชายคนโตด้วยหรือ?”

“ไม่ต้องถาม เล่าต่อสิ” เซียวหย่งฝูจับศีรษะของหน่วนเป่าหันกลับไป โดยกลัวนางจะพลาดข้อมูลสำคัญ

“หมอฟางบอกว่าช้าไปเสียแล้ว”

หน่วนเป่าเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ทุกคนฟังโดยไม่เข้าใจมากนัก เมื่อได้ยินเสียงหายใจอันหนักหน่วงจากด้านหลัง หน่วนเป่าจึงมองคนทั้งหมดด้วยความประหลาดใจ

เสียงจากข้างบ้านเงียบไปสักพัก จากนั้นหน่วนเป่าจึงพูดขึ้นอย่างกะทันหัน “เฮยไป๋อู๋ฉางมาแล้ว!”

ทุกคนในบ้านได้ยินดังนั้นจึงพากันตกใจและหวาดกลัว

เฮยไป๋อู๋ฉางที่เพิ่งมาสัมผัสได้ถึงพลังของหน่วนเป่า จึงปรากฏตัวขึ้นที่หลังบ้านของเซียวหย่งฝู

หลังจากทำความเคารพด้วยสองมือ เมื่อเงยหน้าขึ้นและพบว่าตนกำลังถูกล้อมรอบด้วยผู้คนมากมาย!

ทั้งสองฝ่ายต่างรู้สึกตกใจ

ท่าทางของทุกคนในตอนนี้คงจะเป็นเช่นนี้ “O_O”

หน่วนเป่ารีบโบกมือไล่ทั้งสองออกไป เพราะไม่อยากให้ขัดจังขวะเรื่องตรงหน้า

เฮยไป๋อู๋ฉางจึงหายตัวไปทันที!

“ทำไมข้ารู้สึกเหมือนพวกเขาหนีไปเพราะตกใจกันนะ?” เซียวเฉินหลางอดไม่ได้ที่จะพูดตามตรง

ไม่มีใครสนใจเขา ทว่าทุกคนต่างคิดเหมือนกัน เพียงแค่ไม่พูดออกมา

หลังจากนั้นไม่นาน เสียงร้องไห้คร่ำครวญของหยางซื่อก็ดังขึ้น

“พี่หลิว!”

หน่วนเป่ากางมือออก “จบแล้ว!”

ทันทีที่พูดจบ ประตูบ้านข้าง ๆ ก็ถูกใครบางคนเตะเข้าไปอย่างแรง

“ท่านพ่อ”

ลูกชายคนโตกลับมาแล้ว

ตระกูลเซียวที่กำลังจะแยกย้ายพากันนั่งยอง ๆ อีกครั้ง เซียวหย่งฝูกับหลินซื่อเริ่มกระซิบกันพวกเขาต้องแสดงออกอย่างไร

เพราะว่าท้ายที่สุดแล้วพวกเขาก็เป็นเพื่อนบ้านกัน ย่อมต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

หลี่เจิ้งส่งฉุนคังไปรับหลิวต้าหวาลูกชายคนโตของหลิวเหล่าหาน และเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังระหว่างเดินทาง

หลังจากที่หลิวต้าหวาร้องไห้อยู่พักหนึ่ง เขาก็ลุกขึ้นและลงมือทำร้ายหลิวเอ้อร์หวาทันที

“โดนตีหนักขนาดนั้น คงจะลุกออกจากเตียงไม่ได้อีกครึ่งเดือน” หน่วนเป่ารู้สึกว่าผู้เป็นพี่คนนี้ไม่เลวเลย

ทว่านางรู้สึกแปลกใจ หยางซื่อที่ชอบโวยวายกรีดร้องเสียงดังอยู่เสมอ ตอนนี้กลับไม่กล้าแม้แต่จะร้องไห้ออกเสียงด้วยซ้ำ

“ตอนนี้หิมะกำลังตกหนัก ข้าคิดว่าคงจะจัดงานพี่หลิวอย่างเรียบง่าย หวังว่าเจ้าจะเข้าใจนะ” หลี่เจิ้งอธิบายให้หลิวต้าหวาฟัง

“ชาวบ้านทุกคน มาช่วยกันเถิด!” หลี่เจิ้งออกคำสั่ง แน่นอนว่าทุกคนยินดีที่จะทำตาม

แม้หลิวต้าหวาจะทำงานที่หมู่บ้านข้าง ๆ แต่ได้ยินมาว่าเขาเป็นถึงผู้ดูแลบ้านนั้นแล้ว

แน่นอนว่าหลิวต้าหวาสามารถรับผิดชอบตระกูลหลิวได้ แต่เพราะความลำเอียงรักลูกคนเล็กของหยางซื่อ นางจึงขายหลิวต้าหวาให้กับครอบครัวนั้น

เพราะกลัวว่าลูกชายคนโตจะกินเยอะจนทำให้ลูกชายคนเล็กต้องหิวโหย

การถือชามน้ำให้สมดุลเป็นเรื่องยาก เพราะแม้แต่หัวใจของคนไม่ได้อยู่ตรงกลางเช่นกัน

เนื่องจากบ้านของตระกูลหลิวและตระกูลเซียวอยู่ติดกัน ดังนั้นพวกเขาจึงมาแจ้งข่าวงานศพที่บ้านของเซียวหย่งฝูก่อน

ทุกคนรีบแยกย้ายกลับห้องกันอย่างรวดเร็ว

“มาแล้ว!”

…

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาขณะที่หลิวต้าหวาอยู่บ้าน หน่วนเป่าแทบไม่ได้ยินเสียงของหยางซื่อเลย พวกเขาทั้งสองไม่คุยกันด้วยซ้ำ

จนกระทั่งถึงวันที่หลิวต้าหวาต้องเดินทางกลับ “ข้าจะกลับแล้ว ในที่สุดพวกท่านก็ทรมานจนพ่อของข้าต้องตาย ตอนนี้เหลือแค่ท่านกับแก้วตาดวงใจ สมปรารถนาท่านแล้วสินะ!”

“จากนี้ต่อไปอย่าตามหาข้าอีกเลย”

หลิวต้าหวาไม่รอคำตอบของหยางซื่อ ชายหนุ่มหันหลังเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว

ในที่สุดหยางซื่อก็เปิดปากพูดเมื่อเห็นว่าหลิวต้าหวาเดินไปไกลจนลับตา “ไม่ได้เลี้ยงเองคงไม่มีความผูกพันสินะ”

หน่วนเป่าค่อนข้างเข้าใจเรื่องนี้ดี เพราะนางรู้ว่าหลินซื่อมักจะแอบร้องไห้อยู่บ่อยครั้ง เมื่อนึกถึงเรื่องที่ตนเองถูกทอดทิ้ง

หากได้ยินประโยคนี้คงจะร้องไห้อีกสองวัน

แม่ของนางควรจะมีความสุขมากที่สุด

ทว่าสุดท้ายความปรารถนาของหน่วนเป่าก็ไม่อาจเป็นจริง

……

“ท่านป้าหลิน มีคนมาหาท่าน กำลังรออยู่ทางเข้าหมู่บ้านแหน่ะ”

หลินซื่อประหลาดใจเมื่อได้ยินว่ามีคนมาหา

“ขอบใจนะ เดี๋ยวข้าออกไป เจ้ามาเอาของกินกลับไปสิ”

พูดจบ นางก็ห่อขนมด้วยกระดษาน้ำมันแล้วยัดใส่มือเด็กชายโดยไม่พูดอะไร

“ขอบคุณขอรับ ท่านป้า” ขนมนั้นหอมมากจนเขาต้องรีบนำกลับบ้านให้แม่ชิม

หลินซื่อสวมเสื้อคลุมและหมวกด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ

“ท่านแม่ ถ้าไม่พาหน่วนเป่าไปด้วย หน่วนเป่าจะลงไปนอนกลิ้งที่พื้นเดี๋ยวนี้เลย!” ถึงจะพูดเช่นนั้น แต่หน่วนเป่าก็มองหิมะด้านนอก ก่อนจะมองเสื้อผ้าสวย ๆ อย่างลังเล

หลินซื่อยิ้มด้วยความเอ็นดู ก่อนจะสวมเสื้อคลุมให้เจ้าก้อนแป้งและออกไปพร้อมกัน

“บอกแม่หน่อย ว่าผู้มาเยือนไม่ใช่ครอบครัวของแม่!” ยิ่งหลินซื่อคิดมากเท่าใด ยิ่งรู้สึกว่าลางสังหรณ์ต้องไม่ผิดแน่

หน่วนเป่าพยักหน้า “ท่านแม่ ให้ข้าคำนวณชะตาดีกว่า ท่านจะมีญาติมาหาถึงที่ และคนเหล่านั้นคือครอบครัวที่ท่านกังวล”

หลินซื่อตกตะลึงจนแทบพูดไม่ออก ความโกรธภายในจิตใจคลายลงเล็กน้อยด้วยเสียงน่ารักหน่วนเป่า

หลินซื่อลังเลอย่างยิ่ง หากไม่ให้เข้ามาแล้วชาวบ้านจะพูดว่าอย่างไรกัน

ทว่าหากยอมให้เข้ามา ถึงเวลานั้นบ้านก็จะเกิดความโกลาหลวุ่นวายเป็นแน่

ทั้งสองเดินไปถึงทางเข้าหมู่บ้านอย่างเชื่องช้า พลางคิดว่านอกกำแพงนั่นมีเรื่องอะไรรออยู่ ทำไมถึงรู้สึกแย่เช่นนี้?

หลังจากนั้นไม่นาน หลินซื่อก็พูดด้วยความขุ่นมัว “โปรดเปิดประตูให้ข้าหน่อย ข้าจะออกไปดูข้างนอก”

เมื่อทีมลาดตระเวนเห็นหน่วนเป่า พวกเขาจึงเปลี่ยนท่าทางเป็นเคารพราวกับจักรพรรดิเสด็จมาด้วยพระองค์เอง

เป็นไปอย่างที่คิด ด้านนอกมีครอบครัวหนึ่งยืนอยู่

หลินซื่อกระชับหน่วนเป่าในอ้อมแขน เมื่อคนเหล่านั้นเห็นพวกเขาทั้งสองในแวบแรก แทบไม่รู้เลยว่าหญิงใบหน้างดงาม ท่าทางอ่อนโยนเรียบร้อยที่สวมเสื้อคลุมขนเตียวนั้นคือหลินซื่อที่พวกเขากำลังตามหา

ในทางกลับกัน คนเหล่านั้นกลับใส่เสื้อผ้าขาดวิ่น ร่างกายซูบผอม ทว่าสีหน้าดุร้ายทำให้รู้ว่าไม่ใช่คนใจดีอย่างแน่นอน

“หลินตงเหมย!” หลินเอ้อร์นีที่เคยถูกบังคบให้กินขี้นกในเมืองตะโกนเรียกเสียงสูง ในขณะที่คนอื่น ๆ ยังไม่ทันโต้ตอบ

หลินซื่อมองดูอีกฝ่ายด้วยความสงบ “หูของข้ายังใช้การได้ดี ไม่ต้องตะโกนเสียงดังถึงเพียงนั้น”

ตอนนั้นเองที่หญิงชราด้านข้างพูดขึ้นด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก “ตงเหมย เจ้าเจอกับพ่อแต่ไม่ทำความเคารพด้วยซ้ำ”

หน่วนเป่ามองหญิงชราด้วยความไม่ชอบใจ รู้สึกเหมือนว่านางเป็นพี่น้องแท้ ๆ กับแม่เฒ่าเหยา

ท่านแม่ช่างโชคร้ายเหลือเกิน! แม่ของตนเป็นคนลำเอียง แม้แต่แม่สามีก็ยังเป็นคนลำเอียงอีกเช่นกัน ทั้งคู่ต่างรักลูกชายคนเล็ก ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับหลินซื่อเลยสักนิด

หลินซื่อมองชายชราที่ยืนอยู่ข้างหลังพลางพูดเสียงเรียบ “ท่านพ่อ!”

“อืม!” เขาตอบรับในลำคอเบา ๆ หน่วนเป่ามองออกว่าผู้เป็นตากำลังตื่นเต้น แต่พยายามระงับอาการเอาไว้

เจ้าก้อนแป้งสัมผัสได้ว่าลมหายใจของหลินซื่อไม่ค่อยมั่นคงนัก

แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะได้กลับมาพบกันอีกครั้งหลังจากแยกทางกันมานาน หรือเพราะความโกรธ

เมื่อหญิงชราเห็นว่าหลินซื่อทักทายแค่ผู้เป็นพ่อ ไม่สนใจนางแม้แต่น้อยจึงรู้สึกโกรธทันที

“นังลูกไม่รักดี ไม่เห็นหรือว่าพ่อกับน้องชายของเจ้ายืนตากลมหนาวอยู่ ไม่คิดจะเรียกพวกเขาเข้าไปหรือ?” นางตะโกนเสียงดังพลางก้าวเข้าไปเตรียมยื่นมือหยิกหลินซื่อทันที